ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΒΑΚΙ ΜΑΣ!!!!!

https://www.timesnews.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%BC%CE%B1/

Σπανίως το κάνω πια αλλά κάτι τέτοιες στιγμές, ο νους γυρίζει στα περασμένα, στα παιδικά χρόνια, όταν το σπίτι φορτιζόταν με τα ξεφωνητά όλων μας, δηλαδή των εφτά παιδιών, και οι γονείς φρόντιζαν να νιώσουμε τη χαρά των ημερών του Πάσχα. Νηστεύαμε αλλά στα κρυφά γίνονταν και παρεκτροπές, κάθε Παρασκευή πηγαίναμε στους Χαιρετισμούς, και την Μεγάλη Εβδομάδα δεν λείπαμε από την εκκλησία.

ΜΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΦΟΡΜΟΛΗΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Θα μπορούσα να είμαι καλός στο τένις, σκέφτηκα τη στιγμή που την είδα… Αλλά είμαστε στην περίοδο της μεγάλης κατάθλιψης. Όλοι κυκλοφορούν εξαντλημένοι από την υπεραισιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Αλλά έχω την αίσθηση ότι όλοι είναι έτοιμοι να κάνουν όλες τις φρικαλεότητες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά κανείς και να ερωτεύεται. Κι εγώ πολλές φορές στο παρελθόν έψαχνα για άλλοθι και δικαιολογίες. Τώρα πια, δεν έχουν νόημα. Μονάχα μένουν οι τρυφερές λέξεις, οι σιωπές, τα χάδια και τα φιλιά.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;;;;

Κάτι συμβαίνει!!!! Εμείς το έχουμε καταλάβει αλλά ο υποδυόμενος τον πρωθυπουργό και η συμμορία του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχουν καταλάβει. Μίκρυναν την Ελλάδα, την έκαναν υποχείριο των πάντων – φίλων και εχθρών. Και απορούμε με την «αισιοδοξία» που απεγνωσμένα παλεύουν να διαχύσουν σε μια κοινωνία που καθημερινά βάλλεται από την ανεργία, από την ακρίβεια, από τους φόρους, από την εγκληματικότητα, από την ανασφάλεια…

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΕΦΤΑΣΑΝ!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Δεν μπορούσες να το φανταστείς. Παρότι έφτασες δύσθυμα στα γνώριμα μέρη –πρώτη φορά συνέβαινε αυτό τα τελευταία χρόνια– καλοτυχίζεις τώρα εαυτό σου για την πρωτοβουλία σου να απομακρυνθείς για λίγο από τη μεγάλη πόλη.

Ο λόγος; Η αγαλλίαση που αισθάνθηκες τούτο το πρωινό.

Μόλις είχες ξυπνήσει, ύστερα από έναν απολαυστικό ύπνο, όταν άκουσες τον γνώριμο ήχο. Χανόταν στο βάθος του χρόνου. Δεν τον είχες, πάντως, ποτέ λησμονήσει.

Αστραπιαία βρέθηκες στην αυλή του πατρικού σου ώστε να δεις από κοντά το θέαμα.

Έφταναν τα πρώτα χελιδόνια στο χωριό!

La mer, la mer toujours recommencée!!!

Αυτό ακριβώς θα ήθελα να ήμουν. Θάλασσα, πέλαγος που ολοένα ξετυλίγεται, βάζει στη σειρά τα κύματά του και τα στέλνει να χτυπηθούν με τη στεριά, και να σβήσουν στις ακρογιαλιές, αλλά εκείνο δεν φθείρεται ποτέ και συνεχώς ανανεώνεται!!!! Δεν είμαι πέλαγος. Είμαι ανθρώπινο πλάσμα που συντίθεται από σκοτεινές και φωτεινές αμοιβάδες, χωρίς σταθερά χαρακτηριστικά, και κάποια στιγμή θα καταλάβω ότι βολοδέρνω σαν ένα ναυάγιο στα αφρισμένα κύματα που με κουβαλάνε όπου αυτά θέλουν. Όσο κι αν φωνάξω βοήθεια, κανείς δεν ακούει και κανείς δεν φαίνεται να έρχεται… Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, ως ανθρώπινα πλάσματα που είμαστε, χαμένοι στο πέλαγος, κανείς μα κανείς δεν μας έχει πει κι ούτε πρόκειται να μας πει γιατί «ταξιδεύουμε», αν κουβαλάμε κάποια μηνύματα, ή ποιος είναι ο προορισμός μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΕΙΣ ή ακόμη ρεμβάζουμε ΕΙΣ ΤΟ ΕΓΩ;;;;;

Βαρύς ο ουρανός, μαύρος κι άραχλος. Ξέσπασε μια μπόρα κι εγώ που έχω μανία με τη βροχή, νιώθω μια ανακούφιση. Τώρα ηρέμησε. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Νεράκι είναι. Κάποτε είχαμε πρόβλημα με τη λειψυδρία. Δεν  ξέρω όμως τι γίνεται με την αγροτιά. Και τι να κάνω;; Ν’ αρχίσω να σκέφτομαι ποιες καλλιέργειες δεν ήθελαν τη βροχή;; Ν’ αρχίσω να γράφω ξανά για τους ξένους [πρόσφυγες – μετανάστες – λαθρομετανάστες] που έχουν διασπαρεί στη χώρα και προφανέστατα ζουν κάτω  από άθλιες συνθήκες;;; Διάβαζα ότι υπάρχουν και αρκετοί που καλοπερνάνε.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟ...

Όλα όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας είναι τόσο τρομερά, και η τηλεόραση που μας έχει εθίσει σε κάθε είδους ηλιθιότητα αποτελεί πια -δυστυχώς- όρο στη ζωή μας sine qua non...

Τις χυδαίες ροπές και τα νοσηρά ενδιαφέροντα τα οποία ο πολίτης ήταν πάντα υποχρεωμένος στην καθημερινή του ζωή να περιστέλλει από την ανάγκη του να πειθαρχεί στον άγραφο νόμο κάποιας κοινωνικής κοσμιότητας και ευπρέπειας, τα βρίσκει ως τηλεθεατής στα τηλεοπτικά κανάλια και κατά κάποιο τρόπο αυτοδικαιολογείται και ικανοποιείται με το περιεχόμενο από τα σκανδαλοθηρικά κανάλια. Μην αρχίσετε να αναρωτιέστε ποια είναι τα σκανδαλοθηρικά!!! Όλα είναι.

ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ…

Ο Ζαν Ζορές [Jean Jaurès, 1859-1914] έλεγε κάποτε ότι ο καπιταλισμός φέρνει μέσα του τον πόλεμο, όπως τα σύννεφα τις καταιγίδες!!!! Φυσικά τότε που ο Ζορές το έλεγε αυτό υπήρχαν μονάχα καπιταλιστικά κράτη και εννοείται ότι μονάχα τα κράτη έκαναν τους πολέμους.

Σήμερα όμως ζούμε μια διαφορετική πραγματικότητα, αφού τον πόλεμο τον κάνει όχι ένα κράτος αλλά συμμορίες ισλαμιστών που τους λέμε Τζιχαντιστές κι έχουν ανακηρύξει έξω από κάθε λογική, και διεθνή πρακτική, το δικό τους «Ισλαμικό κράτος»!!! Και το δικό τους κράτος είναι το στρατόπεδο του πολέμου, ενώ τα «καπιταλιστικά κράτη» ανήκουν στο στρατόπεδο της ειρήνης!!!

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩΣΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ;;;;

Αυτά τα τρομακτικά που συνέβησαν στις Βρυξέλλες κι αυτά που είχαν συμβεί πριν λίγο καιρό στο Παρίσι και τόσα άλλα άσχημα που γνώρισαν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ή που ενδεχομένως γνωρίσουν στο μέλλον, απλώς αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας δεν πάει καθόλου καλά και ιδιαιτέρως η Ευρώπη που έχει αρχίσει να μην είναι αυτή που θα θέλαμε.

Να σκεφτεί κανείς ότι στον μεσοπόλεμο, το 1926, ο Αντρέ Μαλρό είχε διακηρύξει την ιστορική χρεοκοπία της γηραιάς ηπείρου, λέγοντας χαρακτηριστικά γι' αυτό "το κοιμητήρι όπου δεν αναπαύονται πια παρά νεκροί κατακτητές"!!!!!

ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ...

• Εκείνα που ζήσαμε έχουν φωλιάσει μέσα μας και πηγαινόρχονται σαν παλίρροια και άμπωτη. Και γρατζουνάνε την ψυχή μου κι όλο μου έρχονται δάκρυα και βουρκώνω και βλέπω μπροστά μου τις φάτσες των γειτόνων μας, μια-μια ξεχωριστή, και γελάω και κλαίω… Βλέπω την μάνα μου να περιμένει στην πόρτα και τον πατέρα μου να ξεμυτίζει από την άλλη γωνία με το γοργό και νευρικό του βηματισμό. Αχ…

[Στιγμιότυπο από την εκδήλωση με την ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ, που ήταν η κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης, που έγινε στο Αναγνωστήριο της Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας]

Σκέφτομαι αν θα ήταν αρκετή η ανάγνωση της ιστορίας  για να καταλάβουμε μια εποχή!! Κι αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να διαβάσουμε τη λογοτεχνία της για να την καταλάβουμε… Με το βιβλίο μου αυτό, θέλησα απλώς να διασώσω ό,τι κράτησα από τις συζητήσεις και με ανθρώπους που πια δεν υπάρχουν. Tο ξέρουμε, ότι χωρίς μνήμη δεν είμαστε τίποτα. Οι νέες γενιές είναι πολλά που δεν ξέρουν και είναι κρίμα να τ’ ασπρίζει ανώνυμα ο Χρόνος κάπου έξω πια κι από το χώμα. Δεν πρέπει να είμαστε οι φονιάδες της Μνήμης. Δυστυχώς νιώθω ότι ο εικονοκλαστικός οίστρος της νεολαίας, ασυνείδητα ίσως, αυτό το επίκεντρο έχει: την εξόντωση και της έννοιας ακόμα μνήμη!!!

Με όσα έγραψα, έκανα έναν μεγάλο χρονικό διασκελισμό για να ξαναδούμε πιο προσεκτικά την ιστορία μας, τους ανθρώπους και τα πάθη τους, τον τόπο μας που πολλά υπέφερε. Είναι βέβαιο ότι όλοι έχουμε να διηγηθούμε μιαν ιστορία, για την οικογένειά μας, το χωριό μας, την πόλη μας, τα βάσανά μας.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΣΕΙ ΣΕ ΚΕΝΟ !!!!!!!

Στεναχωριέμαι γιατί πολλές φορές ξεχνιέμαι, και παρασύρομαι από την 'επικαιρότητα' και ασχολούμαι με τις βλακείες του κάθε τυχάρπαστου πολιτικού. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μ' αρέσει καθόλου. Έχουμε πέσει σ' ένα κενό και δεν ξέρουμε πώς να βγούμε στην επιφάνεια. Μας βασανίζουν οι πόλεμοι που γίνονται αλλού, οι πρόσφυγες/μετανάστες.λαθρομετανάστες που διακινούνται και κατοικοεδρεύουν στη χώρα μας, το τρομακτικό δράμα τους, η ανικανότητα του πρωθυπουργού και των υπουργών του, ψάχνουμε για νέες ιδέες ή παλεύουμε να αναθεωρήσουμε τις παλιές αξίες κάτω από το πρίσμα της νέας εποχής, στεναχωριόμαστε για την ανεπάρκεια  θεωρητικού οπλισμού από μέρους των νέων ανθρώπων που έχουν αναρριχηθεί είτε στην πολιτική είτε στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μας ταλαιπωρεί η έλλειψη ηγετών... 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΧΩΡΗΤΗ....

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι και οι Έλληνες αλλά και η ίδια η χώρα τα τελευταία χρόνια έχουν χάσει πολλά!! Σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς της εθνικής και της δημόσιας ζωής. Συνήθως λέμε ότι τίποτε δεν κερδίζεται χωρίς να χαθεί κάτι... Αυτό που έχει σημασία είναι να μη σβηστεί η μνήμη, να μη γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι φονιάδες της μνήμης. Ως χώρα κινδυνεύουμε. Είμαστε στριμωγμένοι και έχουμε παραδοθεί σε μικρόνοες πολιτικούς που αδυνατούν να δουν πέρα από τη μύτη τους.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΛΕΟΝ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ!!!!!

Μια κοινότοπη ερώτηση: Ποιοι είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα του μέλλοντός μας;;; Προφανώς οι πολιτικοί μας ηγέτες. Αλλά έχουμε καταλάβει προ πολλού ότι αυτοί οι άνθρωποι σπανιότατα έχουν επίγνωση της πραγματικής αγωνίας του κόσμου, των αναγκών του και γενικώς των προβλημάτων του, διότι απλώς τους είναι οργανικά αλλότρια ή και όταν νιώθουν, δεν τους περισσεύει καιρός να καταπιαστούν με τα βαθιά ερωτηματικά, αφού ο καιρός της εξουσίας είναι μετρημένος.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ!!!!!

Η πολύπαθη τούτη ήπειρος, η Ευρώπη μας, φαίνεται πως δεν είναι πια το βάθρο των αξιών εκείνων υπέρ των οποίων έγιναν τόσες εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Και οι αξίες εκείνες είναι πια άστεγες, εξόριστες … Έχει ευθύνες η Ευρώπη και οι ηγέτες της είναι πλέον κατώτεροι των περιστάσεων. Και τη χώρα μας την έχει κατατάξει στα αναλώσιμα. Μονάχα λόγια, λόγια, λόγια!!!

Δεν μιλώ πια για την Ελλάδα που βρίσκεται στη χειρότερη ίσως φάση της νεότερης ιστορίας της. Και βέβαια δεν χρειάζεται εξορκισμούς η περιπέτεια που βιώνουμε, αλλά βοήθεια, λύσεις, προτάσεις.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΣΥΜΦΥΡΜΟ;;;;

Γιατί μας παραξενεύει η στάση των άλλων Ευρωπαίων και συνεχώς τα έχουμε μαζί τους;;; Δυο καταστρεπτικοί πόλεμοι με εκατομμύρια νεκρούς και φυσικά και υλικές ζημιές από κάποιους ευρωπαϊκούς λαούς δεν ξεκίνησαν;;; Και σήμερα όσα συμβαίνουν στη γωνιά αυτή του πλανήτη φταίνε κάποιες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, αφού με την πολιτική τους αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και βλέπουν μονάχα το δικό τους συμφέρον. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι η ενοποιημένη Ευρώπη κινδυνεύει και είναι στο σύνορο του αυτοαφανισμού.

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ;;;;

Το αμάρτημα του σκεπτόμενου είναι μόνον πως διατυπώνει ό,τι οι άλλοι αφήνουν λειψό και αδιατύπωτο. Κι ότι ψάχνει να βρει μιαν άκρη. Και ψάχνει γιατί ελπίζει και γιατί δεν μπορεί να σταματήσει στη μέση του δρόμου. Και βέβαια η σκέψη είναι δράμα και μόνον δράμα.  Πολλές φορές είναι διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο που δείχνει αυτοκυριαρχία, αλληγορικό μερικές φορές, ενδεχομένως σε γλώσσα θεωρητική που ρέπει σε γενικότητες, αλλά ωστόσο πάντοτε είναι μια επώνυμη, προσωπική μαρτυρία που είναι χρωματισμένη από έναν αναπόδραστο υποκειμενισμό, όπως άλλωστε καθετί το ανθρώπινο.

ΤΕΛΙΚΑ, ΓΙΑ ΠΟΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΜΙΛΑΜΕ

Πολλές φορές κι εγώ γράφω για κάποιες αξίες που ξεχάστηκαν ή ποδοπατήθηκαν ή αγνοήθηκαν ή αντικαταστάθηκαν από άλλες. Ωστόσο,  έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι μετά τις τόσες ανακατατάξεις στον κόσμο μας, και στη δική μας κοινωνία αλλά και στον κόσμο γενικότερα, ποιες είναι εκείνες οι αξίες που μπορούν να έχουν ισχύ σήμερα αλλά και αύριο. Αν ζητήσω απαντήσεις, όλοι θα δώσουν διαφορετικές εκδοχές. Και πιθανόν όλες να έχουν ισχύ. Ηθική αξιοπιστία, φιλαλήθεια, εργατικότητα [στην εποχή μας είναι δυνατόν να ισχύει όταν η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη;;;], στοργή, συμπόνια, σεβασμός,  κ.λπ.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ…

Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, μερικές φορές νιώθω το αίσθημα του μάταιου να παραμονεύει κι εμείς να είμαστε παρατημένοι, αβοήθητοι!! Κι αυτό είναι ένα αίσθημα ψυχοφθόρο. Κάπου-κάπου πιάνω τον εαυτό μου σκυμμένο πάνω από σωρούς νεκρών ονείρων. Ο Αύγουστος Κοντ έλεγε ότι την ανθρωπότητα την αποτελούν περισσότεροι νεκροί παρά ζωντανοί!!!. Μη σας παραξενεύει αυτό. Ο καθένας μπορεί να νιώθει έτσι. Κι εγώ, καλώς ή κακώς, βλέπω τα πράγματα από μια και μόνο οπτική γωνία, που μου είναι υποχρεωτική: τον εαυτό μου!!!! Αυτό συμβαίνει με όλους.

ΕΡΜΑΙΟ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ Η ΕΛΛΑΔΑ!!!!!

Φανταστείτε ότι το ανθρώπινο γένος έβγαλε, λόγου χάρη, έναν Αϊνστάιν. Δηλαδή, μια μεγαλοφυΐα. Και τι διαπιστώνουμε;; Ότι πολύ πιο εύκολο ο άνθρωπος [αφού άνθρωπος ήταν ο Αϊνστάιν] μπορεί να επινοήσει τη θεωρία της σχετικότητας από το να πραγματοποιήσει τη συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το ένα μεγάλο ζήτημα είναι ο πόλεμος στη Συρία και το τεράστιο πρόβλημα με τους «πρόσφυγες». Το άλλο είναι η εν Ελλάδι κατάσταση όπου τη χώρα κυβερνάει ένας εσμός τυχοδιωκτών και η αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να συνεννοηθεί.

ΟΙ ΦΟΒΕΡΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!!!!!

Όταν επικρατούν οι δημαγωγοί και οι κάθε λογής τυχοδιώκτες, το κύμα του χρόνου παρασέρνει όνειρα και επιθυμίες, διαλύει γενιές και περισσότερο εκείνους που τώρα ζουν ενδόμυχα, βουβά και νιώθουν ότι τελικά έγιναν παρανάλωμα των ονείρων τους. Είμαστε εγκλωβισμένοι στα σχέδια εκείνων που φέρνουν μια διατεταγμένη αισιοδοξία και εμφορούνται από μια ιδεολογία ανέξοδη. Είμαι αγανακτισμένος, αληθινά αγανακτισμένος, και μην πάει ο νους σας σ’ εκείνους τους ρεμπεσκέδες που κοπροσκύλιαζαν στην πλατεία Συντάγματος βρίζοντας τους πάντες και απαξιώνοντας τους αντιπάλους για να φέρουν στην εξουσία μια συμμορία, τα μέλη της οποίας πέρασαν τη ζωή τους αβρόχοις ποσί.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;

Όσο και να θέλουμε να παραμερίζουμε την κουρτίνα για να δούμε τον αστραφτερό θόλο του ελληνικού ουρανού που μας δίνει την αίσθηση του απέραντου, δυστυχώς έχουμε τη συνείδηση του παγιδευμένου ζώου. Κι αυτό που παρατηρώ είναι ότι όλοι μας βρίσκουμε τρόπους για να δίνουμε περιεχόμενο στη ζωή μας. 

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΕΓΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Άπειρες σκέψεις έχουν στριμωχτεί στο συμβατικό αυτό χώρο του διαδικτύου.  Μάλλον χάνονται μέσα στην πολυκοσμία, όπου όλοι επιζητούν μανιωδώς [και καλά κάνουν] να εκφραστούν, να  δώσουν το στίγμα της δικής τους παρουσίας, να υπερασπιστούν το δίκιο και να στιγματίσουν την αδικία, να προβάλουν τη φιλευσπλαχνία τους, να ζητωκραυγάσουν για τον πολιτικό που τους εκφράζει, να ελεεινολογήσουν τους εχθρούς, να σκορπίσουν απλόχερα λουλούδια και στίχους, να κοινολογήσουν τα βάσανά τους ή τις χαρές τους…. 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ!!!!

Είναι προφανές ότι δεν έχουμε ξαναζήσει καταστάσεις σαν τις σημερινές. Τα δραματικά γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό πυρετού και ιλίγγου και το μόνο που παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο είναι ο Τσίπρας και η συμμορία του. Αφότου εμφανίστηκαν στη δημόσια ζωή του τόπου με το ωριμασμένο χάρισμα των λαϊκιστών σκορπίζουν μονάχα ΨΕΜΑΤΑ!!! Έγιναν οι  διαπρύσιοι κήρυκες του μίσους, του διχασμού, της ψευτιάς, της υποκρισίας… Δημιούργησαν έναν κλίμα που δεν έχει γευτεί ποτέ στο παρελθόν η ελληνική κοινωνία. Και είναι αλήθεια ότι το σήμερα το αισθανόμαστε σχεδόν κοσμογονικό.  Ουδέποτε Έλληνας πρωθυπουργός είπε τόσα ψέματα στον λαό

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΕΝΟΣ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ!!!!!!!!!

Έγραψα ότι είμαστε αιχμάλωτοι ενός ανελεύθερου καθεστώτος και της καθημερινότητάς του. Και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πληρώνουμε ευσυνείδητα το φόρο σ’ αυτή την υποτέλεια. Ωστόσο, θα έχουν παρατηρήσει οι φίλοι μου ότι εγώ πολύ συχνά νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίζω την έννοια της ζωής που ζούμε με τον δικό μου τρόπο, σταθμίζοντας το ειδικό βάρος των αξιών μας και του πολιτισμού μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΗ!!!!!

Ίσως εγώ να μην το φανταζόμουν ότι θα συμβεί, αλλά να που συμβαίνει... Διανύουμε μια εποχή απίστευτη σε διεθνείς αντικτύπους. Και για να είμαι πιο σαφής, έχει γίνει πλέον απολύτως κατανοητό ότι η τύχη των ανθρώπων μιας περιοχής του κόσμου έχει άμεση σχέση με την τύχη των κατοίκων άλλων, μακρινών πολλές φορές χωρών. Δηλαδή τίποτα πιο φυσικό [!!!!] σ' έναν κόσμο που μαστίζεται από τον ζευγαρωτό κίνδυνο του πολέμου και του λιμού.

Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΨΥΧΗ, ΘΑ ΖΗΣΕΙ!!!!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!!!!
Όπως σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής έτσι και στην πολιτική υπάρχουν χρόνια που είναι δημιουργικά, αλλά και χρόνια που είναι στείρα, υπάρχουν γενιές προικισμένες αλλά και γενιές παράδοξα άναυδες, σημαδεμένες από κάτι σαν ψυχική στεγνότητα. Κουράστηκα ν’ αναζητώ πίσω από πρόσωπα και γενικές κατευθύνσεις κάποιες ανασταλτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα στη διαδικασία της ζωής. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως ό,τι έχει μέσα του ψυχή, θα ζήσει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Ελεύθεροι να επιλέγουμε την δυστυχία μας!!!

Έρχονται κάποιες στιγμές όπου παύουμε να καταλαβαίνουμε. Παύουμε όχι γιατί μας λείπει η καλή θέληση, η επίγνωση της σχετικής ανάγκης, η αυτόματη συμπάθεια με την αριστοτελική και όχι τη νεότερη, τη συναισθηματική σημασία του όρου. Και παύουμε να καταλαβαίνουμε γιατί στη θέση του φυσικού, βλέπουμε να ξεπροβάλλει κάτι ακατανόητο, που αγγίζει τα όρια της ασχημίας!!
Κι αυτό θα μπορούσε να είναι μια εικόνα πολύ συνηθισμένη πλέον στους δρόμους, τις πλατείες και τα πάρκα της Αθήνας. Ένας άντρας καθισμένος στην άκρη του πεζοδρομίου, μέρα-μεσημέρι, καρφώνει τη βελόνα στο χέρι του κι ένας άλλος είναι ξαπλωμένος στη μέση του πεζοδρομίου, σκεπασμένος με κάτι βρόμικα παλιόρουχα να ζητεί ελεημοσύνη. Οι περαστικοί, βιαστικά ρίχνουν μια αδιάφορη ματιά και συνεχίζουν το δρόμο τους.

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ και ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Έχω απελπιστεί με όλα όσα καθημερινά συμβαίνουν. Σε όλα τα επίπεδα. Όλα ξεκινούν από τον λαό. Εκείνος είναι που κρατάει το τιμόνι, που δίνει το χρίσμα στον έναν ή στον άλλο. Και το μόνο που απομένει είναι να τον λέω «όχλο», αφού δεν είναι μονάχα ένας πλήθος πολιτικά ακαταστάλαχτο, ασυνάρτητο, παραδομένο στις κολακείες και τις παροτρύνσεις των δημαγωγών. Είναι κάτι περισσότερο. Ένα πλήθος δίχως αγωγή. Δεν παρασύρομαι από τις κινητοποιήσεις που έχουν αναστατώσει την επικράτεια. Εκείνο που με απασχολεί είναι ότι δύσκολα μπορείς να μορφώσεις ένα λαό, δηλαδή  να τον μάθεις γράμματα οποιασδήποτε βαθμίδας.

ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!!!!

Καλώς ή κακώς ανήκω σε μια μειοψηφία εκστατική, λυρική, που μια ολόκληρη ζωή πασχίζει να προσανατολιστεί μέσα στην ανεμοζάλη, να συλλάβει κάτι από τους μεγάλους ίσκιους που δίνουν ανάστημα στον ορίζοντα. Δεν ανήκω στους ξεκούραστους, τους αμέτοχους, τους φρεσκοξυρισμένους… Ωστόσο εκείνο που νοιάζει είναι να επιβιώσω όχι απλώς γιατί αγαπώ της ζωή μου. Αυτό δεν είναι τίποτα. Επειδή ξέρω πολύ καλά ότι την Ιστορία την γράφουν οι επιζώντες. Γι’ αυτό, λέω, μη τυχόν καταφέρω  και γράψω κι εγώ δυο-τρεις αράδες. Είπα ότι ανήκω σε μια μειοψηφία κι αυτό είναι η αλήθεια, αλλά μερικές φορές νιώθω πως είμαι ο τελευταίος επιζών από τα θύματα ενός μεγάλου ναυάγιου.

Ήσυχα, ρεμβαστικά βρέχει...

Την υπέροχη αυτή φωτογραφία την τράβηξε ο φίλος μου Μενέλαος Λασκαρίδης

Βγήκα νωρίτερα για την καθιερωμένη βόλτα με τον αγαπημένο μου Μάο. Δεν αντέχεται το τσιμέντο και το σκουπιδαριό στη γειτονιά. Να βρέξει δυνατά για να παρασύρει ό,τι βρει μπροστά του το νερό. Κοντοστάθηκα κάτω από ένα υπόστεγο, ανακούρκουδα κάθισε κι ο Μάο. Έκλεισα για λίγο τα μάτια κι ένιωσα μια δροσερή αύρα από πυκνή, μουσκεμένη βλάστηση, κάτι το αδρά ευωδιαστό, που φέρνει στο νου, άλλους τόπους, άλλα χρόνια, άλλες ηλικίες. Τότε, δηλαδή, που ο άνθρωπος με την τεχνολογία και την εξέλιξη δεν είχε κάνει αισθητή τη θέλησή του.

ΜΙΑ ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΗ ΒΡΑΔΙΑ!!!!

Ομολογώ ότι χθες βράδυ είχα μια σχετική αγωνία για την εκδήλωση της παρουσίασης του βιβλίου μου. Και φυσικά δεν μιλώ για την φιλοσοφική έννοια της αγωνίας. Απλώς επειδή ο καιρός έχει νευριάσει τις τελευταίες μέρες, σκέφτηκα ότι δεν θα έχω την ευκαιρία να δω όλες τις φίλες και όλους τους φίλους που μιλάμε σχεδόν καθημερινά στο διαδίκτυο. Ούτε φυσικά και κάποιους άλλους που μας συνδέει μακρά φιλία. Τελικά, πέρα από κάθε προσδοκία ήταν  μια βραδιά ζεστή, φιλική, αγαπησιάρικη.

ΒΡΟΧΕΡΟ ΠΡΩΙΝΟ ΣΑΒΒΑΤΟΥ…

Νωρίτερα είχα βγει την πρωινή βόλτα με τον Μάο. Ησυχία παντού. Μονάχα από τη λεωφόρο ακούγονταν οι μηχανές των αυτοκινήτων. Ένα αεράκι πηγαινορχόταν στα δρομάκια της γειτονιάς.  Και ο Μάο όλως περιέργως δεν τραβούσε το λουρί και περπατούσαμε σαν δυο φίλοι, ανασαίνοντας την πρωινή αύρα αλλά και τη μυρωδιά από τους φούρνους. Αυτή η μυρωδιά από το φρέσκο ψωμί με γυρίζει πάντα στα παιδικά χρόνια, εκεί στην οδό Πύλου στο Μεταξουργείο. Ήταν και είναι η αίσθηση της ζωής που σου λέει ότι είναι δική σου και μπορείς να την απολαύσεις. Ψάξε να βρεις τον τρόπο. 

ΑΓΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ!!!!

Δεν είμαι μάντης, και δεν παριστάνω τον σοφό. Δυστυχώς φτάσαμε εκεί όπου ούτε στ’ όνειρό μας δεν θα θέλαμε. Σε καιρούς αβυθομέτρητους! Πολλές φορές ελεεινολόγησα τους κακούς πολιτικούς και ιδιαιτέρως τους σημερινούς εξουσιολάγνους κυβερνήτες. Σήμερα πλέον δεν υπολογίζεται ο ανθρώπινος παράγων. Και οι θεσμοί είναι πλέον αδειασμένοι από περιεχόμενο. Ο κρατικός μηχανισμός λειτουργεί τυπικά, μηχανικά, βάσει του γνωστού νόμου της αδράνειας. 

Αλλά η διάσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και στην κοινωνία ανοίγει τα σκέλη του διαβήτη ασύγκριτα περισσότερο απ’ όσο στην εποχή δικτατορικών καθεστώτων. Η ασυνεννοησία επιτείνεται. Άλλα λέμε εμείς, άλλα λένε αυτοί, άλλα θέλουν ν’ ακούμε και ν’ ακούνε και το μόνο που τελικά διαπιστώνουμε είναι ότι στο πολιτικό προσκήνιο έχουν εισβάλει κομπογιαννίτες, δίχως ηθικό έρμα, μεθυσμένοι από την εξουσία, τυχοδιώκτες, που με μια αηδή συναλλαγή έχουν γίνει [προεξάρχοντος του αρχηγού τους] όργανα των ξένων δυνάμεων.  Δεν εξηγείται διαφορετικά η πολιτική τακτική που ακολουθούν. Δεν υπάρχει πια γέφυρα λογικής επικοινωνίας μεταξύ αυτών και του λαού.

Με το νόμο για το ασφαλιστικό μας δίνουν τη χαριστική βολή και μας γυρίζουν δεκαετίες πίσω, όταν η Ελλάδα έβγαινε κυριολεκτικά διαλυμένη από τη γερμανική κατοχή και τον εμφύλιο πόλεμο. Τότε όμως υπήρχε η ελπίδα για καλύτερες μέρες. Τώρα δεν υπάρχει ελπίδα για καλύτερες μέρες. Απλώς υπάρχει η αγωνία για την ημέρα που ξημερώνει. Και για έναν επιπλέον λόγο. Αργά αλλά σταθερά επιβάλλεται ένα καθεστώς ανελεύθερο, αντιδραστικό, μονοκομματικό, που παραποιεί το καλό και τις αξίες, που επιζητεί να μας κρατήσει μέσα σε τέλμα, που δημαγωγικά επαναλαμβάνει κοινοτοπίες και εξακολουθεί να διαχέει γύρω τον διχαστικό λόγο.

 

ΑΠΟΚΑΜΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΝΑ ΖΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΕΛΠΙΔΑ!!!!!! [ή όχι;;;;]

Ξανά μπαίνουμε σ' ένα λαβύρινθο!!!

Πότε ελευθερώνεται ο κατάδικος από τις αλυσίδες του;;;; Απλό! Όταν στο σκοτεινό κελί του τον παίρνει ο ύπνος. Τότε χαλαρώνει και φτιάχνει κάστρα κι απέραντες πεδιάδες και μπορεί καβάλα σ’ ένα άλογο να τρέχει και κόντρα στον άνεμο, να μπαίνει μες στη θάλασσα και ποντοπόρος πια να τραβάει για χώρες άγνωστες… Όμως το άνοιγμα μιας σιδερένιας πόρτας, οι φωνές κάποιου άλλου φυλακισμένου ή ενός φύλακα, των ξαναφέρνουν στο στενό κελί του.

ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ!!!!

Το θεωρώ βέβαιο ότι πολλοί τρεφόμαστε με ψευδαισθήσεις, αλλά έτσι είναι η ζωή: μια ζωτική πλάνη!!! Οπότε ταυτιζόμαστε μαζί της, τρεφόμαστε με σύμβολα και ακολουθούμε σύμβολα. Κάποια στιγμή γίνεται η αποκάλυψη και τότε γκρεμίζονται κόσμοι και θεωρίες και αυτό που απομένει να παρατηρήσουμε είναι το δραματικό στοιχείο μέσα στο πλάσμα που λέγεται άνθρωπος. Η πανωλεθρία είναι αναπόφευκτη και τότε ή ακολουθείς την πεπατημένη ή σπάζεις συμβάσεις, εγκαταλείπεις τον μικρόκοσμό σου και ξανοίγεσαι σε λεωφόρους που ξανά πριν δεν είχες περπατήσει και όπου μπορεί να σε περιμένουν παράδοξες εκπλήξεις.

ΚΑΙΡΟΙ ΤΡΙΚΥΜΙΣΜΕΝΟΙ...

Ούτε brainstorming ούτε φως στο τούνελ!!!!

Είδε κανείς πουθενά.... θύελλα ιδεών;;;

Σιγά τα αίματα!!!

Τέλμα.

Κι ενώ πλησιάζει το τέλος μιας σκληρής χρονιάς, θ' αρχίσουμε τις ευχές για μια αισιόδοξη νέα εποχή. Δεν μπορούμε να κάνουμε κι αλλιώς.

ΟΜΩΣ, η εμπειρία μιας τρικυμισμένης ζωής, μας βάζει χαλινάρι. Συγκρατημένοι λοιπόν, αλλά με μια ευχή: να πάψουμε να είμαστε σκορποχώρι, διότι έτσι δεν έχουμε καμιά απολύτως δυνατότητα για να κάνουμε παρεμβάσεις. Καταντήσαμε κουτσομπόληδες και εαυτούληδες, που κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και θαυμάζουμε τα μούτρα μας...

ΚΑΤΑΔΗΛΗ Η ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΕΥΤΕΛΕΙΑ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΥΜΜΟΡΙΑΣ ΤΟΥ

                                                             Ομοιος με τον όμοιο!!!! 

[Μιλάω για το επίπεδο του συριζαίικου πολιτισμού...]

Το μισό υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Τσίπρα, η Γιάννα Αγγελοπούλου, επιχειρηματίες, καλλιτέχνες, πολιτικοί και επώνυμοι παραβρέθηκαν στην θεατρική πρεμιέρα του Λαζόπουλου, με το έργο του Λαζόπουλου «Θεέ μου, τι σου κάναμε», στο θέατρο «Γκλόρια» ειδικά για τους «υψηλούς προσκεκλημένους».

Μου λένε κάποιοι φίλοι ότι είμαι πολύ θυμωμένος με τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ!!! Μα η πλειοψηφία των λογικών Ελλήνων είναι οργισμένοι. Επιπλέον έχει γίνει φανερό ότι αυτό το σκυλολόι δεν παίρνει από λογικά πολιτικά επιχειρήματα. Προς τι να συνεχίζω να φορώ το μανδύα του ευγενούς όταν έχω απέναντί μου μουλάρια;;;; Στο κάτω της γραφής εγώ είμαι... κοινωνία και μπορώ να λέω ό,τι θέλω. Δεν είμαι εκπρόσωπος κανενός παρά μονάχα του εαυτού μου. Οπότε τι όπλα έχω για να τους αντιμετωπίσω;;;;

Ένας παλιός φίλος[;;;] μου συγγραφέας με διέγραψε

ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ

• ΒΑΣΙΛΗΣ ΤΑΚΤΙΚΟΣ : ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ & ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ. Τοπικές αναπτυξιακές συμπράξεις. Εκδ. Παρατηρητήριο. Αθήνα 2015

Μας ενδιαφέρει στην εποχή μας ο άνθρωπος να είναι μοχλός της Ιστορίας και θεμέλιο ζωής και όχι η τεχνολογική εξέλιξη, που άλλαξε τις ισορροπίες στις κοινωνίες. Ο άνθρωπος μπορεί να ήταν μοχλός της τεχνολογικής εξέλιξης, όμως ο ίδιος αφοπλίστηκε και γι’ αυτό έχει γίνει έντονα αισθητό το πένθιμο χάσμα ανάμεσα στην τεχνική πρόοδο και στον άνθρωπο που περνάει στο περιθώριο.

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.... ΚΙ ΕΓΩ ΡΕΜΒΑΖΩ!!!!!

Είναι ένα καμπανάκι που χτυπάει κάθε χρόνο την ίδια μέρα, όταν αποκαμωμένος από το βάρος μιας ζωής τρικυμισμένης, αφήνω τη ματιά να χάνεται στον ορίζοντα, προσπαθώντας να διακρίνω κάτι που τελικά δεν φαίνεται. «Άχθος αρούρης», που πάει να πει… άχρηστος άνθρωπος. Δεν ξέρω πόσοι ή πόσες μπορεί να έχουν νιώσει έτσι κάποια στιγμή στη ζωή τους. Αλλά όταν ζούμε ένα δράμα καθημερινά και μια ατελείωτη πλάνη, τότε ανακαλύπτει κανείς ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός και μας καταπιέζει τόσο όσο μέχρι να αποφανθούμε πως η ευτυχία δεν είναι ανεξάντλητη!!

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ: ΠΑΜΠΛΟ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΑ

Εδώ στην Αθήνα ο Δήμος βιάστηκε και στόλισε τις κολόνες με τα ηλεκτρικά δέντρα και διάφορα άλλα μπιχλιμπίδια, θέλοντας προφανώς με αυτό τον τρόπο να μας κάνει να ξεχάσουμε τη σκληρότητα των ημερών και η καρδιά μας ν’ αρχίσει να γεμίζει με τη χριστουγεννιάτικη χαρά. Αλλά εγώ πλέον δεν προτείνω τίποτε άλλο παρά… βιβλία!!!! Αγοράστε βιβλία και διαβάστε κι έτσι θα κερδίσετε πολλά.

Έτσι, λοιπόν, για να μην πολυλογώ να το πρώτο βιβλίο – το μυθιστόρημα «Πάμπλο και Ηλέκτρα» του αγαπημένου φίλου Φαίδωνα Θεοφίλου. Έμπειρος και πολυγραφότατος ο Φαίδων κάνει μια πεζογραφική κατάθεση που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον, από την πρώτη μέχρι την τελευταία αράδα. Και το λέω αυτό διότι ήταν από τις λίγες φορές που διάβαζα λέξη-λέξη το μυθιστόρημα κι ένιωθα ότι είμαι ένας… ωτοβλεψίας!!

Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΝ ΤΙΜΑΡΙΟΝ!!!!!

Όταν ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ (1876-1936), στις 12 Φλεβάρη του 1922, διατύπωνε το ιστορικό «Δημοκρατικό Μανιφέστο», έγραφε: «Η Ελλάς είναι δημιούργημα του πνεύματος, των μόχθων και των αγώνων των τέκνων της. Δεν είναι βασιλικόν τιμάριον…». Φυσικά την ίδια μέρα ασκήθηκε ποινική δίωξη και πιάστηκαν ο Παπαναστασίου και άλλοι έξι πολιτευόμενοι που υπέγραψαν το μανιφέστο. Κατηγορία: Εξύβρισις του βασιλέως και εσχάτη προδοσία! Την παράλλη μέρα, δήλωνε από τα κρατητήρια: «Όπως κατήντησε το πράγμα, η θέσις παντός τιμίου πολιτευομένου θ’ αρχίση να είναι εις την φυλακήν»! Στις 23 Ιουνίου δικάζεται και καταδικάζεται από το Κακουργιοδικείο – η ιστορική δίκη της Λαμίας – σε φυλάκιση τριών χρόνων.

ΗΤΑΝ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΝΙΤΣΟΣ...

Χθες κατευοδώσαμε στην τελευταία του κατοικία τον ΚΩΣΤΑ ΝΙΤΣΟ κι ένιωσα την αλλαγή μιας εποχής μυθικής που είχε στο δυναμικό της μεγάλες προσωπικότητες της δημόσιας ζωής.

Ο Νίτσος ήταν κορυφαίος δημοσιογράφος. Δεν λέω υπερβολές. Όσοι τον γνώρισαν, το ξέρουν. Και βέβαια η απόδειξη ήταν ότι έγραψε ιστορία με την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, η οποία φυτοζωούσε όταν την ανέλαβε και την οδήγησε στην υψηλότερη κορυφή, αφού έφτασε σε ημερήσια κυκλοφορία πάνω από 250.000 φύλλα.