Κάθε φορά που συννεφιάζει ο ουρανός...

Τα τελευταία χρόνια - και τι χρόνια! - κάθε φορά που συννεφιάζει ο ουρανός για την Ελλάδα ή για ό,τι αγαπάμε, αναζητούμε ο ένας τον άλλον αυθόρμητα. Καθόμαστε σ' ένα κέντρο, πιάνουμε και αναλύουμε προσεκτικά την κατάσταση, πασχίζουμε να προδιορίσουμε το στίγμα μας καθώς οι ναυτικοί στις θαλασσοπορίες. Και τι δεν περάσαμε!!!

Κατεβαίνουν τρεκλίζοντας οι μνήμες...

ΚΑΘΕ βράδυ κρατώ τα χαλινάρια του νου για να μην ξεφύγει κι αρχίσει ξανά τις αναπολήσεις. Και διαβάζω ακατάσχετα και γράφω ό,τι με κεντρίζει. Και οι λέξεις πέφτουν στην τύχη τις περισσότερες φορές, σύμφωνα με τον ακατάστατο ρυθμό της μνήμης που δεν λέει να σωπάσει, παρά την προσπάθεια που καταβάλλω. Έτσι λοιπόν κατεβαίνουν τρεκλίζοντας οι μνήμες και κάπου-κάπου με πιάνουν απ' το λαιμό και με σφίγγουν...

Ποιο είναι το μυστικό της δυστυχίας του κόσμου;;

ΔΕΝ με νοιάζουν πια οι πολιτικές εξελίξεις. Όποιος και να κερδίσει, μου είναι εντελώς αδιάφορο. Κουράστηκα. Και δεν θέλω να προτρέψω κάποιους προς ένα ορισμένο κόμμα. Και τα κόμματα έχουν τόσα πολλά λάθη που είμαι βέβαιος πως δεν υπάρχει περίπτωση να διορθωθούν στα επόμενα χρόνια - σε όσα δηλαδή μου απομένουν. Το έχω πάρει απόφαση ότι ο χρόνος πρέπει να είναι δικός μου και να τον κάνω ό,τι θέλω. Τρόπος του λέγειν, διότι ο χρόνος μπορεί να είναι δικός μου αλλά μη νομίσει κανείς ότι είναι εύκολο να τον διαθέτεις κατά το δοκούν. Χρειάζονται και κάποιες προϋποθέσεις, τις οποίες αν δεν τις έχεις, τότε είσαι δυστυχής.

ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ!!!!

Έχω αρχίσει να πείθομαι πως τούτη η πόλη, η πόλη μας, έχει μια δική της ψυχή, σχεδόν απόκρυφη, που μένει πάντα ξένη στη θέληση και στις πολυπραγμοσύνες των ανθρώπων. Αυτό το ίδιο συμβαίνει και με τις άλλες πόλεις, ανά την ελληνική επικράτεια. Δεν είναι εύκολο να την μαντέψει κανείς και γι’ αυτό περνάμε, οι περισσότεροι, φεύγουμε αδειανοί, δίχως καν να την υπονοιαστούμε. 

Ανταλλάσσοντας σιωπές και βλέμματα...

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι μέσα μας λαγοκοιμάται μια λατρεία προς το εξαιρετικό, το ωραίο, προς εκείνο που διεγείρει τις αισθήσεις, το μυαλό μας και μας κρατά σε εγρήγορση! Εγώ τουλάχιστον όταν θέλω να το εκφράσω αυτό, πάω στη λογοτεχνία να βρω μια δευτέρου βαθμού ζωή. Μια φωτογραφία μπορεί να με συναρπάσει, ένα πρόσωπο, ένα χαμόγελο, μια ανάμνηση, ακόμη κι ένα όνομα που όμως συνδέεται με παραστάσεις που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιο της ζωής μου. Έτσι και σήμερα είδα τη φωτογραφία της κι άρχισα μια λυρική αιθεροβασία, μια εξερεύνηση σε περιοχές που ήταν ξεχασμένες… 

Ο,ΤΙ ΩΡΑΙΟΤΕΡΟ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ!!!!!

Μεσημέρι 3 Σεπτεμβρίου 1904, άφιξη στην Αθήνα. Η είσοδος στο λιμάνι υπέροχη. Επιτέλους στην Αθήνα! Υπέροχα, Υπέροχα! Το ξενοδοχείο πολύ ωραίο. Αμέσως στη πόλη, πολύ σκόνη, επίσκεψη στο Θησείο, η θέα αξέχαστη. Ο καφές είναι απίθανος, πραγματικός καφές. Οι αδελφοί Φρόιντ διανυκτερεύουν στο ξενοδοχείο «Αθηνά», πρώτος όροφος, δωμάτιο 31. Στις 4 και 5 Σεπτεμβρίου παραμονή στην Αθήνα. Ο Φρόιντ γράφει στη σύζυγό του Mάρθα: «Φόρεσα το καλύτερο πουκάμισο και ανέβηκα στο λόφο της Ακροπόλεως, για δύο ώρες στις 3 Σεπτεμβρίου, για ολόκληρη την ημέρα στις 4 Σεπτεμβρίου.» Διηγείται ότι η Ακρόπολη υπερβαίνει κάθε τι που έχει δει μέχρι τότε, ή που μπορεί να φανταστεί κανείς. Για τον Φρόιντ οι ΄Ελληνες ήταν ένας πνευματικά προικισμένος και πολιτισμικά ανώτερος λαός. Στα μαθητικά του χρόνια έγραφε το ημερολόγιό του στα Αρχαία Ελληνικά.

ΜΟΝΟ ΜΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΛΙΓΟ!!!

Ήθελα να γράψω αυτό… αλλά σκέφτομαι ότι κάποιοι θα το συσχέτιζαν με την αυριανή «γιορτή» του αγίου Βαλεντίνου, την οποία ειρήσθω εν παρόδω, την απεχθάνομαι, στη διάσταση που παίρνει τουλάχιστον εν Ελλάδι... Ο άγιος αυτός όμως είναι για μας ανύπαρκτος. Είναι μια μυθοπλασία δυτικής προέλευσης… Τώρα, ποιο είναι αυτό; Κάτι που διάβαζα στο Ημερολόγιο ενός διαφθορέα… Είμαι βέβαια ερωτευμένος, αλλά όχι με τη συνηθισμένη έννοια και γι’ αυτό πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός κανείς, γιατί αυτό έχει επικίνδυνες συνέπειες – και συμβαίνει μόνο μια φορά. Αλλά ο θεός του έρωτα είναι τυφλός.. Όταν είναι κανείς πανούργος, μπορεί να τον ξεγελάσει.

Φωνή μουσκεμένη από μια βαριά ηδυπάθεια

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΝΙΩΘΩ προνομιούχος επιβάτης του εικοστού πρώτου αιώνα, αφού δεν περιορίζομαι να γίνομαι άθυρμα μιας καθημερινότητας που ισοπεδώνει, εκμαυλίζει και αποτελειώνει τις ευαισθησίες μας. Μακριά από το αγριεμένο πλήθος ακούω τις κοντινές και απόμακρες φωνές μέσα από τα βάθη του μικρού κουτιού μου όπου είναι κλεισμένες μνήμες, φωτεινά πρόσωπα, χαρμόσυνες στιγμές.

Έτσι, αφήνομαι ν’ αποθαυμάζω την ποικιλία που εκφράζουν οι διάφορες φωνές, άλλες κρύες, άλλες μεταλλικές, απρόσωπες… 

ΝΟΣΤΑΛΓΟΣ ΕΝΟΣ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Είναι παλιόκαιρος. Θα ήθελα να κάθομαι στη ζεστασιά του σπιτιού κι από το παράθυρο να βλέπω τη θάλασσα ή έναν κήπο με δέντρα πυκνόφυλλα και λουλουδένια πυροτεχνήματα.

Ένα σωρό πρακτικά θέματα είναι επείγοντα και ενώ η ζωή περνάει, σε μαραίνουν χωρίς να γευτείς το άρωμά της. Γι’ αυτό υπάρχει κι αυτή η λύσσα της εποχής για το εφήμερο.

Ζυμαρικά και ιδανικά!!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Πριν έρθει η άλλη μέρα, μήπως πρέπει να σκεφτούμε κάτι και για την Παγκόσμια Ημέρα Ζυμαρικών που γιορτάζεται σήμερα;;; Τελικά, αφήνω κατά μέρος τις σκέψεις περί Κεντροαριστεράς, που φαίνεται ότι ενόχλησαν πολλούς για να σκεφτώ το αυριανό μεσημεριανό. Λοιπόν, αποφάσισα ένα πανεύκολο Ογκρατέν ζυμαρικών με ζαμπόν. Μια συνταγή [για άσχετους όπως είμαι εγώ] για “Ογκρατέν” ζυμαρικών με ζαμπόν. Ένα γρήγορο και πεντανόστιμο πιάτο που σίγουρα θα το απολαύσω, γιατί αυτές τις μέρες ταλαιωρήθηκα από μια άτιμη ίωση. Κατά τ' άλλα, τώρα νιώθω ότι είμαι απόγονος ιδανικών που έρχονται από άλλης μορφής υψόμετρα, ας πούμε ποιητικά!!!

Το μέλλον εγκυμονεί κινδύνους αλλά και ελπίδες!!!

ΟΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ στην κοινωνία και ιδιαίτερα στη χώρα μας είναι βέβαιο ότι δεν μας κάνουν χαρούμενους. Το μέλλον εγκυμονεί κινδύνους, πολλούς και μεγάλους κινδύνους διότι έχουν πληθύνει εκείνοι που υπονομεύουν την εθνική μας υπόσταση και όσοι έχουν αναλάβει την υπεράσπισή της είναι ανίκανοι. Ωστόσο για να μην φανώ και απαισιόδοξος το μέλλον εγκυμονεί και μεγάλες ελπίδες, κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε. Από την μια νιώθουμε πολύ κοντά μας τον μεσαίωνα κι από την άλλη προσβλέπουμε σε μιαν αναγέννηση!

153 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ!!!

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Έχω την κακή συνήθεια να σκέφτομαι και να γράφω. Και είναι αρκετές φορές που αποζητώ την ησυχία, τον ρεμβασμό, και φυσικά δυσκολεύομαι ν αντισταθώ στον πειρασμό της νοσταλγίας. Τότε είναι που ευλογώ με τις λέξεις τις μέρες της γαλήνης, και της ξεγνοιασιάς στη βαθύσκιωτη γωνιά των νεανικών χρόνων. Έχω όμως και τη συνήθεια να ανακατεύομαι και στα πολιτικά ζητήματα. Αλλά είναι δυνατό να μην ασχολείται κανείς με αυτή τη χώρα που περνάει ιδεολογικές ταλαντεύσεις κι έχουν έρθει ανάποδα όλα οι προσδοκίες μας;; Είναι βέβαιο τώρα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κλειδαμπαρωμένοι στον εαυτό τους και στις έγνοιες τους. Κι εδώ μέσα στο διαδίκτυο… Το ψυχανεμίζομαι. Δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί. Ελάχιστοι είναι οι… έξω καρδιά!

ΕΤΣΙ... ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΛΥΣΣΑ!!!!

ΕΝΑΣ μη προνομιούχος επιβάτης κι εγώ της εποχής τούτης που αργοσέρνεται πεινασμένη, και χαμένη στα λάθη και τις αμαρτίες της, περιορίζομαι ν’ ακούω τις μισολιπόθυμες φωνές  μιας άλλης εποχής που από το παρελθόν ανασύρονται για να θυμίσουν ότι υπήρξαμε ζωντανοί με ελπίδες, αισιοδοξία και πολλά σχέδια!

Σκέφτομαι ότι δεν είμαι μονάχα εγώ λαχανιασμένος, με τον τρόμο στα μάτια μη τυχόν και δεν προλάβω  να δω άσπρη μέρα. Και το γράφω γιατί πλέον πιάνεται η ανάσα, η φωνή βραχνιάζει και το φιλμ που γράφει τη ζωή μας δεν είναι έγχρωμο αλλά ασπρόμαυρο.

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΒΑΚΙ ΜΑΣ!!!!!

https://www.timesnews.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%BC%CE%B1/

Σπανίως το κάνω πια αλλά κάτι τέτοιες στιγμές, ο νους γυρίζει στα περασμένα, στα παιδικά χρόνια, όταν το σπίτι φορτιζόταν με τα ξεφωνητά όλων μας, δηλαδή των εφτά παιδιών, και οι γονείς φρόντιζαν να νιώσουμε τη χαρά των ημερών του Πάσχα. Νηστεύαμε αλλά στα κρυφά γίνονταν και παρεκτροπές, κάθε Παρασκευή πηγαίναμε στους Χαιρετισμούς, και την Μεγάλη Εβδομάδα δεν λείπαμε από την εκκλησία.

ΜΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΦΟΡΜΟΛΗΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Θα μπορούσα να είμαι καλός στο τένις, σκέφτηκα τη στιγμή που την είδα… Αλλά είμαστε στην περίοδο της μεγάλης κατάθλιψης. Όλοι κυκλοφορούν εξαντλημένοι από την υπεραισιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Αλλά έχω την αίσθηση ότι όλοι είναι έτοιμοι να κάνουν όλες τις φρικαλεότητες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά κανείς και να ερωτεύεται. Κι εγώ πολλές φορές στο παρελθόν έψαχνα για άλλοθι και δικαιολογίες. Τώρα πια, δεν έχουν νόημα. Μονάχα μένουν οι τρυφερές λέξεις, οι σιωπές, τα χάδια και τα φιλιά.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;

Όσο και να θέλουμε να παραμερίζουμε την κουρτίνα για να δούμε τον αστραφτερό θόλο του ελληνικού ουρανού που μας δίνει την αίσθηση του απέραντου, δυστυχώς έχουμε τη συνείδηση του παγιδευμένου ζώου. Κι αυτό που παρατηρώ είναι ότι όλοι μας βρίσκουμε τρόπους για να δίνουμε περιεχόμενο στη ζωή μας. 

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΕΓΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Άπειρες σκέψεις έχουν στριμωχτεί στο συμβατικό αυτό χώρο του διαδικτύου.  Μάλλον χάνονται μέσα στην πολυκοσμία, όπου όλοι επιζητούν μανιωδώς [και καλά κάνουν] να εκφραστούν, να  δώσουν το στίγμα της δικής τους παρουσίας, να υπερασπιστούν το δίκιο και να στιγματίσουν την αδικία, να προβάλουν τη φιλευσπλαχνία τους, να ζητωκραυγάσουν για τον πολιτικό που τους εκφράζει, να ελεεινολογήσουν τους εχθρούς, να σκορπίσουν απλόχερα λουλούδια και στίχους, να κοινολογήσουν τα βάσανά τους ή τις χαρές τους…. 

Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΨΥΧΗ, ΘΑ ΖΗΣΕΙ!!!!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!!!!
Όπως σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής έτσι και στην πολιτική υπάρχουν χρόνια που είναι δημιουργικά, αλλά και χρόνια που είναι στείρα, υπάρχουν γενιές προικισμένες αλλά και γενιές παράδοξα άναυδες, σημαδεμένες από κάτι σαν ψυχική στεγνότητα. Κουράστηκα ν’ αναζητώ πίσω από πρόσωπα και γενικές κατευθύνσεις κάποιες ανασταλτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα στη διαδικασία της ζωής. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως ό,τι έχει μέσα του ψυχή, θα ζήσει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ και ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Έχω απελπιστεί με όλα όσα καθημερινά συμβαίνουν. Σε όλα τα επίπεδα. Όλα ξεκινούν από τον λαό. Εκείνος είναι που κρατάει το τιμόνι, που δίνει το χρίσμα στον έναν ή στον άλλο. Και το μόνο που απομένει είναι να τον λέω «όχλο», αφού δεν είναι μονάχα ένας πλήθος πολιτικά ακαταστάλαχτο, ασυνάρτητο, παραδομένο στις κολακείες και τις παροτρύνσεις των δημαγωγών. Είναι κάτι περισσότερο. Ένα πλήθος δίχως αγωγή. Δεν παρασύρομαι από τις κινητοποιήσεις που έχουν αναστατώσει την επικράτεια. Εκείνο που με απασχολεί είναι ότι δύσκολα μπορείς να μορφώσεις ένα λαό, δηλαδή  να τον μάθεις γράμματα οποιασδήποτε βαθμίδας.

ΑΝΗΚΩ ΣΕ ΜΙΑ ΜΕΙΟΨΗΦΙΑ!!!!!!

Καλώς ή κακώς ανήκω σε μια μειοψηφία εκστατική, λυρική, που μια ολόκληρη ζωή πασχίζει να προσανατολιστεί μέσα στην ανεμοζάλη, να συλλάβει κάτι από τους μεγάλους ίσκιους που δίνουν ανάστημα στον ορίζοντα. Δεν ανήκω στους ξεκούραστους, τους αμέτοχους, τους φρεσκοξυρισμένους… Ωστόσο εκείνο που νοιάζει είναι να επιβιώσω όχι απλώς γιατί αγαπώ της ζωή μου. Αυτό δεν είναι τίποτα. Επειδή ξέρω πολύ καλά ότι την Ιστορία την γράφουν οι επιζώντες. Γι’ αυτό, λέω, μη τυχόν καταφέρω  και γράψω κι εγώ δυο-τρεις αράδες. Είπα ότι ανήκω σε μια μειοψηφία κι αυτό είναι η αλήθεια, αλλά μερικές φορές νιώθω πως είμαι ο τελευταίος επιζών από τα θύματα ενός μεγάλου ναυάγιου.