[στον αξέχαστο φίλο μου Βαγγέλη Αθανασόπουλο (1946-2011), που μου γνώρισε τον Μπεν Όκρι]
Πήγα μέσα μέσα, ήπια νερό και κάθισα σ' έναν πάγκο. Οι σφυριές του μαραγκού μου έφερναν τρομερό πονοκέφαλο. Κάθε φορά που σήκωνε ψηλά το σφυρί του, μου φαινόταν πως θα το κατέβαζε στο κεφάλι μου. Βγήκα από την ταβέρνα και κάθισα έξω, στην άμμο. Κοίταζα τον κόσμο που περνούσε. Κανένας δεν έμπαινε στην ταβέρνα.
