ΞΕΧΑΣΜΕΝΤΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ο Νίκος Λαγκαδινός στο σημείωμά του της προηγούμενης Πέμπτης, με τον τίτλο, «Ένα είδος ημερολογίου…», σχολίασε ένα κρίσιμο ζήτημα. Με αφορμή την αποχώρηση από το διαδίκτυο κάποιων γνωστών του, επιχείρησε να ανιχνεύσει τους λόγους ύπαρξης των ιστολογίων. Όσοι ασχολούνται με αυτά, αποφάνθηκε, επιθυμούν να κρατήσουν ένα είδος ημερολογίου για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Το συμπέρασμά του είναι απολύτως ορθό.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΖΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΝ ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ;;;;

Ζούμε [ακόμη] σε μια εποχή που έχει υποταχθεί στη μαζοποίηση, την πολτοποίηση. Μιλώ γενικά, διότι υπάρχουν και πολλοί που παλεύουν απεγνωσμένα να σωθούν είτε διότι από γεννησιμιού τους έχουν ισχυρή προσωπικότητα, είτε διότι στην πορεία απεφάσισαν ότι δεν τους ταιριάζει να αποχρωματιστούν μέσα στη χοάνη αυτής της βάναυσης εποχής. Αυτό που δύσκολα μπορούμε να ξεπεράσουμε είναι το γεγονός ότι ο πολιτισμός είναι εξομοιωτικός σε μεγάλο βαθμό και χρειάζεται φοβερή προσπάθεια ν' αντισταθεί κανείς. Βέβαια στις μέρες μας δεν είναι μονάχα οι μηχανές που μας βάζουν στην ίδια μοίρα, αφού όλοι χρησιμοποιούμε τις ίδιες συσκευές ή τα διάφορα τυποποιημένα προϊόντα.

ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΝΟΙΚΙΑΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΣΤΙΣ ΛΕΩΦΟΡΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ!!

Το  ιστορικό Μεγάλο Καφενείο της Τρίπολης

Κάποτε ήταν το συνοικιακό καφενείο, όπου οι θαμώνες του έπαιζαν τον ρόλο της φανατικής, πολιτικόπληκτης πελατείας. Κι όπως όλοι θα ξέρουμε είτε από διηγήσεις είτε από τον κινηματογράφο είτε ως έχοντες προσωπική εμπειρία, μέσα εκεί οι θαμώνες ανέβαζαν και κατέβαζαν κυβερνήσεις και οι [αυτο]προτάσεις για την ανάληψη της πρωθυπουργίας πέφτανε σαν το χαλάζι. Κι ακούγονταν φωνές, χαχανητά, αστεία, έπεφτε και κανένα  βρισίδι... Κι όλα αυτά δημιουργούσαν μια εξαιρετική ατμόσφαιρα που μέσα στους καπνούς και τη φασαρία έδινε την ευκαιρία στους θαμώνες να ζήσουν σε μια άλλη διάσταση.
Σήμερα το μεγάλο καφενείο σχεδόν εξαφανίστηκε, αφού μονάχα μερικά υπάρχουν όπου ο καφενετζής περιμένει υπομονετικά να συμπληρώσει τα χρόνια για να πάρει τη σύνταξή του - αν προλάβει!!!!
Και οι άλλοτε θαμώνες ξέρουν πλέον ότι δεν μπορούν να έχουν συμμετοχή σε ό,τι τεκταίνεται στον δημόσιο βίο. Άλλοι νομοθετούν, άλλοι αποφασίζουν και άλλοι ανεβάζουν και κατεβάζουν πρωθυπουργούς και κυβερνήσεις. Κανείς πλέον δεν είναι σε θέση να διαγνώσει τις πανουργίες της υψηλής πολιτικής ή και να τις καταλαβαίνει, διότι βλέπει το μάταιον της υπόθεσης. Στο τέλος αυτοί που πολιτικολογούν, πληρώνουν τη νύφη. Δηλαδή, εκείνοι πληρώνουν που κάποτε τσακώνονταν μέσα στους καφενέδες και τώρα είναι σκορπισμένοι -ίσως τα παιδιά τους και λίγοι από εκείνους- στις αχανείς λεωφόρους του διαδικτύου και πολιτικολογούν ασύστολα.

Δηλαδή, εγώ, εσύ, οι άλλοι, όλοι εμείς τέλος πάντων που δεν έχουμε συμμετοχή στα κέντρα αποφάσεων. Διότι στα κέντρα αποφάσεων η υψηλή διπλωματία και η μεγάλη πολιτική δεν επιτρέπουν την πρόσβαση και πολύ περισσότερο δεν αφήνουν καμιά απολύτως δυνατότητα στον οποιονδήποτε να αποκρυπτογραφήσει τα τεχνάσματα μιας δουλειάς που στη μάζα είναι παντελώς ξένη. Τη λέξη 'μάζα' εδώ δεν την έγραψα τυχαία. Απλώς θέλω υπογραμμίσω ότι αυτοί που κουλαντρίζουν τη χώρα και τις τύχες της, βλέπουν τους ανθρώπους σαν πελατεία μονάχα, σαν 'μάζα'!

Τι κάνουμε λοιπόν στις λεωφόρους του διαδικτύου;;; Διατηρούμε τις ψευδαισθήσεις μας ότι συμμετέχουμε στη ζωή. Φωνάζουμε, βρίζουμε, κριτικάρουμε, αγανακτούμε, ερωτοτροπούμε πολλές φορές, φτιάχνουμε παρέες, στέλνουμε ευχές και τα λέμε μεταξύ μας, τρώμε φανταστικά γλυκά και πίνουμε φανταστικούς καφέδες... ΟΛΑ ΑΥΤΑ εντελώς τζάμπα!!! Μια προσεκτική ματιά φτάνει για να καταλάβει κανείς ότι επικρατεί πλήρης σύγχυση. Αλλά έτσι κατασκευάζεται η Ιστορία και προχωρεί συγχυσμένη. Δεν μπορώ να ξέρω αν η ενασχόλησή μας και το ξόδεμα αυτό μας λυτρώνει από την απόλυτη δουλεία του εφήμερου και φυσικά νιώθουμε ανακούφιση όταν κριτικάρουμε και κάνουμε τις λεκτικές επιθέσεις μας στους κακοποιούς που μας βασανίζουν και υποθηκεύουν τη ζωή μας για να τακτοποιήσουν τα λογιστικά βιβλία των δανειστών μας.

Πάντως, θα ήταν απάνθρωπο να σιωπήσουμε. Το καφενείο ήταν πάντα ένα ανακουφιστήριο ψυχών και τώρα το διαδίκτυο ένα λυτρωτικό μέσο. Και για να κλείσω κάπως αισιόδοξα: Καλό είναι να μη δίνουμε την ευκαιρία σε τυχάρπαστους ανθρώπους να μας εξουσιάζουν.

ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ και ΟΙ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ...

Στο διαδίκτυο υπάρχει κάποια ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, σε αντίθεση με τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης - είτε ραδιόφωνο και τηλεόραση είναι, είτε εφημερίδες και περιοδικά - που φοράνε λιβρέα και έχουν μεταβληθεί σε όργανα πλύσης εγκεφάλων... Το έγραψα αυτό σε προηγούμενο σημείωμά μου. Ωστόσο, πάνε όλοι σαν τα πρόβατα να διαβάσουν τις φυλλάδες τους, ν' ακούσουν τα ραδιόφωνά τους, να δουν τα τηλεοπτικά κανάλια τους. 

• Μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα από τα ραδιόφωνα...
• Μπλα-μπλα-μπλα-μπλα-μπλα από τις τηλεοπτικές εκπομπές...

Το αστείο είναι ότι πολλοί από τους δημοσιογράφους που υπηρετούν σ' αυτά τα ΜΜΕ παριστάνουν τους αδέσμευτους, ενώ δεν είναι παρά υπηρέτες των αφεντικών κι αυτό το πιστεύω ακράδαντα. Γράφω ένα κείμενο που ενδεχομένως προκαλεί σκέψεις και χαίρω διότι έμαθα καλά ελληνικά και εκφράζομαι σωστά. Επισκέπτονται τη σελίδα μου 10, 15, 20 άνθρωποι κι αυτό φυσικά με ικανοποιεί. 

• Για μένα κι ο ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ή η ΜΙΑ ΦΙΛΗ είναι μεγάλη υπόθεση και το εννοώ.

Έκανα μια περιδιάβαση ενημερωτική και διαπίστωσα τρελά πράγματα. Μου κάνει εντύπωση πως πάνε σαν τις μύγες στο γάλα δεκάδες διαδικτυακοί περιπατητές για να τσεκάρουν μια βλακεία που είπε κάποιος, αλλά που είναι η αποδοχή του ευρύτερη λόγω του μέσου στο οποίο δουλεύει. Είναι η σύγχυση που κυκλοφορεί και όλοι μπολιασμένοι με το φάρμακο της δημοσιότητας "κολλάνε", μπας και εισπράξουν κανένα ξεροκόμματο ή κανένα κουρελάκι... Μετά, όλοι διεκδικούν επαναστατικότητα, ριζοσπαστισμό στις ιδέες, αλλά τελικά είναι μια από τα ίδια με τους... άλλους!!! Και τελικά η μεγαλαυχία όλων δεν είναι παρά μια ασυνειδητοποίητη αυτομείωση.

• Κερδίζει... το σύνθημα, η εξυπνάδα, η σαχλαμάρα, το τέχνασμα. 

Λίγη σκέψη παραπάνω μήπως θα ήταν προτιμότερη;;; Αλλά λίγοι, ελάχιστοι αποδέχονται αυτή τη βάσανο. Να σκεφτούν, να επιμερίσουν ευθύνες και να τοποθετηθούν αναλόγως. Η πλειοψηφία μπαίνει στο μηχάνημα και γίνεται πολτός, μάζα εύπλαστη, υποχείριο των ΜΜΕ που υποτίθεται ότι πολεμάμε!!! Σταθεροί οι αναγνώστες των γνωστών εφημερίδων που διαμορφώνουν απόψεις και κατευθύνουν τους πολίτες, όπως επίσης και των ραδιοφώνων και των τηλεοπτικών καναλιών. Πόσοι είναι εκείνοι που παρακολουθούν για ενημέρωση;; Και τα ΜΜΕ αυτά, τα γνωστά, παλεύουν απεγνωσμένα και βρίσκουν χίλιους τρόπους με πυροτεχνήματα κι ένα ορυμαγδό "προσφορών" για να εκμαυλίσουν, να προσελκύσουν, να συγκρατήσουν και να εγκλωβίσουν το κοινό.

ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ, ΤΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΑ ΜΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ!!!!!

 

Εκατοντάδες χιλιάδες συν-Έλληνες εκφράζονται μέσα από το διαδίκτυο, άλλοι για προσωπικά τους θέματα, άλλοι για πολιτικά, άλλοι για μαγειρική, και για ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου.

• Όμως πόσοι απ' όλους αυτούς είναι σε θέση ν' αντιδιαστείλουν το γενικότερο από το στενά ιδιωτικό 
• Πόσοι εκφράζονται με περιεκτικότητα και αίσθημα του μέτρου;; 
• Πόσοι αντιστέκονται στον πειρασμό της άμεσης ή έμμεσης περιαυτολογίας;;;

Είναι πάντως η έκφραση της κοινής γνώμης μέσω του διαδικτύου μια διαδικασία απλή αλλά και ταυτοχρόνως περίπλοκη.

Το καλό και το θετικό της όλης αυτής ιστορίας είναι ότι υπάρχει ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, σε αντίθεση με τα συστημικά μέσα μαζικής ενημέρωσης - είτε ραδιόφωνο και τηλεόραση είναι, είτε εφημερίδες και περιοδικά - που φοράνε λιβρέα και έχουν μεταβληθεί σε όργανα πλύσης εγκεφάλων...

Αυτή η περίεργη σχέση με παραπέμπει στον Καραγκιόζη και στον πασά και τον Βεληγκέκα.

Όλοι εμείς που γράψφουμε μονάχα για τον εαυτό μας έχουμε μέσα μας τη νοοτροπία του Καραγκιόζη, ο οποίος στον ίσκιο της παράγκας του, κρυφανασταίνει μια δικής του κατασκευής αυτοπεποίθηση, υποχθόνια, υπομονετική, μακρόπνοη, αλλά αναγκαία γιατί τον αποζημιώνει.

Και απέναντι ο πασάς με τον Βεληγκέκας, το σύστημα, με τα ΜΜΕ και τους εντολοδόχους τους.

• Εμείς δεν έχουμε άλλα όπλα για να τους αντιμετωπίσουμε, παρά μονάχα τις λέξεις μας, τις σκέψεις μας και το θάρρος μας.

Με τα λάθη μας, τα νεύρα μας, αλλά προπαντός με την ειλικρίνεια των αντιδράσεών μας.

Αναζητάμε τον ταύρο με τα κέρατα!!!

Σκεφτόμουν σήμερα όλο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό που αναλώνει τον ελεύθερο ή μη-ελεύθερο χρόνο του στο διαδίκτυο για να περάσει ευχάριστα την ώρα του, να επικοινωνήσει, να δώσει συμβουλές, να κριτικάρει, να σατιρίσει, να τα βάλει με το κράτος και τους κυβερνήτες, να γελάσει, να επιχειρήσει να συνετίσει κάποιους, να βρει ο ένας τον άλλον ή την άλλη και να γίνουν παρέα... Μου δίνει την εντύπωση ότι όλοι αυτοί οι χρήστες του διαδικτύου δεν είναι παρά τα μέλη ενός Χορού, που ζει καθημερινά τον αντίκτυπο των γεγονότων, σχολιάζει, θρηνεί, στηθοδέρνεται, παλεύει να διδάξει σωφροσύνη, συμβουλεύει τους ήρωες και πρωταγωνιστές της ζωής, χωρίς ποτέ να γίνεται ακουστός.

Ομολογώ ότι έχω κουραστεί να παρακολουθώ όλο αυτό το πανηγύρι των αντιδράσεων που απλώς δημιουργούν κουρνιαχτό. Φανταστείτε ένα ετερόκλητο πλήθος ανθρώπων, ζώων, οχημάτων κι ό,τι άλλο μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου, να πορεύεται σε χωμάτινους δρόμους και να υψώνονται σύννεφα σκόνης και ν' ακούγονται φωνές, τραγούδια, κραυγές, ύβρεις, κάποιοι να ξεκόβουν για να κατουρήσουν ή γενικώς για την ανάγκη τους, τα ζώα να μη σταματούν και να προχωράνε αγέρωχα και κουρασμένα και ν' αφήνουν στο δρόμο τις ακαθαρσίες τους, τα οχήματα να ξεθεμελιώνουν την ατμόσφαιρα με τα μαρσαρίσματα και να φλομώνουν με καπνούς από τα πετρέλαια και τις βενζίνες, ο ιδρώτας να τρέχει ποτάμια, και όλοι να ζουν με την αγωνία και την προσμονή κάποιας συστάδας δέντρων ή ενός δάσους με πηγές και καθαρό νερό...

Όμως, δεν υπάρχει φυλλωσιά πουθενά, μονάχα δρόμος και χώμα κι ο ήλιος που βαράει κατακούτελα. Και κάποια δέντρα εδώ κι εκεί με γυμνά κλαδιά, ξερά, κατάξερα, που δείχνουν κάτι να ζητάνε από τον ουρανό... Μια βροχή, ένα αεράκι, μερικές σταγόνες ζωής...

Πιθανολογώ ότι αυτό το πλήθος που γελάει, κλαίει και οδύρεται, βρίζει και κουτουλάει σε αόρατους τοίχους, συναισθάνεται και ζει εσωτερικά το αδιέξοδο της ιστορίας, της δικής του συγκαιρινής ιστορίας, κι επιπλέον ίσως να καταλαβαίνει ότι δεν υπάρχει συνοχή, για τον ένα και μοναδικό λόγο ότι δεν υπάρχουν κοινοί, ορατοί στόχοι. Ξέρετε ότι αυτοί που κινούν την ιστορία είναι οι αυτάρκεις, που την κάνουν να προχωράει με τη μέθοδο του ταύρου, που ορμάει με την κεφάλα του και τα γκρεμίζει όλα... Υπάρχουν σήμερα τέτοιοι... αυτάρκεις;;;

Η καταιγίδα της "δημοσιογραφίας των πολιτών" τρομάζει το κατεστημένο!!!

• ΚΑΤΙ ΑΛΛΑΖΕΙ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΜΜΕ!!!! 
• Οι μεγαλοκαρχαρίες των μέσων μαζικής ενημέρωσης σε απόγνωση!

Το ένα μετά το άλλο διάφορα "μυθικά" περιοδικά ή εφημερίδες κλείνουν λόγω της οικονομικής κρίσης και οι επιχειρηματίες καταφεύγουν στο "φιλόξενο" διαδίκτυο. Η είδηση ότι στις 31 Δεκεμβρίου 2012 το μεγάλο αμερικανικό περιοδικό Newsweek θα κυκλοφορήσει το τελευταίο τεύχος του, για όσους ενημερώνονται εγκαίρως ήταν γνωστή. Διάβασα επίσης προσφάτως ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο να ανασταλεί η κυκλοφορία των Financial Times Deutschland, ότι η μεγάλη ισπανική εφημερίδα El Pais, προχώρησε σε 129 απολύσεις –το ένα τρίτο του προσωπικού της– χωρίς να εξαιρέσει και σε μεγάλα ονόματα με πολυετή πορεία, ότι οι αμερικανικές εφημερίδες κέρδισαν αναγνώστες στις διαδικτυακές εκδόσεις τους κατά το τελευταίο εξάμηνο, χάνοντας ένα αντίστοιχο μερίδιο από τις έντυπες…

• .................................

Είναι φανερό πλέον ότι κάτι αλλάζει στο χώρο της ενημέρωσης! Ειδικότερα τα 3-4 τελευταία χρόνια έχει διαπιστωθεί με έρευνες ότι έχει αυξηθεί κατακόρυφα η διαφήμιση στα διάφορα "μέσα" του διαδικτύου (portal, site κ.λπ.). Συγχρόνως θα δούμε ότι κάτι έχει αρχίσει να αλλάζει και στο χώρο της δημοσιογραφίας, αφού εξαπλώνεται ραγδαία "η δημοσιογραφία των πολιτών" [citizen journalism], που σε γενικές γραμμές είναι εντελώς διαφορετική από εκείνη που μέχρι σήμερα γνωρίζαμε. Καταρχήν δεν στηρίζεται σε οικονομικούς δείκτες, δεν έχει οικονομικούς σκοπούς, παρά μόνον σκοπούς κοινωνικούς. 

• .................................

Δηλαδή, η δημοσιογραφία των πολιτών είναι απλώς στην υπηρεσία της κοινωνίας και όχι των επιχειρηματιών γι' αυτό και παρατηρούμε την λυσσασμένη προσπάθεια των μεγαλοεκδοτών και μεγαλοκαναλαρχών να απαξιώσουν τα γενικότερα τα social media, στο μέτρο που δεν τα ελέγχουν. Βλέπουν αυτή τη δημοσιογραφία σαν εισβολή των πολιτών στην κοινωνία της πληροφορίας.  Ο καθένας πλέον να μεταφέρει στο διαδίκτυο ό,τι θέλει. Μ' ένα κινητό έχει τη δυνατότητα να τραβήξει φωτογραφίες ή να καταγράψει με το βίντεο σκηνές από οποιαδήποτε κοινωνική δραστηριότητα και να τα μεταφέρει στο διαδίκτυο, εντελώς αφιλτράριστα.

• .................................

Οι εξελίξεις είναι αναπότρεπτες και τίποτε και κανένας δεν μπορείς να τις σταματήσει. Είναι άγνωστο βέβαια ποιος στο τέλος θα είναι ο νικητής και βέβαια δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει "τέλος"! Κανείς δεν είναι σε θέση αυτή τη χρονική στιγμή να προβλέψει το μέλλον της δημοσιογραφίας των πολιτών.  Εάν δηλαδή, θα συνεχίσει να επεκτείνει τη δυναμική της και την απήχησή της σε ευρύτερες μάζες. Αυτό όμως που μπορώ να πω με βεβαιότητα είναι ότι δίνει ολοένα και σε περισσότερους ανθρώπους την ευκαιρία να μοιραστούν τις εμπειρίες τους και τις πληροφορίες για την κοινωνία.

Η Ντόρα Μπακογιάννη με τους bloggers... και οι Αμερικανοί

Συνάντηση της Ντόρας Μπακογιάννη με bloggers (16/4/2008)

Και να μη το θέλουμε, δεν μπορούμε να μη γελάσουμε για τις απέλπιδες προσπάθειες της κυρίας Ντόρας Μπακογιάννη - Κούβελου - Μητσοτάκη να συντονιστεί με το "πνεύμα" της εποχής! Έκανε μια σύναξη με τους bloggers στο υπουργείο της. Κάλεσε -φυσικά, επιλεκτικά- κάποιους που ασχολούνται με το διαδίκτυο διότι της είπαν οι σύμβουλοί της ότι με αυτό τον τρόπο θα δείξει τη συνοδοιπορία της με την ηλεκτρονική εποχή, και πλέον είναι ήσυχη ότι δεν έχει σε τίποτε να φοβηθεί από τον Παπανδρέου που έχει μια "προϊστορία" στο είδος... Τα επικοινωνιακά τερτίπια που μετέρχεται η Ντόρα δεν πρόκειται να την βοηθήσουν, όπως δεν πρόκειται να τη βοηθήσει και η πάθηση που έχει, η διαμαρτία, που την δείχνει να γελάει συνεχώς! Οι σύμβουλοί της έχουν κι αυτοί την εντύπωση ότι με το που κάλεσαν καμιά δεκαριά bloggers για ν' ακούσουν με προσοχή τις σκέψεις της και τις θέσεις της για το Σκοπιανό και ορισμένα άλλα ζητήματα, μπήκαν σε άλλη εποχή! Δυστυχώς γι' αυτούς και γι' αυτήν, δεν άλλαξε κάτι που θα συνηγορούσε προς αυτή την κατεύθυνση. Η Ντόρα εξακολουθεί να είναι κόρη του Μητσοτάκη [κι αυτό δεν αλλάζει με τίποτε]. Τέλος, ως προς την Ντόρα και την καταγωγή της...

Θέλω να σημειώσω ότι η Ντόρα ποτέ δεν κατάλαβε ότι οι φίλοι της οι Αμερικανοί είναι που δημιούργησαν το "μακεδονικό ζήτημα", τη "διένεξή" μας με τους Σκοπιανούς. Και ίσως να νιώθουμε κάπου μέσα μας όλοι οι Έλληνες ότι οι Αμερικανοί μας μεταχειρίζονται με λιγότερη στοργή από άλλους που ούτε στο μικρό δαχτυλάκι δεν μας φτάνουν, και που τέλος πάντων δεν έκαναν τόσα πολλά για την Ατλαντική Συμμαχία όσα εμείς και που δεν ήμασταν ποτέ στον "ανατολικό" συνασπισμό.

Είναι αλήθεια ότι η Ντόρα που χειρίζεται τις εθνικές μας υποθέσεις δεν έχει κατανοήσει ότι ο "πολιτικός ρεαλισμός" επιτρέπει στους Αμερικανούς να γυρίζουν ατάραχα την πλάτη τους στον παλαιό φίλο (δηλ. την Ελλάδα) και να καλοπιάνουν έναν κόσμο που μέχρι πρόσφατα δεν είχε καμιά απολύτως σχέση μαζί του και που μάλιστα ήταν από τη μεριά των "εχθρών" του δυτικού κόσμου. Αλλά εμείς ξέρουμε πολύ καλά ότι αυτός ο "ρεαλισμός" που είναι αξιοθρήνητος, μπορεί να μην είναι και τόσο ρεαλιστικός! Έχει τη δύναμη η Ντόρα να πείσει τους Αμερικανούς ότι δεν είναι δυνατό να βασίζονται και πολύ σε μας;

Πολιτική δεν θα πει μόνο τεχνική, αλλά και ιδεολογικό περιεχόμενο που υπηρετείται από την τεχνική, αρχές που καθοδηγούν και εμπνέουν. Τα διαθέτει αυτά η Ντόρα Μπακογιάννη; Αμφιβάλλω... Όπως αμφιβάλλω αν κατάλαβε γιατί συναντήθηκε με τους bloggers [και ποιοι ήσαν αυτοί;]. Μια απλή σκέψη είναι για να τους σπρώξει να ασχοληθούν με τα εθνικά θέματα - να βοηθήσουν, δηλαδή, το έργο που έχει αναλάβει της διαφώτισης των ξένων για να κατανοήσουν τις θέσεις μας. Κι αν κρίνω από το αποτέλεσμα της σύναξης, φοβάμαι ότι η Ντόρα απέτυχε! Η όλη επιχείρηση με έπεισε για πολλοστή φορά ότι παρόμοιας εμβέλειας και αποτελεσματικότητας είναι και οι ενέργειες και δραστηριότητές της ως υπουργού Εξωτερικών. Η Ντόρα κάνει για δικολάβος εσωτερικού! Για δικολάβος εξωτερικού είναι πολύ... λίγη!