Είναι κάποιες στιγμές που η
φαντασία λειτουργεί ερήμην μου. Δεν ρωτάει. Αρκεί μια παλιά φωτογραφία, το
διάβασμα ενός βιβλίου, οι στίχοι ενός αγαπημένου ποιητή που έρχονται αυθορμήτως
στο νου, ένα παλιό γράμμα, μια κάρτα, οι κουβέντες που αντάλλαξα με ένα
αγαπημένο πρόσωπο…
Έτσι αρχίζει η περιδιάβαση σε άλλες
εποχές, που γλύκαναν την καρδιά μου και τώρα κοιμούνται στις σελίδες και της δικής
μου προσωπικής ιστορίας. Κλείνω τα μάτια και βλέπω… Και τι δεν βλέπω;;; Η μνήμη
είναι μια ατελείωτη γραμμή κι εγώ πάνω της κινούμαι δαιμονισμένα. Αγαπημένα
πρόσωπα, χαμόγελα, γειτονιές που έζησα, δρόμοι που περπάτησα, η έρημη Πατησίων
που έτρεχα σαν τρελός με την Φλορέτα, οι δάσκαλοί μου, κορίτσια που ερωτεύτηκα, οι εκδρομές με τους φίλους…
