[Μπορεί να είναι και άσχετη η εικόνα με το κείμενο. Όμως είναι εξαιρετική...]
Αυτές τις μέρες που βρέχει, ακούω
συνεχώς τη δυσφορία των άλλων. Εγώ όμως την απολαμβάνω τη βροχή. Καθισμένος στο
γραφειάκι μου, μπροστά στον υπολογιστή, πότε γράφω, πότε διαβάζω και πότε
τραβάω την κουρτίνα και τρελαίνομαι να βλέπω τη βροχή να πέφτει ήρεμα κι
ευγενικά πάνω στα τζάμια. Κι ο ουρανός δεν λέει να ξεθολώσει. Δεν με νοιάζει.
Αυτή η ατμόσφαιρα στις μέρες μας ταιριάζει με την κρίση, την οικονομική, την
πολιτική, την κοινωνική. Μια πίκρα νιώθω ν’ απλώνεται παντού. Και μια ψευτιά ν’
απλώνει τα πέπλα της παντού. Το ψέμα πηγαινοέρχεται στα χείλη του κόσμου, των πολιτικών και των δημοσιογράφων.
Κάποια στιγμή έγραψα στο face
book, απαντώντας στις αιτιάσεις ενός παλιόφιλου, ότι εγώ είμαι ελεύθερο πνεύμα
και κρίνω!!! Είναι αλήθεια. Σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου νιώθω περισσότερο από
κάθε άλλη φορά ελεύθερος να λέω και να γράφω ό,τι θέλω. Δηλαδή αυτό που πιστεύω
ότι είναι η αλήθεια. Αλλά όσο περνούν τα χρόνια, παρατηρώ ότι ανήκω σε μια
μειοψηφία που δεν ανέχεται εξαρτήσεις.
