ΠΟΙΟΙ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΤΙΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ;;;

Ακούστηκε πολύ τα τελευταία χρόνια, κυρίως μετά την κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού, ότι έχουμε το τέλος των ιδεολογιών και όλοι όσοι δεν είχαν ποτέ σχέση με το μαρξισμό και την πολιτική σκέψη, βρήκαν την ευκαιρία να πλιατσικολογήσουν σ’ ένα κόσμο που κοιτάει κατάπληκτος τις ραγδαίες αλλαγές που συμβαίνουν γύρω του. Υπάρχει ένα τεράστιο ζήτημα που σχετίζεται με τη διάσταση ιδεολογίας και πολιτικής. Είναι αλήθεια ότι στον αιώνα μας είδαμε να συντρίβονται όνειρα και προσδοκίες, αλλά είδαμε και νιώσαμε την πολιτική πρακτική με το πρόσχημα της ιδεολογίας να οικοδομεί μια κοινωνία υποταγμένη στις επιθυμίες των λογιστών του μεγάλου κεφαλαίου.

Μπορεί, πράγματι, να είχαμε το τέλος των ιδεολογιών, αλλά αυτό έγινε όταν οι ιδεολογίες μπήκαν στην υπηρεσία της πολιτικής και μάλιστα της ανταγωνιστικής κομματικής λογικής. Μετρήθηκαν στην προκρούστεια κλίμακα μιας κοινωνίας που πίστεψε ότι βρήκε απαντήσεις στην άνοδο του βιοτικού επιπέδου, ενώ ο κομματικός καιροσκοπισμός, πεδικλωμένος και στην ιδιοτέλεια ορισμένων κατ’ επάγγελμα πολιτικών, επιχείρησε να καλυφθεί πίσω από δήθεν κοινωνικές επιδιώξεις. Έχουμε το τέλος των ιδεολογιών, αλλά έχουμε και την απουσία πολιτικών αρχών και ιδεών από τους κομματικούς σχηματισμούς που ευαγγελίζονται «λύσεις» για τα καυτά προβλήματα της κοινωνίας.

Σχεδόν όλοι οι κομματικοί σχηματισμοί σήμερα τοποθετούνται στο λεγόμενο αντιμνημονιακό στρατόπεδο, για να σώσουν τη χώρα, κι έτσι έχουν παραμεριστεί ιδεολογίες  και άλλες πολιτικές αξίες. Όλοι επιζητούν τη σωτηρία της χώρας, αλλά ο καθένας έχει το δικό του τρόπο, και υποτίθεται το δικό του σχέδιο. Πραγματικά χρειάζονται άμεσα πρακτικές λύσεις και ένα όραμα για να ξέρουμε που πατάμε και ποιους δρόμους θα περπατήσουμε.

Οι λύσεις, όποιες κι αν είναι αυτές, δεν γίνεται να είναι αποστεωμένα ιδεολογήματα και σχέδια. Χωρίς ιδεολογικό φορτίο, καμιά λύση δεν είναι ικανή να οδηγήσει στην ευημερία. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οδηγούμαστε σε κοινωνίες ολοκληρωτικές. Η ωριμότητα της πολιτικής έχει άμεση συνάφεια με την αναγνώριση των λαθών της. Είναι βέβαιο ότι η πολιτική πρακτική σκότωσε τις ιδεολογίες και οι διάφοροι δημαγωγοί και λαϊκιστές αναλώνονται στο κυνήγι μαγισσών. Όλοι έχουν ένα άλλο σχέδιο, το οποίο όμως κανείς δεν γνωρίζει, αλλά όλοι επιφυλάσσονται να το εφαρμόσουν αφού πρώτα «σκοτώσουν» τους μνημονιακούς!!!!!

Όμως, ποιος δεν είναι αντιμνημονιακός;;; Όλος ο ελληνικός λαός δεν θέλει τα μνημόνια, δεν θέλει την ανεργία, δεν θέλει τη φτώχεια, αλλά θέλει να νιώσει ασφάλεια, να έχει την εργασία του, να μπορεί να εξασφαλίσει τα παιδιά του… Ωστόσο, είναι δύσκολο να εντοπίσει κανείς ποιοι είναι εκείνοι που μπορούν να συμβάλουν και να ποδηγετήσουν για την οικοδόμηση μιας νέας εθνικής συνείδησης που θα είναι ικανή ν’ ανταποκριθεί στις αξιώσεις που διεκδικεί από τον πολίτη η νέα κοσμογονική εποχή μας. Πρέπει να επισημάνω ότι τα τελευταία χρόνια, σε γενικές γραμμές, δεν διαπίστωσα ότι υπήρξαν πολιτικοί που επιδόθηκαν με ακοίμητο ζήλο σε μια συνειδητή και ορθολογική αποτίμηση των αξιών της εθνικής ζωής.

Η περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου ίσως αποτελεί μια εξαίρεση, που όμως αμαυρώθηκε από τις αντιδράσεις φίλων και εχθρών, από τις αντιδράσεις του επιχειρηματικού και εκδοτικού κατεστημένου και φυσικά από τη συντηρητική ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επ’ ουδενί δεν δέχομαι τις αιτιάσεις όλων εκείνων που τον πολέμησαν και ακόμη των πολεμούν. Και τούτες εδώ τις γραμμές αν τις διαβάσουν κάποιοι που τον έχουν στα μαύρα κατάστιχα, θα εκνευριστούν. Είναι όμως αλήθεια ότι ελάχιστοι αντιμετώπισαν με ψυχραιμία την πολιτική στάση του Παπανδρέου. Απλώς βρήκαν την ευκαιρία να τον θεωρήσουν αποδιοπομπαίο τράγο ενός σάπιου πολιτικού συστήματος, κι αφού του τα είχαν φυλαγμένα για διαφόρους λόγους κι επειδή ήταν γιος του Ανδρέα Παπανδρέου.

Δηλαδή, ο Παπανδρέου έφερε τα μνημόνια;;; Ο Παπανδρέου τα έφερε ή η καταστροφική πολιτική της προηγούμενης καραμανλικής πενταετίας και η διεθνής οικονομική κρίση;;; Αλλά, για ιδιοτελείς λόγους το αντιπαρέρχονται αυτό λες και ο Παπανδρέου ήταν μανιακός του δανεισμού. Θα έλεγα ότι γνώριζε τον κίνδυνο για την προσωπική πολιτική του εξέλιξη και προοπτική. Όμως προείχε η προσπάθειά του να κάνει ό,τι ήταν δυνατό για να σωθεί η χώρα. Και φυσικά δεν περιμένουμε να πουν ποτέ την αλήθεια τα επιχειρηματικά και εκδοτικά συμφέροντα, τα οποία συνωμοτικά, σχεδιάζουν την επόμενη μέρα σύμφωνα με τα συμφέροντά τους.

Το αστείο είναι ότι όλοι έχουν λεηλατήσει τον Παπανδρέου και την πολιτική του. Ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν έκαναν τίποτε περισσότερο από το ν' ακολουθήσουν την πολιτική του. Τα συνθήματα του ΠΑΣΟΚ, την πολιτική πρακτική του ΠΑΣΟΚ έχει αρπάξει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο που τον διαφοροποιεί είναι ότι θέλει να διώξει όλους τους άλλους και να σκίσει τα μνημόνια!!! Αυτή τη στιγμή τα ποσοστά του έχουν χτυπήσει ταβάνι και δεν πάνε παραπάνω. Ωστόσο, επιμένει κι έφτασε στο σημείο ο Τσίπρας να μιλάει ανενδοίαστα για δημοψήφισμα, που όταν το έλεγε ο Παπανδρέου, έγιναν αυτά που όλοι γνωρίζουμε.

Δείτε και την περίπτωση του Ποταμιού, ενός μορφώματος που όχι μόνον δεν έχει ιδεολογία, αλλά και ο κατά δική του ομολογία ηγέτης και πρόεδρός του είναι χαμένος στο διάστημα, αγνοώντας στοιχειώδεις κανόνες πολιτικής συμπεριφοράς. Και οι άνθρωποι που τον πλαισιώνουν, σ’ ένα μεγάλο ποσοστό, είναι άσχετοι από τα πεπραγμένα της δημιουργίας αυτού του «κόμματος». Νομίζουν ότι είναι κάτι το καινούργιο, ότι θα φέρει τον αέρα μιας αλλαγής στη χώρα, ότι θα διώξουν τους παλιούς για να εγκατασταθούν οι ίδιοι που θεωρούν εαυτούς άσπιλους, αμόλυντους και άφθαρτους!!! Να φανταστείτε ότι ο αρχηγός του πήγε να ψηφίσει έχοντας στην πλάτη του το σακίδιο που θέλει να το κάνει σήμα κατατεθέν. Δηλαδή, δεν ξέρει κανείς πώς να τον αντιμετωπίσει. Είναι κυριολεκτικά απολιτίκ και ο ίδιος αλλά και οι περισσότεροι από τους ακολούθους του.

Την ιδεολογία σας να μας πείτε!!! Εκεί είναι το ζήτημα. Αλλά, ο υποστηριζόμενος από το κατεστημένο των μέσων μαζικής ενημέρωσης αρχηγός του Ποταμιού, οργανώνει το προσωπικό του ημερολόγιο με βλακώδεις φραστικές μπουρμπουλήθρες και φωτογραφικές πόζες λες και κάνουμε καλλιστεία. Η χώρα δεν χρειάζεται καλλιστεία, αλλά καθαρό λόγο, θέσεις, ιδεολογία και όραμα.

Πάσχο, η ποθούμενη "ανανέωση" δεν εκφράζεται με το "Ποτάμι"

Ο K.Θ. Δημαράς (καθιστός, δεύτερος από αριστερά) ανάμεσα σε συγγραφείς της γενιάς του '30, όπως οι Γ. Σεφέρης, Ανδρ. Εμπειρίκος, Αγγ. Τερζάκης, Γ. Θεοτοκάς, Ανδρ. Καραντώνης, H. Βενέζης, K. Πολίτης, Γ. Κατσίμπαλης κ.ά.

Ο φίλος Πάσχος Μανδραβέλης, στην κυριακάτικη "Καθημερινή" κάνει μια ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο μόνιμο αίτημα της "ανανέωσης" της εν Ελλάδι πολιτικής ζωής. Γράφει: Στην Ελλάδα το αίτημα της ανανέωσης του πολιτικού συστήματος φουντώνει συχνά. Εκφράστηκε και το 1981, παρά το γεγονός ότι επισκιάστηκε από το αίτημα της συνολικότερης πολιτικής και κοινωνικής αλλαγής· εκφράστηκε αυτόνομα στα μέσα της δεκαετίας του 1990 με το αίτημα για αποχώρηση των «δεινοσαύρων»· εκφράζεται σήμερα ποικιλοτρόπως και με νέα πολιτικά σχήματα όπως είναι «Το Ποτάμι», ακόμη και με τη σχεδόν ριζική ανανέωση του ψηφοδελτίου της «Ελιάς». Το εξέφρασε και πολύ παλιότερα η αποκαλούμενη «γενιά του ’30» (Ηλ. Βενέζης, Οδ. Ελύτης, Γ. Σεφέρης, Γ. Θεοτοκάς, Αγγ. Τερζάκης, Ανδρ. Εμπειρίκος κ.ά.).

Αφορμή είναι δυο βιβλία και οι ιδέες του Γιώργου Θεοτοκά. Αλλά νιώθω ότι ο αγαπητός Π. Μανδραβέλης εξαρχής υπονομεύει τους συλλογισμούς του, σχεδόν εξισώνοντας το "παλιό αίτημα της ανανέωσης" με τις ανοησίες που πλασάρει στην αγορά ο [κατά δήλωσή του] "ηγέτης" και "πρόεδρος" αυτής της πολιτικής κίνησης που ονομάζεται "Το Ποτάμι", και που καμιά σχέση δεν θα μπορούσε να έχει με τις ανησυχίες, την παιδεία, τα οράματα και τους αγώνες της τρομερής εκείνης Γενιάς του '30. Όσο για τον Γιώργο Θεοτοκά, ήταν πραγματικά ένας πνευματικός άνθρωπος που επιζητούσε τη συσσωμάτωση της δικής του πνευματικής εντιμότητας με τη σκληρή πραγματικότητα της ελληνικής πολιτικής ζωής.

Αν ο K. Θ. Δημαράς - όπως σημειώνει ο Νίκος Αλιβιζάτος [Ο Γιώργος Θεοτοκάς μπροστά σε ένα «κλασικό» δίλημμα: Παράδοση VS νεωτερικότητας] - τον χαρακτήρισε ως τον πιο «καρτεσιανό» εκπρόσωπο της «Γενιάς του '30», κάποιοι νεώτεροι είδαν στα ύστερα γραπτά του την πιο πηγαία έκφραση της νέας Ορθοδοξίας. Όσο για τη θέση που κατά καιρούς τον τοποθέτησαν στην κλίμακα της πολιτικής συμπάθειας, για μεν τους δεξιούς ο Θεοτοκάς ήταν αφελής συνοδοιπόρος - αν όχι και «βλάκας» (K. Τσάτσος) -, για δε τους αριστερούς «μεγαλοαστός» και εκφραστής του ιδεολογικού «διμετώπου» (A. Ελεφάντης). Δεν νομίζω ότι οι ιδεολογικές μεταπτώσεις του Θεοτοκά ήταν τόσο πολλές, ούτε τόσο μεγάλες, ώστε να δικαιολογούν τόσο διαφορετικές αξιολογήσεις. Βενιζελικός «παπαναστασιακών» αποκλίσεων στα νιάτα του, κλασικός σοσιαλδημοκράτης στη δεκαετία του 1940, ουδέποτε μετακινήθηκε έκτοτε από τον χώρο της Κεντροαριστεράς και του ευρύτερου Κέντρου.



Όταν λοιπόν μιλάμε για τη Γενιά του '30 και το αίτημα της ανανέωσης που τότε αυτή πρόβαλε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι εκείνες οι προσωπικότητες που μάχονταν για την "ανανέωση" είχαν καλή ενημέρωση, ευρύτατη παιδεία, και ιδέες. Φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν διέγραψαν το παρελθόν και την παράδοση. Ποια προσωπικότητα σήμερα ή ποιος πολιτικός σχηματισμός θα εκφράσει αυτό το μόνιμο αίτημα της ανανέωσης, κανείς δεν μπορεί να το ξέρει ούτε φυσικά δεν είναι δυνατό να το ταυτίζει με αφελείς μπεχλιβάνηδες της πολιτικής αγοράς, με φανατισμένους και απαίδευτους ηγετίσκους.

Info
Λυκούργος Κουρκουβέλας, "Γιώργος Θεοτοκάς", εκδ. "Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία".
Γιώργος Θεοτοκάς, "Στοχασμοί και σκέψεις: πολιτικά κείμενα 1925-1966" [επιμ. Νίκος Κ. Αλιβιζάτος, Μιχάλης Τσαπόγας, εκδ. Βιβλιοπωλείον της Εστίας.

ΠΛΗΡΗΣ ΣΤΗΡΙΞΗ στο ΠΟΤΑΜΙ από τον ΜΠΟΜΠΟΛΑ!!!!!

Το σημερινό αφιέρωμα του "Εθνους" στην ΕΚΔΡΟΜΗ του [άρτι αποφοιτήσαντος από το Λύκειο] Σταύρου Θεοδωράκη στην Κέρκυρα στέφθηκε από επιτυχία. Πλούσιο φωτογραφικό υλικό παρατίθεται στις σελίδες της εφημερίδας του Μπόμπολα και το ρεπορτάζ που υπογράφει η Φώφη Γιωτάκη είναι γραμμένο με μια απέραντη αγάπη για τον [κατά δική του δήλωση] "ηγέτη" και "πρόεδρο" του Ποταμιού. Φωτογραφικά στιγμιότυπα να ψωνίζει φρούτα από το μανάβικο, να έχει βγάλει τα παπούτσια του εκεί στην αναμονή στο αεροδρόμιο [καλά δεν βρομάγανε;;;], να χαιρετάει έτσι ανοήτως και να χασκογελάει. Τέτοια εικόνα στο αεροδρόμιο χωρίς παπούτσια προκαλεί μια αναστάτωση στομαχική που προηγείται του εμετού!! Ο Θεοδωράκης είναι δασκαλεμένος για το πώς θα στέκεται κατά την φωτογράφιση.

Αλλά δεν θα συνεχίσω έτσι, διότι πλέον όλοι όσοι στηρίζουν αυτό το εγχείρημα περνάνε τους Έλληνες για ηλίθιους. Ο άνθρωπος έχει σαλτάρει για τα καλά. Θέλει ντε και καλά να γίνει ντιμπέιτ με τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς ή ξεχωριστά με έναν-έναν!!!! Αγνοεί όμως ότι σε τέτοιου είδους τηλεοπτικές δραστηριότητες συμμετέχουν μονάχα οι πολιτικοί αρχηγοί που έχουν κοινοβουλευτική δύναμη. Ή μάλλον ξέρει ότι δεν γίνεται αλλά θέλει ν' αφήσει εντυπώσεις. Μπορεί, ωστόσο, να βγαίνει μόνος του και να λέει ό,τι μπαρούφα του κατέβει - γιατί μέχρι τώρα μονάχα μπαρούφες λέει. 

Είδε ποτέ κανείς εκεί στο Mega να του κάνουν κριτική;;;  Το ρεπορτάζ δείχνουν μονάχα κι ο κήνσορας των πάντων Πρετεντέρης δεν βγάζει τσιμουδιά - ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις. Σε άλλη περίπτωση θα έπρεπε κανονικά να τον έχει κάνει με τα κρεμμυδάκια!!! Διότι όλη η "πολιτική" συμπεριφορά του Θεοδωράκη είναι για κλάματα. Δεν στέκει με τίποτε. Το να προβάλλει κάποιες [για όλο το πολιτικό φάσμα] πάγιες θέσεις, δεν λέει τίποτε - είναι ανέξοδο. Ή να κατηγορεί συλλήβδην το παλιό πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι ανήθικο. Ας καταλάβει ότι Η ΕΥΘΥΝΗ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ. Δεν είναι έντιμο να κατηγορεί κόμματα, διότι πίσω από τα κόμματα υπήρξαν ή υπάρχουν χιλιάδες πολίτες που τα στήριξαν ή τα στηρίζουν κι αυτά τα κόμματα που ο ανεύθυνος Θεοδωράκης κατηγορεί έχουν προσφέρει στον τόπο. Λοιπόν, Η ΕΥΘΥΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΤΟΜΙΚΗ!!!!

ΥΠΑΡΧΕΙ όμως κι ένα άλλο που με λύπη μου παρατηρώ κι εγώ. Μετά την προτροπή του φίλου μου Κώστα Πολίτη μπήκα στη σελίδα του Ποταμιού στο face book κι έψαξα να δω ποιοι είναι φίλοι του και είδα ο δυστυχής ότι δεκάδες δικοί μου "φίλοι" έτρεξαν να στηρίξουν αυτό το συνονθύλευμα, του οποίου ηγείται ένας άνθρωπος που θέλει να κάνει τον πολιτικό, που δημιουργεί ψευδαισθήσεις, που εμφανίζει ψευδείς δυνάμεις, που δημαγωγεί ανενδοίαστα, που εκμαυλίζει τη νεολαία και τα συνθήματά του είναι απλώς συνθήματα και τίποτε περισσότερο. Προσδοκά έτσι να αγρεύσει ψήφους κι αυτό είναι ένα είδος απάτης χειρότερο από τις απάτες που προκαλούν την επέμβαση του Νόμου.

ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ μετά από μια πολύχρονη θητεία σε πολιτικούς αγώνες, άνθρωποι με γνώσεις, με πολιτική σκέψη, να πέφτουν στην αγκαλιά του Θεοδωράκη; Καλό θα είναι να μας πουν σε ποια γλώσσα θα συνεννοούνται μαζί του!! Και πρέπει να πω ότι εσχάτως είδα μετά λύπης μου ν' αραιώνουν οι διαδικτυακοί φίλοι και τώρα κατάλαβα διότι αυτό συνέπεσε με την κριτική που ασκώ στο ΠΟΤΑΜΙ και στον Σταύρο Θεοδωράκη. Εγώ θα συνεχίσω, διότι δεν έχω δεσμεύσεις. Είμαι εγώ, ένας, μόνος, αλλά με αρχές, ιδεολογία και αγώνες. Τι μπορεί να επικαλεστεί ο Θεοδωράκης;;; Όλοι έχουμε την ιστορία μας εδώ στη μικρή μας Ελλαδίτσα. Όχι ψέματα ούτε ωραιοποίηση, έτσι όπως την φροντίζει ο Θεοδωράκης με τις φωτογραφικές πόζες του και το τηλεοπτικό σποτάκι που έφτιαξε ο σκηνοθέτης Γκορίτσας και που προσπαθεί να δημιουργήσει μια προσωπικότητα που στηρίζεται σε πήλινα πόδια. Ας καταλάβουν ότι ΠΟΛΙΤΙΚΗ δεν είναι οι φωτογραφικές πόζες με το σακίδιο στην πλάτη. ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ, Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΑΜΑ. Τι απ' όλα αυτά έχει ο ηγέτης του Ποταμιού;;; 

ΟΛΟΙ αγαπάμε την πατρίδα μας, όλοι θέλουμε το καλό της, όλοι θέλουμε να δούμε άσπρη μέρα, όλοι έχουμε πλέον εντοπίσει τα λάθη και τις παραλείψεις, όλοι έχουμε ταλαιπωρηθεί από την οικονομική κρίση και κάποτε θέλουμε να βγούμε στο φως. Αλλά δεν πιάνουν οι γενικότητες και οι αερολογίες και ο ετεροπροσδιορισμός που μετά μανίας φροντίζει ο Θεοδωράκης. Ας πει επιτέλους ποιες είναι οι θέσεις για ΟΛΑ τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός και ν' αφήσει τι δεν έκαναν οι άλλοι. Ο ελληνικός λαός ξέρει καλύτερα τα προβλήματά του, τους φταίχτες, και ελπίζουμε ότι μπορεί στην κρίσιμη ώρα να πει τον σωστό λόγο και να πράξει τα δέοντα.

Η Ελλάδα δεν είναι... Αλάτσι, φίλε Θεοδωράκη!!!!

Μπήκε στις λάσπες με τις γαλότσες του και πόζαρε δίπλα σε… αγελάδα, μιλώντας στο κινητό. Μπορεί να μας πει για ποιο λόγο οργάνωσε αυτό το σκηνικό;;; Μήπως πήγε να εξετάσει τις αγελάδες... ως κτηνίατρος;;; Και, με ποιον μιλούσε εκείνη την ώρα στο κινητό...

Οι καιροσκόποι και οι κάθε λογής λαϊκιστές και τυχοδιώκτες θολώνουν το τοπίο κι ο δυστυχής λαός πεδικλώνεται στα δίχτυα τους και χάνει τον μπούσουλα... Και το παράξενο είναι ότι οι δημοσιογράφοι [που ασκούν διατεταγμένη υπηρεσία] και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τροφοδοτούν τη σύγχυση και συμβάλλουν στην εξαπάτηση του λαού. Υπάρχουν και κάποιοι άλλοι, που φαντασιώνονται αλλαγές και άλλους αέρηδες με την εμφάνιση λόγου χάρη του Σταύρου Θεοδωράκη στο πολιτικό προσκήνιο. 

Αλλά οι στημένες φωτογραφικές πόζες [κάτω από το γεφύρι της Άρτας, με γαλότσες στο αγελαδοστάσιο, με απλανές βλέμμα και μπλαζέ ύφος, και πάντα μ' ένα σακίδιο] και οι κοινοτοπίες του "ηγέτη" και "προέδρου" του Ποταμιού, δεν προοιωνίζονται τίποτε απ' όσα με θολωμένο μυαλό ευαγγελίζεται ο Θεοδωράκης. Σαφώς και η τρικυμία του αντανακλάται στην φρασεολογία του που δεν έχει ειρμό και λογική. Η επίκληση της σωτηρίας της χώρας από το "παλιό" σύστημα [τα κόμματα κ.λπ.] δεν φτάνουν για να δικαιολογήσουν την απήχηση που σημειώνεται στις εν πολλοίς στημένες δημοσκοπήσεις. Διάβασα σήμερα ότι έδωσε συνέντευξη στους Financial Times και είπε γενικώς κοινοτοπίες. 

Λόγου χάρη, μέσα στις προτεραιότητές του είναι να μειώσει τη φοροδιαφυγή, να φτιάξει ικανή διοίκηση και να δημιουργήσει ευκαιρίες για τους νέους κι επιπλέον ότι η Ελλάδα "χρειάζεται λογικές λύσεις"!!! Και λοιπόν;;; Είπε κανείς ότι χρειάζεται παράλογες λύσεις;;; Το θέμα είναι ποιες είναι αυτές οι "λογικές" λύσεις!!!! Τις έχει το Ποτάμι;; Αν τις έχει, ας τις ανακοινώσει. Όσο για τη φοροδιαφυγή, την δημόσια διοίκηση και την ανεργία, είναι τρία μεγάλα προβλήματα για τα οποία υπάρχουν σχέδια [αποδεκτά ή μη] από όλα τα κόμματα, τα οποία καθημερινά απαξιώνει ο "ηγέτης" του Ποταμιού. Πριν λίγες μέρες σε μια συνέντευξή του είχε πει ότι αυτό που προέχει είναι οι... επενδύσεις!!! Ό,τι του φανεί του λωλοστεφανή...

Η επικοινωνιακή τακτική του βασίζεται σ' ένα κουβεντολόι καφενείου, με δήθεν πονηρά γελάκια και θατρινίστικες χειρονομίες, που εξαντλείται σε μια ανώδυνη συνθηματολογία που τροφοδοτεί τον λαϊκισμό. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η κραυγαλέα ημιμάθεια σε βασικά θέματα της δημόσιας ζωής συναγωνίζεται την αυθάδεια της προβολής.

Δημιουργεί μια ψυχολογία -ας πούμε- "αιρετική" απέναντι στην κρατούσα πολιτική κατάσταση, χωρίς θέσεις. Όσο κι αν βαυκαλίζεται ότι έχει θέσεις, η πραγματικότητα βοά. Έχει μάθει την τέχνη της υπεκφυγής. Προφανώς το υπερφίαλο ύφος και η απαξιωτική συμπεριφορά του έχει ως αφετηρία τα νούμερα που του δίνουν κάποιες δημοσκοπικές έρευνες. Ας μας πει πώς θα πατάξει την φοροδιαφυγή, πώς θα περιορίσει την ανεργία, πώς θα φτιάξει ικανή δημόσια διοίκηση, για την οικονομία, ποια είναι η θέση του για το Σκοπιανό, για τις ελληνοτουρκικές διαφορές, για το Κυπριακό, για την παιδεία, για την υγεία... Να πει καθαρά και ξάστερα ΘΕΣΕΙΣ και όχι να κολυμπάει σε λεκτικές μπουρμπουλήθρες.

Υπεραμύνεται της Ευρώπης, αλλά κάποιοι έβαλαν τη χώρα μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κι αυτούς τους κάποιους, ο Θεοδωράκης τους χλευάζει. Δεν έχει καταλάβει ότι όλοι βράζουμε στο ίδιο καζάνι Ουδείς αναμάρτητος. Κι αυτός μεγάλωσε στην κοινωνία που όλοι ζούμε. Και αυτούς στήριζε με την ψήφο του όλα αυτά τα χρόνια - ή μήπως δεν ψήφιζε;;;; Ποιοι ήσαν πελάτες στο εστιατόριό του;;; Υπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι με τους οποίους ο ίδιος χαριεντίζονταν και φωτογραφιζόταν. Στην ίδια πόλη ζούμε. Είναι κρίμα να μας κοροϊδεύει. Μπορεί να τον έχουν πλαισιώσει νεαρές και νεαροί που ήσαν μονίμως "απολιτίκ" και τώρα πιστεύουν ότι βρήκαν την ευκαιρία να αρπάξουν τα γκέμια, αλλά χωρίς να ξέρουν για ποιο λόγο!!!

Τα ιδεολογικά του ερείσματα είναι ανύπαρκτα και μοναδικό του κίνητρο είναι το αλόγιστο πάθος που περιέχει αλλοπρόσαλλα ψυχικά υλικά που κυριαρχούνται από την αμάθεια. Αλλά η εμπάθεια κατά των "παλιών" εύκολα γλιστράει στην κακοήθεια. Ο πολιτικός αντικομφορμισμός δεν είναι τίποτε άλλο από τυφλή άρνηση, που δεν έχει απολύτως καμιά ιδεολογική αφετηρία, κανένα δημιουργικό κίνητρο και ουσιαστικά κανένα στόχο, εκτός από ένα: την ικανοποίηση ιδιοτελών σκοπών. Δεν είναι βρασμός ψυχής, είναι βρασμός συμφέροντος. Η ιδεολογική ή θεωρητική αντίθεση έχει τη δική της αλήθεια, που για ν' αντιπαραταχθεί στην άλλη, την "παλιά", την οποία πολεμάει με ασίγαστο πάθος και θέλει ν' ανατρέψει, πρέπει να μπορεί η ίδια να σταθεί στα δυο της πόδια. Αυτή η διαλεκτική, φίλε Θεοδωράκη, σημαίνει πολιτικό βίο, πολιτική ζύμωση, πολιτικό πολιτισμό στη γνήσια σημασία του όρου.

Το ΠΟΤΑΜΙ είναι μια επικίνδυνη αυταπάτη διότι ανακόπτει άλλες πραγματικά ριζοσπαστικές πρωτοβουλίες, οι οποίες ενδεχομένως ν' ανοίξουν δημιουργικούς δρόμους, που να έχουν την δημιουργικότητα και την επινοητικότητα της αντίθεσης. Διότι είναι απλό ν' αναρωτηθεί κανείς εάν νοείται αντίθεση χωρίς ένα υπόβαθρο θέσεων;; Και νοείται θέση, χωρίς την τεκμηρίωση της δικής της αλήθειας;;; Στην αντίθετη περίπτωση, το ήθος του πολιτικού αντικομφορμισμού του είναι ήθος πετροπολέμου. Έχει πιάσει ένα πόστο, μαζεύει από το δρόμο χαλίκια κι από εκεί πετροβολάει.

Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ, Ο ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΗΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ

Παρακολουθώ [κι ας είναι ο νους μου σε άλλα πιο ενδιαφέροντα] την πολιτική επικαιρότητα. Και τα διεθνή... Δεν θέλω πια ν' ασχολούμαι με τα πολιτικά, αλλά βλέπετε με τρώει η μύτη μου. Δεν αντέχω ν' ακούω ανοησίες. Επειδή λοιπόν πλημμύρισε η αγορά με πολλούς επίδοξους σωτήρες, αναρωτιέμαι πόσοι απ' όλους αυτούς έχουν τα θετικά της πολιτικής τέχνης και πόσοι τα ευτελή γνωρίσματά της...  Δυστυχώς ελάχιστοι -μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού- έχουν τα θετικά. Τέχνη είναι και η πολιτική, και όργανο και όπλο της είναι ο λόγος - γραπτός ή προφορικός. Και φυσικά η πράξη είναι η βεβαίωση του λόγου. 

Διαβάζοντας τα ονόματα των υποψηφίων που κατεβάζουν στα ευρωψηφοδέλτιά τους τα κόμματα, εν πολλοίς έχω απογοητευτεί, όπως έχω απογοητευτεί και από κάποιους που κάνουν τους ηγέτες!!!! Ηθοποιοί, ποδοσφαιριστές, μάγειροι, γενικώς οικονομολόγοι κ.ά. Αφού, λοιπόν, η πολιτική είναι τέχνη, πρέπει να έχει και μια τεχνική, που είναι οπωσδήποτε η επιστήμη της κι αυτή η επιστήμη είναι άθροισμα επιμέρους επιστημών [δηλ. γνώσεων].  Και ως επιμέρους επιστήμες θα μπορούσε κανείς ν' αναφέρει την πολιτική ιστορία, το δημόσιο δίκαιο, τη φιλοσοφία του δικαίου, την οικονομική επιστήμη, την κοινωνιολογία, τη λαϊκή ψυχολογία. Η δέσμη των γνώσεων αυτών συγκροτεί την πολιτική προσωπικότητα και παράλληλα γίνεται το όργανο με το οποίο ο πολιτικός μπορεί ν' ασκήσει την οδηγητική επιρροή του.

Αυτού του είδους η τεχνική της πολιτικής είναι απαραίτητη για τον αληθινό πολιτικό και άχρηστη αποσκευή για τον πολιτικάντη. Θα χαμογελάτε τώρα διότι αν αυτό θεωρείται κανόνας, αυτός ο κανόνας έχει και τις εξαιρέσεις του -  βλέπε τον "ηγέτη" του ΠΟΤΑΜΙΟΥ...

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ είναι πολύ θολό και ΔΕΝ έχει τα φόντα ν' αναστηλώσει την αρετή της πολιτικής ζωής!!!

Έχει βρει το κόλπο... Έχει πλημμυρίσει τον Τύπο και το διαδίκτυο με φωτογραφικές πόζες του και οι οπαδοί του τον χειροκροτάνε. Σε όλες τις ερωτήσεις απαντάει με... άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε!  Προσπαθεί να πει τι είναι και τι κάνουν ή τι δεν έκαναν οι άλλοι κι αυτός ο ίδιος αδυνατεί να εξηγήσει τις θέσεις του και στοιχειώδη θέματα που απασχολούν ή θ' απασχολούσαν τους πολίτες που έχουν αγωνίες.

Ποια είναι η σημαντικότερη λέξη, τον ρωτάει ο φίλος Νίκος Λακόπουλος κι απαντάει: ΟΙ ΕΞΑΓΩΓΕΣ!!!!! Εντάξει, λοιπόν, τα λύσαμε τα προβλήματα της χώρας. Προφανώς για να μην πει τη λέξη ΑΝΑΠΤΥΞΗ που την έχουν ψωμοτύρι όλοι οι άλλοι. Όμως δεν ξέρει από οικονομία. Είναι κυριολεκτικά σκράπας και είναι ν' απορεί κανείς πώς δεν τον στριμώχνει κάποιος δημοσιογράφος για να τον ξεγυμνώσει!!! [Θα μου πείτε ότι λέω μπούρδες, αφού το παιχνίδι είναι σημαδεμένο]. Αλλά δεν είναι μονάχα αυτό. Έχει και απύθμενο θράσος. Παλεύει απεγνωσμένα να δημιουργήσει πολιτικό παρελθόν για την αφεντιά του, ενώ δεν ήταν παρά ένας συλλέκτης γνωριμιών με "υψηλά" πρόσωπα της πολιτικής και της δημοσιογραφίας και φυσικά ανδρώθηκε στα κοσμικά σαλόνια του life style.

Έχω ξαναπεί ότι οι εκπομπές δεν ήταν δικές του, αλλά του σκηνοθέτη του, ο οποίος όλως περιέργως σιωπά. Διότι όλες οι εκπομπές είχαν ένα ντοκιμαντερίστικο ύφος και μονταρισμένες με άκρα επιμέλεια, ενώ κυρίαρχο πρόσωπο δεν ήταν οι καλεσμένοι του, αλλά ο ίδιος ο θεοδωράκης με τις απίθανες πόζες του, τα ατελείωτα πλάνα με τους περιπάτους του [εδώ ο Μητσικώστας τον έχει αποτυπώσει πολύ καλά], το κινηματογραφικό βλέμμα του, το μπλαζέ ύφος, οι ολιγόλογες έως μονολεκτικές ατάκες του...

Λέει ότι δεν είναι μια παρέα αργόσχολων που στον ελεύθερο χρόνο τους κάνουν και λίγο πολιτική!!! Περνώντας κανείς έξω από το γραφείο τους στη Σεβαστουπόλεως, βλέπει καθημερινά κάποια τζιπ πολλών κυβικών σταθμευμένα και μάλιστα σε διπλές σειρές... Δεν είναι ευνόητο ότι το μυαλό πηγαίνει κατευθείαν σε... αργόσχολους;;; Έτσι είναι...

Λέει: "Προσπαθούμε να εφεύρουμε ένα νέο είδος πολιτικής"!!!!! Δεν υπάρχουν, αγαπητέ, πολλά είδη πολιτικής. Υπάρχει μια και αδιαίρετη πολιτική, που όμως εξυπηρετεί τα συμφέροντα του λαού ή γίνεται όργανο εκμαυλισμού και αλλοτρίωσης του λαού.

Λέει: "Το Ποτάμι, έχει πει ένας φίλος, είναι μια πλατφόρμα πολιτικής καινοτομίας...". Αυτό τώρα πώς να το χαρακτηρίσω;;; Δεν θα ήταν καλύτερο να μας πει ο ίδιος τι είναι ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ;;;; 

Λέει: "ΔΕΝ είμαστε με όλους", "ΔΕΝ είναι μια παρέα αργόσχολων", "ΔΕΝ είμαστε στράτευμα", "ΔΕΝ εκτελούμε υπηρεσία", "ΔΕΝ μας αρέσουν τα ψέματα", "ΔΕΝ μας εξέλεξε κανείς", "Το κράτος ΔΕΝ μπορεί να έχει το μονοπώλιο σε επιχειρηματικές δραστηριότητες", "Το θέμα ΔΕΝ είναι με ποιους θα κυβερνήσουμε", "Το Ποτάμι ΔΕΝ είναι τίποτα από αυτά"...

Συνεχώς βάζει το αρνητικό μόριο ΔΕΝ... Το ζητούμενο όμως είναι να μιλήσει κάποτε θετικά και να ξεδιπλώσει τις θέσεις του, όχι επιγραμματικά και πολύ περισσότερο με κοινότοπες αναφορές του τύπου "το ΠΑΣΟΚ φέσωσε τον ελληνικό λαό"!!! Ν' αναλύσει το οικονομικό του πρόγραμμα, τις θέσεις του για τα εξωτερικά θέματα, για την παιδεία, την υγεία, την εργασία κ.λπ. Η συνθηματολογία του είναι παλιάς κοπής και ξεπερασμένη. Σήμερα χρειαζόμαστε ξεκάθαρες, λεπτομερείς και σαφείς απαντήσεις για όλα όσα απασχολούν τη χώρα και τον ελληνικό λαό. 

Συνθηματολογεί ασυστόλως και θωπεύει για να θωπεύεται. Οι κοινοτοπίες που εξακοντίζει μπορεί να ικανοποιούν κάποιο ακροατήριο, όμως δεν αποτυπώνουν το πρόσωπο του "νέου" που θέλει να πλασάρει. Ίσως να έλεγα ότι αποτυπώνει το πρόσωπο εκείνου του πολιτικού που τροφοδοτεί με ψευδαισθήσεις το ακροατήριό του. Έχει γίνει δέσμιος μερικών λέξεων και μερικών φραστικών τύπων και τις επαναλαμβάνει κατά κόρον. Μιλάει συνεχώς για τα "εγκλήματα του παρελθόντος". Κατηγορεί ασυστόλως όλους τους άλλους πολιτικούς και για να σώσει τα προσχήματα λέει καμιά φορά ότι μέσα στα κόμματα υπάρχουν και κάποιοι άξιοι, τους οποίους εμμέσως προσκαλεί στο δικό του κόμμα!!!

Πρέπει να καταλάβει ότι ΔΕΝ αναστηλώνει κανείς την αρετή της πολιτικής ζωής  και των μέσων της πολιτικής δραστηριότητας με τις φωτογραφικές πόζες και πολύ περισσότερο ΔΕΝ μπορεί να βασίζει την επιτυχία του στην αρνητική προβολή των άλλων.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης μας χαρακτηρίζει «κατσαπλιάδες του διαδικτύου»!!!

ΑΝ ο Παπανδρέου έλεγε ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ τους ανθρώπους του διαδικτύου θα γινόταν σεισμός και σήμερα θα βούιζε ο τόπος από τα σχόλια και τις πολεμικές ιαχές.

Όμως τα συστημικά και σε διατεταγμένη υπηρεσία μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν με την ανακοίνωση του ηγέτη και προέδρου [με ποιες διαδικασίες εξελέγη;;;] του ΠΟΤΑΜΙΟΥ, του Σταύρου Θεοδωράκη, που με ανακοίνωσή του τα βάζει μ’ εκείνους τους πολίτες  που έχουν βρει επικοινωνιακή διέξοδο στο διαδίκτυο: «Καθημερινά στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης εκατοντάδες κατσαπλιάδες του διαδικτύου με ψευδώνυμα βάζουν στο στόχαστρο τους επίσημους λογαριασμούς μας σε Facebook και Twitter και επιτίθενται με ανυπόστατες κατηγορίες, βρισιές, ακόμη και με ευθείες απειλές…».

Είναι δείγμα της «παιδείας» που έχει ο κύριος Θεοδωράκης. Δηλαδή, δεν έχει παιδεία!!!! Και κατά δεύτερον είναι έλλειψη ψυχραιμίας. Διότι αν ήταν ψύχραιμος θα ήταν ευγενικός. Αλλά φαίνεται ότι και η ευγένεια είναι χαρακτηριστικό που έχει βυθιστεί και κολλήσει στη λάσπη του ΠΟΤΑΜΙΟΥ. Ο Θεοδωράκης δεν έχει θέσεις και δεν ξέρει σε ποια ομάδα του Ευρωκοινοβουλίου θα ενταχθεί και αυτό έχει άμεση σχέση με την απουσία ιδεολογίας και πολιτικών αρχών! Οι απαντήσεις του σε όλα τα πολιτικά ζητήματα είναι αόριστη. Περιμένει τα αποτελέσματα των εκλογών για ν’ αποφασίσει σε ομάδα θα ενταχθεί. Αν είναι δυνατόν!!! Αν έχει ξεκάθαρες θέσεις θα μπορούσε να το πει από τώρα. Αλλά είναι μέγας καιροσκόπος και αυτό ακριβώς είναι το χαρακτηριστικό εκείνων που τον έχουν πλαισιώσει, διότι κανείς μας δεν έχει καταλάβει τι καπνό φουμάρουν. Η αοριστία των θέσεών του απλώς αντανακλά τον καιροσκοπισμό του.

Ο Θεοδωράκης λέει στην ανακοίνωσή του: «Γνωρίζουμε πολύ καλά τι συμβαίνει στα άλλα κόμματα. Ξέρουμε ότι πληρώνουν χρήστες με ‘δελτίο παροχής’. Τα έχουν γράψει και άλλοι πριν από εμένα. Όποιος έχει λεφτά, έχει και μια στρατιά υποστηρικτών και συνάμα υβριστών των αντιπάλων του. Νέα παιδιά συνήθως, άνεργα, που με 500 ευρώ σε κάνουν ‘θεό’. Γεννούν από είκοσι ψεύτικους λογαριασμούς ο καθένας και περιμένουν την άνωθεν εντολή σου για να εξαπολύσουν τα δηλητηριώδη τουιτς τους. Βέβαια οι παλιοί του ίντερνετ τις αναγνωρίζουν όλες αυτές τις μαϊμούδες και δεν δίνουν σημασία. Οι άπειροι όμως επηρεάζονται…»

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι εξ ιδίων κρίνει τα αλλότρια. Εάν είναι μάγκας [αφού λέει ότι ξέρει] ας κατονομάσει ποια κόμματα πληρώνουν και ποιους πληρώνουν!!! Ο τρόπος που «μιλάει» είναι παλαιοκομματικός. Έτσι μιλάνε και οι παλιοί. Κάποτε πρέπει να σταματήσει αυτή η αοριστολόγα κοκορομαχία στην πολιτική ζωή του τόπου. Ο Θεοδωράκης βλέπει τώρα παντού εχθρούς και συνομωσίες. Αλλά εμείς βλέπουμε πλήρη αδυναμία του να πολιτευτεί με πολιτικούς όρους, να; παραθέσει το πρόγραμμά του.

Είναι πρωτοφανές στην πολιτική ζωή να συμμετέχει στις ευρωεκλογές ένας σχηματισμός χωρίς να ξέρουμε το πρόγραμμά του. Το μόνο που έχει πει είναι ότι πρέπει να είμαστε στην Ευρώπη. Σιγά την είδηση!!! Μα η πλειοψηφία του ελληνικού λαού εκεί θέλει να είναι. Οπότε τι καινούργιο κομίζει το ΠΟΤΑΜΙ του Θεοδωράκη;;; Κι εδώ πάλι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να ξαναγυρίζουμε στο παρελθόν;;; Μόνος του βγήκε στο προσκήνιο, μόνος του μιλάει, μόνος του περιοδεύει, μόνος του ανακήρυξε τον εαυτό του ΗΓΕΤΗ και ΠΡΟΕΔΡΟ, μόνος του βάζει ερωτήσεις κι απαντάει. Δεν δίνει όμως απαντήσεις σε ερωτήσεις άλλων. Και συνεχώς ανακυκλώνει τα ίδια πράγματα, χωρίς να μπαίνει στην ουσία. 

Στην περίπτωση του Κυπριακού, το ΠΟΤΑΜΙ δηλώνει ότι «στηρίζει τη διαπραγματευτική προσπάθεια των ηγετών της Κύπρου, τονίζει ότι το τελικό αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων θα πρέπει να τεθεί στην κρίση των κατοίκων της» και προσθέτει ότι είναι αντίθετο «σε οποιαδήποτε “διευθέτηση” θα επιχειρούσαν να υπαγορεύσουν τρίτα κράτη ή οργανισμοί». Ποια είναι η διαφορά του από τις θέσεις των άλλων κομμάτων;;; Όλοι τα ίδια λένε.

Έχει πει για τους ανθρώπους που τυχόν εκλεγούν «θα γίνουν μέρος της ομάδας που σχεδιάζει τη νέα Ευρώπη» και θα προσθέσουν «αξία στις ευρωπαϊκές διεργασίες»!!! Ποιοι σχεδιάζουν τη νέα Ευρώπη και ποιες είναι αυτές οι ευρωπαϊκές διεργασίες;;; Επίσης έχει "να ενισχυθεί ο ρόλος του Ευρωκοινοβουλίου στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι"!!! Τι θέλει να πει;;; Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα...

Πριν άκουσα μια δημοσιογράφο από τις Βρυξέλλες να λέει ότι δεν απάντησε σε σχετική ερώτηση με την έξοδο της Ελλάδας στις αγορές, αλλά -είπε η δημοσιογράφος- ότι μάλλον έδειξε να συμφωνεί!!!! Θεέ και Κύριε. Τι εννοεί ο ποιητής;;; Ο άνθρωπος μια δημοσιογραφική σχολή έχει τελειώσει και είναι αδύνατο να συζητήσει για οικονομικά θέματα. Οπότε κι εμείς γιατί να τον ρωτήσουμε;;; Δεν μου λέει και τίποτε το γεγονός ότι τον ακολουθούν κάποιοι που δεν ξέρουν σε ποιο Θεό πιστεύουν που δεν έχουν κι αυτοί ιεδολογία ή σταθερές πολιτικές αρχές, που ανήκουν στην κατηγορία των "απολιτίκ".

Όπως επίσης δεν μας είπε ποια είναι η θέση για την κατάργηση του Αγγελιοσήμου!!! Έχει θέση;;; Αλλά δεν είναι μονάχα αυτά τα ζητήματα που θα μπορούσε κανείς να τον ρωτήσει. Καθημερινά γεννιούνται προβλήματα που έχουν άμεση σχέση με την ζωή του Έλληνα πολίτη κι ο Θεοδωράκης με την προσφιλή τακτική του μιλάει για... γαλότσες!!!
Κι ότι «οι πιτσιρικάδες» που συναντά τον ρωτάνε: «Τι θα κάνετε λοιπόν με αυτόν τον οχετό;», εννοώντας τους «κατσαπλιάδες του διαδικτύου»!!! Ο συναισθηματισμός στην υπηρεσία της παραπολιτικής...

Ο Θεοδωράκης μπορεί να είναι εντεταλμένος από κάποια οικονομικά συμφέροντα. Το ότι βρέθηκε κάποια οπαδός του [πότε άραγε βρέθηκε - πριν καν ανακοινώσει την πολιτική του κίνηση είχε βρεθεί η ανώνυμη δωροδόχος], δεν λέει τίποτε. Μπορεί το κατεστημένο να τον χρειάζεται -γι' αυτό και τα ΜΜΕ τον στηρίζουν- για να κόψει ποσοστά από τον ΣΥΡΙΖΑ. Μπορεί κανείς να βρει πολλές εκδοχές. Μη μας λέει όμως ο Σταύρος Θεοδωράκης ότι ξύπνησε ένα πρωί επειδή άκουσε τη φωνή του Κυρίου στον ύπνο του και αποφάσισε να σώσει την Ελλάδα!!!! Αλλά καιροσκοπισμός και λαϊκισμός [με γαλότσες...] μπορεί πρόσκαιρα να έχουν επιτυχία, αλλά σε πολύ σύντομο χρόνο αποκαλύπτονται...