Δεν είχα πρόθεση να πάω στο συλλαλητήριο, αλλά τελικά θα πάω γιατί απλούστατα είμαι με τον λαό…

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Δεν ξέρω κι ούτε είμαι σε θέση πλέον να καταλάβω τους πολιτικούς μας, με ποιο γνώμονα αντικρίζουν το φαινόμενο του εθνικού βίου. Το ζήτημα είναι ότι με αυτόν το γνώμονα που δεν τον ξέρω και δεν τον καταλαβαίνω προσπαθούν να του δώσουν αποφασίζουσα ρυθμιστική δύναμη και σύμφωνα με τη λογική του εμείς, ο λαός, θα πρέπει ν’ αφηνόμαστε στο ρεύμα άβουλοι, ανήμποροι κι ανυπεράσπιστοι, θύματα ενός πλέγματος ενοχής για την «συμπόρευση» μας με τα στοιχεία εκείνα που λειτουργούν ως μπαμπούλες στην κοινωνία μας. Το μέγα ερώτημα των ημερών μας είναι αν πρέπει να συμμετέχουμε στα συλλαλητήρια για να διατρανώσουμε τη βούλησή μας να υπερασπιστούμε ό,τι κληρονομήσαμε. Η Μακεδονία είναι Ελλάδα!!! Όμως το πολιτικό προσωπικό της χώρας, σχεδόν στο σύνολό του φοβάται να εκφραστεί ευθέως, και να συμπλεύσει με τον λαό στην έκρηξη του συναισθηματισμού αλλά και της λογικής του.

ΑΥΤΟΙ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;;;;

Διάβασα ότι... διανοούμενοι, ακτιβιστές και ακαδημαϊκοί από όλο τον κόσμο-ανάμεσά τους οι Νόαμ Τσομσκι, Τζόρτζιο Αγκάμπεν, Ταρίκ Αλί, Ετιέν Μπαλιμπάρ, Αντόνιο Νέγκρι και Σλαβόι Ζίζεκ [αυτόν τον θεωρώ μπεχλιβάνη], ενώνουν τις δυνάμεις τους και τις φωνές τους ενάντια στη λιτότητα και συντάσσονται υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ.
Παρότι σέβομαι ορισμένους από τους παραπάνω διανοητές, εντούτοις διαπιστώνεται πόσο μακριά είναι από τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα και πόσο αγνοούν τις συνθήκες κάτω από τις οποίες έχει αναδειχτεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

Σήμερα ήταν χαλαρή μέρα κι ευτυχώς γέλασα με τα καμώματα του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ. Όμως αρκετά διασκεδάσαμε. Βέβαια ο Τσίπρας και οι συν αυτώ δεν θα σταματήσουν να μας διασκεδάζουν με τις κωλοτούμπες και τα καραγκιοζιλίκια τους μέχρι την ημέρα των εκλογών. Το από το ιστορικό ΠΑΣΟΚ κλεμμένο σύνθημα ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕ, σηματοδοτεί κάτι άλλο για τον ΣΥΡΙΖΑ: επιστροφή σ' ένα παρελθόν που κανείς δεν θέλει!!!!
Την επαύριο των εκλογών αρχίζουν τα δύσκολα κι αυτά τα δύσκολα θα έχουν άμεση σχέση με το πολιτικό αδιέξοδο, διότι πολύ φοβάμαι ότι οι εξελίξεις θα οδηγήσουν τη χώρα στην αναζήτηση ηρεμίας με νέα εκλογική αναμέτρηση.

ΜΕΡΑ ΕΚΛΟΓΩΝ: Στις ατραπούς της ουτοπίας!!!!!

ΚΑΠΟΤΕ νόμιζα ότι μονάχα στα μονοκομματικά καθεστώτα τα μέσα μαζικής ενημέρωσης φορούσαν λιβρέα, αλλά έπρεπε να περάσει πολύς χρόνος για να καταλάβω ότι και στα σημερινά [ας τα πω καταχρηστικά...] καθεστώτα τα ΜΜΕ έχουν μεταβληθεί σε όργανα πλύσης εγκεφάλων. Εάν δεν υπήρχαν αυτά ποιος θα γνώριζε λόγου χάρη το ΠΟΤΑΜΙ;;;;

Για πρώτη φορά ίσως τόσο ωμά και ξεδιάντροπα καθιερώθηκε ένα νέο "πολιτικό" κόμμα, που φιλοδοξεί ο αρχηγός του να σώσει τη χώρα και τον λαό από το "παλιό κομματικό κατεστημένο"!!!! Χωρίς ιδεολογικό εξοπλισμό, χωρίς πολιτικές αρχές, χωρίς πρόγραμμα, παρά μονάχα μ’ ένα σακίδιο στην πλάτη του, κατηγορεί τους πάντες και εκτοξεύει έναν λόγο ασύντακτο, ακατανόητο, αλλά συνθηματολογικό που ανταποκρίνεται στη δυσαρέσκεια των πολλών από ανικανοποίητους πόθους και επιδιώξεις.

Η δημοκρατική ιδέα, ανεπανόρθωτα συκοφαντημένη χάρη στους από καταβολής καπήλους της, παρουσιασμένη ως αίτιο βλοσυρής μισαλλοδοξίας και αμοιβαίας επιβουλής, με το ηθικό του κόσμου καταρρακωμένο από τα ατελείωτα επακόλουθα μιας κομματικής διαμάχης και μιας άνευ ορίων και όρων αντιπαράθεσης που δεν συνέτισε κανέναν, με τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να καθορίζουν ακόμα και το φαγητό που θα φάμε, και πού θα δώσουμε την ψήφο μας!!!

Μπορεί εύκολα κανείς να διαπιστώσει ότι έχει προκληθεί τέτοια σύγχυση κι έχουν δημιουργηθεί τέτοιες επικίνδυνες αυταπάτες, ώστε έχει εκτραπεί η δραστηριότητα μεγάλων μαζών στις ατραπούς της ουτοπίας. Και είναι λυπηρό σήμερα να παρατηρούμε τους ανθρώπους που έχουν την ψευδαίσθηση ότι γίνονται «ζώα πολιτικά» για ν’ αλλάξουν τη ροή των πολιτικών εξελίξεων, ενώ είναι απλώς άβουλα ζωντανά.

Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι  όλα αυτά που ακούστηκαν και ακούγονται και γράφονται σχετικά με την ανανέωση του πολιτικού κόσμου και την εξυγίανση και κάθαρση της πολιτικής ζωής ως δημόσιας λειτουργίας, μπορεί να εκφράζουν μια δεδομένη στιγμή και το διάχυτο αίσθημα που κυριαρχεί στις ώρες του κομματικού παροξυσμού, αλλά στην πραγματικότητα είναι αέρας κοπανιστός!!! Τα πράγματα είναι τόσο απλά όσο όταν διψασμένος στο κατακαλόκαιρο πίνεις αχόρταγα ένα ποτήρι κρύο νερό.

Είναι αποδεδειγμένο ότι ουδέποτε οι πολιτικοί υπήρξαν ηθοπλάστες, αφού η τέχνη τους, το επάγγελμά τους, στηρίζεται στην εκμετάλλευση των ελπίδων ή της λαϊκής ευπιστίας. Ακούω μερικές φορές ορισμένους να λένε ότι δεν είναι «επαγγελματίες πολιτικοί» και χαμογελώ με συγκατάβαση. Από τη στιγμή που μπαίνει κανείς στο στίβο της πολιτικής αντιπαράθεσης και διεκδικεί κυβερνητική εξουσία, είναι πολιτικός. Κι εκείνοι που επιτίθενται λαύροι κατά των «παλιών», σε χρόνο ρεκόρ, αποδεικνύονται χειρότεροι από τους παλιούς.

Η πολιτική ζωή σήμερα είναι οργανωμένη σ' επίπεδο εδωδιμοπωλείου!!!!!

ΠΡΕΠΕΙ να παρατηρήσω ότι ίσως για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία του τόπου είδαμε τόσους... ευρωπαϊστές, ευρωσκεπτικιστές, εθνοκάπηλους και αριστεροκάπηλους. 

Ποτέ άλλοτε στη χώρα μας και στο χώρο της πολιτικής δεν είχε σημειωθεί τόση κατανάλωση σε λόγια για ανθρωπιστική κρίση, καταστροφή, εγκληματική πολιτική, κλεπτοκρατία, τραπεζοκρατία, υποτέλεια, μιζέρια, διαπλοκή, εκβιαστές, απατεώνες, λεηλασία, ιερατείο των μερκελιστών, τοκογλυφία, διαφθορά, εξάρτηση, αναξιοπρέπεια, ανασφάλεια, πολιτικό κατεστημένο, οπισθοδρόμηση, βαρβαρότητα, ανατροπή, πλυντήριο σκανδάλων, πολιτικά ζόμπι, νεοναζιστική συμμορία, ανατροπή των μνημονίων, σταμάτημα των μνημονίων, σκίσιμο των μνημονίων, καταδίκη των μνημονίων, κέντρα μιντιακής λοβοτομής, ευρωνταβατζήδες, τρομολαγνικά σενάρια ανατριχίλας, πολιτικές μαριονέτες, ψεύτες, μάχη των μαχών, μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί, μνημονιακό σύστημα εξουσίας, βάρβαρη πολιτική...
 

Το εμφυλιοπολεμικό κλίμα που έχει δημιουργηθεί είναι βέβαιο ότι δεν βοηθά στη χάραξη μιας εθικής πολιτικής πορείας. 

Φανατισμός, εχθρότητα, μισαλλοδοξία...
Η πολιτική ζωή σήμερα φαίνεται να είναι οργανωμένη σ' επίπεδο εδωδιμοπωλείου. Κι έχουμε πολλά εδωδιμοπωλεία...
Πάντως, σαν λαός δοκιμάζουμε για άλλη μια φορά μια περίεργη μαζογχιστική ηδονή από τον εξευτελισμό...

ΕΓΩ, Ο ΑΙΘΕΡΟΒΑΜΩΝ, ΚΑΙ ΟΙ ΨΥΧΟΦΘΟΡΕΣ ΔΙΑΨΕΥΣΕΙΣ…

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!! Αυτό θέλω κι εγώ, αλλά δεν σημαίνει ότι πρέπει να γίνει πρωθυπουργός ο πρόεδρος του Ποταμιού ή του ΣΥΡΙΖΑ!!! Και ποιος να γίνει;;; Αν ήξερα θα τον ονομάτιζα. Η ευφορία του αντιπολιτευτικού λόγου είναι βέβαιο ότι κινητοποιεί όλους εκείνους που θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση και ν' αναλάβουν οι ίδιοι. Αλλά για μένα η κατάσταση δεν είναι μονόδρομος. Δεν είναι έτσι όπως το τοποθετεί ο Τσίπρας που λέει ότι ψηφίζουμε η ΜΕΡΚΕΛ ή ΣΥΡΙΖΑ!!! Αυτά είναι μαθητικές γελοιότητες. 

ΝΑ ΠΕΣΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ!!! Αλλά δεν συμφωνώ με τον μαξιμαλισμό της αντιπολίτευσης. Το διαπιστώνουμε καθημερινά  το αντιπολιτευτικό άγχος και τον οίστρο της προβολής κι ακόμα τη διεκδίκηση μιας παρουσίας μέσα σ’ ένα  κοινωνικό σύνολο όλο και πιο μαζοποιημένο.

Κανείς δεν αρνείται ότι βρισκόμαστε μπροστά σε μιαν έμμεση, αν και αξεδιάλυτη για την ώρα, μαρτυρία βαθύτερης αλλαγής στην ιστορική πορεία της χώρας. Το γεγονός ότι σαράντα έξι κόμματα και συνασπισμοί κομμάτων, καθώς και ένας ανεξάρτητος - μεμονωμένος υποψήφιος κατέθεσαν στον Άρειο Πάγο αιτήσεις συμμετοχής στις επερχόμενες ευρωεκλογές της 25 Μαΐου 2014, σημαίνει πολλά και ίσως δυσερμήνευτα. 

Έτσι όπως έχουν οδηγηθεί οι πολιτικές εξελίξεις, όλοι πιστεύουν ότι έχουν τις λύσεις στην τσέπη τους. Κι ο πολίτης που υποτίθεται ότι πρέπει να επιλέξει, είναι υποχρεωμένος [;;;;] να διαβάσει προγράμματα, ν’ ακούσει δηλώσεις και να παρακολουθήσει συνεντεύξεις και συζητήσεις για να αποκρυσταλλώσει απόψεις και θέσεις. Είναι δυνατό να πιστεύει κανείς ότι μπορεί ο πολίτης ν’ ασχολείται με αυτό τον τρόπο;; Οπωσδήποτε και τεχνικά του είναι αδύνατο. Και γι’ αυτό βλέπουμε να στέκονται στον αφρό και να χειροκροτούν τύπους σαν τον Σταύρο Θεοδωράκη που έχει μεταβάλει τη δική του ιδεολογικο-πολιτική στάση σε φωτογραφική πόζα!

Η πολιτικολογία στην πιο γελοία αποτύπωσή της και η παραπολιτική έχουν κατακλύσει σήμερα τη ζωή μας που είναι ριζωμένη κυρίως στα μέσα ευρύτερης επικοινωνίας. 

Τι θέλουμε; Τι ζητάμε;;; Για να «ξανακερδίσω» τα περίπου 900 ευρώ που έχασα από τη σύνταξή μου, για να πάρει ο γιος μου βασικό μισθό ανάλογο με τις σπουδές και τα πτυχία του, για να μην μου πάρουν το σπίτι και το χωράφι, για να ξαναϋπάρξει  πλεόνασμα, για να βρει δουλειά η κόρη μου και οι χιλιάδες άνεργοι νέοι, για ν' ανοίξουν ξανά οι επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο;;; Όλοι έχουμε μάθει πλέον τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, αλλά το θέμα είναι με ποιο τρόπο θα τα λύσουμε, πώς θα επουλώσουμε τις πληγές, πώς θα αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση!!!

Δυστυχώς κυκλοφορούν πολλοί μυαλοπώλες, καιροσκόποι, λαϊκιστές, δημαγωγοί, που υπόσχονται τον ουρανό με τ’ άστρα. Αλλά πόσες φορές δεν είχαμε αναίρεση πανηγυρική των υποσχέσεων, πανωλεθρία της θεωρίας και επαγγελίες που ξεγράφτηκαν εν μια νυκτί! 

Οι αιθεροβάμονες, στους οποίους κι εγώ ανήκω, δεν συλλογιζόμαστε μονάχα τα μάταια μαρτυρολόγια και τις ψυχοφθόρες διαψεύσεις και τους ανθρώπους που χάθηκαν προδομένοι, αλλά συλλογιζόμαστε πως κάθε ήττα, ιδεολογική ή πολιτική, είναι ήττα της ψυχής.

ΠΛΗΡΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗ στο ΠΟΤΑΜΙ από τον ΜΠΟΜΠΟΛΑ!!!!!

Το σημερινό αφιέρωμα του "Εθνους" στην ΕΚΔΡΟΜΗ του [άρτι αποφοιτήσαντος από το Λύκειο] Σταύρου Θεοδωράκη στην Κέρκυρα στέφθηκε από επιτυχία. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό παρατίθεται στις σελίδες της εφημερίδας του Μπόμπολα και το ρεπορτάζ που υπογράφει η Φώφη Γιωτάκη είναι γραμμένο με μια απέραντη αγάπη για τον [κατά δική του δήλωση] "ηγέτη" και "πρόεδρο" του Ποταμιού. Φωτογραφικά στιγμιότυπα να ψωνίζει φρούτα από το μανάβικο, να έχει βγάλει τα παπούτσια του εκεί στην αναμονή στο αεροδρόμιο [καλά δεν βρομάγανε;;;], να χαιρετάει έτσι ανοήτως και να χασκογελάει. Τέτοια εικόνα στο αεροδρόμιο χωρίς παπούτσια προκαλεί μια αναστάτωση στομαχική που προηγείται του εμετού!! Ο Θεοδωράκης είναι δασκαλεμένος για το πώς θα στέκεται κατά την φωτογράφιση.

Αλλά δεν θα συνεχίσω έτσι, διότι πλέον όλοι όσοι στηρίζουν αυτό το εγχείρημα περνάνε τους Έλληνες για ηλίθιους. Ο άνθρωπος έχει σαλτάρει για τα καλά. Θέλει ντε και καλά να γίνει ντιμπέιτ με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς ή ξεχωριστά με έναν-έναν!!!! Αγνοεί όμως ότι σε τέτοιου είδους τηλεοπτικές δραστηριότητες συμμετέχουν μονάχα οι πολιτικοί αρχηγοί που έχουν κοινοβουλευτική δύναμη. Ή μάλλον ξέρει ότι δεν γίνεται αλλά θέλει ν' αφήσει εντυπώσεις. Μπορεί, ωστόσο, να βγαίνει μόνος του και να λέει ό,τι μπαρούφα του κατέβει - γιατί μέχρι τώρα μονάχα μπαρούφες λέει. 

Είδε ποτέ κανείς εκεί στο Mega να του κάνουν κριτική;;;  Το ρεπορτάζ δείχνουν μονάχα κι ο κήνσορας των πάντων Πρετεντέρης δεν βγάζει τσιμουδιά - ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις. Σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε κανονικά να τον έχει κάνει με τα κρεμμυδάκια!!! Διότι όλη η "πολιτική" συμπεριφορά του Θεοδωράκη είναι για κλάματα. Δεν στέκει με τίποτε. Το να προβάλλει κάποιες [για όλο το πολιτικό φάσμα] πάγιες θέσεις, δεν λέει τίποτε - είναι ανέξοδο. Ή να κατηγορεί συλλήβδην το παλιό πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι ανήθικο. Ας καταλάβει ότι Η ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ. Δεν είναι έντιμο να κατηγορεί κόμματα, διότι πίσω από τα κόμματα υπήρξαν ή υπάρχουν χιλιάδες πολίτες που τα στήριξαν ή τα στηρίζουν κι αυτά τα κόμματα που ο ανεύθυνος Θεοδωράκης κατηγορεί έχουν προσφέρει στον τόπο. Λοιπόν, Η ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ!!!!

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως κι ένα άλλο που με λύπη μου παρατηρώ κι εγώ. Μετά την προτροπή του φίλου μου Κώστα Πολίτη μπήκα στη σελίδα του Ποταμιού στο face book κι έψαξα να δω ποιοι είναι φίλοι του και είδα ο δυστυχής ότι δεκάδες δικοί μου "φίλοι" έτρεξαν να στηρίξουν αυτό το συνονθύλευμα, του οποίου ηγείται ένας άνθρωπος που θέλει να κάνει τον πολιτικό, που δημιουργεί ψευδαισθήσεις, που εμφανίζει ψευδείς δυνάμεις, που δημαγωγεί ανενδοίαστα, που εκμαυλίζει τη νεολαία και τα συνθήματά του είναι απλώς συνθήματα και τίποτε περισσότερο. Προσδοκά έτσι να αγρεύσει ψήφους κι αυτό είναι ένα είδος απάτης χειρότερο από τις απάτες που προκαλούν την επέμβαση του Νόμου.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ μετά από μια πολύχρονη θητεία σε πολιτικούς αγώνες, άνθρωποι με γνώσεις, με πολιτική σκέψη, να πέφτουν στην αγκαλιά του Θεοδωράκη; Καλό θα είναι να μας πουν σε ποια γλώσσα θα συνεννοούνται μαζί του!! Και πρέπει να πω ότι εσχάτως είδα μετά λύπης μου ν' αραιώνουν οι διαδικτυακοί φίλοι και τώρα κατάλαβα διότι αυτό συνέπεσε με την κριτική που ασκώ στο ΠΟΤΑΜΙ και στον Σταύρο Θεοδωράκη. Εγώ θα συνεχίσω, διότι δεν έχω δεσμεύσεις. Είμαι εγώ, ένας, μόνος, αλλά με αρχές, ιδεολογία και αγώνες. Τι μπορεί να επικαλεστεί ο Θεοδωράκης;;; Όλοι έχουμε την ιστορία μας εδώ στη μικρή μας Ελλαδίτσα. Όχι ψέματα ούτε ωραιοποίηση, έτσι όπως την φροντίζει ο Θεοδωράκης με τις φωτογραφικές πόζες του και το τηλεοπτικό σποτάκι που έφτιαξε ο σκηνοθέτης Γκορίτσας και που προσπαθεί να δημιουργήσει μια προσωπικότητα που στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Ας καταλάβουν ότι ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεν είναι οι φωτογραφικές πόζες με το σακίδιο στην πλάτη. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ, Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ. Τι απ' όλα αυτά έχει ο ηγέτης του Ποταμιού;;; 

ΟΛΟΙ αγαπάμε την πατρίδα μας, όλοι θέλουμε το καλό της, όλοι θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα, όλοι έχουμε πλέον εντοπίσει τα λάθη και τις παραλείψεις, όλοι έχουμε ταλαιπωρηθεί από την οικονομική κρίση και κάποτε θέλουμε να βγούμε στο φως. Αλλά δεν πιάνουν οι γενικότητες και οι αερολογίες και ο ετεροπροσδιορισμός που μετά μανίας φροντίζει ο Θεοδωράκης. Ας πει επιτέλους ποιες είναι οι θέσεις για ΟΛΑ τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός και ν' αφήσει τι δεν έκαναν οι άλλοι. Ο ελληνικός λαός ξέρει καλύτερα τα προβλήματά του, τους φταίχτες, και ελπίζουμε ότι μπορεί στην κρίσιμη ώρα να πει τον σωστό λόγο και να πράξει τα δέοντα.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, Ο ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Παρακολουθώ [κι ας είναι ο νους μου σε άλλα πιο ενδιαφέροντα] την πολιτική επικαιρότητα. Και τα διεθνή... Δεν θέλω πια ν' ασχολούμαι με τα πολιτικά, αλλά βλέπετε με τρώει η μύτη μου. Δεν αντέχω ν' ακούω ανοησίες. Επειδή λοιπόν πλημμύρισε η αγορά με πολλούς επίδοξους σωτήρες, αναρωτιέμαι πόσοι απ' όλους αυτούς έχουν τα θετικά της πολιτικής τέχνης και πόσοι τα ευτελή γνωρίσματά της...  Δυστυχώς ελάχιστοι -μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού- έχουν τα θετικά. Τέχνη είναι και η πολιτική, και όργανο και όπλο της είναι ο λόγος - γραπτός ή προφορικός. Και φυσικά η πράξη είναι η βεβαίωση του λόγου. 

Διαβάζοντας τα ονόματα των υποψηφίων που κατεβάζουν στα ευρωψηφοδέλτιά τους τα κόμματα, εν πολλοίς έχω απογοητευτεί, όπως έχω απογοητευτεί και από κάποιους που κάνουν τους ηγέτες!!!! Ηθοποιοί, ποδοσφαιριστές, μάγειροι, γενικώς οικονομολόγοι κ.ά. Αφού, λοιπόν, η πολιτική είναι τέχνη, πρέπει να έχει και μια τεχνική, που είναι οπωσδήποτε η επιστήμη της κι αυτή η επιστήμη είναι άθροισμα επιμέρους επιστημών [δηλ. γνώσεων].  Και ως επιμέρους επιστήμες θα μπορούσε κανείς ν' αναφέρει την πολιτική ιστορία, το δημόσιο δίκαιο, τη φιλοσοφία του δικαίου, την οικονομική επιστήμη, την κοινωνιολογία, τη λαϊκή ψυχολογία. Η δέσμη των γνώσεων αυτών συγκροτεί την πολιτική προσωπικότητα και παράλληλα γίνεται το όργανο με το οποίο ο πολιτικός μπορεί ν' ασκήσει την οδηγητική επιρροή του.

Αυτού του είδους η τεχνική της πολιτικής είναι απαραίτητη για τον αληθινό πολιτικό και άχρηστη αποσκευή για τον πολιτικάντη. Θα χαμογελάτε τώρα διότι αν αυτό θεωρείται κανόνας, αυτός ο κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του -  βλέπε τον "ηγέτη" του ΠΟΤΑΜΙΟΥ...

ΡΥΠΑΡΟΣ ΚΑΙΡΟΣΚΟΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ!!!!

Έκανα μια περιδιάβαση στα ψηφοδέλτια των κομμάτων κι έχω μείνει κατάπληκτος με τη συνομοταξία εκείνων που κάποτε είχαν πυκνώσει τις τάξεις του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ, και τώρα "στολίζουν" άλλα κόμματα.  Για να σας προλάβω και να μην μου πείτε οτιδήποτε: Δεν τους σέβομαι κι αν είχα μια μικρή εκτίμηση, τώρα τους βλέπω σαν σκουληκαντέρες. Δηλαδή, θέλω να πω ότι αν έλεγαν κάποτε ότι πιστεύουν στην ιδεολογία και τις πολιτικές αρχές που εξέφραζε το ΠΑΣΟΚ, το έλεγαν στα ψέματα ή απλώς υποκρίνονταν. Διότι αναμφίβολα η ύπαρξη του ΠΑΣΟΚ βασιζόταν στη διαφορά του από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις του τόπου... Ποτέ δεν ήταν ίδιο με τα άλλα κόμματα. Απλές ομοιότητες μπορεί να υπήρχαν ή ας πούμε η αγάπη στην πατρίδα.

Δηλαδή, δεν ήταν μονάχα η υπεροχή του Ανδρέα που αποτελούσε μαγνήτη για να πυκνώσουν τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ. Μετά το τέλος του Ανδρέα, άρχισαν οι διαρροές. Και ιδιαίτερα μετά την αποπομπή του Γιώργου Παπανδρέου από την ηγεσία, είδαμε να σκορπίζουν σαν τα πρόβατα, από δω κι από κει. Κάποιοι τα έβαλαν με τον Βενιζέλο [φυσικά καλά έκαναν], άλλοι χωρίς αναστολές διέγραψαν το παρελθόν και κάποιοι άλλοι έριξαν το ανάθεμα γενικώς στους Παπανδρέου και πλαισίωσαν άλλοι τον ΣΥΡΙΖΑ, άλλοι την ΔΗΜΑΡ, άλλοι πήγαν με τον Καμμένο και άλλοι με τη Νέα Δημοκρατία. Δεν θα τους ονοματίσω. Αν ρίξετε κι εσείς μια ματιά στα ψηφοδέλτια ή γενικώς στις τάξεις των άλλων κομμάτων, θα δείτε σε ποιους αναφέρομαι. 

Φυσικά, ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί έχουν πλασάρει τους δικούς τους λόγους για την αλλαγή κομματικής στέγης. Κατά βάση όλοι έχουν αποφασίσει ότι είναι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, κάτι που απεχθανόμουν σε όλη τη ζωή μου. Τα τελευταία χρόνια αυτή η απέχθεια προς τους επαγγελματίες πήρε διαστάσεις. Και όχι από προσωπικά ελατήρια. Απλώς βλέπω με διαφορετικό από αυτούς μάτι την πολιτική και την αποστολή της. Κι επιπλέον η στράτευση σ' ένα κομματικό σχηματισμό υπακούει σε κάποιες αρχές. Όταν αυτές ποδοπατούνται, τότε έχουμε να κάνουμε με καιροσκόπους και πολιτικά ιδιοτελείς ανθρώπους που η μόνη έγνοια τους είναι η προσωπική πολιτική τους επιβίωση. 

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να είναι κανείς συνεπής με τις αρχές του. Το πρώτο συμπέρασμα είναι η διαπίστωση του ξεπεσμού της αξιοπρέπειας του πολιτικού. Ωστόσο έχουν μια κοινή -όλοι τους- δικαιολογία, ένα πρόσχημα που θεωρούν ότι μπορεί να τους σώζει στα μάτια των ψηφοφόρων κι αυτό είναι δήθεν το συμφέρον του τόπου και του λαού. Δεν το συμμερίζομαι αυτό, διότι έχει καταντήσει ψωμοτύρι στο στόμα εκείνων που ταλαιπωρούν την πατρίδα τα τελευταία χρόνια. Όλοι, θα με ρωτήσετε. ΟΛΟΙ. Κι αν υπάρχουν κάποιες ηθικές φωνές, αυτές πνίγονται μέσα στους αλαλαγμούς, τα συνθήματα, την οχλοβοή και γενικώς τον σαματά που σπέρνουν όσοι πιστεύουν ότι έχουν την αποστολή να μας σώσουν!!!!

Δυστυχώς, περνάμε μια περίοδο κάμψης ή υποχώρησης των ιδεολογιών, επικράτησης των κάθε λογής εθνοσωτήρων και φυσικά απουσίας ηγετών. Δεν είναι δυνατόν κάποιοι από τους σημερινούς επικεφαλής των κομμάτων να μιμούνται κατά κόρον την εμφάνιση, την φρασεολογία, το ύφος, και τα συνθήματα άλλων πολιτικών που έχουν αφήσει εποχή στην ελληνική κοινωνία με το θάρρος, την αγωνιστικότητα, τα οράματα και το πάθος για την Ελλάδα. Τώρα η ελληνική πολιτική ζωή κατέχει τη θέση μιας αποτραβηγμένης επαρχίας, ετερόφωτης, ετερόδοξης. Η σχέση μας πλέον με την Ευρώπη είναι μια κακή σχέση εξάρτησης.

Το αίτημα της αλλαγής και ο πολιτικός πανικός...

Αυτό που διαπιστώνει ο ψύχραιμος παρατηρητής είναι ότι σήμερα παραγνωρίζεται ο οικοδομητικός ρόλος της πολιτικής γενικότερα. Είναι γεγονός ότι χρειάζεται η σύνθεση μιας νέας συνείδησης, αλλά δυστυχώς αυτό το έχουν αντιληφθεί οι διάφοροι καιροσκόποι, τυχοδιώκτες και αλλουβρέχηδες και θέλουν να καθοδηγήσουν τον κόσμο σε επικίνδυνες ατραπούς. Μπορεί να πήραμε στραβό δρόμο, μπορεί να τον βαδίζουμε αυτό τον δρόμο μ' ένα μαντίλι στα μάτια, μπορεί να βαδίζουμε στα τυφλά και οι παρωπίδες να μην μας βοήθησαν σε τίποτε, μπορεί να σκοντάφτουμε συνεχώς και ν' ακούμε από το πλάι να μας έρχονται ήχοι ελκυστικοί και περίεργοι κι εμείς να στρέφουμε προς τα εκεί την προσοχή μας και να έχουμε αφαιρεθεί.

Μπορεί να γίναμε έρμαια των περιστάσεων και θύματα των μικρών μας ελπίδων και να προχωρήσαμε ικανοποιημένοι με τα πρόχειρα και ανίδεοι των κινδύνων, να προχωρήσαμε σε δρόμους λοξούς που δεν φέρνουν σε καμιά διέξοδο και δεν οδηγούν σε καμιά λύτρωση και λύση. Ας έχουμε την ειλικρίνεια να το ομολογήσουμε. Η πολιτικολογία και η παραπολιτική της περιόδου που διανύουμε και ιδιαίτερα μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, στάθηκε κατώτερη των μεγάλων προσδοκιών της τραυματισμένης χώρας μας και οι άνθρωποι που διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα και τον δημόσιο λόγο είναι ανίκανοι να συλλάβουν το νόημα του μεγάλου χρέους.

Εκείνο που χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε είναι η άρνησή μας να καταληφθούμε από πανικό. Να μην βγάζουμε εύκολα συμπεράσματα και να μην υποκύπτουμε στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης. Το αίτημα της εποχής μας είναι βαρύ σε περιεχόμενο. Είναι αίτημα αλλαγής. Αλλαγής των ίδιων των ανθρώπων, της νοοτροπίας τους, του τρόπου της ζωής τους, της κοσμοθεωρίας τους. Ας το χωνέψουμε ότι οι σκληροί και ταραγμένοι καιροί που περνάμε επιβάλλουν αναθεώρηση των πάντων. Η αγωνία της αβεβαιότητας και η επίγνωση του περιττού, ας προσανατολίσει τη σκέψη μας σε μια νέα θεώρηση της ζωής και των εκδηλώσεών της από μια εντελώς νέα σκοπιά. Ο δρόμος είναι τραχύς και καθόλου εύκολος, τέτοιος δηλαδή όπως τον παρουσιάζουν κάποιοι Ελλαδοσώστες, οι οποίοι με το μανδύα του καινούργιου, κουβαλάνε την σαβούρα μιας εποχής που φεύγει.

Η γοητεία των ψευδαισθήσεων

• Αφιερωμένο στη φίλη Μαρία Λικάκη

«Επιμελώς ατημέλητος και το σακκίδιο κατάχαμα. Τώρα τι του λες;;;», έγραψα κάτω από τη φωτογραφία και μια καλοπροαίρετη φίλη σχολίασε:

«Αυτό δεν πολιτική κριτική που κάνετε, σας χαμηλώνει προσωπικά».

Κι εγώ έγραψα τα παρακάτω: 

«Ελεύθερος πολίτης είμαι και μπορώ να λέω ό,τι θέλω. Δεν ανέχομαι όμως κάποιους να κοροϊδεύουν τον κόσμο. Κι αυτός ο κύριος αυτό ακριβώς κάνει. Πολιτική κριτική δεν μπορώ να του κάνω διότι δεν έχει πολιτικές θέσεις και ο μόνος τρόπος που του χρειάζεται είναι ακριβώς αυτός που του κάνω. Εάν εκθέσει ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ, τότε κι εγώ θα μιλήσω πολιτικά. Μέχρι στιγμής αυτό που βλέπουμε είναι μια παρέλαση με "επιμελώς ατημέλητες" πόζες. Το διαδίκτυο έχει πλημμυρίσει με φωτογραφίες του. Πολιτικά ξέρω να μιλήσω. Όταν κι αυτός αποφασίσει να μιλήσει πολιτικά, τότε τα ξαναλέμε... Και το τελευταίο: Γιατί αυτό που έγραψα... με χαμηλώνει;;; Έπαψα πια να είμαι αυτός που ήμουν;;;; Αλλά καλύτερα μου δίνετε την ευκαιρία να γράψω στο μπλογκ μου ένα σχετικό άρθρο...».

Εδώ στο μπλογκ είμαι λοιπόν για να ξεκαθαρίσω από την αρχή πως ό,τι κάνει ο κύριος Σταύρος Θεοδωράκης εντάσσεται σε τακτική επικοινωνιακής πολιτικής που λίγο-πολύ μας είναι γνωστή. Όμως αυτού του είδους η τακτική έχει μπόλικα στοιχεία τυχοδιωκτικής συμπεριφοράς. Και τούτο διότι στην κρίσιμη τούτη εποχή, ο λαός απαιτεί καθαρές προτάσεις, καθαρές εξηγήσεις και όχι επικοινωνιακές μουντζούρες. Ο εθισμός στη λεξιμαγεία είναι πραγματικά τρομακτικός κίνδυνος για τον λαό. Τούτο ακριβώς κάνει ο κατά δήλωσή του"ηγέτης" και "πρόεδρος" [άραγε από ποιες διαδικασίες βγήκε ηγέτης και πρόεδρος;;;] που θέλει να μοιάζει με φακίρη γητευτή. Στην  περίπτωση όμως του ελληνικού λαού [και όχι των φιδιών] η γοητεία του λογοφακίρη πολύ λίγο διαφέρει από προμελετημένη λαϊκή παραπλάνηση.

Στην περίπτωσή του, ίσως δεν πρόκειται για παραπλάνηση, αλλά για μέγιστο έγκλημα. Διότι συντελεί στον ευνουχισμό της σκέψης και στο να εθίζεται ο λαός να θαμπώνεται από την πρόσοψη χωρίς να αισθάνεται την ανάγκη να ψάξει για να δει τι γίνεται παραμέσα. Η τακτική του Θεοδωράκη δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο αλληλοτροφοδοσίας ψευδαισθήσεων που είναι εκτάκτως επικίνδυνος για όλους εκείνους που πίστεψαν ή πιστεύουν σ' ένα εγχείρημα που εξυπηρετεί αλλότριους σκοπούς. Και η στιγμή της αφύπνισης είναι πάντα μια ανώμαλη προσγείωση με όλα τα παρεπόμενα.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης δεν είναι παρά ένας άνθρωπος που "μεγάλωσε" μέσα στο σύστημα και το σύστημα αυτό επιχειρεί να εξυπηρετήσει. Αλά και όταν κατηγορεί το παλιό πολιτικό προσωπικό, δεν μπορεί να καταλάβει ότι αυτή η τακτική της ισοπέδωσης είναι φασιστική. Η Ελλάδα υπάρχει, στέκεται ορθή, έχει προοδεύσει κι αυτό το οφείλει και σε κάποιους πολιτικούς που πολιτεύτηκαν έντιμα. Ίσως ασύνειδα να κάνει ό,τι κάνει. Κι αυτό είναι το πιο θλιβερό. Ίσως έχει μεθύσει από τις φωτογραφικές πόζες του. Ότι δηλαδή έχει πείσει τον εαυτό του ότι μπορεί -όπως ο ίδιος είπε- να είναι [άκουσον-άκουσον] ο καθοριστικός παράγων των πολιτικών εξελίξεων!!! Ποιος;;; Αυτός που αποφεύγει σαν τον διάολο με το λιβάνι να κουβεντιάσει τις δήθεν θέσεις του και περιοδεύει δίκην τουρίστα στην ελληνική περιφέρεια, και μονάχα που δεν μοιράζει καθρεφτάκια στους ιθαγενείς που συναντά... Την έλλειψη γνώσης των προβλημάτων την έχει αναγάγει σε τακτική!!!

Δεν έχει καταλάβει ο Σταύρος Θεοδωράκης ή δεν θέλει να καταλάβει ότι δεν αρκεί να λέμε ότι δεν πάμε καλά, αλλά πού πάμε και πού δεν πάμε και γιατί εκεί πάμε καλά και αλλού δεν πάμε. Η γενικότητα και η αοριστία ισοδυναμούν με ιδιοτέλεια και κρυψιβουλία.

Και για να κλείσω, θέλω να πω στη φίλη μου που "ενοχλήθηκε" από τη στάση μου, ότι εγώ δεν διεκδικώ δάφνες πολιτικού αναλυτή, αλλά απλώς δάφνες ενός σκεπτόμενου πολίτη που δεν θέλει να τον κοροϊδεύουν