Λοιπόν, τι να κάνουμε;;;

ΔΕΝ υπάρχει αμφιβολία ότι έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση ανίκανη. Αυτό είναι δεδομένο. Όπως είναι δεδομένο ότι έχουμε και μια αντιπολίτευση εξίσου ανίκανη. Για μένα δεν υπάρχει το δίλημμα ν' αποφασίσω αν θα πάω με τον ένα ή με τον άλλον. ΔΕΝ ΠΑΩ ΜΕ ΚΑΝΕΝΑΝ!!! Απλώς νιώθω ότι σε πολλούς συμπολίτες υπάρχει ο δραματικός διχασμός της συνείδησης. Και είναι αλήθεια ότι κι εγώ, συνειδητά ή υποσυνείδητα εξακολουθώ ν' αντικρίζω το φαινόμενο του βίου με ηθικό γνώμονα τις παλιές ηθικές αξίες. Αυτό ωστόσο δεν σημαίνει ότι επειδή είναι "παλιές" ότι είναι και άχρηστες. Κάθε άλλο. Και η έννοια της δημοκρατίας είναι παμπάλαιη, αλλά είναι η μοναδική στ' όνομα της οποίας όλοι ορκιζόμαστε.

Πολλοί με ρωτάνε τι να κάνουν! Προς τα πού να κατευθυνθούν, ποια επιλογή θα ήταν η πιο σωστή. Δεν έχω απάντηση. Ο καθένας ακολουθεί τη συνείδησή του. Εγώ, φερ' ειπείν, δίνω στις αξίες που έλεγα παραπάνω αποφασίζουσα ρυθμιστική δύναμη και δεν θέλω ν' αφεθώ στο ρεύμα άβουλος, ανήμπορος κι ανυπεράσπιστος, θύμα ενός πλέγματος ενοχής, ακριβώς για την εκούσια παράδοσή μας και για την αδυναμία της αντίδρασης να καταδικάσουμε σε ό,τι ψυχικά αποκρούομε κι αισθανόμαστε σαν χρέος απέναντι στον ίδιο τον εαυτό μας.

Είναι φανερό ότι συμβαίνουν όλα αυτά γιατί βρισκόμαστε στη δίνη μιας μεταβατικής εποχής, χωρίς ωστόσο να είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι γι' αυτή τη μεταβατικότητα. Έτσι, λοιπόν, εγώ διατηρώ τις ψευδαισθήσεις μου και ανήκω σ' εκείνους που δεν διατεθειμένοι να θεωρήσουν πως κάτι που παρήκμασε δεν μπορεί να έχει άλλη απόληξη παρά το θανάσιμο τέρμα. Την παρακμή την πιστεύω απλώς σαν παροδική νοσηρότητα. και προσδοκώ μια αναγέννηση, μια εξυγίανση που θα είναι ικανή να ξαναδώσει στους ιστούς χυμώδη σφριγηλότητα για ν' αντισταθεί στη φθορά. Βέβαια δεν μπορώ να παραγνωρίσω ότι η ηθική συνείδηση του καιρού μας δεν είναι ενιαία. Κι ακόμη ότι οι ιδεολογικές και ψυχικές αντιδράσεις από το φαινόμενο της ζωής μεταξύ των διαφόρων γενεών δεν ταυτίζονται.

Τελειώνοντας, θέλω να παρατηρήσω ότι αδυνατώ να λειτουργήσω ως καταναλωτής. Η συσκευή που δεν δουλεύει καλά δεν είναι απαραίτητο να πεταχτεί και ν' αναγκαστώ ν' αγοράσω καινούργια. Θα προσπαθήσω να την φτιάξω. Και ξέρουμε πολύ καλά ότι η φτήνεια τρώει τον παρά. Μας αντιμετωπίζουν εξ ορισμού ως εύκολη λεία. Όπως στους πολέμους είχαμε την τροφή των πυροβόλων, στην ειρήνη έχουμε την τροφή των μπεζαχτάδων. Και στις περιπτώσεις ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως τροφή του κεφαλαίου. Το επινόησε για να τον καταβροχθίσει... Και πρέπει να πω ότι τον χαρακτήρα της εποχής δεν τον συλλαμβάνει η νόηση της ανύποπτης πλειοψηφίας αλλά άτομα μεμονωμένα μέσα της, που έχουν τα κατάλληλα όργανα για να βλέπουν τι κρύβεται πίσω από τις επιφάνειες, και τι βαθύτερο νόημα έχουν τα γεγονότα, πού οδηγούν κάποιες κατευθύνσεις, ακολουθούμενες τυφλά από την μάζα...

Γέμισε ο τόπος ακίνδυνες, νεκρές ψυχές!!!!

Αυτό το κύμα βίας που έχει εξαπολυθεί γύρω μας, στη χώρα μας, στη γειτονιά μας κι ακόμα παραπέρα σε άλλες χώρες και ηπείρους, σε οικουμενικές πια διαστάσεις, δεν είναι παρά η εκδήλωση, έστω μια ασύνειδη εκδήλωση, μηδενιστικού απελπισμού. Κι αυτό σημαίνει ασφαλώς ότι ο άνθρωπος σε παγκόσμια κλίμακα έχει μείνει χωρίς ένα πίνακα αξιών. Οι εκάστοτε δικαιολογίες που προβάλλονται είναι απλώς εφευρήματα της στιγμής. Πιο εύκολο να συμπεράνουμε ότι ο άνθρωπος έχει τη συνείδηση ενός ζώου παγιδευμένου από μια θέληση, μια οντότητα, ακατανόητη, ανεντόπιστη, σχεδόν ανύπαρκτη. 

Μπορεί να βλέπουμε τα έργα της βίας, αλλά κάνουμε λάθος αν νομίζουμε ότι βλέπουμε και τον δράστη ή τους δράστες. Πάντως είναι γενική η διαπίστωση ότι ζούμε σ' έναν από τους πιο βίαιους και διεφθαρμένους αιώνες της Ιστορίας. Εύκολα μπορεί να το συμπεράνει κανείς αυτό, αρκεί να σκεφτεί ότι τους προηγούμενους αιώνες με τον καταναγκασμό και την καταπίεση υποδουλωνόταν ο άνθρωπος. Στην εποχή μας αυτοί που κουλαντρίζουν τις τύχες μας έχουν καταλάβει το πλέον απλό: τον άνθρωπο τον αγοράζεις και τον πουλάς!!!! Και πουλιέται πρώτη και καλύτερη η συνείδηση.

Για να πουλιέται η συνείδηση, πάει να πει ότι δεν υπάρχουν αξίες κι έτσι συζητάμε κάποιες φορές για κρίση αξιών, τις οποίες πρέπει να καταλάβουμε ότι δεν μας τις γκρέμισε κάποιος άλλος. Εμείς οι ίδιοι τις έχουμε εκποιήσει, τις βάλαμε στις προθήκες του παζαριού και τις διαλαλούμε. Και στεναχωριόμαστε ότι δήθεν προδόθηκαν τα ιδανικά μας, οι αρχές μας, τα όνειρά μας, από εκείνους στους οποίους είχαμε αναθέσει τη διαχείρισή τους. Δεν καταλάβαμε ποτέ ή μάλλον δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι μας εκμαύλισαν και μας έκαναν συνεταίρους, γίναμε υποχείριά τους, δίνοντάς μας ένα μικρό ξεροκόμματο, ενώ εκείνοι εισέπρατταν πάντα τη μερίδα του λέοντος.

Μετά απ' όλα αυτά και όταν αρχίσαμε να ψιλοκαταλαβαίνουμε, κάτι πήγαμε να κάνουμε αλλά ήταν αργά. Τώρα απλώς εμείς εισπράττουμε τα επίχειρα του ανοίγματος που κάναμε σε άγνωστους κόσμους επειδή νομίζαμε ότι θα τους μοιραζόμασταν. Τελικά δεν μοιραστήκαμε τίποτε. Μείναμε μονάχοι και ασυντρόφευτοι. Έτσι γέμισε ο τόπος "νεκρές ψυχές". Διαβάσατε το έργο του Νικολάι Γκόγκολ;;; Διαβάστε το για να καταλάβατε. Νεκρές ψυχές, λοιπόν, που είναι εντελώς ακίνδυνες.

Ο διχασμός της κοινωνίας...

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε κατολισθήσει, λες και είμαστε σπρωγμένοι από μια ακατανίκητη δύναμη, σ' έναν παραλογισμό γενικής μορφής, που τελικά δεν υπάρχει λόγος να χαρακτηρίζεται ως παραλογισμός, αφού έχει γίνει καθεστώς ζωής. Βρισκόμαστε απέναντι στο διχασμό της κοινωνικής και ψυχολογικής συνείδησης της ελληνικής κοινωνίας και μερικές φορές ηθικολογούμε όταν προσπαθούμε ν' αντικρίσουμε  το φαινόμενο του βίου με ηθικό γνώμονα τις παλιές ηθικές αξίες, και αφηνόμαστε στο ρεύμα άβουλοι, ανήμποροι και ανυπεράσπιστοι, θύματα ενός πλέγματος ενοχής για την αδυναμία αντίδρασης σε ό,τι ψυχικά αποκρούομε και αισθανόμαστε σαν χρέος απέναντι του ίδιου του εαυτού μας να καταδικάσουμε.
 

Δεν μπορώ να ξέρω αν η εποχή μας είναι, όπως συνήθως λέμε, "μεταβατική". Εξάλλου δεν νομίζω ότι είμαστε πεπεισμένοι γι' αυτήν την μεταβατικότητα. Προσδοκούν πολλοί μιαν αναγέννηση που θα είναι ικανή να ξαναδώσει στους ιστούς σφριγηλότητα για ν' αντισταθεί στη φθορά. Αλλά, η ηθική συνείδηση του καιρού μας δεν είναι ενιαία και σε καμιά περίπτωση δεν ταυτίζονται οι ιδεολογικές και ψυχικές αντιδράσεις των διαφόρων γενεών...
 

Δεν το βρίσκω πάντως φρόνιμο να ρυθμίζουμε την αγωγή μας μ' έναν απειθάρχητο αυτοματισμό που τελικά θα μένει μετέωρος διότι καθορίζεται με ευκρινή διαχωριστικά κομματικά κριτήρια. Τουλάχιστον θα συμφωνούσαν οι περισσότεροι ότι ζούμε σε μια εποχή σύγχυσης, ασυδοσίας και αδυναμίας προσανατολισμού.
 

Εγώ πάντως έχω την αίσθηση ότι προχωρούμε με ανοιγμένα πανιά προς το άγνωστο. Αλλά μέσα σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της σύγχυσης, της αστάθειας, χρειάζονται φωνές πείρας, ψύχραιμες και ανιδιοτελείς, και όχι οι φωνές εκείνων που είναι πιστοί και πειθαρχικοί υπήκοοι των κομματικών διαφημιστικών συνθημάτων.
Έρρωσθε!!!!