Η ακρίβεια σε έναν αλληλεξαρτώμενο κόσμο

 Οι πόλεμοι, η ενέργεια και οι διεθνείς αγορές επηρεάζουν το κόστος ζωής σε ολόκληρη την Ευρώπη. Όμως η εξωτερική προέλευση μιας κρίσης δεν καταργεί την ευθύνη των κυβερνήσεων - όπως και η πολιτική βούληση δεν αρκεί για να εξαφανίσει τις αιτίες της.

Η ακρίβεια αποτελεί πανευρωπαϊκό πρόβλημα, αλλά δεν έχει παντού την ίδια ένταση ούτε προκαλεί τις ίδιες κοινωνικές συνέπειες. Συνδέεται με τις διεθνείς εξελίξεις, την ενεργειακή εξάρτηση, τις παραγωγικές δυνατότητες κάθε οικονομίας, τη λειτουργία των αγορών και, κυρίως, τη σχέση ανάμεσα στις τιμές και τα εισοδήματα. Γι’ αυτό και οι πολιτικές υποσχέσεις για την αντιμετώπισή της χρειάζονται προσεκτική εξέταση: άλλο η δυνατότητα μιας κυβέρνησης να περιορίσει τις επιπτώσεις της και άλλο η δυνατότητά της να ελέγξει όλους τους παράγοντες που τη δημιουργούν.

Τα ευρωπαϊκά στοιχεία επιβεβαιώνουν τόσο την κοινή πίεση όσο και τις εθνικές διαφορές. Σύμφωνα με τη Eurostat, τον Αύγουστο του 2026 ο ετήσιος πληθωρισμός ήταν 3,2% στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ευρωζώνη, ενώ στην Ελλάδα έφτανε το 3,7%. Οι αποκλίσεις μεταξύ κρατών ήταν μεγάλες: από 0,3% στη Σουηδία έως 6,3% στη Ρουμανία. Επομένως, υπάρχει ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον ανατιμήσεων, μέσα στο οποίο κάθε χώρα αντιμετωπίζει διαφορετικές πιέσεις.

Ακρίβεια και πληθωρισμός: μια ουσιαστική διαφορά

Για να γίνει σοβαρή συζήτηση, πρέπει πρώτα να διευκρινιστεί κάτι που συχνά χάνεται στην πολιτική αντιπαράθεση: η υποχώρηση του πληθωρισμού δεν σημαίνει υποχώρηση των τιμών.

Ο πληθωρισμός μετρά τον ρυθμό με τον οποίο αυξάνονται οι τιμές. Αν ένα προϊόν από 100 ευρώ φτάσει στα 110 και τον επόμενο χρόνο ακριβύνει κατά 2%, θα κοστίζει 112,20 ευρώ. Ο ρυθμός ανατίμησης έχει επιβραδυνθεί, αλλά ο καταναλωτής εξακολουθεί να πληρώνει περισσότερο.

Η ακρίβεια, όπως τη βιώνει το νοικοκυριό, αφορά το ήδη διαμορφωμένο κόστος ζωής σε σχέση με το διαθέσιμο εισόδημα. Μια οικογένεια μπορεί να ακούει ότι «ο πληθωρισμός αποκλιμακώνεται» και ταυτόχρονα να δυσκολεύεται περισσότερο να πληρώσει τρόφιμα, ενοίκιο και ηλεκτρικό ρεύμα. Δεν υπάρχει αντίφαση: οι προηγούμενες αυξήσεις παραμένουν ενσωματωμένες στις τιμές, ενώ το εισόδημά της μπορεί να μην έχει ανακτήσει την αγοραστική του δύναμη.

Αυτό εξηγεί γιατί η επίκληση ενός βελτιωμένου οικονομικού δείκτη δεν αρκεί για να καθησυχάσει τους πολίτες. Το ζητούμενο είναι τι μπορούν να αγοράσουν με όσα κερδίζουν.

Πώς ένας πόλεμος φτάνει στο οικογενειακό τραπέζι

Οι πόλεμοι επηρεάζουν τις τιμές μέσα από συγκεκριμένους μηχανισμούς. Καταστρέφουν παραγωγικές υποδομές, περιορίζουν εξαγωγές, διαταράσσουν μεταφορές και αυξάνουν την αβεβαιότητα. Οι κυρώσεις, οι εμπορικοί περιορισμοί και η αναζήτηση εναλλακτικών προμηθευτών μπορούν επίσης να προσθέσουν κόστος.

Η ενέργεια έχει ιδιαίτερη σημασία επειδή συμμετέχει σχεδόν σε κάθε στάδιο της οικονομικής δραστηριότητας. Η αύξηση της τιμής του φυσικού αερίου ή του πετρελαίου δεν αφορά μόνο τη θέρμανση και το αυτοκίνητο. Επηρεάζει την παραγωγή λιπασμάτων, τη λειτουργία εργοστασίων, τα θερμοκήπια, την ψύξη τροφίμων και τη μεταφορά εμπορευμάτων. Έτσι, ένα ενεργειακό σοκ μπορεί σταδιακά να περάσει σε μεγάλο μέρος του καταναλωτικού καλαθιού.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αποτέλεσε χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της μετάδοσης. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναγνωρίζει ότι το σοκ στις πρώτες ύλες μετά την έναρξη του πολέμου επιτάχυνε τον πληθωρισμό το 2022. Ωστόσο, επισημαίνει επίσης ότι η εξέλιξη των τιμών στα επόμενα χρόνια δεν εξηγείται αποκλειστικά από τις εισαγωγές ενέργειας: καθοριστικό ρόλο έχουν και οι εγχώριες αμοιβές και τα κέρδη.

Αντίστοιχα, η ανασφάλεια σε σημαντικές θαλάσσιες διαδρομές μπορεί να αναγκάσει τα πλοία να ακολουθούν μεγαλύτερες αποστάσεις, να αυξήσει τα ασφάλιστρα και να καθυστερήσει παραδόσεις. Μια γεωπολιτική σύγκρουση δεν χρειάζεται να βρίσκεται κοντά στην Ελλάδα για να επηρεάσει την ελληνική αγορά.

Η αλληλεξάρτηση σημαίνει ακριβώς αυτό: η γεωγραφική απόσταση δεν εξασφαλίζει οικονομική προστασία.

Η παγκοσμιοποίηση μειώνει το κόστος, αλλά μεταδίδει τις κρίσεις

Θα ήταν, ωστόσο, ανακριβές να θεωρήσουμε ότι η παγκοσμιοποίηση προκαλεί από μόνη της την ακρίβεια. Το διεθνές εμπόριο διεύρυνε την προσφορά, επέτρεψε μεγαλύτερη εξειδίκευση και ενίσχυσε τον ανταγωνισμό, συμβάλλοντας στη μείωση του κόστους πολλών προϊόντων.

Ταυτόχρονα, δημιούργησε αλυσίδες παραγωγής που εξαρτώνται από πολλούς προμηθευτές, χώρες και μεταφορικούς κόμβους. Μια επιχείρηση μπορεί να λειτουργεί στην Ελλάδα, αλλά να χρειάζεται εισαγόμενα καύσιμα, μηχανήματα, ζωοτροφές, συσκευασίες ή εξαρτήματα. Συνεπώς, ακόμη και η εγχώρια παραγωγή δεν είναι απαραίτητα απομονωμένη από τις διεθνείς ανατιμήσεις.

Η απόλυτη αυτάρκεια θα ήταν εξαιρετικά δαπανηρή και, σε πολλές περιπτώσεις, ανέφικτη. Η επιδίωξη πρέπει να είναι πιο συγκεκριμένη: διαφοροποίηση προμηθευτών, περιορισμός κρίσιμων εξαρτήσεων, επαρκείς υποδομές και ενίσχυση της παραγωγής εκεί όπου υπάρχουν πραγματικές δυνατότητες.

Μια οικονομία γίνεται ανθεκτικότερη όταν μπορεί να προσαρμόζεται χωρίς κάθε διεθνής αναταραχή να μετατρέπεται σε εσωτερική κρίση.

Γιατί η ίδια ανατίμηση δεν πλήττει όλους το ίδιο

Η κοινή ευρωπαϊκή πίεση δεν δημιουργεί ομοιόμορφο κοινωνικό αποτέλεσμα. Η επιβάρυνση εξαρτάται από το ύψος των μισθών, τη φορολογία, το κόστος στέγασης, τις δημόσιες υπηρεσίες και τη σύνθεση των δαπανών κάθε νοικοκυριού.

Τα χαμηλότερα εισοδήματα διαθέτουν μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων τους σε βασικές ανάγκες. Δεν μπορούν εύκολα να μειώσουν την κατανάλωση τροφίμων, τη θέρμανση ή τις μετακινήσεις προς την εργασία. Έχουν επίσης μικρότερο περιθώριο αποταμίευσης, ώστε να απορροφήσουν μια έκτακτη επιβάρυνση.

Γι’ αυτό ο μέσος πληθωρισμός δεν αποτυπώνει πλήρως την εμπειρία κάθε κοινωνικής ομάδας. Ένα νοικοκυριό με υψηλό ενοίκιο και χαμηλό μισθό μπορεί να πιέζεται πολύ περισσότερο από ένα άλλο που διαθέτει ιδιόκτητη κατοικία και μεγαλύτερο εισόδημα, ακόμη κι αν ζουν στην ίδια χώρα.

Οι συγκρίσεις τιμών μεταξύ χωρών χρειάζονται επίσης προσοχή. Δεν αρκεί να γνωρίζουμε πόσο κοστίζει ένα προϊόν. Χρειάζεται να γνωρίζουμε πόση εργασία απαιτείται για να αγοραστεί.

Οι διεθνείς αιτίες δεν απαλλάσσουν την εγχώρια αγορά από τον έλεγχο

Η διεθνής προέλευση μιας ανατίμησης δεν αποδεικνύει ότι κάθε αύξηση στην τελική τιμή είναι δικαιολογημένη. Μεταξύ παραγωγού και καταναλωτή μεσολαβούν προμηθευτές, μεταφορείς, χονδρέμποροι και λιανέμποροι. Σε κάθε στάδιο διαμορφώνονται κόστη και περιθώρια κέρδους.

Όταν ο ανταγωνισμός είναι περιορισμένος, μπορεί να υπάρχει μεγαλύτερη δυνατότητα μετακύλισης των αυξήσεων στον καταναλωτή ή καθυστέρησης της μείωσης των τιμών όταν υποχωρούν τα κόστη. Όμως η διαπίστωση υψηλών τιμών δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη καρτέλ ή παράνομης πρακτικής. Χρειάζονται στοιχεία για το κόστος, τις συμβάσεις, τα περιθώρια και τη συμπεριφορά των επιχειρήσεων.

Η ΕΚΤ έχει εξετάσει τη συμβολή των κερδών στις πληθωριστικές πιέσεις και έχει επισημάνει ότι, σε περιβάλλον γενικευμένων ανατιμήσεων, ο καταναλωτής δυσκολεύεται να διακρίνει αν μια αύξηση προέρχεται από μεγαλύτερο κόστος ή από μεγαλύτερο περιθώριο κέρδους. Αυτό ενισχύει την ανάγκη ελέγχου, χωρίς να δικαιολογεί συλλήβδην κατηγορίες κατά όλων των επιχειρήσεων.

Η σοβαρή πολιτική οφείλει επομένως να εντοπίζει συγκεκριμένες στρεβλώσεις και να παρεμβαίνει αποτελεσματικά.

Τι μπορεί να κάνει μια κυβέρνηση – και ποιο είναι το κόστος

Μια κυβέρνηση δεν μπορεί να καθορίσει τη διεθνή τιμή του πετρελαίου ούτε να τερματίσει μόνη της έναν πόλεμο. Μπορεί, όμως, να επηρεάσει τη φορολογία, τον ανταγωνισμό, την κοινωνική προστασία, τις υποδομές και τις συνθήκες παραγωγής.

Τα μέτρα αυτά έχουν διαφορετικά αποτελέσματα και διαφορετικό χρονικό ορίζοντα.

Η μείωση του ΦΠΑ σε βασικά αγαθά μπορεί να προσφέρει ανακούφιση, εφόσον μεταφερθεί στην τελική τιμή. Αυτό δεν είναι αυτόματο. Απαιτεί παρακολούθηση και επαρκή ανταγωνισμό, ενώ συνεπάγεται απώλεια δημόσιων εσόδων που πρέπει να καλυφθεί.

Τα επιδόματα μπορούν να προστατεύσουν άμεσα τα ευάλωτα νοικοκυριά. Δεν διορθώνουν, όμως, από μόνα τους τις αιτίες της ακρίβειας. Οι γενικευμένες επιδοτήσεις είναι ακριβότερες, ωφελούν και όσους δεν έχουν ανάγκη και ενδέχεται να διατηρούν τη ζήτηση σε αγορές όπου η προσφορά παραμένει περιορισμένη. Η ΕΚΤ υποστηρίζει γι’ αυτό ότι η στήριξη απέναντι στα ενεργειακά σοκ πρέπει να είναι προσωρινή, στοχευμένη και προσαρμοσμένη στις ανάγκες.

Τα πλαφόν μπορούν, σε ορισμένες έκτακτες συνθήκες, να περιορίσουν επιβαρύνσεις. Αν όμως οριστούν χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το πραγματικό κόστος προμήθειας και παραγωγής, υπάρχει κίνδυνος ελλείψεων, απόσυρσης προϊόντων ή μεταφοράς του κόστους στον προϋπολογισμό.

Η αύξηση των εισοδημάτων είναι απαραίτητη για την ανάκτηση της αγοραστικής δύναμης. Δεν αποτελεί αυτομάτως πληθωριστική απειλή. Η επίδρασή της εξαρτάται από την παραγωγικότητα, τη ζήτηση και το κατά πόσο οι επιχειρήσεις μπορούν να απορροφήσουν μέρος του κόστους. Χρειάζεται επομένως εξέταση και των μισθών και των κερδών, αντί να αντιμετωπίζεται κάθε μισθολογική διεκδίκηση ως αιτία ανατιμήσεων.

Οι πιο μόνιμες παρεμβάσεις –ενεργειακή εξοικονόμηση, δίκτυα, αποθήκευση, παραγωγικές επενδύσεις, καλύτερες μεταφορές και στεγαστική πολιτική– χρειάζονται χρόνο. Ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να ξεκινούν πριν από την επόμενη κρίση.

Τα όρια της νομισματικής πολιτικής

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να περιορίσει τον πληθωρισμό μέσω των επιτοκίων, επηρεάζοντας τον δανεισμό, την κατανάλωση και τις επενδύσεις. Δεν μπορεί, όμως, να παράγει περισσότερο φυσικό αέριο ή να αποκαταστήσει μια κατεστραμμένη σοδειά.

Όταν οι ανατιμήσεις προέρχονται από περιορισμό της προσφοράς, εμφανίζεται ένα δύσκολο δίλημμα. Η αύξηση των επιτοκίων μπορεί να εμποδίσει τη διάχυση του πληθωρισμού, αλλά ταυτόχρονα επιβαρύνει δανειολήπτες και επιχειρήσεις και μπορεί να αποδυναμώσει την οικονομική δραστηριότητα.

Η αντιμετώπιση της ακρίβειας απαιτεί συνεπώς συντονισμό. Αν η νομισματική πολιτική περιορίζει τη ζήτηση και η δημοσιονομική πολιτική την ενισχύει αδιακρίτως, οι δύο παρεμβάσεις μπορεί να λειτουργούν η μία εναντίον της άλλης.

Πώς κρίνονται οι πολιτικές υποσχέσεις

Δεν έχουν όλοι οι πολιτικοί τις ίδιες προτάσεις ούτε όλες οι προτάσεις την ίδια αξία. Ωστόσο, η παρουσίαση της ακρίβειας ως προβλήματος που λύνεται άμεσα με μία απόφαση συσκοτίζει τις πραγματικές επιλογές.

Κάθε υπόσχεση πρέπει να απαντά σε συγκεκριμένα ερωτήματα: Ποια αιτία αντιμετωπίζει; Ποιους ωφελεί; Πόσο κοστίζει και πώς χρηματοδοτείται; Πότε θα αποδώσει; Με ποιον τρόπο θα ελεγχθεί το αποτέλεσμά της;

Το «θα μειώσουμε τις τιμές» δεν είναι ολοκληρωμένο σχέδιο. Το ίδιο ισχύει για το «όλα οφείλονται στο εξωτερικό». Η πρώτη διατύπωση υπερεκτιμά τις δυνατότητες της εθνικής πολιτικής. Η δεύτερη υποτιμά τις ευθύνες της.

Η ακρίβεια είναι τελικά και ζήτημα κατανομής του βάρους

Όταν μια οικονομία πληρώνει ακριβότερα την εισαγόμενη ενέργεια, ένα μέρος του εισοδήματός της μεταφέρεται προς τους προμηθευτές του εξωτερικού. Το κράτος μπορεί να ανακατανείμει την επιβάρυνση, να την απορροφήσει προσωρινά μέσω του προϋπολογισμού και να περιορίσει μελλοντικές εξαρτήσεις. Δεν μπορεί να εξαφανίσει με μια διοικητική απόφαση το πραγματικό κόστος.

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της πολιτικής ευθύνης: ποιος θα επωμιστεί περισσότερο αυτή την απώλεια; Ο χαμηλόμισθος, ο συνταξιούχος, η μικρή επιχείρηση, ο φορολογούμενος ή εκείνοι που διαθέτουν μεγαλύτερη οικονομική αντοχή;

Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης η αντιμετώπιση της ακρίβειας είναι σύνθετη, αλλά η πολυπλοκότητα δεν δικαιολογεί την αδράνεια. Μια σοβαρή πολιτική χρειάζεται άμεση προστασία όσων πιέζονται, τεκμηριωμένο έλεγχο των αγορών και μακροπρόθεσμη μείωση των εξαρτήσεων. Κ

αι χρειάζεται ειλικρίνεια: σαφή αναγνώριση όσων μπορεί να επιτύχει, του χρόνου που απαιτείται και του κόστους που συνεπάγεται.

https://www.timesnews.gr/i-akriveia-se-enan-allilexartomeno-kosmo/

Δείτε τι χρήμα παίρνουν οι "πατέρες" του έθνους!!!

Δεν μπαίνω στη χορεία των υμνητών του λαϊκισμού! Απλώς έχω σφίξει το ζωνάρι, οι λογαριασμοί μού θυμίζουν ότι είμαι ""νομοταγής πολίτης", ξυπνάω πια δυο-τρεις φορές τη νύχτα και δεν μπορώ να κοιμηθώ, τα όνειρά μου που είχαν σχέση με τον πολιτισμό πάνε περίπατο (εννοώ ότι κάποτε έβγαζα ένα θεατρικό περιοδικό, τα "Δρώμενα" και τώρα το έχω ξεχάσει), τα παιδιά έχουν ανάγκες κι εγώ θα πρέπει να τις ικανοποιώ (σχολές, σεμινάρια, ταξίδια επιμορφωτικά κ.λπ.) και το μόνο που με απασχολεί είναι να έχουμε την υγεία μας! Ρε πού φτάσαμε; Κι ενώ έτσι έχουν τα πράγματα διάβασα στο "Κ" της "Καθημερινής" την ενδιαφέρουσα έρευνα του Ν. Βαφειάδη και ανένηψα! Πώς ανένηψα; Θα έχω πλέον απέναντί μου τους βουλευτές, τους πολιτικούς εν γένει, και θα τους βρίζω. Αν έχετε καταλάβει καλά τι ποσά δαπανά το ελληνικό δημόσιο, δηλαδή οι πολίτες, εμείς, θα πάθετε κοκομπλόκο (που λέει και η κόρη μου).

Βουλευτικές απολαβές και προνόμια

• Το 2010 οι 300 της Βουλής θα μοιραστούν το ποσό των 42,5 εκατ. ευρώ.

• Ο μέσος όρος των μηνιαίων βουλευτικών αποδοχών ανέρχεται σε 10.000 ευρώ.

• Το 50% φορολογείται αυτοτελώς και το υπόλοιπο προστίθεται στα τυχόν άλλα εισοδήματα.

• 35 εκατ. ευρώ θα μοιραστούν μέσα στο 2010 οι συνταξιούχοι βουλευτές ή οι σύζυγοι και οι άγαμες θυγατέρες θανόντων βουλευτών.

• 4,3 εκατ. ευρώ προορίζεται για τις συντάξεις των πρώην πρωθυπουργών.

• Για την κατοχύρωση βουλευτικής σύνταξης απαιτούνται 4 χρόνια.

• Όσοι έχουν πρωτοεκλεγεί πριν από το 1993 συνταξιοδοτούνται από τα 55 τους χρόνια.

• Όσοι βουλευτές είναι άνω των 65 χρόνων λαμβάνουν ταυτόχρονα και βουλευτική αποζημίωση και βουλευτική σύνταξη. (Αναπάντητο παραμένει και το ερώτημα για το πόσοι βουλευτές λαμβάνουν βουλευτική σύνταξη και πόσοι από αυτούς παραμένουν βουλευτές, εισπράττοντας ταυτόχρονα και τη βουλευτική αποζημίωση...).

• Παροχές

• Κινητό τηλέφωνο (μέχρι 200 ευρώ μηνιαίως).

• 8 σταθερές γραμμές τηλεφωνίας (μέχρι 12.000 ευρώ).

• Αυτοκίνητο (το μισθώνει η Βουλή με λίζινγκ).

• Δωρεάν διαμονή σε κεντρικό ξενοδοχείο για τους βουλευτές της επαρχίας (70 ευρώ ημερησίως).

• Γραφείο εκτός Βουλής και γραφική ύλη, ταχυδρομική ατέλεια, ατέλεια στις μετακινήσεις με λεωφορεία, σιδηρόδρομο και ακτοπλοΐα, καθώς και 52 αεροπορικά εισιτήρια μετ’ επιστροφής για το νομό τους, εφόσον αυτός απέχει περισσότερα από 200 χιλιόμετρα από την Αθήνα.

• Δυνατότητα λήψης άτοκων δανείων από τη Βουλή και χαμηλότοκων από τις τράπεζες.

• Κάθε βουλευτής έχει στην υπηρεσία του τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους αποσπασμένους και μετακλητούς καθώς και έναν επιστημονικό συνεργάτη, ο οποίος πληρώνεται από τη Βουλή.

• Στους πρώην πρωθυπουργούς αλλά και στους πρώην προέδρους της Βουλής παραχωρούνται γραφεία μέσα στο Κοινοβούλιο, ακόμη και στην περίπτωση που δεν έχουν επανεκλεγεί βουλευτές, όπως είναι η περίπτωση του Kώστα Σημίτη. Τον πιο ευρύχωρο και ηλιόλουστo χώρο στoν δεύτερο όροφο, με εξαιρετική θέα στον Εθνικό Κήπο, εξασφάλισε πρόσφατα ο Κώστας Καραμανλής.

Συνταξιούχοι βουλευτές

• Είναι οι μοναδικοί Ελληνες που έχουν τη δυνατότητα να λαμβάνουν παράλληλα και δεύτερη σύνταξη από το επάγγελμα που ασκούν ή ασκούσαν, εφόσον δεν εργάζονται στo Δημόσιο, ή και τρίτη στην περίπτωση που ήταν συνδικαλιστές, πρώην δήμαρχοι ή πρώην νομάρχες (χορηγίες).

Μέσα στην τριετία 2010-2012 υπολογίζεται από το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους ότι μπορεί να δοθούν στoυς συνταξιούχους βουλευτές άλλα περίπου 80 εκατ. ευρώ που διεκδικούν αναδρομικά (!!!), λόγω των αναδρομικών αυξήσεων που πήραν πρόσφατα οι δικαστές (έχουν πάρει ήδη το 25%, ενώ το υπόλοιπο 75% θα καταβληθεί το Μάιο του 2011), όταν οι τελευταίοι αύξησαν τους μισθούς τους κατά περίπου 80%. Αποτελεί πάγια μέθοδο η διεκδίκηση εκ μέρους των συνταξιούχων βουλευτών των αυξήσεων που λαμβάνουν οι ανώτεροι δικαστικοί, οι οποίες μετά την τελική δικαίωσή τους επεκτείνονται και στους εν ενεργεία βουλευτές.

Είναι ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής! Ποτέ δεν κατάλαβα για ποιο λόγο δημιουργήθηκε. Ομως λειτουργεί. Συνολικά απασχολεί περίπου 100 άτομα. Και το κόστος για το 2010 φτάνει τα έξι (6) εκατ. ευρώ. Η τηλεθέαση γύρω στο 0,3 %! Κι ακόμη δεν τον έκλεισαν! Αναπάντητο έμεινε και το ερώτημα πόσοι από τους δημοσιογράφους που απασχολεί ο τηλεοπτικός σταθμός της Βουλής καλύπτουν ταυτόχρονα τον κοινοβουλευτικό έλεγχο για λογαριασμό άλλων ΜΜΕ. Δεν μ' ενδιαφέρει πλέον ούτε η λεγόμενη δημοσιογραφική αλληλεγγύη. Φτάνει πια. Κάποιοι έχουν το κοκαλάκι της νυχτερίδας και κάποιους άλλους, τους περισσότερους, τους τρώει το μαύρο σκοτάδι. Δικαιολογώ εκείνους που βιοπορίζονται αποκλειστικά από το συγκεκριμένο κανάλι. Όσοι έχουν κι άλλες δουλειές να πάρουν δρόμο! Τελείωσαν τα ψέματα...

Ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω ότι ο δημοσιογράφος του "Βήματος" Δ. Γαλάνης είχε εισπράξει κάποιας μορφής ποινή από την ΕΣΗΕΑ επειδή, είπαν, σ' ένα ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα που εργάζεται, μιλούσε για υπέρογκες αμοιβές δημοσιογράφων της ΕΡΤ. Δεν έλεγε ψέματα. Και απορώ γιατί η ΕΣΗΕΑ έχει μια περίεργη και μονομερή ευαισθησία. Τέλος πάντων. Και στο κανάλι της Βουλής θα πρέπει να δούμε ποιοι δουλεύουν και πόσες δουλειές έχουν. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ωφελεί η συνάφεια με την πολιτική και τους πολιτικούς!!!

Και για να τελειώνω το σημερινό σημείωμα, θέλω να πω στους φίλους βουλευτές ότι κανείς μα κανείς δεν τους υποχρέωσε να γίνουν πολιτικοί, βουλευτές, υπουργοί! Συνεπώς αυτά που κατά καιρούς ο εκάστοτε πρόεδρος της Βουλής λέει για να τους υπερασπιστεί, ότι δήθεν δουλεύουν πολύ κιι έχουν έξοδα, είναι το λιγότερο αστεία. ΔΕΝ μπόρεσα να καταλάβω ποτέ γιατί θα πρέπει να αμείβονται εξτρά όταν συμμετέχουν σε "εξεταστικές επιτροπές"! Δηλαδή, όταν δεν συμμετέχουν σε επιτροπές, τι κάνουν, με τι ασχολούνται;;; 

Θα αναφέρω ένα παράδειγμα: Προσφάτως διάβασα για τον Μίμη Ανδρουλάκη και τον είδα και στην τηλεόραση να χαριεντίζεται και να μιλάει... Τη μια φορά μιλούσε για τον Μίκη Θεοδωράκη. Και τις άλλες για ποιο πράγμα μιλούσε;;;; Θα σας το πω ευθέως: Ο Ανδρουλάκης πλέον βγαίνει να μιλήσει μονάχα όταν εκδίδει κάποιο βιβλίο του. Ήδη κυκλοφόρησε ένα βιβλίο του από τις εκδόσεις Καστανιώτη (μόνιμος εκδότης του, που του κάνει και καλές εκδηλώσεις για την παρουσίαση) και ο Μίμης θα κυκλοφορεί για κάμποσο καιρό από στούντιο σε στούντιο... Λοιπόν, αυτός είναι βουλευτής που τον έστειλε ο λαός στη Βουλή για να νομοθετήσει και να βοηθήσει στην επίλυση των προβλημάτων του λαού; Ο Ανδρουλάκης είναι ένα παράδειγμα - υπάρχουν κι άλλα.

Εάν η παρούσα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν πάρει γενναίες αποφάσεις για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση, τότε πάνε στράφι όλα τ' άλλα που κάνει. Δεν είναι δυνατό μονάχα εμείς να σφίγγουμε το ζωνάρι! Εξάλλου, αν οι πολιτικοί μας δεν έχουν καταλάβει ότι η "ΠΟΛΙΤΙΚΗ" είναι αποστολή, τότε καιρός είναι να το χωνέψουν. Θέλεις, κύριε, ν' αφιερωθείς στα ΚΟΙΝΑ, θέλεις να προσφέρεις υπηρεσίες στο έθνος και στον λαό, εφόσον δεν σε υποχρεώνει κανείς, μην έχεις απαιτήσεις.

Και δεν χρειάζεται μεγάλη φιλοσοφία για να διαπιστώσει κανείς ότι αυτό το αίσθημα της σωσίβιας κομματικής μονολιθικότητας, δηλαδή της φανατικής συγκέντρωσης των βουλευτών περί την κομματική ηγεσία τους, είναι μονόφθαλμο και καταργώντας οποιαδήποτε έφεση  ενδοκομματικής πολιτικής κριτικής από το φόβο μήπως η παράταξη εξασθενήσει, οδήγησε στη ρομποτοποίηση των βουλευτών.

Και τι βλέπουμε; Απλώς σήμερα οι βουλευτές δεν έχουν πρωτοβουλίες αλλά μόνον δουλικές καταφάσεις. Ο πανικός των βουλευτών μη τυχόν διαφωνήσουν και εκπαραθυρωθούν, ματαιώνει στη γένεσή της και την πλέον ανώδυνη ανεξαρτησία γνώμης. Έτσι όμως το βουλεύεσθαι υπέρ των κοινών μεταβάλλεται σε παθητική έγκριση ή σε παθητική αντίδραση και οι βουλευτές αναγκάζονται να περιστείλουν την αποστολή τους ως λαϊκών εκπροσώπων... Και εξωθούνται στην τακτοποίηση αποκλειστικά των προσωπικών τους συμφερόντων...

Ο δρόμος του χρήματος οδηγεί στους κλέφτες!!!

• Αν τολμάει ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ας ακολουθήσει το δρόμο του χρήματος για να βρει επιτέλους τους κλέφτες, που εγκλημάτισαν κατά του ελληνικού λαού και όχι να μας παίρνει τη μπουκιά από το στόμα και μετά να βάζει το βρόχο στο λαιμό μας!

• Μόνο τότε θα δεχτώ τα μέτρα που σήμερα εξήγγειλε η κυβέρνηση του Παπανδρέου, εάν δώ να τιμωρείται έστω και ένας πολιτικός-κλέφτης που σούφρωσε στις τσέπες του τα εκατομμύρια του ελληνικού λαού.

• Δεν είναι δύσκολο. Από τη μεταπολίτευση και μετά. Τι είχανε και τι έχουν σήμερα! Γιατί εμείς τους ξέρουμε και η Βουλή θέλει να τους αγνοεί. Με την ευκαιρία, θέλω να πω ότι μια κίνηση θάρρους θα ήταν να κλείσει αύριο κιόλας το τηλεοπτικό κανάλι της Βουλής, διότι είναι άχρηστο και καταπίνει εκατομμύρια χωρίς να το βλέπει κανένας.
  

ΥΓ.1 Θα μας πείτε πότε θα πάψει η κυρία Χούκλη να εισπράττει αυτά που μας έχουν βγάλει από τα ρούχα μας;

ΥΓ. 2 Θα μας πείτε πότε θα διώξετε την Αννα Παναγιωταρέα που πληρώνεται από δεκαπέντε τρύπες του δημοσίου. Αφήστε που γίνεται καταγέλαστη όταν χαριεντίζεται με τους προσκεκλημένους της! Ξέρει αυτή τι κάνει. Πάει και βρίσκει νεοφώτιστους υπουργούς, νομίζοντας ότι με το γλείψιμο θα κρατήσει τη θεσούλα της. Μέχρι τώρα τα έχει καταφέρει. Εχετε κώλο να τη διώξετε;

ΥΓ.3 Λοιπόν, ο δρόμος του χρήματος οδηγεί σε σωστές αποφάσεις...

Το νεοσύστατο κράτος της Ελλάδος ιδρύθηκε το 1981!

• "Αν πρόκειται η Βουλή να διερευνήσει πώς σχηματίσθηκε η «φούσκα της ανάπτυξης», με ποιες μεθόδους και ποια αποτελέσματα, η έρευνα πρέπει να αρχίσει από το 1981, γιατί τότε σημειώθηκε η μεγάλη τομή και παγιώθηκαν οι μεγάλες στρεβλώσεις. Αν δεν πάει τόσο βαθιά, απλώς θα προστεθεί ένα άλλο μεγάλο ψέμα στα ήδη υπάρχοντα..."
  

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το άρθρο του Αντώνη Καρκαγιάννη στην "Καθημερινή", που το αναδημοσίευσα στο ΔΙΚΤΥΟ [Την αλήθεια περιμένουμε]. Αυτή η "λογική" διαπερνάει τη σκέψη, τους προβληματισμούς ή και ακόμη την αφετηρία της πολεμικής κατά του ΠΑΣΟΚ. Και μιλώ για το ΠΑΣΟΚ από τότε που ανέλαβε την κυβερνητική εξουσία. Δεν θα επιχειρήσω εδώ να αγιοποιήσω το ΠΑΣΟΚ διαχρονικά, αλλά πρέπει να υποστηρίξω την ίδια μου τη στάση όλα αυτά τα χρόνια. Δεν μιλώ ονομαστικά, αλλά ως πολίτης αυτής της χώρας που παιδεύτηκε πολύ στη ζωή του, καταγόμενος από φτωχή οικογένεια με εφτά παιδιά, τέσσερα από τα οποία είναι στην ξενιτιά...

Όσοι μείναμε στη χώρα παλέψαμε σκληρά για να μορφωθούμε, να δουλέψουμε και να ζήσουμε σαν άνθρωποι! Και καταφέραμε πολλά. Όχι μόνοι μας. Η πλειοψηφία των προοδευτικών, δημοκρατικών πολιτών, έδωσε αγώνες σε όλα τα επίπεδα: στο Πολυτεχνείο, στη Νομική, στα πανεπιστήμια, στους χώρους δουλειάς, στη Βουλή, παντού... Και η ευλογημένη ώρα ήρθε το 1981 όταν το ΠΑΣΟΚ πήρε την εντολή να κυβερνήσει τον τόπο. Και ανασάναμε. Αρχίσαμε να ζούμε ως πολίτες κανονικοί, α΄κατηγορίας και όχι ως πολίτες β΄ κατηγορίας που μας ήθελε η Δεξιά. Νιώσαμε ότι το προσκήνιο είναι για τον λαό και όχι για τους λίγους, τους προνομιούχους, τους αριστοκράτες, τους πλούσιους! Και το ΠΑΣΟΚ με τον πρόεδρό του, τον Ανδρέα Παπανδρέου, εφάρμοσε φιλολαϊκή πολιτική - και καλά έκανε. Ο κοσμάκης άρχισε να νιώθει το ύψος του, να τρώει καλύτερα, να οργανώνει το σπιτικό του με ανέσεις, να έχει διευκολύνσεις στην καθημερινότητά του, να μη φοβάται τον αστυνομικό, να έχει πρόσβαση παντού. Αέρας δημοκρατίας έπνεε σε όλη τη χώρα. Και προόδου.

Λέει, λοιπόν, ο κ. Καρκαγιάννης «η έρευνα πρέπει να αρχίσει από το 1981, γιατί τότε σημειώθηκε η μεγάλη τομή και παγιώθηκαν οι μεγάλες στρεβλώσεις»! Αναφέρεται στην οικονομία και στη «φούσκα της ανάπτυξης». Ποια έρευνα και πού, κύριε Καρκαγιάννη; Δηλαδή, εγώ και η γυναίκα μου που με τη δουλειά μας και τον ιδρώτα μας αγοράσαμε, ένα διαμέρισμα κι ένα αυτοκίνητο, δημιουργήσαμε τη «φούσκα της ανάπτυξης»; Έπρεπε να μείνουμε στο... υπόγειο για να είναι σήμερα στα καλά της η οικονομία;

Για να ικανοποιηθούν διάφοροι αναλυτές τύπου Καρκαγιάννη, μήπως θα πρέπει να πάμε στο 1821; Μήπως πρέπει να ψάξουμε για να μάθουμε τι δουλειές έκανε ο πατριάρχης της Δεξιάς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στα χρόνια της Κατοχής; Μήπως πρέπει να δούμε τι απέγιναν τα χρήματα του Σχεδίου Μάρσαλ; Μήπως πρέπει να μάθουμε κάποτε πώς έγιναν πάμπλουτοι οι Καραμανλήδες; Πώς αγοράζανε οικόπεδα [δες: λόφος της Φιλοθέης] και καράβια; Μήπως πρέπει να μάθουμε τις συνθήκες της διεξαγωγής των εκλογών της βίας και της νοθείας; Απολογήθηκε κανείς ποτέ για τα εγκλήματα αυτά;

Μήπως ο Καραμανλής ζήτησε ποτέ συγγνώμη για τα δικά του εγκλήματα; Ή θα πούμε ότι μας έβαλε στην Ευρώπη; Σκατά! Σιγά το κατόρθωμα. Όλα αυτά προσπαθώ να τα αφήσω πίσω μου στο πλαίσιο της εθνικής συμφιλίωσης, αλλά διάφορα τέτοια δημοσιεύματα και απόψεις με προκαλούν και δεν με αφήνουν να ησυχάσω. Και να μας κάνουν τη χάρη να μην έχουν, μερικοί-μερικοί, επιλεκτική μνήμη. Το ελληνικό κράτος δεν ιδρύθηκε το 1981 για να ψάχνουμε για λάθη και παραλείψεις, που μπορεί να έγιναν και φυσικά κάποιοι εκμεταλλεύθηκαν τις περιστάσεις για ίδιον όφελος. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να ισοπεδώσουμε την οικονομική πολιτική που ασκήθηκε από το ΠΑΣΟΚ αφότου ανέλαβε το 1981 την εξουσία. Ούτε και την προσπάθεια που ΤΩΡΑ καταβαλλεται από το ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου για την έξοδο από την κρίσ.η Εγώ κάνω την κριτική μου για τα λάθη και τις παραλείψεις, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι όλα γίνονται με γνώμονα το συμφέρον του τόπου. Και πρέπει να βοηθήσουμε όλοι. Αλλά να αναμοχλεύουμε τι έγινε το 1981, πάει πολύ! Κύριε Καρκαγιάνη, απλώς έγινε κοσμογονία! Και μάλλον το καταλάβατε αργά κι εσείς, όπως και η Νέα Δημοκρατία που δεν μπορεί να "χωνέψει" ότι βρίσκεται στο περιθώριο για τα τραγικά λάθη στα πεντέμισι χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα και τη διάλυσε.

Νευρώσεις, ψυχώσεις, μοναξιά, πείνα, αυτοκτονίες... το κράτος του Καραμανλή!

Γελοιογραφία του Γιάννη Ιωάννου [ΕΘΝΟΣ]

• Χθες βρέθηκα σε μια επαρχιακή πόλη για δουλειά μου. Με όσους κουβέντιασα, διέκρινα την ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ. Κι αναρωτιέται κανείς πού θα πάει αυτή η κατάσταση; Το τελευταίο χτύπημα είναι αυτός ο περιβόητος "κεφαλικός φόρος". Όταν ακούς μέλη της κυβέρνησης να προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν, σε πιάνουν τα γέλια. ΟΙ άνθρωποι είναι ανίκανοι να δικαιολογήσουν και τις μαλακίες τους ακόμη. Όσο για τον Καραμανλή, η ΑΝΑΙΣΧΥΝΤΙΑ του δεν έχει όρια. Πριν λίγους μήνες διαβεβαίωνε δημοσίως τον ελληνικό λαό ότι δεν πρόκειται να επιβάλει φόρους μέσα στο 2009 και τώρα λέει... άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε!

• Διάβαζα χθες στην "Ελευθεροτυπία" ότι γενική είναι η κατακραυγή για τη μηδενική εισοδηματική πολιτική της κυβέρνησης και την έκτακτη εισφορά, τη στιγμή που μένουν στο απυρόβλητο 11,5 δισ. ευρώ κέρδη τραπεζών και μεγάλων εισηγμένων στο Χ.Α. εταιρειών. Οι απώλειες που προκύπτουν από το μισθολογικό πάγωμα (15-50 ευρώ τον μήνα) θα συνοδεύουν τον μισθωτό σε όλον του το βίο.

• Στη συνέντευξη τύπου που έδωσε ο πρωθυπουργός στις Βρυξέλλες [τι θέλει και πηγαίνει; κούτσουρο πάει, τούβλο έρχεται!] σημείωσε ότι το ιδιαίτερα μεγάλο χρέος της Ελλάδας δημιουργεί σημαντικά προβλήματα, η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα προβλήματα αυτά με αίσθηση ευθύνης και ότι τα μέτρα, που έλαβε, έχουν έκτακτο χαρακτήρα και ανταποκρίνονται σε ειδικές περιστάσεις. Σημείωσε, ακόμη, ότι τα μέτρα που ελήφθησαν προσφάτως, υιοθετήθηκαν με συναίσθηση κοινωνικής δικαιοσύνης, βάσει της οποίας, οι πλέον εύποροι Έλληνες θα συμβάλουν περισσότερο στην ανάκαμψη της ελληνικής οικονομίας. Εάν αυτό λέγεται "κοινωνική δικαιοσύνη", εγώ είμαι ο αρχιεπίσκοπος! Δεν θα μας τρελάνει ο Καραμανλής, ο οποίος μετά από πέντε χρόνια διακυβέρνησης, έρχεται να μας μιλήσει για ανάγκη πάταξης της φοροδιαφυγής, υπογραμμίζοντας ότι γίνονται προσπάθειες για την αναμόρφωση των φοροεισπρακτικών μηχανισμών!!! Τόμπολαααα... Και τόσο καιρό τι έκαναν οι συνεργάτες του και οι αρμόδιοι υπουργοί που ο ίδιος διόρισε;

• Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε γιατί δεν προχώρησε στην έκτακτη φορολόγηση και των τραπεζών, ο Καραμανλής είπε ότι εν μέσω της οικονομικής ύφεσης, η απόφαση αυτή θα ήταν λανθασμένη και θα είχε ως αποτέλεσμα τον περαιτέρω περιορισμό των δανειακών ροών προς την οικονομία...
  

«ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ, ότι με τα μέτρα αυτά δεν λύνει κανένα πρόβλημα η κυβέρνηση. Είναι μέτρα-τεχνάσματα, με τα οποία προσπαθεί να πείσει την Ευρωπαϊκή Ενωση, ότι θα μειώσει το έλλειμμα και θα πετύχει τη δημοσιονομική εξυγίανση. Προκαλεί με τα μέτρα έντονες αντιδράσεις, χωρίς να πετύχει αυτό που της ζητάει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Θα πετύχει, ωστόσο, να αυξήσει το έλλειμμα στους οικογενειακούς προϋπολογισμούς ενός εκατομμυρίου εργαζομένων και συνταξιούχων. Πράγματι, με τη μηδενική αύξηση θα χάνουν κάθε μήνα 15 έως 50 ευρώ εφ' όρου ζωής μισθωτοί του Δημοσίου. Και οι συνταξιούχοι όλων των ασφαλιστικών Ταμείων...» [Ελευθεροτυπία, 20/03/09]

«ΗΤΑΝ προκλητική η προσπάθεια της κυβέρνησης να εμφανίσει ως δήθεν φιλολαϊκά τα φορομπηχτικά μέτρα που εξήγγειλε προχθές, προβάλλοντας τον ισχυρισμό ότι επιβαρύνουν τους οικονομικά ισχυρότερους και αντίθετα προστατεύουν και ενισχύουν τους οικονομικά ασθενέστερους. Η πραγματικότητα είναι τελείως άλλη. Εκείνους τους οποίους προστάτευσε η κυβέρνηση ήταν οι οικονομικά ισχυροί και γι αυτόν ακριβώς τον λόγο δεν φορολόγησε τη μεγάλη ακίνητη περιουσία και τις κερδοφόρες επιχειρήσεις. Αντίθετα, η επιβολή της έκτακτης εισφοράς ισοδυναμεί με ποινή σε βάρος των ειλικρινών φορολογουμένων, αφού διαφεύγουν και πάλι οι φοροφυγάδες. Τα μεγάλα θύματα όμως των μέτρων είναι οι δήθεν ωφελημένοι, όπως ανερυθρίαστα εμφανίζουν τους μισθωτούς και συνταξιούχους του Δημοσίου οι προπαγανδιστές των κυβερνητικών μέτρων. Κι αυτό γιατί το πάγωμα των αποδοχών τους δεν έχει τις άμεσες μόνο παρενέργειες της μισθολογικής καθήλωσης, αλλά κι άλλες συνέπειες, πολύπλευρες και μακροχρόνιες, οι οποίες φτάνουν μέχρι και το πέρας της συνταξιοδότησής τους...» [Έθνος, 23/03/09]

Για τους πολίτες η τραγωδία θα είναι η ΑΔΥΝΑΜΙΑ τους να προσαρμοστούν σε μια κοινωνία που φτιάχνει η Δεξιά, μια κοινωνία σκληρή, άκαρδη, αναίσχυντη, απάνθρωπη. Τι προβλέπω εγώ που δεν είμαι ψυχίατρος; Είναι απλό: Αύξηση των νευρώσεων, των ψυχώσεων, μεγαλύτερη μοναξιά του ανθρώπου. Νοιάζεται γι' αυτές τις εξελίξεις ο Καραμανλής; Φυσικά και δεν νοιάζεται, γιατί ζει σε άλλο κόσμο. Σε λίγο θα εξαφανιστεί και το οικογενειακό τραπέζι που θα παραχωρήσει τη θέση του σε συσσίτια οργανωμένα στο εστιατόριο της πολυκατοικίας. Εάν συλλογιστούμε και τα παρατράγουδα της κρίσης, θα αραδιάσουμε τις κλοπές, τις αρπαγές, την εγκληματικότητα, τις αυτοκτονίες, τις βομβιστικές ενέργειες, την τρομοκρατία, την έξαρση των ναρκωτικών, τις ένοπλες ληστείες σε καταστήματα, τις εισβολές σε σπίτια και τις επιθέσεις εναντίον ανυποψίαστων πολιτών στους δρόμους, την αστυνομική βία... Αυτό δεν είναι κράτος δικαίου, αλλά ζούγκλα.

ΠΑΣΟΚ: Μέτρα εισπρακτικού χαρακτήρα για να αποφύγει νέα επιτήρηση

Σκίτσο του ΔΙΟΓΕΝΗ ΚΑΜΕΝΟΥ, Ελευθεροτυπία, 28/08/2008

Η κυβέρνηση:

• Ρίχνει τα βάρη στους μικροεπιχειρηματίες και τους ελεύθερους επαγγελματίες, επιβάλλοντας νέο χαράτσι. Πάνω από 750 χιλιάδες φορολογούμενοι, που έως σήμερα δεν πλήρωναν φόρο, θα κληθούν να πληρώσουν από τον επόμενο χρόνο. Με αυτά τα μέτρα όχι μόνο δεν καταπολεμάται η φοροδιαφυγή, αλλά συρρικνώνονται οι προοπτικές ανάπτυξης των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.
• Αυξάνει τα τέλη κυκλοφορίας κατά 20%, επιβαρύνοντας ανεξαιρέτως όλους.
• Κάνει εμπόριο ελπίδων μεταθέτοντας τη φορολογική ελάφρυνση των μισθωτών στο 2014.
• Φορολογεί αυτοτελώς τα μερίσματα κατά 10%, και όχι με βάση τη φορολογική κλίμακα εισοδήματος, όπως το ΠΑΣΟΚ έχει προτείνει το πρόγραμμά του.
• Φορολογεί τις υπεραξίες από τις πωλήσεις μετοχών, χωρίς να προβλέπει συμψηφισμό των ζημιών, όπως το ΠΑΣΟΚ έχει προτείνει.

Βγήκε και ο Αλογοσκούφης να αντικρούσει τον Παπανδρέου. Και είπε ο Αλογοσκούφης ένα σωρό μπούρδες. ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ! Η γελοιότητα δεν έχει όρια πλέον... Μέχρι πότε θα έχουν ως άλλοθι το ΠΑΣΟΚ; Πρέπει να είναι κανείς ανόητος για να παρακολουθήσει όσα λέει ο Αλογοσκούφης και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Adam Smith (1723-1790)

O σκωτσέζος φιλόσοφος και πολιτικός οικονομολόγος Άνταμ Σμιθ [Adam Smith] γεννήθηκε στις 5 Ιουνίου 1723 και πέθανε στις 17 Ιουλίου 1790. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είναι σημαντική η συνεισφορά του στη σύγχρονη αντίληψη για την οικονομία. Είναι γνωστός πρώτιστα ως συγγραφέας δύο πραγματειών: Η θεωρία των ηθικών συναισθημάτων [The Theory of Moral Sentiments, 1759], απ’ όπου ορμώμενος επιδόθηκε στην ερμηνεία των νόμων, της εφαρμογής και της εξέλιξής τους μέσα στην ιστορία. Και, Μια έρευνα για τη φύση και τις αιτίες του πλούτου των εθνών [An Inquiry into the Nature and Causes of the Wealth of Nations, 1776].

Αυτό το δεύτερο ήταν μια από τις πιό πρώτες προσπάθειές του να μελετήσει συστηματικά την ιστορική ανάπτυξη της βιομηχανίας και του ελεύθερου εμπορίου στην Ευρώπη, καθώς επίσης και μια συνεχής επίθεση στα δόγματα του μερκαντιλισμού. Το έργο του Smith βοήθησε να δημιουργηθεί η σύγχρονη ακαδημαϊκή πειθαρχία της οικονομίας και έδωσε μια ολοκληρωμένη θεωρία για τη διανομή του εισοδήματος. Είναι ο θεμελιωτής του οικονομικού φιλελευθερισμού. Τώρα, θα μου πείτε τι σχέση έχω εγώ! Τα έμαθα στο πρώτο έτος της Νομικής, εκεί δηλαδή όπου δεν μάθαινα εκείνα τα βιβλία που διάβαζα από δική μου πρωτοβουλία και δεν μας τα έδιναν στο πανεπιστήμιο. Κι εννοώ όλα όσα είχαν σχέση με τον Μαρξ…

Πάντως, αυτό που λέει ο Σμιθ, ότι δηλαδή η ικανότητα στο κυνήγι προσδιορίζει και την κοινωνική θέση των ανθρώπων, είναι μια πραγματικότητα που είτε μας αρέσει είτε όχι μας έχει πεδικλώσει όλους. Όπως επίσης το γεγονός ότι η εξειδίκευση στην εργασία έχει άμεση σχέση με το μέγεθος της αγοράς. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι όλοι έχουμε μπλέξει και δεν φαίνεται φως στον ορίζοντα. Όσο για τη μείωση του κρατικού παρεμβατισμού στα οικονομικά πράγματα, δεν ξέρω αν αποφέρει όφελος στο κοινωνικό σύνολο…