ΠΑΡΕΛΚΥΣΤΙΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όσοι έχουν ζήσει τις ένδοξες μέρες των φοιτητικών αμφιθεάτρων, τα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης, θυμούνται την τακτική. Σ’ αυτήν ειδικευόταν, με αξιοσημείωτη επιτυχία, η Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Κίνηση, φοιτητική οργάνωση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας.

Η συζήτηση για ένα ζήτημα, που έκρινε πως δεν τη συνέφερε, διαρκούσε ώρες. Στο βήμα ανέρχονταν, το ένα μετά το άλλο, όλα τα στελέχη της. Μιλούσαν για τα πάντα, από τον ιμπεριαλισμό ώς τα προβλήματα του εργατικού κινήματος, με εμφανή στόχο την επιμήκυνση της συζήτησης. Η Συνέλευση, με την πάροδο του χρόνου, φυλλορροούσε. Στο τέλος, όταν πια είχαν εξαντληθεί όλοι, στο αμφιθέατρο συνέχιζαν να παραμένουν ακμαία τα μέλη της ΠΣΚ. Τη στιγμή εκείνη παρενέβαιναν οι επικεφαλής της ισχυριζόμενοι πως, επειδή δεν υπήρχε απαρτία, η συζήτηση για το ζήτημα χρειαζόταν να διακοπεί και να συνεχιστεί κάποια άλλη ημέρα. Σε σπάνιες περιπτώσεις, ωστόσο, αυτό συνέβαινε. Κάποιο άλλο θέμα, ανέκυπτε στο μεταξύ, το οποίο έχρηζε άμεσης λύσης. Κινούμενα έτσι τα μέλη της Οργάνωσης επιτύγχαναν απολύτως τον εκάστοτε στόχο της.

ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ;

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Με τα πνευματώδη σκίτσα του, που ξεκίνησαν να δημοσιεύονται σε αντισυμβατικά περιοδικά της μεταπολιτευτικής περιόδου, μεγαλώσαμε. Από την πρώτη στιγμή εντυπωσιαστήκαμε ξεφυλλίζοντας τη «Βαβέλ» και τον «Σχολιαστή». Κι όταν κυκλοφορούσαν τα κόμικς του σε αυτοτελείς τόμους, σπεύδαμε να τους αγοράσουμε, για να τα ξαναθυμηθούμε. Πολλοί διάλογοι των κατά καιρούς ηρώων του έχουν πλέον εισαχθεί στην καθημερινότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Αρκάς αποτελεί τον αγαπημένο σκιτσογράφο της νέας γενιάς.

ΚΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΤΑ ΜΑΤΑΛΑ ΤΟ 1970...

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Διάβαζα τις προάλλες για την περιπέτεια υγείας της γνωστής Καναδής τραγουδίστριας της ροκ και της φολκ μουσικής Τζόνι Μίτσελ και στο μυαλό μου ήλθαν η μελωδία και οι στίχοι του περίφημου τραγουδιού της «Carey», που γράφτηκε το 1970. Συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ της «Blue», που κυκλοφόρησε την επόμενη χρονιά.

Σε όσους δεν το γνωρίζουν, το τραγούδι αναφέρεται στα Μάταλα, όπου έζησε για κάποιο χρονικό διάστημα η τραγουδίστρια. Ήταν η περίοδος που οι περίφημες σπηλιές της περιοχής, οι οποίες είχαν λαξευτεί κατά τη νεολιθική εποχή και χρησιμοποιήθηκαν ως τάφοι κατά τη ρωμαϊκή περίοδο, γνώριζαν μεγάλες στιγμές.

ΑΤΑΚΤΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για να εξακριβώσεις την πορεία, την οποία ακολουθεί κάποιος πολιτικός χώρος, από το να παρακολουθήσεις τον τρόπο δράσης και σκέψης των περιφερειακών στελεχών της. Η τόσο απλή αυτή διαπίστωση επιβεβαιώθηκε και στην περίπτωση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλούν με μέλη του ΣΥΡΙΖΑ στην επαρχία κατά τους τελευταίους μήνες γνώριζαν το κλίμα που τους μετέφεραν τα κεντρικά στελέχη του κόμματος. Η σχεδιαζόμενη πορεία, όπως προέκυπτε, ήταν απλή στη σύλληψή της. Απηχούσε, ομολογουμένως παραστατικά, τις αντιλήψεις των εμπνευστών της.

ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΕΣ ΠΑΡΑΔΟΧΕΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Καθημερινά, το τελευταίο χρονικό διάστημα, ολοένα και πολλαπλασιάζονται τα στελέχη του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, τα οποία βγαίνουν στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και προσπαθούν να δικαιολογηθούν για όσα εξωφρενικά διακήρυσσαν την προεκλογική περίοδο. Μοιάζουν με τα σαλιγκάρια, που ξετρυπώνουν από τις φωλιές τους, ύστερα από τη βροχή, αναδιπλώνονται και έρπουν.

Η ΤΑΦΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ 1943

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Μία από τις συγκλονιστικότερες σκηνές της ομηρικής «Ιλιάδας» είναι οι στίχοι 59-92 της Ψ Ραψωδίας. Σε αυτούς, περιγράφεται το όνειρο που είδε ο Αχιλλέας, μετά τον θάνατο του Πατρόκλου. Ο Αχιλλέας, καθόταν μαζί με τους συντρόφους του θλιμμένος σε ένα ακρογιάλι και, αποκαμωμένος καθώς ήταν από την κούραση της μάχης, αποκοιμιέται. Στον ύπνο του, εμφανίζεται η ψυχή του νεκρού φίλου του Πατρόκλου, που διαμαρτύρεται πως τον είχε λησμονήσει. Το σώμα του, αρκετές μέρες ύστερα από τον θάνατό του, παρέμενε ακόμα άταφο και χωρίς καμιά φροντίδα. Για τον λόγο αυτό απηύθυνε έκκληση στον Αχιλλέα να φροντίσει σχετικά.

Η ΕΠΙΦΟΙΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

 

Η εντρύφηση των στελεχών του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς στα ευαγγελικά κείμενα είχε πληθύνει το τελευταίο χρονικό διάστημα. Κι αυτό δεν ήξερα αν έπρεπε να μας χαροποιεί ή να μας προβληματίζει. Ποτέ δεν είναι βέβαιος κανείς πώς μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα στις περιπτώσεις αντιφατικών προσώπων. 

Το σύνθημα για τη μελέτη των ιερών γραφών έδωσε ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας. Επηρεασμένος, καθώς φαίνεται, από τις τακτικές επαφές του με τον Αρχιεπίσκοπο της Εκκλησίας της Ελλάδος Ιερώνυμο Β΄, σε ομιλία του στη Βουλή των Ελλήνων, στις 10 Μαρτίου, ανέφερε κατά τη συζήτηση για τις γερμανικές αποζημιώσεις:

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Το Κολοσσαίο, έχουν διαπιστώσει οι ειδήμονες, αποτέλεσε κορυφαία έκφραση παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Άρχισε να κατασκευάζεται το έτος 72 μ.Χ., στα χρόνια του Βεσπασιανού. Τα επίσημα εγκαίνιά του πραγματοποιήθηκαν επί Δομιτιανού το 80 μ.Χ. Οι διαστάσεις του αμφιθεάτρου, για τα μέτρα της εποχής, ήταν εντυπωσιακές. Μπορούσε να χωρέσει 45.000 περίπου θεατές. Η λειτουργία του κράτησε τετρακόσια περίπου χρόνια. Τους αιώνες που ακολούθησαν, υπέστη μεγάλες καταστροφές εξαιτίας σεισμών και λεηλασιών, ώσπου να αναδειχθεί στις μέρες μας σε δημοφιλές αξιοθέατο της Ρώμης. Κάθε Μεγάλη Παρασκευή, το επισκέπτεται ο εκάστοτε Πάπας, τιμώντας έτσι τη μνήμη των χριστιανών που έχουν μαρτυρήσει στον χώρο του.

ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ ΤΟΥ 1469

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Παραμονή του Αγίου Κωνσταντίνου σήμερα. Η άνοιξη δείχνει να οδεύει προς το τέλος της. Ο ήλιος, ορισμένες φορές ιδιαίτερα ζεστός, σου επιτρέπει την έξοδο για μέρη που αγαπάς και σε συγκινούν. Πάντα διατηρείς την κρυφή ελπίδα ότι θα ανακαλύψεις κάτι καινούργιο. Συχνά συμβαίνει αυτό, γεγονός που σε γεμίζει με μεγάλη χαρά.

Οι επισκέψεις σε αρχαία μνημεία καταλαμβάνουν την πρώτη θέση. Κάτω από το λαμπρό φως, βλέπεις ορισμένες λεπτομέρειες, που δεν είχες προσέξει την προηγούμενη φορά. Πιθανότατα, συμπεραίνεις, οφειλόταν στην ψυχολογία της στιγμής.

Το ερώτημα, κάποια στιγμή, φάνηκε εύλογο.

Πώς περνούσαν, άραγε, οι πρόγονοί μας τέτοιες μέρες;

ΥΠΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΚΜΥΣΤΗΡΕΥΣΕΙΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ύστερα από τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές μία καινούργια γενιά πολιτικών ήλθε στο προσκήνιο. Τα άτομα, που απαρτίζουν το κάθε άλλο παρά ευέλικτο τελικά κυβερνητικό σχήμα, δεν έχουν καμία εμπειρία από την άσκηση διοίκησης. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόνο ένα διαθέτει προηγούμενη σχετική εμπειρία. Πρόκειται για τον Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης Γιάννη Δραγασάκη.

Κάποια λάθη υπουργών, από τα πρώτα βήματά τους στην άσκηση της εξουσίας, είναι λοιπόν αναπόφευκτα. Οι πολίτες, κατανοώντας την παραπάνω πραγματικότητα, τα δικαιολογούν. Κανείς δεν μπορεί να απαιτήσει από νέα πρόσωπα να δώσουν επαρκή δείγματα γραφής μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα. Από το σημείο όμως αυτό ώς την πλήρη άγνοια του αντικειμένου, με το οποίο ασχολούνται, υπάρχει αρκετά μεγάλη απόσταση.

«ΑΘΗΝΑΙΟΣ ΧΡΕΩΦΕΙΛΕΤΗΣ»

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Αγαπημένο βιβλίο, από τότε που μου το αγόρασε ο παππούς μου, όταν ήμουν μαθητής στην τελευταία τάξη του Δημοτικού Σχολείου, είναι το «Αισώπου Μύθοι». Βρίσκεται σε περίοπτη θέση στη βιβλιοθήκη και, σε αυτό καταφεύγω συχνά, όταν νιώθω εξαντλημένος από την ένταση και την κούραση της ημέρας. Τα αναγνώσματα της παιδικής ηλικίας, το έχετε προσέξει φαντάζομαι όλοι, δημιουργούν ευφρόσυνα συναισθήματα. Πάντα σε γαληνεύουν καθώς σε γυρίζουν αργά και νοσταλγικά στο παρελθόν. Φαντάζεσαι τον εαυτό σου παιδί, χωρίς να σου πολιορκούν το μυαλό σκοτούρες και διάφορα προβλήματα, απέναντι στα οποία συχνά σηκώνεις με απελπισία τα χέρια.

Σε μια τέτοια στιγμή, προ ημερών, έκανα τη συνηθισμένη κίνηση. Κατευθύνθηκα στο γνωστό σημείο και τράβηξα από το ράφι το αγαπημένο βιβλίο. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του τόμου με τη φθαρμένη ράχη, αποτέλεσμα την πολύχρονης χρήσης του, στάθηκα στην ιστορία του «Αθηναίου χρεωφειλέτη».

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Συμπληρώνεται σήμερα ένας μήνας από τον θάνατο, στις 13 Απριλίου, του μεγάλου συγγραφέα Γκίντερ Γκρας. Την ηθική συνείδηση της μεταπολεμικής Γερμανίας, όπως είχε εύστοχα αποκληθεί.

Ξαναπιάνω στο χέρια μου το περίφημο βιβλίο του «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο». Μεταφρασμένο από τον Θεόφιλο Δ. Φραγκόπουλο και τυπωμένο το 1985 από το «Βιβλιοπωλείον της Εστίας». Το είχα αγοράσει, θυμάμαι, σε πολύ χαμηλή τιμή από ένα υπαίθριο παλαιοβιβλιοπωλείο της οδού Μασσαλίας, δίπλα στη Νομική Σχολή. Ξεφυλλίζω με συγκίνηση τα μισοφαγωμένα φύλλα του και κοιτάζω ορισμένες υπογραμμίσεις μου. Διαβάζω στα περιθώρια ορισμένων σελίδων τα σχόλιά μου από τις κατά καιρούς αναγνώσεις του. Ακόμα διατηρώ μέσα μου τη συγκίνηση που ένιωσα από την πρώτη ανάγνωσή του.

ΝΙΚΟΣ ΦΙΛΗΣ: Η ΦΘΙΝΟΥΣΑ ΠΟΡΕΙΑ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Παρακολουθώ, εδώ και δεκαετίες, την πορεία του Νίκου Φίλη. Συνιστά ένα χαρακτηριστικό πρόσωπο για να διαπιστώσει κανείς με σχετική ασφάλεια την εξέλιξη της πρώτης μεταπολιτευτικής γενιάς πολιτικών. Αν και ανήκαμε σε διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, πάντα εκτιμούσα τόσο την ποιότητα της σκέψης του όσο και τον τρόπο που επιχειρούσε να τη μεταβιβάσει στους άλλους, προκειμένου να τους πείσει για την ορθότητά της. Χωρίς δογματικές αγκυλώσεις.

ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Πριν από λίγες μέρες, για μία ακόμη φορά, τιμήθηκε η εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944 διακοσίων πατριωτών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

Η θυσία των διακοσίων αγωνιστών καταγράφτηκε από πολύ νωρίς στη συλλογική συνείδηση και τιμήθηκε με τον δέοντα σεβασμό από τις νεότερες γενιές. Επανειλημμένα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη λογοτεχνία. Σημαντικοί ποιητές, όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Φώτης Αγγουλές και η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, έγραψαν συγκινητικά ποιήματα. Το ίδιο συνέβη και με την τέχνη. Γνωστότατη είναι η ξυλογραφία του χαράκτη Τάσσου (Αλεβίζου), «Πρωτομαγιά του 1944».

ΤΣΙΠΡΑΣ - ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: ΜΥΣΤΙΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ;;;

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Οι σχέσεις της Εκκλησίας της Ελλάδος με την εκάστοτε κυβερνητική εξουσία ανέκαθεν ήταν αρμονικές. Σε ιδιαίτερα τεταμένες πολιτικές περιόδους, μάλιστα, η Εκκλησία δεν δίστασε να συμπαραταχθεί αποφασιστικά με την πλευρά των νικητών. Αυτό συνέβη κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού, όταν τάχθηκε στο πλευρό του βασιλιά Κωνσταντίνου Α΄ και προχώρησε στις 12 Δεκεμβρίου 1916 στον αναθεματισμό του Ελευθερίου Βενιζέλου. Το ίδιο, κατά τη Δικτατορία της 4ης Αυγούστου, οπότε συνεργάστηκε με τον Ιωάννη Μεταξά, αδιαφορώντας για τις καταπιέσεις και τους εκτοπισμούς αντιφρονούντων του καθεστώτος. Παρεμφερή στάση τήρησε και κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας της 21ης Απριλίου. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Α΄ (κατά κόσμον Κοτσώνης), που εξελέγη στη θέση από οκταμελή «Αριστίνδην Σύνοδο» στις 14 Μαΐου 1967, υπήρξε από τους θερμότερους υποστηρικτές του καθεστώτος.

ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΕΣ

 

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Το κατέβασμα στην αποθήκη, σε κάθε αποθήκη, είναι δύσκολο πράγμα. Κι ας δείχνει φαινομενικά το αντίθετο. Αποδεικνύεται, ομολογουμένως, επίπονη διαδικασία. Κάθε φορά που το επιχειρώ αναλογίζομαι τι με περιμένει με το άνοιγμα της πόρτας. Πρέπει να αφιερώσεις πολύ χρόνο για να αποκαταστήσεις μια στοιχειώδη τάξη. Συχνά, ωστόσο, επιφυλάσσει εκπλήξεις που δεν μπορείς να φανταστείς.

Σε μία τέτοια κάθοδο για τη δημιουργία ελεύθερου χώρου, προκειμένου να τοποθετηθεί το σιδερένιο δοχείο με το λάδι της νέας σοδειάς, υπήρξε προς στιγμήν κάποια αναστάτωση. Από κάποια αδέξια κίνησή μου έγινε εκείνο που απευχόμουν.

ΘΕΟΜΠΑΙΧΤΗΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Η παροδική έξοδος από τη μεγάλη πόλη αποδεικνύεται πάντα αφετηρία έντονου προβληματισμού. Όλο και κάτι αποκομίζεις από τον απλό κόσμο της υπαίθρου που συναναστρέφεσαι. Στο καφενείο μιας κωμόπολης διαδραματίζεται η σκηνή. Ένα λαμπρό απόγευμα. Με τον ανοιξιάτικο ήλιο να μην λέει και να δύσει. Κάτω απλωνόταν ο καταπράσινος κάμπος, στον οποίο δούλευαν ασταμάτητα πολλοί. Ο συνομιλητής μου ήταν ένα σεβάσμιο πρόσωπο. Τα ροζιασμένα δάχτυλα των χεριών του αποκάλυπταν τη συνεχή πάλη του για δεκαετίες με τη φύση. Καφές και συζήτηση για διάφορα θέματα. Από την ιστορία της περιοχής ώς τον τόπο καταγωγής του καθενός. Η διάθεση πολύ καλή.

ΣΤΙΧΟΥΡΓΙΚΗ ΑΣΤΟΧΙΑ

 ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ο Οδυσσέας Ιωάννου, παραχώρησε συνέντευξη προ ημερών στη δημοσιογράφο Κατερίνα Μπακογιάννη (περιοδικό «Κ», της εφημερίδας «Η Καθημερινή», τεύχ. 620, 19 Απριλίου 2015, σ. 12-13). Σε αυτή, μιλά αναλυτικά για τις τελευταίες κινήσεις του στον χώρο της δισκογραφίας και του θεάτρου, που ομολογουμένως είναι αξιοσημείωτες.

Ο γνωστός στιχουργός, μεταξύ άλλων, λέει με απόλυτη φυσικότητα τα εξής καταπληκτικά:

«Εάν δεν υπήρχε το τραγούδι, δεν θα ήμουν τίποτα. Θα σας πω κάτι ακραίο. Έχω μπροστά μου δύο κουμπιά. Πατάω το ένα κουμπί και εξαφανίζεται η Ακρόπολη. Πατάω το άλλο κουμπί και εξαφανίζεται ο δίσκος “Άξιον Εστί”. Μη με βάλετε στο δίλημμα. Μπορεί να ξυπνήσετε χωρίς την Ακρόπολη αύριο. Το “Άξιον Εστί” είναι η Ακρόπολή μου».

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Μέρα μνήμης και μεγάλης περισυλλογής η σημερινή. Χρειάζεται να μας προβληματίζει όλους. Το ίδιο ερώτημα, πενήντα περίπου χρόνια μετά, εξακολουθεί να αιωρείται. Πώς μπόρεσε μια ολιγάριθμη ομάδα μεσαίων αξιωματικών να καταλύσει τόσο εύκολα τους δημοκρατικούς θεσμούς και να επιβάλλει ένα επαχθές καθεστώς που επιβίωσε για μία επταετία; Οι απόψεις για το ζήτημα διίστανται.

Άσχετα από τις απόψεις που διατυπώνονται ένα πράγμα είναι βέβαιο. Η Δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 αποτέλεσε από τις μελανότερες περιόδους της νεοελληνικής ιστορίας. Συνιστούσε σοβαρή οπισθοδρόμηση από τις προσπάθειες ανόρθωσης της χώρας, ύστερα από τις μεγάλες περιπέτειες των προηγούμενων δεκαετιών. Ακόμη και σήμερα ρίχνει βαριά τη σκιά της στα πράγματα της χώρας.

ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ύστερα από τις ολιγοήμερες διακοπές η ανώμαλη προσγείωση στην αδυσώπητη πολιτική πραγματικότητα. Μόνο θλίψη σε κυριεύει από τα όσα βλέπεις να εξελίσσονται καθημερινά.

Πριν από λίγες μέρες παρακολουθούσα από το τηλεοπτικό κανάλι της Βουλής των Ελλήνων τη συζήτηση για τρέχοντα θέματα. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να διαπιστώσω την κατεύθυνση προς την οποία κινείται η χώρα. Πολύ γρήγορα ωστόσο το ειλικρινές ενδιαφέρον για τα όσα κυοφορούνται μετατράπηκε σε τραυματική εμπειρία.

Τον λόγο έλαβε, κάποια στιγμή, ο Υπουργός Εσωτερικών Νίκος Βούτσης, προκειμένου να δώσει απαντήσεις στις ενστάσεις που διατύπωναν βουλευτές των κομμάτων της Αντιπολίτευσης για το κυβερνητικό έργο.