Παγκοσμιοποίηση: Ευλογία ή Κατάρα;

Μια κρίσιμη ανάλυση για την κατανόηση των Επιπτώσεων της Παγκοσμιοποίησης - Οικονομικές, Κοινωνικές και Πολιτικές Διαστάσεις - Πλεονεκτήματα, Μειονεκτήματα και Προοπτικές

Η παγκοσμιοποίηση είναι μια διαδικασία αυξανόμενης διασύνδεσης και αλληλεξάρτησης μεταξύ των χωρών του κόσμου. Αυτή η διαδικασία έχει οδηγήσει σε σημαντικές αλλαγές στον τρόπο που οι άνθρωποι ζουν, εργάζονται και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους. Οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης στους ανθρώπους είναι πολλές και ποικίλες, και συχνά αποτελούν αντικείμενο έντονων συζητήσεων.

Η παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει σε αυξημένο εμπόριο και επενδύσεις μεταξύ των χωρών, κάτι που έχει συμβάλει στην οικονομική ανάπτυξη και τη μείωση της φτώχειας σε πολλές περιοχές του κόσμου. Σε πολλές χώρες, η παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει σε αύξηση των εισοδημάτων και του βιοτικού επιπέδου των ανθρώπων. Οι άνθρωποι έχουν πλέον πρόσβαση σε μια ευρύτερη ποικιλία προϊόντων και υπηρεσιών από όλο τον κόσμο, συχνά σε χαμηλότερες τιμές. Η παγκοσμιοποίηση έχει διευκολύνει την ταχύτερη διάδοση της τεχνολογίας και των νέων ιδεών, οδηγώντας σε καινοτομίες και βελτιώσεις σε πολλούς τομείς. Η παγκοσμιοποίηση έχει αυξήσει την πολιτιστική ανταλλαγή μεταξύ των χωρών, επιτρέποντας στους ανθρώπους να γνωρίσουν νέες κουλτούρες και να διευρύνουν τους ορίζοντές τους.

Μειονεκτήματα

Τα οφέλη της παγκοσμιοποίησης δεν έχουν κατανεμηθεί ομοιόμορφα, και σε πολλές περιπτώσεις έχουν οδηγήσει σε αύξηση της ανισότητας μεταξύ πλούσιων και φτωχών, καθώς και μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει στην απώλεια θέσεων εργασίας σε ανεπτυγμένες χώρες, καθώς οι επιχειρήσεις μεταφέρουν την παραγωγή σε χώρες με χαμηλότερο κόστος εργασίας. Σε ορισμένες αναπτυσσόμενες χώρες, η παγκοσμιοποίηση έχει οδηγήσει στην εκμετάλλευση των εργαζομένων, οι οποίοι συχνά εργάζονται σε άσχημες συνθήκες και με χαμηλούς μισθούς. Η παγκοσμιοποίηση έχει συμβάλει στην αύξηση της κατανάλωσης και της παραγωγής, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε περιβαλλοντική υποβάθμιση και κλιματική αλλαγή. Η παγκοσμιοποίηση μπορεί να οδηγήσει στην ομογενοποίηση των πολιτισμών, καθώς οι κυρίαρχες κουλτούρες των ανεπτυγμένων χωρών συχνά επιβάλλονται στις λιγότερο ανεπτυγμένες.

Συνολικά, η παγκοσμιοποίηση έχει επιφέρει σημαντικά οφέλη για πολλούς ανθρώπους, αλλά έχει επίσης δημιουργήσει και προκλήσεις. Το αν η παγκοσμιοποίηση ωφέλησε ή όχι τους λαούς είναι ένα ζήτημα που εξαρτάται από το πώς ορίζουμε την “ωφέλεια” και ποιον λαό εξετάζουμε. Είναι σημαντικό να αναγνωρίσουμε τόσο τα θετικά όσο και τα αρνητικά της παγκοσμιοποίησης, και να προσπαθήσουμε να βρούμε τρόπους να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη της, ελαχιστοποιώντας παράλληλα τις αρνητικές της επιπτώσεις.

Η παγκοσμιοποίηση έχει δημιουργήσει νικητές και ηττημένους. Καταρχάς, οι πολυεθνικές εταιρείες ήταν από τους μεγαλύτερους ωφελούμενους της παγκοσμιοποίησης. Η δυνατότητα να μεταφέρουν την παραγωγή σε χώρες με χαμηλότερο κόστος εργασίας, να έχουν πρόσβαση σε νέες αγορές και να εκμεταλλεύονται τις οικονομίες κλίμακας τους επέτρεψε να αυξήσουν τα κέρδη τους και να επεκτείνουν την παγκόσμια επιρροή τους. Οι καταναλωτές σε πολλές χώρες έχουν επίσης ωφεληθεί από την παγκοσμιοποίηση. Η πρόσβαση σε φθηνότερα αγαθά και υπηρεσίες, καθώς και σε μεγαλύτερη ποικιλία προϊόντων από όλο τον κόσμο, έχει αυξήσει την αγοραστική τους δύναμη και βελτίωσε το βιοτικό τους επίπεδο.

Ορισμένες αναδυόμενες οικονομίες, όπως η Κίνα και η Ινδία, έχουν ωφεληθεί σημαντικά από την παγκοσμιοποίηση. Η εισροή ξένων επενδύσεων, η μεταφορά τεχνολογίας και η πρόσβαση σε νέες αγορές έχουν οδηγήσει σε ταχεία οικονομική ανάπτυξη και μείωση της φτώχειας. Οι εργαζόμενοι με υψηλή εξειδίκευση και εκπαίδευση έχουν επίσης ωφεληθεί από την παγκοσμιοποίηση. Η αυξημένη ζήτηση για τις δεξιότητές τους σε παγκόσμιο επίπεδο έχει οδηγήσει σε υψηλότερους μισθούς και καλύτερες ευκαιρίες σταδιοδρομίας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η παγκοσμιοποίηση δεν έχει ωφελήσει όλους το ίδιο. Υπήρξαν και “χαμένοι”, όπως οι εργαζόμενοι σε ανεπτυγμένες χώρες που έχασαν τις δουλειές τους λόγω της μεταφοράς της παραγωγής στο εξωτερικό, καθώς και οι μικρές επιχειρήσεις που δυσκολεύονται να ανταγωνιστούν τις πολυεθνικές εταιρείες.

Η παγκοσμιοποίηση δεν ήταν μια προκαθορισμένη μοίρα, αλλά μάλλον μια διαδικασία που διαμορφώθηκε από διάφορους παράγοντες, πολλοί από τους οποίους ήταν αποτέλεσμα ανθρώπινων επιλογών και πολιτικών.

Παράγοντες που συνέβαλαν στην παγκοσμιοποίηση

Οι εξελίξεις στις μεταφορές, τις επικοινωνίες και την πληροφορική μείωσαν σημαντικά το κόστος και τους φραγμούς στις διεθνείς συναλλαγές. Οικονομικές πολιτικές: Η απελευθέρωση του εμπορίου, η απορρύθμιση των αγορών και η προώθηση των ξένων επενδύσεων από πολλές κυβερνήσεις διευκόλυναν την παγκόσμια οικονομική ολοκλήρωση. Η κατάρρευση του κομμουνισμού και το τέλος του Ψυχρού Πολέμου άνοιξαν νέες αγορές και δημιούργησαν ένα πιο ευνοϊκό περιβάλλον για την παγκοσμιοποίηση. Οι εταιρείες επιδίωξαν να επεκτείνουν τις δραστηριότητές τους σε παγκόσμιο επίπεδο για να αυξήσουν τα κέρδη τους, να μειώσουν το κόστος και να αποκτήσουν πρόσβαση σε νέες αγορές.

Ενώ αυτοί οι παράγοντες δημιούργησαν μια ισχυρή ώθηση προς την παγκοσμιοποίηση, θα μπορούσαν να έχουν ακολουθηθεί διαφορετικές πολιτικές και αποφάσεις που θα οδηγούσαν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει να προστατεύσουν περισσότερο τις εγχώριες βιομηχανίες ή να θέσουν αυστηρότερους περιορισμούς στις κινήσεις κεφαλαίων.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η παγκοσμιοποίηση ήταν αναπόφευκτη λόγω της φύσης της τεχνολογικής προόδου και της επιδίωξης της οικονομικής ανάπτυξης. Υποστηρίζουν ότι οι νέες τεχνολογίες καθιστούν αναπόφευκτη την αυξημένη διασύνδεση και ότι οι χώρες που δεν συμμετέχουν στην παγκοσμιοποίηση κινδυνεύουν να μείνουν πίσω.

Άλλοι υποστηρίζουν ότι η παγκοσμιοποίηση δεν ήταν αναπόφευκτη και ότι θα μπορούσε να είχε διαμορφωθεί διαφορετικά. Επισημαίνουν ότι οι πολιτικές επιλογές και οι αποφάσεις των κυβερνήσεων και των επιχειρήσεων έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και ότι εναλλακτικές πολιτικές θα μπορούσαν να έχουν οδηγήσει σε διαφορετικά αποτελέσματα.

Συμπερασματικά, η παγκοσμιοποίηση δεν ήταν μια αναπόφευκτη εξέλιξη, αλλά μια διαδικασία που διαμορφώθηκε από ένα συνδυασμό τεχνολογικών, οικονομικών, πολιτικών και επιχειρηματικών παραγόντων. Ενώ υπήρξαν ισχυρές δυνάμεις που ώθησαν προς την κατεύθυνση της μεγαλύτερης διασύνδεσης, οι ανθρώπινες επιλογές και οι πολιτικές αποφάσεις έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της μορφής και της έκτασης της παγκοσμιοποίησης.

Πρώτη δημοσίευση:

https://www.timesnews.gr/pagkosmiopoiisi-eylogia-i-katara/

Σαν τον Δον Κιχώτη...

Μια γρήγορη περιδιάβαση στο διαδίκτυο ήταν αρκετή για να παρατηρήσω ότι πολύ ΜΙΣΟΣ κυκλοφορεί. Όλοι έχουν γίνει κήνσορες και δεν τους ξεφεύγει κανείς και τίποτε. Με τόσους δοκησίσοφους της πολιτικής, απορώ πώς και δεν πάει καλά η χώρα μας!
Όλοι πολιτεύονται, με τις περισπούδαστες σκέψεις τους, όπως άλλοτε γινόταν στα καφενεία που ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις στο άψε σβήσε.
Σαν τον Δον Κιχώτη οι περισσότεροι θηρεύουν τις χίμαιρες και εισπράττουν τη γελοιοποίηση. "Ο καθένας έχει τη χίμαιρά του" έγραψε ο Μπωντλαίρ.
Και είναι τα γεγονότα στις μέρες μας τόσο πυκνά. Έτσι η ζωή καταβροχθίζεται, κατακομματιάζεται, στενεύει, δεν κατορθώνει να τα χωρέσει όλα. Είναι και ο καθημερινός βίος που έγινε δύσκολος, γεμάτος ανάγκες, γεμάτος απαιτήσεις, απαιτήσεις που μας επιβάλλονται ή απαιτήσεις που επινοούμε.
Κάποτε με ανακούφιζε η σκέψη ότι περνάμε μια μεταβατική εποχή. Λάθος. Για μας δεν είναι μεταβατική η εποχή. Απλώς είναι η εποχή μας. Σ'αυτήν ζούμε. Κι ο καθένας έχει το (μεσαιωνικό) κάστρο του, βρίσκεται στις πολεμίστρες και με το όπλο του σημαδεύει, πυροβολεί και... σκοτώνει!!!!

Το σιωπηλό τηλέφωνο και η δικτατορία της κραυγής

 

The Scream, 1893 by Edvard Munch

Για δεκαετίες, η ζωή μου οριζόταν από τον ήχο. Το κουδούνισμα του τηλεφώνου που δεν σταματούσε ποτέ –Κυριακές, αργίες, βαθιά μεσάνυχτα–, τον θόρυβο της αίθουσας σύνταξης, την ένταση του ραδιοφωνικού «αέρα» και το φως της τηλεοπτικής κάμερας. Ήμουν στην καρδιά των γεγονότων, εκεί που οι άνθρωποι συνωστίζονταν για μια λέξη, μια βοήθεια, μια πληροφορία, μια στιγμή αναγνώρισης.

Σήμερα, η συσκευή στο γραφείο μου σωπαίνει. Μια σιωπή που στην αρχή ξενίζει και μετά διδάσκει. Εδώ φυσικά ξεχωρίζω κάποιους, ελάχιστους, φίλους που δεν ξεχνούν.

Η συνταξιοδότηση για έναν δημοσιογράφο δεν είναι μόνο το τέλος της επαγγελματικής διαδρομής· είναι η στιγμή που η «χρησιμότητα» δίνει τη θέση της στη λήθη. Άνθρωποι που κάποτε ευεργετήθηκαν, συνεργάτες που μοιραστήκαμε αγωνίες και προθεσμίες, μοιάζουν να έχουν υποστεί μια περίεργη, συλλογική αμνησία. Όχι γιατί κακιώνω –ο κόσμος μας ήταν πάντα σκληρός– αλλά γιατί συνειδητοποιώ πως στις μέρες μας, η μνήμη κρατάει όσο ένα «scroll» στην οθόνη του κινητού.

Προσπάθησα να μεταφέρω τον λόγο μου στο διαδίκτυο. Στην αρχή, η «αιχμηρή» γραφή μου, εκείνη η δημοσιογραφική οξύτητα που έμαθα να χειρίζομαι, έφερε κόσμο. Είχα «απήχηση». Όμως, κάποια στιγμή κουράστηκα να πληγώνω για να προσελκύω την προσοχή. Επέλεξα τη νηφαλιότητα. Επέλεξα την ψυχραιμία και την κριτική ματιά απέναντι στον τοξικό πολιτικό λόγο και το υβρεολόγιο των οπαδών. Και τότε, η «μάζα» αποχώρησε.

Κατάλαβα πως στη σύγχρονη ψηφιακή αρένα, αν δεν φωνάζεις, θεωρείσαι απών. Αν δεν υβρίζεις, θεωρείσαι ξεπερασμένος. Η νηφαλιότητα εκλαμβάνεται ως αδυναμία και η ηρεμία ως έλλειψη περιεχομένου. Οι μεγάλες πόλεις που κατοικούμε ευνοούν αυτή την απομόνωση· ζούμε ο ένας πάνω στον άλλο σε πολυκατοικίες-κουτιά, αλλά η απόστασή μας είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Το διαδίκτυο, αντί να γεφυρώσει αυτό το κενό, δημιούργησε νέες περιφραγμένες αυλές όπου επιτρέπονται μόνο οι κραυγές.

Απέτυχα, λοιπόν, να «συγχρονιστώ» με την εποχή; Αν ο συγχρονισμός απαιτεί την εξομοίωση με τη μάζα, αν προϋποθέτει να θυσιάσω την κριτική μου σκέψη στον βωμό των likes, τότε η «αποτυχία» μου είναι η μόνη μου αξιοπρέπεια.

Προτιμώ το τηλέφωνο που δεν χτυπά, από ένα τηλέφωνο που χτυπά μόνο για να μεταφέρει δηλητήριο. Προτιμώ τους λίγους αναγνώστες που θα σταθούν σε μια πρόταση, από τις χιλιάδες που θα προσπεράσουν με μια ύβρη. Η δημοσιογραφία με έμαθε να καταγράφω την ιστορία. Η ζωή μού έμαθε ότι, μερικές φορές, το να μένεις «πίσω» είναι ο μόνος τρόπος να παραμείνεις άνθρωπος.

Ταξίδι στο… πουθενά! “Παραφράζοντας” τον Έρμαν Έσσε*

Δεν πιστεύω στην αξία της λογοτεχνίας της εποχής μας. Αντιλαμβάνομαι βέβαια πως κάθε εποχή πρέπει να έχει τη δική της λογοτεχνία, όπως πρέπει να έχει και τη δική της πολιτική, τα δικά της ιδανικά, τη δική της μόδα. Διατηρώ, ωστόσο, πάντα την πεποίθηση πως η ελληνική ποίηση της εποχής μας είναι κάτι εφήμερο και ανέλπιδο, μια σπορά που μεγάλωσε σε αδύνατο και άσχημα καλλιεργημένο έδαφος, κάτι ενδιαφέρον βέβαια και γεμάτο προβληματική αλλά ελάχιστα ικανό για ώριμα, πλήρη, διαρκή αποτελέσματα.

Λέων Τρότσκι ή από ποιους κινδυνεύει η δημοκρατία;;;

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

«Στους ατέλειωτους χειμώνες, όταν το χιόνι της στέπας κουκούλωνε τη Γιανόφκα απ’ όλες τις μεριές και ύψωνε λευκά βουναλάκια ως πάνω από τα παράθυρα, η μητέρα ευχαριστιόταν να διαβάζει. Καθόταν στη μικρή λεγιάνκα της τραπεζαρίας, έβαζε τα πόδια της επάνω σε μια καρέκλα, ή όταν το χειμωνιάτικο βράδυ ερχόταν νωρίς, καθόταν στην πολυθρόνα του πατέρα, κοντά στο σκεπασμένο απ’ το χιόνι παράθυρο και διάβαζε ψιθυριστά κάποιο πολύ μεταχειρισμένο ρομάντζο απ’ τη βιβλιοθήκη του Μπομπρινέτς, προχωρώντας τις γραμμές του μ’ ένα από τα πολυδουλεμένα δάχτυλά της.

Μια εποχή τρικυμισμένη

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Καθημερινά συμβαίνουν τόσα πολλά γεγονότα, άλλα σημαντικά, και άλλα ασήμαντα και το έχω πάρει απόφαση να μην αντιδρώ αυτομάτως. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι τ’ αφήνω να κατασταλάξουν, να ξεκαθαριστούν και μετά να κάνω τον κήρυκα της ορθότητας. Απλώς έχω κουραστεί. Η πείρα της ζωής μ’ έχει εφοδιάσει με ό,τι είναι απαραίτητο για να βλέπω και πίσω από τα φαινόμενα.  Δεν με νοιάζει τι λέει ο Κουτσούμπας, ούτε ο Λεβέντης ούτε ο Θεοδωράκης ούτε ο Μητσοτάκης!!! Δεν με απασχολεί ο ανασχηματισμός  κι ο Τσίπρας ούτε τι είπε ο Βενιζέλος για τον Παπανδρέου και τι απάντησε το γραφείο του δεύτερου. Ο καθένας λέει τα δικά του και τίποτε δεν ανακοινώνεται αυτούσιο. Η απογοήτευση έχει μεταδοθεί αστραπιαία από τα λάθη, τις παλινωδίες, την αδυναμία προβολής οράματος εξόδου από την κρίση, και πολύ περισσότερο από τις… σιωπές!!!

ΕΜΠΑΘΕΙΣ ΚΑΙ ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΕΣ, ΣΠΑΤΑΛΟΥΝ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΕΘΝΙΚΟ ΧΡΟΝΟ!!!

Σαπρόφυτα της Δημοκρατίας μας είναι αυτοί που σήμερα κυβερνούν τη χώρα. Και είδαμε τα τελευταία χρόνια που έχουν εξαπολύσει μια εκστρατεία κατασυκοφάντησης και απαξίωσης των πολιτικών αντιπάλων τους, αλλά και εκείνων ακόμη που απλώς δεν συμφωνούν μαζί τους κι εξακολουθούν να βρίσκονται σε εγρήγορση. Ο "μακαρθισμός" των Συριζαίων" ουσιαστικά είναι κυνικότατα ανενδοίαστη θεωρία, αρχή της οποίας είναι ότι κάθε πολίτης που δεν είναι μαζί τους είναι ύποπτος συνωμοσίας κατά της εθνοσωτηρίου πολιτικής τους.

ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ!!!!

https://www.timesnews.gr

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Ούτε να πολιτικολογήσω έχω διάθεση ούτε να φιλοσοφήσω. Νιώθω περισσότερο από κάθε άλλη φορά ότι ο κόσμος μας έχει γίνει άνω-κάτω. Ο βδομαδιάτικος απολογισμός δεν είναι ευχάριστος και φυσικά δεν είναι ενθαρρυντικός. Θα επαναλάβω ότι αναρωτιέμαι αν σ’ αυτό τον τόπο υπάρχει επιτέλους κάποια ευαισθησία, αίσθημα ευθύνης, συνέπεια ιδεολογική, πνευματική, ηθική.

Μη λες ονόματα!!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Τουλάχιστον αυτό το νιώθουν οι περισσότεροι, ότι δηλαδή ζούμε σε μια εποχή πολλής σύγχυσης!!! Και τη σύγχυση αυτή την επιτείνει η εννοιολογική μεταμφίεση των λέξεων κι αυτό είναι ένα τεκμήριο της έλλειψης εμπιστοσύνης στην ηθική αξία των πολιτικών πλαισίων που μέσα σ' αυτά κινείται κι αγωνιά και απελπίζεται ο σημερινός πολίτης. Το αίτημα των βασανισμένων συνειδήσεων είναι για μια κάποια περισσότερη ειλικρίνεια και σαφήνεια. Αλλά πρέπει να γίνει σαφές ότι τα είδωλα έχουν γκρεμιστεί με πάταγο και είμαι βέβαιος ότι οι διαφόρων ειδών ειδωλολάτρες θ' αναγκαστούν από τα ίδια τα πράγματα να γίνουν εικονοκλάστες κι αυτό ίσως φανερώσει μια ζέση που θα επιτρέψει την τολμηρή ελπίδα μιας νέας αναγέννησης!!!!

ΣΥΡΙΖΑ: ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟ ΓΛΕΝΤΑΝΕ!!!

Οι μαφιόζοι που σήμερα κυβερνούν την χώρα έχουν πάθει μια εσωτερική σκλήρυνση. Απόκτησαν την ψυχολογία των κατεχόντων, των επιτυχημένων, γραπώθηκαν από τα πόστα που κατέκτησαν και φυσικά με κανέναν τρόπο δεν θέλουν να τα αποχωριστούν. Κι όχι μονάχα αυτό αλλά έχουν πάθει και μια πνευματική αγκύλωση που καταλήγει στο δόγμα της αυθεντίας. Το βλέπουμε καθημερινά όταν βγαίνουν στα ραδιοτηλεοπτικά μέσα και μιλούν. Πιστεύουν πως είναι οι αποκλειστικοί κάτοχοι της αλήθειας, της σοφίας, της αναντίρρητης πείρας και ζητούν από τους άλλους, τους πολιτικούς αντιπάλους την υποταγή και την ευλαβική συμμόρφωση.

153 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ!!!

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Έχω την κακή συνήθεια να σκέφτομαι και να γράφω. Και είναι αρκετές φορές που αποζητώ την ησυχία, τον ρεμβασμό, και φυσικά δυσκολεύομαι ν αντισταθώ στον πειρασμό της νοσταλγίας. Τότε είναι που ευλογώ με τις λέξεις τις μέρες της γαλήνης, και της ξεγνοιασιάς στη βαθύσκιωτη γωνιά των νεανικών χρόνων. Έχω όμως και τη συνήθεια να ανακατεύομαι και στα πολιτικά ζητήματα. Αλλά είναι δυνατό να μην ασχολείται κανείς με αυτή τη χώρα που περνάει ιδεολογικές ταλαντεύσεις κι έχουν έρθει ανάποδα όλα οι προσδοκίες μας;; Είναι βέβαιο τώρα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κλειδαμπαρωμένοι στον εαυτό τους και στις έγνοιες τους. Κι εδώ μέσα στο διαδίκτυο… Το ψυχανεμίζομαι. Δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί. Ελάχιστοι είναι οι… έξω καρδιά!

Η ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ…

ΟΣΑ ΜΑΘΑΙΝΩ για τις εφημερίδες και τα περιοδικά δεν είναι ευχάριστα. Παραδοσιακές εφημερίδες πάνε για κλείσιμο, δημοσιογράφοι βρίσκονται στην ανεργία, περιοδικά εξαφανίζονται… Όλα έχουν πάρει την κατηφόρα και το δημοσιογραφικό επάγγελμα έχει χάσει πλέον τον ορθό δρόμο κι αντιμετωπίζει το φάσμα της εξαφάνισης.

ΌΧΙ ΣΤΗ ΝΩΧΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΛΠΩΡΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ!!!!

Συνεχώς αναρωτιέμαι αν και πότε η πλειοψηφία του κόσμου θα συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της εποχής και της πολιτικής κατάστασης. Κι επειδή είμαστε κάποιοι, του κοινού επιπέδου άνθρωποι, που όμως κάτι παραπάνω βλέπουμε κι αυτό που βλέπουμε είναι ότι πάμε κατά διαόλου κι αυτό έχει έναν πολύ δυναμικό χαρακτήρα, λέω ότι δεν μπορούμε  να προσφέρουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να χάνουμε καιρό. Κι αυτό σημαίνει πως αν δεν σταθούμε  το ύψος της ιστορικής ώρας, τα γεγονότα έτσι όπως καταιγιστικά μας επιτίθενται και μέσα στην ιλιγγιώδη τους ορμή, θα μας συνθλίψουν!!!

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ;

ΔΕΝ ΞΕΡΩ μετά τα όσα έχουν επισυμβεί στον κόσμο μας αν «ο μαρξισμός θα παραμένει το κύριο σώμα της ουμανιστικής παράδοσης της ανθρωπότητας», όπως μου είχε κάποτε απαντήσει ο Μιχάλης Ράπτης σε μια έρευνα [τον Μάιο του 1993] που είχα κάνει με το  ερώτημα «Τι γίνεται επιτέλους με τον μαρξισμό;». Το ξαναθυμήθηκα γιατί έπεσα σε μια ενδιαφέρουσα εικόνα του Μαρξ, ενός ανθρώπου που ταλαιπώρησε για δεκαετίες την ανθρωπότητα και αναρωτιέμαι εάν θα συνεχίσει να την απασχολεί με τις θεωρίες του και στο μέλλον. 

ΕΤΣΙ... ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΛΥΣΣΑ!!!!

ΕΝΑΣ μη προνομιούχος επιβάτης κι εγώ της εποχής τούτης που αργοσέρνεται πεινασμένη, και χαμένη στα λάθη και τις αμαρτίες της, περιορίζομαι ν’ ακούω τις μισολιπόθυμες φωνές  μιας άλλης εποχής που από το παρελθόν ανασύρονται για να θυμίσουν ότι υπήρξαμε ζωντανοί με ελπίδες, αισιοδοξία και πολλά σχέδια!

Σκέφτομαι ότι δεν είμαι μονάχα εγώ λαχανιασμένος, με τον τρόμο στα μάτια μη τυχόν και δεν προλάβω  να δω άσπρη μέρα. Και το γράφω γιατί πλέον πιάνεται η ανάσα, η φωνή βραχνιάζει και το φιλμ που γράφει τη ζωή μας δεν είναι έγχρωμο αλλά ασπρόμαυρο.

Κύριε Τσίπρα, δεν είναι παραμύθι ότι η ψυχή μπορεί να πουληθεί!!!

ΜΠΟΡΕΙ κανείς να πάψει να σκέφτεται;;; Μάλλον όχι. Τα ζώα δεν σκέφτονται. Ωστόσο, υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων που ΔΕΝ σκέφτονται και λειτουργούν ως ζώα. Και δεν μπορώ να καταλάβω εάν συνειδητοποιούν την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική. Κι επιπλέον να ζούμε κάτω από ένα καθεστώς που έχει αναγάγει το ψέμα σε αλήθεια, την υποκρισία σε επιστήμη, και τη διχαστική συμπεριφορά τρόπο επιβίωσης.

Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς αποδείχτηκε μυθολογία αξιοθρήνητη!!!!

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ότι οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια γνώρισαν τρομακτικές διαψεύσεις κι αυτό είναι κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Αλλά το ζήτημα είναι κατά πόσο έχουν συνειδητοποιήσει τα δικά τους λάθη που συνέβαλαν τα μέγιστα σε καταστάσεις που μέσα τους σήμερα συνθλίβονται.

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ, ωστόσο, το επίγραμμα του εθνικού ποιητή που λέει :  «Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε». Είναι δυστυχώς ακόμη ευκολόπιστος ο ελληνικός λαός. Παρά το γεγονός ότι πέρασαν από το σβέρκο του λογής δικτατορίες, κατοχές, εμφύλιοι, γενοκτονίες κ.λπ. Κι αυτά είναι ογκώδεις δικογραφίες, βουνά που πλακώνουν τον τόπο μας. Κι όμως σπανίως επικράτησε η λογική.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ – ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΑΘΕΙΣ;;

https://www.timesnews.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%B1/

Εδώ που έχουμε φτάσει, το δράμα μας είναι ότι προκαταβολικά ξέρουμε πως είμαστε νικημένοι από την τρισάθλια αυτή κυβέρνηση που έχει κατσικωθεί στο σβέρκο μας. Μέχρι τώρα αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι δεν είμαστε σε θέση να την αναχαιτίσουμε, τουλάχιστον εμείς που χαζολογάμε στο διαδίκτυο με πλακίτσες και ατέλειωτο βρισίδι. Είναι βέβαιο ότι τα πράγματα θα χειροτερεύουν και το πιο άσχημο, οι άνθρωποι όλο και πιο πολύ θα αποβλακώνονται… Τον εκφυλισμό της συνείδησης οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ τον εκμεταλλεύονται και δεν λένε ν’  αφήσουν τις καρέκλες της εξουσίας.  Εμείς ζούμε με τις ψευδαισθήσεις ότι στο τέλος θα κερδίσουμε!!!

ΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ;;;;

Κι αν υπάρχει κάποιος που να το πιστεύει, μήπως μπορεί να μας πει πώς μπορεί να διορθωθεί;

Μια αιθεροβάμων απάντηση θα ήταν η εξής: Όταν πάψουν να παράγονται οι προϋποθέσεις του Κακού και μέσα στην έννοια του Κακού βάλτε όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες...

Μπορεί να καταργηθεί ο μηχανισμός του κέρδους και να εξαφανιστούν τα μέσα της διαφθοράς;;;;

Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος κατά τον Μεσαίωνα όλα τα αμαρτήματά του τα φόρτωνε στον Σατανά...

Η πολιτική ηθική είναι η ηθική των αποτελεσμάτων και όχι των αρχών!

Πολλές φορές σε σημειώματά μου έχω αναφερθεί σε ηθικές αξίες, τις οποίες κατά καιρούς επικαλούνται διάφοροι σωτήρες. Όμως η ρητορική δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ο άλλος πεινάει ή ζει στους δρόμους και τον κυνηγάνε οι τράπεζες και η Εφορία, πού να βρει το κουράγιο να μιλήσει για ηθικές αξίες; Είναι  χαρακτηριστικό ότι στον «Πυγμαλίωνα», του Μπέρναρ Σο, ο στρατηγός Πίκερινγκ ρωτάει τον Αλφρεντ Ντούλιτλ αν πιστεύει σε καμία ηθική αξία. «Δεν έχω την οικονομική άνεση», απαντά ο μοιχός Ντούλιτλ. «Ούτε κι εσύ θα πίστευες αν ήσουν τόσο φτωχός όσο εγώ». Η ηθική έχει το κόστος της, όπως έχουν το κόστος τους και τα ανθρώπινα δικαιώματα.