Ο ΠΕΤΡΟΣ Ο ΦΑΡΜΑΚΕΡΟΣ ΓΡΑΦΕΙ...

Με χαροποίησε η κριτική παρουσίαση του βιβλίου μου ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΥΨΕΙΣ ΠΑΡΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ από τον Πέτρο Γαργάνη στο διαδικτυακό χώρο http://www.greekpress.ca/texnes_grammata.html. Εκεί μπορεί κανείς να διαβάσει το σχετικό κείμενο. Ο Πέτρος Γαργάνης γεννήθηκε (1971) και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε και ασχολήθηκε με τη μουσική ενώ είχε ένα επαγγελματικό πέρασμα απο την διαφήμηση. Έγραψε το μυθιστόρημα "Μια γειτονιά είμαστε" και αρθρογραφεί τακτικά σε λογοτεχνικά και μη περιοδικά.

Είναι θετικές οι κριτικές παρατηρήσεις του Πέτρου και θα τις δεχόμουν και στην αντίθετη περίπτωση. Με φτάνει το γεγονός ότι κάθησε και διάβασε το βιβλίο κι ένιωσα αυτή τη χαρά του ανθρώπου που "επικοινωνεί". Άλλωστε, η επικοινωνία είναι πάντα το ζητούμενο! Πέτρο σ' ευχαριστώ de profundis.

ΤΑ ΑΡΧΑΙΑ ΣΤΑΔΙΑ

Το 2000 κυκλοφόρησε (όχι στην αγορά, αλλά για εκπαιδευτικούς σκοπούς) το βιβλίο μου Αρχαία στάδια, λίκνο του ευ αγωνίζεσθαι, με τη χορηγία της Κατερίνας Παναγοπούλου (πρέσβης της Ελλάδος για τον Αθλητισμό, την Ανοχή και το εύ Αγωνίζεσθαι, FAIR PLAY).
Με το βιβλίο αυτό παρουσιάζω τους θεσμοθετημένους αθλητικούς αγώνες της αρχαιότητας, τα αγωνίσματα και τις γιορτές και προβάλλω τα κυριότερα αρχαία ελληνικά στάδια που φιλοξένησαν, σε διάφορες χρονικές περιόδους, αθλητικούς αγώνες. Ιδιαίτερα αναφέρομαι στους αγώνες και τα στάδια της Ολυμπίας, της Νεμέας, των Ισθμίων και των Δελφών, που αποτέλεσαν παραδείγματα για τις άλλες ελληνικές πόλεις.
Προσπάθησα να δώσω ένα πανόραμα μιας εποχής και των αθλητικών δράσεων των ανθρώπων που πίστευαν στην αρετή της ψυχής και στη δύναμη του σώματος. Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Σόλωνα στον Ανάχαρση του Λουκιανού: "Κυρίως όμως και πάνω απ' όλα φροντίζουμε για το πώς θα γίνουν οι πολίτες ενάρετοι στην ψυχή και δυνατοί στο σώμα, γιατί πιστεύουμε ότι τέτοιοι άνθρωποι, συμμετέχοντας στον πολιτικό βίο, και καλή χρήση του εαυτού τους θα κάνουν σε καιρό ειρήνης και την πόλη θα σώσουν από τον πόλεμο και θα την κρατήσουν ελεύθερη και ευτυχισμένη". (Στη φωτογραφία, το αρχαίο στάδιο Ολυμπίας, από την ιστοσελίδα του υπουργείου Πολιτισμού)

ΓΙΑ ΤΟ ΜΑΛΛΙΑΡΟΠΟΥΛΕΙΟ...

Για το βιβλίο Μαλλιαροπούλειο Θέατρο, έγραψαν δυο δημοσιογράφοι που ευαισθητοποιήθηκαν: ο Σαρηγιάννης κι ο Μανταίος. Ωστόσο, όταν κυκλοφόρησε το έστειλα σε όλους τους συναδέλφους του πολιτιστικού ρεπορτάζ. Τέλος πάντων, είπα ότι ο φόρτος της δουλειάς δεν τους επέτρεψε να του δώσουν τη δέουσα προσοχή. Την επόμενη φορά που θα το ξαναβγάλω εμπλουτισμένο και βελτιωμένο...

Έγραψε ο Γιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης (Τα Νέα, 6-9-2000):

Ένα νέο φεστιβάλ με "κλίση" προς τις νέες θεατρικές εκφράσεις δημιούργησε φέτος, με κέφι και φροντίδα στην Τρίπολη, ο δημοσιογράφος Νίκος Λαγκαδινός. Στη βόλτα που έκανα στην πόλη, πριν ανηφορίσω στο δροσερό θεατράκι, στο άλσος του Άη Γιώργη, για να δω τον "Βέρθερο", σε μια από τις πλατείες της Τρίπολης, έπεσα ξανά, ύστερα από πολλά χρόνια, πάνω στο Μαλλιαροπούλειο Θέατρό της. Ο Νίκος Λαγκαδινός , που αγαπάει και ξέρει το θέατρο, "συνόδευσε" το Α΄ Φεστιβάλ Τρίπολης με δύο εκδόσεις. Η μία, που πολύ σωστά αφορά τη σχέση του θεάτρου με την πόλη, θέμα του έχει, ακριβώς, την ιστορία του Μαλλιαροπούλειου. Ο γιατρός Μαλλιαρόπουλος, εξέχων πολίτης της αρκαδικής πρωτεύουσας, στις αρχές του αιώνα ήταν που έκανε μια μεγάλη δωρεά για να κτιστεί βάσει σχεδίων του αρχιτέκτονα Αναστασίου Μεταξά, το θέατρο, το οποίο πήρε το όνομά του, εγκαινιάστηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1910, από τον θίασο Ροζαλίας Νίκα - Ευτύχιου Βονασέρα με την κωμωδία του Γκαβό "Δεσποινίς Σοκολάτα", για να ακμάσει επί αρκετά χρόνια. Μετά άρχισε η κατιούσα. Μετατράπηκε σε κινηματογράφο και, στη συνέχεια, εγκαταλείφθηκε και ερειπώθηκε για να κινδυνεύσει επί δικτατορίας να κατεδαφιστεί. Το περιοδικό "Θέατρο" του Κώστα Νίτσου, όμως, ξεσηκώθηκε και το θέατρο σώθηκε, αλλά ακόμη περιμένει την αποκατάστασή του, που ο Δήμος έχει αποφασίσει εδώ και ενάμιση χρόνο.

Έγραψε ο Πέτρος Μανταίος (Ελευθεροτυπία, 4-6-2002):

Μετά το χθεσινό σημείωμα για το ιστορικό θέατρο "Απόλλων" της Ερμούπολης και την τελευταία παράσταση της Μαρίκας Κοτοπούλη, ένα ακόμα ιστορικό θέατρο, το "Μαλλιαροπούλειον" της Τρίπολης και άλλη μία, επίσης φημισμένη και σύγχρονη της Κοτοπούλη, ηθοποιός, η Αγνή Ρεζάν (1890-;) που, όπως φαίνεται, δεν την καλοπήγαινε η διεύθυνση της πρώτης δεκαετίας λειτουργίας του εν λόγω θεάτρου (1910-1920), όπως προκύπτει από επιστολή προς τη διεύθυνση του Αιμίλιου Βεάκη, συνθιασάρχη, με τη Ρεζάν και άλλους ηθοποιούς, περιοδεύοντος, τότε, θιάσου: "Χωρίς να εξετάσετε λεπτομέρειες συγχωρήστε την ιδιοτροπία μιας γυναίκας, που προικισμένη από τη φύση του εξαιρετικού ταλέντου είνε και προικισμένη κατά φυσική συνέπεια, με τη σχετική ανισορροπία, που είναι έμφυτη στα εξαιρετικά ταλέντα. Εξηγήθηκα όσο μπορούσα."...
Σχεδόν έναν αιώνα από τότε που ο φιλογενής Τριπολιτσιώτης, από τα Λαγκάδια Γορτυνίας, γιατρός Ιωάννης Μαλλιαρόπουλος (1847-1919), ευεργέτησε την πόλη του με το ομώνυμο -τιμής ένεκεν- δημοτικό θέατρο, ο εν δημοσιογραφία συνάδελφος, αλλά και καλλιτεχνικός διευθυντής του Κέντρου Καλλιτεχνικής Πράξης της Τρίπολης, Νίκος Χ. Λαγκαδινός, στο κομψότατο, ευανάγνωστο, βιβλιόπουλό του "Μαλλιαροπούλειο Θέατρο" (εκδ. Κέντρου Καλλιτεχνικής Πράξης) βιογραφεί, ωσάν αγαπημένο πρόσωπο, αυτόν τον πνευματικό πνεύμονα της Τρίπολης: την ακμή, την παρακμή, την εγκατάλειψη με σποραδικές "ανάσες" αναβίωσης, ακόμα και τον κίνδυνο κατεδάφισης επί απριλιανής δικτατορίας, έως τη "νέα εποχή" που φαίνεται να διανοίγεται, μετά την απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου (6.3.2000), με την οποία ανατίθεται η μελέτη "αναπαλαίωσης και λειτουργίας" του "Μαλλιαροπούλειου σε συγκεκριμένο μελετητικό γραφείο, προς δικαίωση όσων επίμονα προσπάθησαν, χρόνια, για να σωθεί (και ανα-πνεύσει) αυτό το κτίριο-σύμβολο της Τρίπολης. Με το καλό και τα... νέα εγκαίνια.
Διότι δεν είναι και πολλά -αριθμούνται, νομίζω, στο ένα χέρι- τα ευκλεή, παλαιά δημοτικά θέατρα της χώρας που σώζουν μνήμες...

ΜΑΛΛΙΑΡΟΠΟΥΛΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ

"Το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο δεν είναι κόσμημα της Τρίπολης μονάχα, αλλά κι ένα στοιχείο-ντοκουμέντο του θεατρικού μας πολιτισμού που θα πρέπει να διαφυλάξουμε ως κόρην οφθαλμού. Είναι η πολιτιστική σφραγίδα της πόλης, είναι το σήμα κατατεθέν των προθέσεων μιας γενιάς ν' αγαπήσει και να στηρίξει το θέατρο που είναι η τέχνη της επικοινωνίας, της αγάπης. Σήμερα, είμαστε περισσότερο αισιόδοξοι από άλλοτε για την αποκατάσταση του Μαλλιαροπούλειου Θεάτρου. Βαθιά μέσα μας λαγοκοιμάται μια πεποίθηση ότι πολύ σύντομα η σκηνή του θ' αρχίσει να λειτουργεί ως δράση με εμψυχωτές τα δραματικά κείμενα..."

Αυτά, μεταξύ άλλων, έγραφα στον πρόλογο του βιβλίου Μαλλιαροπούλειο Θέατρο, το 2000, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις του Κέντρου Καλλιτεχνικής Πράξης, όπου ήμουν καλλιτεχνικός διευθυντής. Πόσοι από τους Τριπολιτσιώτες συμμερίζονταν τις σκέψεις μου, ούτε που μπόρεσα ποτέ να καταλάβω (όπως και για το Φεστιβάλ Θεάτρου, που όταν το "τελείωσε" ο τότε Δήμαρχος, ο Σωτηρόπουλος, κανείς δεν μίλησε εκτός από τους εμπόρους που διαμαρτυρήθηκαν...)
Το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο αποτελεί δωρεά-προσφορά στην πόλη, του Τριπολίτη γιατρού Ιωάννη Μαλλιαρόπουλου και χτίστηκε βάσει των σχεδίων του αρχιτέκτονα Αναστάσιου Μεταξά, που υπήρξε σπουδαία φυσιογνωμία της αρχτιτεκτονικής, το έργο του οποίου καλύπτει τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα (Γαλλική πρεσβεία, αναμαρμάρωση Παναθηναϊκού Σταδίου, νοσοκομεία Αιγινήτειον, Συγγρού, Παίδων, κ.α.).
Το Θέατρο εγκαινιάστηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1910 με το έργο Δεσποινίς Σοκολάτα του Παύλου Γκαβώ από τον Ελληνικό Δραματικό Θίασο της Ροζαλίας Νίκα και του Ευτύχιου Βονασέρα. Στο βιβλίο παραθέτω όλα τα στοιχεία για να γνωρίσουμε την ιστορία του θεάτρου αυτού, με ντοκουμέντα της εποχής, καταγράφοντας επίσης τους θιάσους που πέρασαν από κει και τα έργα που παραστάθηκαν. Και όπως φαίνεται, διάσημα ονόματα του ελληνικού θεάτρου έπαιξαν στη σκηνή του, όπως ο Αιμίλιος Βεάκης, η Μαρίκα Κοτοπούλη, ο Μήτσος Μυράτ, ο Γιώργος Μαμίας, η Χρυσούλα Μυράτ, η Φωτεινή Λούη, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Τζαβαλάς Καρούσος, η Δάφνη Σκούρα, η Βίλμα Κύρου κ.ά. Γίνεται και μια αναφορά στη σκοτεινή περίοδο των Απριλιανών όταν το Μαλλιαροπούλειο Θέατρο κινδύνευσε να κατεδαφιστεί με απόφαση του τότε χουντικού δημοτικού συμβουλίου....

ΛΕΞΕΙΣ ΚΑΙ ΧΡΩΜΑ, ΣΠΟΥΔΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Το 1994, στην έκδοση Λέξεις και χρώμα - σπουδή για το περιβάλλον, που κυκλοφόρησε με τη χορηγία του Θεραπευτηρίου "Υγεία", ανθολόγησα χαρακτηριστικούς εκπρόσωπους της νεοελληνικής ποίησης και ζωγραφικής, τα έργα των οποίων είχαν συνάφεια με τα οικολογικά ζητήματα ή, τέλος πάντων, αναφέρονταν στο περιβάλλον. Πέρα από το δική μου εισαγωγή, συνεργάστηκαν με κείμενά τους ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Μιχάλης Γ. Μερακλής και η ιστορικός τέχνης Αθηνά Σχινά. Ποιητές: Χάρης Βλαβιανός, Γιώργος Κακουλίδης, Τάσος Καπερνάρος, Γιώργος Κ. Καραβασίλης, Βαγγέλης Κάσσος, Δημήτρης Κονιδάρης, Γιάννης Κοντός, Βασίλης Κουγέας, Μαρία Κούρση, Χριστόφορος Λιοντάκης, Γιώργος Μαρκόπουλος, Γιάννης Πατίλης, Μανώλης Πρατικάκης, Γιάννης Τζανετάκης, Σωτήρης Τριβιζάς, Αντώνης Φωστιέρης, Έλενα Χουζούρη, Δημήτρης Χουλιαράκης, κ.ά. Ζωγράφοι: Άγγελος, Όπυ Ζούνη, Δημήτρης Γέρος, Χρίστος Καράς, Μάγδα Λεβεντάκου (στη φωτογραφία, το έργο της "Αποτυπώματα - Μαρτυρίες", 1998, ακρυλικό σε ξύλο, 180Χ60 εκ., Συλλογή Καγκελάρη), Τριαντάφυλλος Πατρασκίδης, Ρηνιώ Μουρέλου, Βάσω Ψαράκη, Τόνια Νικολαϊδου κ.ά.

ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΥΨΕΙΣ ΠΑΡΑ ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ!

Μισή ντροπή δική μου και μισή ντροπή δική σας. Για το βιβλίο μου θα γράψω... Ένα βιβλίο που θα ήθελα να έχει καλό ταξίδι στη μικρή μας πόλη των ιδεών, που βρίθει από Φιλισταίους που υποδύονται τους τιμητές των πάντων. ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν θέλω να ισοπεδώσω τα πάντα. Υπάρχουν και εξαιρέσεις... Όταν, λοιπόν, κυκλοφόρησε το βιβλίο Καλύτερα τύψεις παρά απωθημένα από τις εκδόσεις Άγκυρα, έγινε η παρουσίαση στη Στοά του Βιβλίου και μπορώ να πω ότι ήταν μια από τις πιο ευτυχείς μέρες της ζωής μου. Τούτο οφειλόταν στους δεκάδες προσκεκλημένους φίλους μου και στους παρουσιαστές, επίσης φίλους μου. Μίλησε ο Θάνος Μικρούτσικος (την ομιλία του κάποια στιγμή θα την παραθέσω στο blogg), ο Πέτρος Ευθυμίου, ο Νίκος Μεγγρέλης και ο Κώστας Καλημέρης. Παλιότερα όταν γινόταν μια παρουσίαση βιβλίου πηγαίναμε για να καλύψουμε δημοσιογραφικά την εκδήλωση και γράφαμε πέντε κουβέντες στο "μέσο" που δουλεύαμε. Σήμερα για να "καλυφθεί" από τα ΜΜΕ μια εκδήλωση π.χ. παρουσίασης... δεν ξέρω τι χρειάζεται! Τέλος πάντων, δεν υπάρχει περίπτωση να αρχίσω τις ιερεμιάδες. Νιώθω ωραία γιατί έγραψα ένα καλό βιβλίο. Στοπ. Να παραθέσω και το κείμενο που είχα γράψει για το οπισθόφυλλο και που συμπυκνώνει κατά ένα τρόπο την "ιδεολογία" των περιεχομένων του βιβλίου: Όλα ξεκινούν από μιαν οφθαλμαπάτη. Η ζωή βρίσκεται εκεί όπου οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι, οι θεατρίνοι και ακόμη κάποιοι άλλοι, έχουν μια δραστηριότητα τέτοια που όλοι τη φαντάζονται σαν την πεμπτουσία της ύπαρξής μας. Οι ίστορίες του βιβλίου ξεδιπλώνονται μέσα στα όρια που καθορίζονται από τους νόμους της πολιτικής, της δημοσιογραφίας, και του θεάτρου. Κάπου εδώ, αναζητούμε τους καθημερινούς ήρωές μας, που πεδικλωμένοι στους διασκελισμούς της δουλειάς τους, χάνουν την ευστάθεια της ιδεολογίας τους...

[Λεζάντα: Εγώ είμαι - ένας δημοσιογράφος...]

Έχουν βιώσει τις κοινωνικοπολιτικές περιπέτειες των τελευταίων 40 χρόνων - ανένδοτος αγώνας, αποστασίες, δικτατορία, μεταπολίτευση - και προσπαθούν να σταθούν μέσα στον κόσμο που θέλουν να κριτικάρουν. Οι προσωπικές εμπλοκές τους στα γεγονότα είναι τις περισσότερες φορές σπασμωδικές, ωστόσο δείχνουν να αποκρυσταλλώνουν κάποιες ιδεολογικές συλλήψεις, σε σημείο που κανείς να μην μπορεί να τους επικρίνει. Κάπου-κάπου φιλοσοφούν. Οι στοχασμοί τους μπλέκουν με την αναπόληση κι έτσι αποκτούν ένα νέο αίσθημα του χρόνου που καταργεί τη συμβατική διάρκειά του. Μονολογούν για τα έργα του Μπέργκμαν, του Βέντερς, διαβάζουν Λόρκα, ασχολούνται με την πολιτική και το δωδεκάθεο, ταξιδεύουν στην ελληνική επαρχία αλλά και στο εξωτερικό, ερωτεύονται συνεχώς και παράφορα, κυκλοφορούν στα μπαρ και πίνουν, στα θέατρα, στα γραφεία των εφημερίδων και των υπουργείων. Άλλοτε είναι πρακτικοί. Πάντοτε όμως παρόντες και συμμετέχοντες - μέχρι τέλους... Το ανάγγειλε και ο Ριζοσπάστης.

Έγραψε ο Τάσος Γουδέλης (περιοδικό Το Δέντρο, τεύχος 149-150, Καλοκαίρι 2006, σελ.252):

Εμβαπτισμένες στα γεγονότα των τελευταίων νεοελληνικών δεκαετιών είναι οι οκτώ ιστορίες που περιλαμβάνει στο βιβλίο του Καλύτερα τύψεις παρά απωθημένα (Άγκυρα) ο Νίκος Λαγκαδινός. Αναγνωρίσιμοι ήρωες, "διανοούμενοι", αριστερών αποκλίσεων, οι οποίοι προσπαθούν να βρουν κάποια ισορροπία μέσα στον κυκεώνα των σφοδρών βιωμάτων της μεταπολιτευτικής πραγματικότητας. Μέσα σε αυτό το κοινωνικό σκηνικό, που τα συμφραζόμενά του σχετίζονται με έναν πολιτισμό αλλοπρόσαλλο, οι χαρακτήρες εμπλέκονται αμφίθυμα με το καθετί. Προσπαθούν να βρουν ένα έρμα, καθώς η προσωπική τους περιπέτεια συνίσταται στο να δίνουν ένα ψυχαναγκαστικό "παρών" σε όσα συμβαίνουν. Συλλογικοί και μοναχικοί (το μοιραίο πρόσημο όσων ενηλικιώθηκαν στα κρίσιμα και σχιζοφρενικά αυτά χρόνια), οι ήρωες αυτοί δεν χάνουν παρόλα αυτά την κριτική διάθεσή τους, έστω και αν αυτή γίνεται κάποτε μπούμερανγκ. Ο Ν.Λ. έχει αφηγηματική άνεση και αίσθηση του χιούμορ κι έτσι μπορεί και ακδιπλώνει το δικό του, μικρό χάρτη σχετικά με μια γενιά -του '60 και εντεύθεν- στα αινίγματα της οποίας μόνον ιλαροτραγικές προσεγγίσεις είναι δυνατόν να γίνουν...

Έγραψε ο Β.Κ. Καλαμαράς (Ελευθεροτυπία, 29-12-2006):

Επί χρόνια στο τιμόνι πολιτιστικών εκπομπών στην κρατική τηλεόραση, ο Νίκος Χ. Λαγκαδινός ευεργέτησε ανθρώπους απ' όλους τους χώρους της τέχνης που δεν έχουν αριθμό. Η γενναιοδωρία του είναι γνωστή και ακούς ορισμένους να την αναγνωρίζουν.
Δημοσιογραφικά μαθήτευσε δίπλα στον Κώστα Νίτσο στο περιοδικό "Θέατρο", αφού είχε σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και θεατρολογία στο 8ο Πανεπιστήμιο του Παρισιού. Για ένα φεγγάρι εξέδιδε τα περιοδικά "Δρώμενα" (θεατρικό) και "Και τέχνες... και γράμματα... κ.λπ." (ποικίλης πολιτιστικής ύλης) και επιμελήθηκε κάμποσες εκδόσεις. Μ' αυτή την προϊστορία και ενώ είχε ξεμπερδέψει με το μεροκάματο της δημοσιογραφίας, γράφει το πρώτο του μυθιστόρημα "Καλύτερα τύψεις παρά απωθημένα" ("Άγκυρα", σελ. 222, ευρώ 11,80).
Αντλώντας από την επαγγελματική του εμπλοκή, στήνει μια σκηνή πάθους μετά φαντασίας, στην οποία πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές προέρχονται από την πολιτική, τη δημοσιογραφία, το θέατρο. "Πεδικλωμένοι", όπως γράφει ο ίδιος ο Νίκος Χ. Λαγκαδινός, "στους διασκελισμούς της δουλειάς τους, χάνουν την ευστάθεια της ιδεολογίας τους... Έχουν βιώσει τις κοινωνικοπολιτικές περιπέτειες των τελευταίων σαράντα χρόνων -ανένδοτος αγώνας, αποστασίες, δικτατορία, μεταπολίτευση- και προσπαθούν να σταθούν μέσα στον κόσμο που θέλουν να κριτικάρουν".
Χωρίς περιστροφές, βάζει στο στόμα των ηρώων του λόγια που ίσως θα ήθελε να πει ο συγγραφέας και δεν μπορεί. Ωστόσο, το άρωμα που αναδίδει το μυθιστόρημα δεν γέρνει προς την απαξίωση των περασμένων, που πρέπει να ξεχαστούν. Το αίτημά του εστιάζει σε περισσότερη καθαρότητα και ειλικρίνεια, γιατί δεν έχει χάσει την ελπίδα του στους ανθρώπους. Δεν περιμένει να κατέβουν "άγγελο" επί γης, περιμένει το αυτονόητο της απλότητας με το πνέον αεράκι της καλής διάθεσης, όταν η κατάφαση της ζωής προεξάρχει.