ΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΒΡΙΚΟΛΑΚΙΑΣΜΕΝΟ ΜΕΣΑΙΩΝΑ !!!!

Εθνική γιορτή σήμερα. Επέτειος της 28ης Οκτωβρίου. Δεν χρειάζονται μεγάλα λόγια. Ο καθένας έχει χρέος να μην απαρνιέται την ταυτότητά του, να μην προδίνει την ιστορία του, να μην απιστεί στην προέλευσή του. Και τούτο διότι ο άνθρωπος δεν έχει μονάχα βάθος χρόνου ατομικό. Εμείς οι Έλληνες ζήσαμε ουκ ολίγες και μεγάλες εθνικές συμφορές, οι οποίες περισσότερο από καταστροφές ήταν ταπεινώσεις. Ωστόσο, πάντα μετά μας έλεγαν ν’ ανοίξουμε την αγκαλιά μας στους εχθρούς μας.

ΜΙΑ ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟΪΤΑΛΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

«Στις 20 του μηνός πήγα ώς το πεδίο της μάχης για να αντικρύσω τη φρίκη μέσα ’πό τη βρόμα παραμορφωμένων πτωμάτων Ελλήνων και Ιταλῶν, στρατιωτών και αξιωματικῶν. Έκανα και έρευνα για να διαπιστώσω ταυτότητας... Θυμήθηκα τον Άμλετ του Σαίξπηρ, και μ’ ετυραννοῦσε ένα αγαναχτισμένο “γιατί”! Σ’ ενός νεκρού βρήκα στο φυλλάδιό του στίχους του Σολωμού για τον Έρωτα. Το απόγευμα βρήκα μια πίπα και κάπνιζα διαρκώς ένα βαρύ και θαυμάσιο αλβανικό καπνό και ήπια κάμποσο κονιάκ μαζί με τον Α. Το βράδυ κοιμήθηκα στριμωγμένος με το συνάδελφο Δ. Πού να κοιμηθώ όμως μες στα βράχια; Όλο κάπνιζα και θυμόμουν το σπίτι μου, το χωριό μου, τις γυναίκες, μια αυριανή κοινωνία...».

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ (7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1571)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όλα ξεκίνησαν στα μέσα της άνοιξης του 1570, όταν ο τουρκικός στόλος αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη με κατεύθυνση την Κύπρο, που βρισκόταν τότε κάτω από τη βενετική κυριαρχία. Ένας ακόμη πόλεμος, ο τέταρτος στη σειρά, ξεκινούσε ανάμεσα στους δύο μεγάλους αντιπάλους στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι πρώτες αποβάσεις των Τούρκων στη νότια Κύπρο επιχειρήθηκαν στα τέλη Ιουνίου. Οι βενετικές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από ντόπιους αντιστάθηκαν για λίγο. Καθώς όμως οι επιδρομείς ήταν υπέρτεροι γρήγορα επικράτησαν. Ύστερα από σύντομη πολιορκία κατέλαβαν τη Λευκωσία και στη συνέχεια προωθήθηκαν σε όλο το νησί. Στα μέσα Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν την πολιορκία της Αμμοχώστου, την οποία προστάτευαν ισχυρά τείχη.

ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ή ΝΑ ΜΗ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ;;; [28η Οκτωβρίου: Ημέρα μνήμης]

Να θυμόμαστε ή να μη θυμόμαστε;;; Αμλέτεια η διατύπωση αλλά η απάντηση είναι δεδομένη: ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ!!! Ύπαρξη δίχως μνήμη, ίσον πρόσωπο χωρίς ταυτότητα, άρα χωρίς αυτοσυνείδηση. Κι αν καταργήσω τη μνήμη μου, καταργώ το εγώ μου. Ωστόσο η όλη ιστορία αρχίζει από το περιεχόμενο που πρέπει να έχει αυτό το 'εγώ'. Και νομίζω ότι τα προσωπικά ζητήματα μπορεί να διευθετηθούν. Εκείνα που έχουν σχέση με την πατρίδα, το έθνος, τον λαό, πρέπει να προσέχουμε και να μη τα βάζουμε στον μύλο της λήθης.

Οι εθνικές περιπέτειες είναι συνυφασμένες με την ίδια μας την ύπαρξη. Εδώ που έχουμε φτάσει κάποιιοι λένε ότι δεν πρέπει να διατηρούμε τη μνήμη καταστάσεων που υποβάλλουν το μίσος, που διαιωνίζουν την αντιδικία, ιδίως την εθνική και ίσως να βρίσκω αυτό τον ισχυρισμό λογικό, ευθυγραμμισμένο με το πνεύμα των καιρών. Αλλά πρέπει να πω ότι αυτό το θεωρώ σαν ψυχολογικό αφοπλισμό!!!
......
Ανοίξαμε την αγκαλιά στους εχθρούς μας, καταπίνοντας τα πικρά μας δάκρυα και ξαρματώσαμε από κάθε επιθετική διάθεση και κάθε μνησικακία και μονάχα παρέμειναν ευλαβικές μνήμες, καντήλια αναμμένα... Ξεχάσαμε τ' αδικήματα... Μα τι λέω;;; ΟΧΙ, δεν τα ξεχάσαμε. Η εθνική μας ύπαρξη είναι συνυφασμένη με τους αγώνες των πατεράδων μας σε κάθε γωνιά της τυραννισμένης μας χώρας.  

• ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ή όποιοι άλλοι, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΧΑΣΟΥΝ, ΕΜΕΙΣ ΟΜΩΣ...ΟΧΙ!!!!

Για μυριοστή φορά, ΟΧΙ δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσοι άφησαν τα κόκαλά τους στα βουνά μας και στις λαγκαδιές, πόσοι πέθαναν από την πείνα και τις κακουχίες, από την αιχμαλωσία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τα βασανιστήρια στα μπουντρούμια τους... Δεν πρέπει να ξεχνάμε πόσο καταστράφηκε τούτη η χώρα και πόσο υπέφερε ο πληθυσμός της και πόσο εξακολουθούσε να υποφέρει για πολλές δεκαετίες αργότερα.

Αναλογίζεστε πόσες φορές συννέφιασε ο ουρανός για την πατρίδα μας;;; Μπορεί να χορτάσαμε από Ιστορία, αλλά δεν μπορούμε και χωρίς αυτήν. Περάσαμε στρατιωτικά κινήματα, δικτατορίες, εξωτερικές απειλές, πολέμους, κατοχή, εμφύλιο, νιώσαμε στο πετσί μας τη λειτουργία του παρακράτους και του κράτους της Δεξιάς, και τώρα πελαγοδρομούμε, βάζοντας ξανά σε κίνδυνο τη συλλογική Μοίρα.