ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ…

Ο Ζαν Ζορές [Jean Jaurès, 1859-1914] έλεγε κάποτε ότι ο καπιταλισμός φέρνει μέσα του τον πόλεμο, όπως τα σύννεφα τις καταιγίδες!!!! Φυσικά τότε που ο Ζορές το έλεγε αυτό υπήρχαν μονάχα καπιταλιστικά κράτη και εννοείται ότι μονάχα τα κράτη έκαναν τους πολέμους.

Σήμερα όμως ζούμε μια διαφορετική πραγματικότητα, αφού τον πόλεμο τον κάνει όχι ένα κράτος αλλά συμμορίες ισλαμιστών που τους λέμε Τζιχαντιστές κι έχουν ανακηρύξει έξω από κάθε λογική, και διεθνή πρακτική, το δικό τους «Ισλαμικό κράτος»!!! Και το δικό τους κράτος είναι το στρατόπεδο του πολέμου, ενώ τα «καπιταλιστικά κράτη» ανήκουν στο στρατόπεδο της ειρήνης!!!

Η ΙΔΕΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ...

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη βρίσκονται σήμερα σ’ ένα μεγάλο δίλημμα: Θ’ αποδεχτούν τη θέληση της Ιστορίας ή θα εξακολουθήσουν να διαχειρίζονται τον κόσμο σύμφωνα με τα δικά τους συμφέροντα;;; Δυστυχώς δεν έχουν καταλάβει ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι είναι εκπεφρασμένη προ πολλού η θέληση της Ιστορίας που δεν θέλει πλέον κράτη δορυφόρα, αποικίες και προτεκτοράτα, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτά είναι υλικό ετοιμόρροπο και χωρίς οργανική συνοχή. Ο κόσμος είναι γεμάτος ερείπια, σε Ασία, Αφρική και Ευρώπη. Και τα ερείπια αυτά δεν είναι μονάχα κτίσματα αλλά και ανθρώπινες ψυχές που ψάχνουν μια θέση στον ήλιο.

ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΑΜΕΤΡΟΥ ΦΟΒΟΥ!!!!!

Πέρα από τις οποιεσδήποτε αιτιάσεις που ο καθένας προβάλλει στα σχόλιά του ή τις αναλύσεις του, λογικές ή πολιτικές, επιστημονικές ή θρησκευτικές, μετά τα τραγικά γεγονότα του Παρισιού, έχω την εντύπωση ότι όλοι παραβλέπουν ένα βασικό παράγοντα που είναι η κακία!!!! Η κακία είναι πληγή για το ανθρώπινο γένος. Θα έλεγα επιπροσθέτως ότι η ευτέλεια ίσως είναι μεγαλύτερη πληγή. Γιατί ο άνθρωπος μπορεί να γεννήθηκε καλός ή κακός, αλλά αυτό μπορεί να συζητηθεί. Όμως το αν γεννήθηκε με μια ροπή προς την ευτέλεια είναι κάτι που δεν σηκώνει συζήτηση.

Ποια Ευρώπη θέλουμε;;;

Δεν κρύβω ότι πολύ με απασχολεί αυτή η "Ενωμένη Ευρώπη", στην οποία οι περισσότεροι από μας έχουμε κρεμαστεί από τον λαιμό. Ακόμα και τώρα, πέρα από το ΚΚΕ και κάποιους νεο-ευρωσκεπτικιστές με ελάχιστους οπαδούς, κανείς άλλος δεν τολμά να δηλώσει αντι-ευρωπαίος. Κι ακόμα δυσκολευόμαστε να εκφράσουμε αντιρρήσεις. Κι όταν γίνεται αναφορά στον Κων/νο Καραμανλή, τον ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας, αμέσως του απονέμονται συνεχώς και αδιαλείπτως τιμές επειδή μας έμπασε στην Ευρωπαϊκή Ένωση!! Και πάντα αναφερόμαστε στις επιδοτήσεις και γενικώς στο χρήμα που έρευσε άφθονο στη χώρα μας, που όμως δημιούργησε και μύρια όσα προβλήματα. Εδώ δεν με απασχολεί αυτό. 

Με απασχολούν άλλα ζητήματα που έχουν σχέση με τους εθνικισμούς. Πιστεύω ότι ποτέ δεν συζητήθηκαν σε βάθος τα προβλήματα, που σήμερα λειτουργούν όπως οι θερμές μάζες του αέρα, που όσο γίνονται πιο αβαρείς, τόσο προκαλούν τη συρροή και τον εκτοπισμό τους από τα ψυχρά ρεύματα. Δεν μπορεί κανείς ν' αρνηθεί ότι η Ευρώπη από το ξεκίνημά της βρέθηκε παραδομένη  σε διαλυτικές διαμάχες. Και σήμερα πρέπει να είναι τυφλός όποιος δεν βλέπει αυτά που συμβαίνουν στην Ουκρανία, στην Ισπανία, στη Μεγάλη Βρετανία, στα Βαλκάνια γενικότερα, στο Βέλγιο, στην Ιταλία... Οι σημερινές ηγεσίες των μεγάλων κρατών της ΕΕ κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν και δήθεν δεν βλέπουν ότι η Ευρώπη κατασπαράσσεται από ασίγαστες διαμάχες, που εντείνονται μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης. Η σύμπνοια που πάντοτε προβάλλεται, έχω την βαθιά πεποίθηση ότι είναι ύπουλη και κρύβει κρυφές ανομολόγητες ή άνανδρες αντιδράσεις, που εκδηλώνονται με τον τρόπο μιας δολιοφθοράς συνειδητής ή ακόμη και ασύνειδης στο επίπεδο των ηγεσιών.

Είναι βέβαιο ότι ακόμα κι εκεί όπου υποτίθεται δεν υπάρχει ζήτημα, παραμονεύει ο εθνικισμός. Και φυσικά υπάρχει μεγάλη διαφορά περιεχομένου μερικών εθνικισμών. Μπορεί ν' αντιτείνει κανείς ότι μετά την ήττα που υπέστησαν οι Γερμανοί και οι Ιταλοί στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν εύκολο να εγκαταλείψουν την ιδέα του εθνικισμού για να προσχωρήσουν στην ευρύτερη κοινότητα που σήμερα είναι η ΕΕ. Δεν πιστεύω όμως ότι ειδικότερα οι Γερμανοί εγκατέλειψαν ποτέ τον δικό τους εθνικισμό και τις ενδιάθετες τάσεις ηγεμόνευσης στην Ευρώπη. Διότι και μετά την ήττα, πάντα υπήρχε στους ευρωπαϊκούς λαούς ο φόβος μιας γερμανικής ηγεμονίας. Δηλαδή, δεν ήσαν αρκετοί δυο παγκόσμιοι πόλεμοι που προκλήθηκαν από τον γερμανικό εθνικισμό;; Ήσαν υπερ-αρκετοί!!! Και τώρα κανείς δεν μας εγγυάται τι θα πράξουν στο μέλλον. Μας φτάνει η ηγεμονική πολιτική που ακολουθούν οι ηγέτες της, που επηρεάζουν βαθύτατα τις όποιες αποφάσεις της ΕΕ και με τις οποίες ποτέ δεν υπάρχει αποδοχή από τους λαούς.

Μπορεί να καταρρεύσει η Ευρωπαϊκή Ένωση κάτω από τα χτυπήματα που θα της καταφέρουν οι εσωτερικές αντιφάσεις της. Και φυσικά βλέπουμε τις κάθε λογής εξεγέρσεις εθνικών ομάδων μέσα στα τωρινά κράτη. Θεωρώ βέβαιο ότι θα υπάρξει στις νεότερες γενιές ένας σκεπτικισμός με στόχο τις κοντόθωρες ηγεσίες και μια δυσπιστία για την ειλικρίνεια αυτών των ηγεσιών. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μετρήσουμε πόσα καλά εισπράξαμε από την ενωμένη Ευρώπη και πόσα χάσαμε!!!! Γιατί όσο ισχυροποιείται η ΕΕ, τόσο νιώθουμε να χάνουμε δύναμη από την εθνική κυριαρχία μας, οι φόβοι γενικότερα μεγαλώνουν, ενώ ακόμα δεν ηρεμήσαμε από τον κίνδυνο της γειτονικής Τουρκίας κι όπως δείχνουν τα πράγματα δεν πρόκειται ποτέ να ηρεμήσουμε, το πρόβλημα της Θράκης θα γιγαντώνεται κι ας κρύβονται μερικοί πίσω από συνθήκες... Δηλαδή, πόσο μπορούμε να είμαστε ήσυχοι από τη συμμετοχή μας στην ενωμένη Ευρώπη;;; 

Αλλά, πέρα από τις θλιβερές πολιτικές ηγεσίες είναι και τα διάφορα "λόμπι των επαγγελματιών" που κάνουν προτάσεις στην ηγεσία της ΕΕ για να προωθήσουν τα συμφέροντά τους. Νωπό παράδειγμα οι λομπίστες από τον χώρο των επαγγελμάτων της οικοδομής που προωθούν παράλογες προτάσεις και πιέζουν τις Βρυξέλλες να λάβουν μια σειρά από μέτρα για τη λεγόμενη «βαθιά ανακαίνιση» των παλαιών κατοικιών, τα οποία θα γίνουν σιγά-σιγά υποχρεωτικά και το οικονομικό κόστος θα βαρύνει τους ιδιοκτήτες. Κανείς δεν έχει αντίρρηση για την ανακαίνιση, αλλά με τι χρήματα όταν π.χ. οι Έλληνες κοντεύουν να τα τινάξουν με την πολιτική που εφαρμόζει η παρούσα κυβέρνηση και με την υψηλή εποπτεία της Τρόικας;;;

Τι μπορεί να ζεστάνει την ψυχούλα του Έλληνα;;;

ΠΟΛΥΣ ΛΟΓΟΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΜΑΣ που πολλοί την θέλουν!!!!
[αλλά η ζεστασιά πού υπάρχει;;;;]

Κι ο καθένας έχει να πει τα δικά του. Όλοι συμφωνούμε και όλοι διαφωνούμε. Δεν χρειάζεται να επιχειρηματολογήσω υπέρ ή κατά. Δεν έχει νόημα. Απλώς με αφορμή ένα άρθρο του Ν. Κωνσταντάρα στην 'Καθημερινή' και με τίτλο Η Ευρώπη είναι προσωπική υπόθεση', είπα να γράψω την απλή σκέψη μου. Γράφει ο Κωνσταντάρας:
"[Η Ευρώπη...] Είναι η εγγύηση του κοινωνικού κράτους. Στις λίγες δεκαετίες ύπαρξής της, η υπό ενοποίηση Ευρώπη πέτυχε να καλύψει την ανάγκη για ασφάλεια όχι μόνο για τους πολίτες των χωρών-μελών της, αλλά να γίνει φάρος ανθρωπιστικών αξιών και πόθος για αμέτρητους κατοίκους άλλων περιοχών..."
Θα μπορούσε να είναι κι έτσι όπως το λέει ο αρθρογράφος, αλλά φοβάμαι πως δεν είναι. Θα  θέλαμε να είναι έτσι. Το γεγονός ότι κάποιοι Ουκρανοί βρίσκονται στους δρόμους ζητώντας την ένταξη της χώρας τους στην ΕΕ, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι όλοι το θέλουν!!!
Όσο κι αν συμβαίνουν κοσμογονικές αλλαγές, όσο κι αν δημιουργούνται ωκεάνιες πολιτικές και οικονομικές συνθέσεις, η ζεστασιά δεν βρίσκεται παρά μονάχα στο πατρογονικό λιμάνι. Ο τόπος μας, η γη μας, ο αέρας μας, η θάλασσά μας, τα νησιά μας, τα βουνά μας, οι ιεροί τόποι μας, οι πέτρες των προγόνων μας... είναι όλα όσα μπορούν να ζεστάνουν την ψυχούλα του Έλληνα!!!!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το σκίτσο το πήρα από την ιστοσελίδα: http://www.alexiptoto.com

ΕΥΡΩΠΗ ΕΝΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΚΑΙ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΗ;;;

ΟΤΑΝ ΔΙΑΒΑΖΩ διάφορα κείμενα για την Ευρώπη και την ευρωπαϊκή οικογένεια, τα οποία και πολλαπλασιάζονται όσο πλησιάζουν οι ευρωεκλογές, το μυαλό μου πάει πλέον σε δυο ανθρώπους που προσπάθησαν με χίλιους δυο τρόπους να φτιάξουν μιαν Ευρώπη ενοποιημένη και ομοιόμορφη. Αναφέρομαι στον Ναπολέοντα και τον Χίτλερ!! Κι εδώ θα αντιτείνει κανείς ότι η λογική των δυο αυτών ιστορικών προσώπων στόχευε στη δυναμική και ισοπεδωτική ενότητα. Ενώ η σημερινή ενοποιημένη Ευρώπη πέρασε μέσα από την ελεύθερη βούληση των λαών!!!!
[εδώ γελάμε]
Γιατί άραγε διαλύθηκε η Γιουγκοσλαβία, για να παλεύουν μετά τα κράτη που γεννήθηκαν από εκείνη τη διάλυση να ΕΝΩΘΟΥΝ ξανά σε μια άλλη "ομοσπονδία";;; Και τώρα, εμείς δεν συμμετέχουμε σε μια Ευρώπη που μας έχει γονατίσει;;; Αντί του Χίτλερ, η Μέρκελ, αντί του Ναπολέοντα κάποιος Ολάντ... Θεωρητικά είμαστε κράτος κυρίαρχο, όμως στην πραγματικότητα αυτό είναι μια απατηλή κυριαρχία. Έχουμε γίνει πλέον παίγνια στα χέρια των ισχυρών, και των κάθε λογής κερδοσκόπων.
 

Κι όταν ακούω από τα χείλη των Ελλήνων πολιτικών ότι παλεύουμε απεγνωσμένα... να βγούμε στις αγορές, τρελαίνομαι!!! Διότι με τα δανεικά θα εξακολουθούμε να είμαστε εύκολη λεία στα δόντια των ισχυρών. Απατηλή ανεξαρτησία!!!!
 

Τέλος πάντων, όταν κάποιος δεν έχει τι να πει, καλύτερα να μη μιλάει.
Εγώ απλώς σκέφτομαι δυνατά...

Οι Έλληνες πληρώνουν και τα λεφτά πέφτουν σε βαρέλι δίχως πάτο!!!!

Ποιος είναι ο εχθρός του λαού σήμερα - το κράτος, τα πολιτικά κόμματα, ο ιμπεριαλισμός, η ενωμένη Ευρώπη ή ο ίδιος ο εαυτός του; Μόλις τεθεί το ερώτημα, αμέσως ο καθένας, αναλόγως με την κοσμοθεωρητική του τοποθέτηση θα απαντήσει. Αλλά είναι εύκολη η απάντηση; Ή είναι σωστή μια οποιαδήποτε απάντηση θα αγνοούσε κάποιον από τους παραπάνω παράγοντες;;; 

Ο μεγάλος δραματουργός Ερρίκος Ίψεν έχει γράψει ένα πολύ δυνατό και τρομερά επίκαιρο έργο με τίτλο "Ο εχθρός του λαού", που γράφτηκε το 1882 και το οποίο μάλιστα παίχτηκε προσφάτως, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, σε σκηνοθεσία του διευθυντή της βερολινέζικης Schaubuhne Tόμας Οστερμάιερ. Η ιστορία του Ίψεν μιλάει για έναν ευσυνείδητο επιστήμονα, τον γιατρό Στόκμαν, ο οποίος έχοντας υποστηρίξει πρώτος ότι η πόλη του μπορούσε να γίνει μια υποδειγματική λουτρόπολη, δεν διστάζει να αποκαλύψει δημοσίως ότι τα ιαματικά λουτρά αποδείχτηκαν μολυσμένα. Κι έτσι έρχεται αντιμέτωπος με τον δήμαρχο που είναι και αδερφός του αλλά και με την ιδιοτέλεια των συμπολιτών του. 

Αποτέλεσμα; Γίνεται ο «εχθρός του λαού». Είναι μια αποτύπωση της σημερινής κρίσης του καπιταλισμού, του κεφαλαίου που δεν νοιάζεται για τον άνθρωπο, που αξιοποιεί τα πάντα για να διαιωνίσει τα συμφέροντά του, που διαβρώνει όλους τους μηχανισμούς του αστικού κράτους και δυστυχώς και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, που αποτελούν τον μεγάλο βραχίονα της διαχείρισης των επιχειρήσεών του. Δεν διστάζει ν' απειλήσει, να φιμώσει, να απομονώσει και να απολύσει όσους του αντιστέκονται. Και φυσικά στις μεθόδους του περιλαμβάνονται εκβιασμοί, εξαγορά συνειδήσεων, και στο τέλος δεν διστάζει να συντρίψει και τις ζωές των ανθρώπων.

Είναι φανερό ότι το έργο του Ίψεν λες και γράφτηκε για τη σημερινή κατάσταση. ΄Απειρα τα παραδείγματα. Γι' αυτό ξαναρωτώ: Σήμερα ποιος είναι ο εχθρός;; Βέβαια από τη στιγμή που καθημερινά δεν μας απασχολεί τίποτε άλλο παρά μονάχα ποιο νέο χαράτσι θα επιβάλει το κράτος, ποιους νέους φόρους θα θεσμοθετήσει, ποιο χωράφι μας σε κάποιους λόγγους ξεχασμένους θα φορολογήσει, πόσο ακόμη θα κόψει τις συντάξεις, πόσους δημοσίους υπαλλήλους θ' απολύσει, πόσους θα ρίξει στην ανεργία, σε πόσες επιχειρήσεις θα βάλει λουκέτο, πόσους δημόσιους οργανισμούς θα ξεπουλήσει, πόσοι συμπολίτες μας θ' αυτοκτονήσουν, πόσοι θα βρεθούν στον προθάλαμο των ψυχιατρείων... Τότε, δεν υπάρχει δυσκολία στην απάντηση: Το κράτος είναι ο εχθρός!!!

Θα πάω παραπέρα. Αφότου άρχισαν τα περιβόητα μνημόνια, οι Έλληνες πληρώνουν αγόγγυστα. Πληρώνουν, πληρώνουν, πληρώνουν. Και συνεχώς οι υπεύθυνοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι και ο πρωθυπουργός αναφέρονται στις συνομιλίες με την Τρόικα, στην αισιοδοξία που πρέπει να υπάρχει, ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει πρωτογενές πλεόνασμα κ.λπ. Τελικά, δεν είπε ποτέ κανείς πού πήγαν τα λεφτά που πληρώνει ο ελληνικός λαός!!! Πληρώνει και είναι σα να ρίχνουν τα λεφτά σε βαρέλι δίχως πάτο... Ο ελληνικός λαός πόσα έχει πληρώσει τα τρία τελευταία χρόνια, πόσα δάνεια έχει πάρει, πόσα λεφτά έχουν πάει στα δάνεια, πόσα σε τόκους, πόσα σπαταλήθηκαν για συμβούλους και παρασυμβούλους, για υπουργούς και υφυπουργούς, για διευθυντές και διευθύνοντες συμβούλους και προέδρους οργανισμών... 

Κανείς δεν είπε πότε θα σταματήσει να πληρώνει ο λαός, κανείς δεν είπε πότε θα βάλουν φρένο στις περικοπές των συντάξεων, κανείς δεν είπε τι θα γίνει το περίπου ενάμισι εκατομμύριο άνεργοι που στενάζουν καθημερινά και δεν βλέπουν φως στο τούνελ. Το μυαλό των Ελλήνων μονίμως πλέον περιέχει ημερομηνίες πληρωμών στην εφορία, ποσά δόσεων, προθεσμίες πληρωμών, τράπεζες, ενοίκια, λογαριασμοί τηλεφώνων, ΕΥΔΑΠ, ΔΕΗ... Μια εξήγηση ποιος θα δώσει;;; Από τον πρωθυπουργό Σαμαρά δεν περιμένει κανείς τίποτε. Πολύ περισσότερο από τον Στουρνάρα και τον Βενιζέλο. Δεν θέλω ν' αναφερθώ στον Τσίπρα διότι πρόκειται περί ανεύθυνου πολιτικού, ασχέτου με την πραγματικότητα. 

Δυστυχώς για τον ελληνικό λαό, ήταν ανέφικτη αυτή η συνάντηση με τον εσμό αυτών των ανόητων πολιτικών που αδυνατούν να μοιράσουν δυο γαϊδουριών άχυρα. Και για να ξεμπερδεύει ο λαός με όλους αυτούς τους πολιτικάντηδες, τους βάζει μέσα σ' ένα σακί και κι έτσι πλέον αναφέρεται στο "κράτος" και προσπαθεί να το χτυπήσει, να το κοροϊδέψει, να το εξαπατήσει, διότι έτσι νιώθει ότι τους εκδικείται. Αλλά δεν μπορεί κανείς να πει με βεβαιότητα αν υπάρχει τρόπος να αναχαιτιστεί αυτή η κατρακύλα. Και είναι λυπηρό διότι αυτή η άθλια κατάσταση, που είναι απότοκος της καπιταλιστικής κυριαρχίας, παράγει κτηνώδη αδικία, ανθρωποφαγική βουλιμία., ακόρεστη εγωπάθεια, δουλοπρέπεια, καχυποψία, δολιότητα, υπερφόρτιση του ατομισμού, αφού κυριαρχεί το... ο σώζων εαυτόν σωθείτω!

Παπαδημούλης: «Καθόλου δεν αποκλείεται» να διαλυθεί η Ευρωζώνη!!!

Αυτοί οι καραγκιόζηδες του ΣΥΡΙΖΑ μου θυμίζουν αυτό που λένε στο χωριό για τον καιρό:

• Ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή τα πρόβατα θα σταλίσει!!!

Κάθε τόσο βγαίνει ένας από δαύτους και πετάει μια κοτσάνα, όπως τώρα ο Παπαδημούλης. 

Οι προβλέψεις τους κινούνται από τη μιαν άκρη στην άλλη, όπως το εκκρεμές. 

Δεν έχουν επαληθευτεί ποτέ και πουθενά. 

• Αυτές οι ιερεμιάδες περί ελληνικής τραγωδίας, πείνας, φτώχειας και δυστυχίας και διάφορες άλλες τέτοιες μπούρδες, μονάχα πολιτικές εκτιμήσεις δεν είναι.

Πρόκειται για καταστάσεις που τις νιώθουμε, τις βιώνουμε, τις ξέρουμε.

Τις πολιτικές θέσεις τους θέλουμε, τις εκτιμήσεις τους...

• Τις συναισθηματικές κορόνες δεν τις χρειαζόμαστε.

Προφανώς βλέπουν ότι έτσι κερδίζουν, τρόπος του λέγειν.

Αλλά, η διαχείριση του ελληνικού προβλήματος δεν είναι... φλιπεράκι. 

Καλύτερα να μαζευτεί ο ΣΥΡΙΖΑ γιατί μπλοκάρει τον κοσμάκη που νομίζει ότι εκεί υπάρχουν έτοιμες λύσεις για όλα... και στελέχη έτοιμα να κυβερνήσουν!!!

Δυστυχώς στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν απλώς πολιτικά πτώματα, ντυμένα με φορεσιές αλλωνών.

Ευρώπη: Κοιμητήρι νεκρών κατακτητών!!!!

• Ο Αντρέ Μαλρό, το 1926, είχε διακηρύξει την ιστορική χρεοκοπία της Ευρώπης, μιλώντας για "αυτό το κοιμητήρι όπου δεν αναπαύονται πια παρά νεκροί κατακτητές"!!!

Ο Αντρέ Μαλρό (1901-1976), ήταν μια εξέχουσα προσωπικότητα που θαύμαζα στα νεανικά μου χρόνια. Ο πολυτάραχος βίος του, τα βιβλία του, η έντονη προσωπικότητά του με είχαν ενθουσιάσει. Κάποτε έκανα προσπάθεια να διαβάσω στα γαλλικά το L'Espoir, αλλά ουδέποτε τα κατάφερα αφού οι γνώσεις τελικά ήταν πολύ περιορισμένες. Ο Ισπανικός Εμφύλιος πρόσφερε στον Μαλρό μια ευκαιρία την οποία όμως ο ίδιος στραπατσάρισε, αφού υιοθέτησε άκριτα τις όντως εσφαλμένες θέσεις του ισπανικού κομμουνιστικού κόμματος. Ωστόσο, η απομάκρυνσή του από τον σταλινισμό και η καταφυγή του στην αγκαλιά της δεξιάς, στην κυβέρνηση του Ντε Γκολ (έγινε υπουργός Πολιτισμού), άφησε μια πικρή εντύπωση σε όσους τον είχαν χειροκροτήσει. Μάλιστα τον θυμάμαι να ηγείται μαζί με άλλα στελέχη της τότε κυβέρνησης στην (πράγματι) μεγάλη αντιδιαδήλωση τον Μάη του 1968 στο Παρίσι.

• Τέλος πάντων, παραμένει μια φυσιογνωμία με χαρακτηριστικά που σπανίζουν στην εποχή μας

Μόντι: Οι Ιταλοί βουλευτές «βράζουν» από οργή κατά της Γερμανίας

ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ Από την αρχή της θητείας μου διαπίστωσα ότι στο ιταλικό κοινοβούλιο, ακόμη και σε δυνάμεις που είχαν σημείο αναφοράς την Γερμανία και όσους κυβερνούν την Γερμανία, βράζουν από δυσαρέσκεια κατά της χώρας αυτής και της κυβέρνησής της, δήλωσε ο Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι, μιλώντας ενώπιον του ευρωπαϊκού πανεπιστημιακού ινστιτούτου του Φιέζολε.

Ο Μόντι εξάλλου υπενθύμισε ότι «η Ιταλία είναι η τρίτη χώρα σε συμμετοχή στα προγράμματα στήριξης της Ελλάδας, έστω και αν δεν έχει έμμεσο συμφέρον, διότι οι τράπεζες της δεν είναι εκτεθειμένες (στο χρέος) της Αθήνας όπως συμβαίνει, αντιθέτως, με τις γαλλικές και τις γερμανικές» τράπεζες. Ο Μόντι επέκρινε, χωρίς να τον κατονομάσει, τον υπουργό Οικονομικών της κυβέρνησης του κρατιδίου της Βαυαρίας Μάρκους Σέντερ και τις πρόσφατες δηλώσεις του εναντίον της Ελλάδας. «Ποια πρέπει να είναι η αντίδρασή μας όταν διαβάζουμε δηλώσεις που πλήττουν ξένους λαούς από τους ιθύνοντες ενός κόμματος που ονομάζεται Χριστιανικό και Κοινωνικό;», διερωτήθηκε ο Μόντι.

ΣΗΜΕΡΑ, 9 ΜΑΪΟΥ, ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΕΥΡΩΠΗ!

Δεν μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα αν πρέπει να πανηγυρίζουμε σήμερα που γιορτάζει η Ευρώπη. Είναι αλήθεια ότι, χάρη στη συμμετοχή μας στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια, ως χώρα ωφεληθήκαμε. Έπεσε μπόλικο χρήμα, έγιναν έργα, άλλαξε όψη η Ελλάδα... Όμως η περίπτωση αυτή μου θυμίζει κάπως τις κατά καιρούς "βοήθειες" είτε από την Αμερική είτε από αλλού, που όταν έρχονταν στην Ελλάδα, εξαφανίζονταν ως δια μαγείας. Γίνονταν κάποια έργα βιτρίνας, ας πούμε, και μετά τρύπωνε η"βοήθεια" στις τσέπες ορισμένων. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι με τα ευρωπαϊκά κονδύλια υπήρξαν πολλοί (Έλληνες) κατσαπλιάδες που σούφρωσαν χρήμα με ουρά κι έγιναν πάμπλουτοι.

Τέλος πάντων, στις 9 Μαΐου 1950 (πάνω στη φωτογραφία), ο Robert Schuman (κάτω, στη φωτογραφία) πρότεινε τη δημιουργία μιας οργανωμένης Ευρώπης, απαραίτητη προϋπόθεση για τη διατήρηση ειρηνικών σχέσεων μεταξύ των λαών της. Η πρόταση αυτή, γνωστή ως «Δήλωση Schuman», θεωρείται ως η απαρχή γένεσης της οντότητας που εξελίχθηκε στη σημερινή «Ευρωπαϊκή Ένωση».

Σήμερα η 9η Μαΐου έχει γίνει ένα ευρωπαϊκό σύμβολο (Ημέρα της Ευρώπης), το οποίο μαζί με τη σημαία, το έμβλημα, τον ύμνο και το ενιαίο νόμισμα (ευρώ) εκπροσωπεί την πολιτική οντότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με την Ημέρα της Ευρώπης δίνεται η ευκαιρία για δραστηριότητες και εορτές κατά τις οποίες οι πολίτες συνηθίζουν στην ιδέα της Ευρώπης και γεφυρώνονται οι αποστάσεις που χωρίζουν τους λαούς της Ένωσης.

Κατά πόσο έχουν γεφυρωθεί οι αποστάσεις μεταξύ των κρατών είναι ένα θέμα που χωράει πολλή συζήτηση. Δεν πρέπει να παραβλέπουμε και το γεγονός ότι στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης γίναμε, ως χώρα, συνένοχοι σε κάποια εγκλήματα. Κι ακόμη, νιώθουμε περισσότερο από κάθε άλλη φορά πως η Ευρώπη είναι "πιστή" σύμμαχος της Αμερικής, για να μην πω ότι ποδηγετείται. Πώς είναι δυνατό, φερ' ειπείν, να υποδεικνύει η Αμερική στους Ευρωπαίους να εντάξουν στους κόλπους της ΕΕ την Τουρκία, ή να τους "παρασέρνει" σε επιχειρήσεις και αποφάσεις που δεν έχουν καμιά απολύτως σχέση με τον ευρωπαϊκό πολιτισμό;