Γιατί δυσκολευόμαστε να νιώσουμε ότι ανήκουμε στην ίδια κοινωνία;

 Η κομματική διασπορά είναι σύμπτωμα, όχι απόδειξη διάλυσης

Η ερώτηση είναι ουσιαστική, αρκεί να ξεχωρίσουμε δύο πράγματα. Μια δημοκρατική κοινωνία δεν χρειάζεται να ψηφίζει ενιαία ούτε να συμφωνεί σε όλα. Η ύπαρξη δεξιών, αριστερών, κεντρώων και άλλων πολιτικών επιλογών είναι φυσιολογική. Το πρόβλημα αρχίζει όταν οι διαφωνίες συνοδεύονται από την πεποίθηση ότι ο άλλος είναι εχθρός, ότι οι θεσμοί υπηρετούν πάντοτε «τους δικούς τους» και ότι κανένας κοινός κανόνας δεν ισχύει για όλους.

Επομένως, αυτό που ονομάζουμε «ψυχική ενότητα» δεν είναι ομοφωνία. Είναι η δυνατότητα να αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλον ως συμπολίτη, ακόμη και όταν συγκρουόμαστε πολιτικά. Στην Ελλάδα αυτή η δυνατότητα δοκιμάζεται από μια μακρά ιστορία αντιπαραθέσεων, αλλά και από πολύ σημερινές εμπειρίες αδικίας, ανασφάλειας και δυσπιστίας.

Η ιστορία άφησε βαθιά πολιτικά ίχνη

Οι συγκρούσεις του 20ού αιώνα –ο Εμφύλιος, οι διώξεις, η δικτατορία– δεν καθορίζουν μηχανικά τον σημερινό ψηφοφόρο. Άφησαν, όμως, πολιτικές μνήμες που συχνά μεταφέρθηκαν μέσα στις οικογένειες. Για πολλά χρόνια, η κομματική ταυτότητα δήλωνε κάτι περισσότερο από μια προτίμηση για την οικονομία ή τη διοίκηση: δήλωνε σε ποια πλευρά μιας ιστορικής διαίρεσης ένιωθε ότι ανήκει κάποιος.

Η Μεταπολίτευση έδωσε στη χώρα δημοκρατική σταθερότητα, χωρίς να εξαφανίσει τη συνήθεια να αντιμετωπίζεται η πολιτική ως αναμέτρηση στρατοπέδων. Σε αυτήν προστέθηκαν αργότερα νέες τομές: τα μνημόνια, η σχέση με την Ευρώπη, το μεταναστευτικό, η ταυτότητα και τα δικαιώματα. Δεν χωρίζονται όλοι οι πολίτες με τον ίδιο τρόπο σε κάθε ζήτημα. Ένας άνθρωπος μπορεί να επιθυμεί ισχυρό κοινωνικό κράτος και ταυτόχρονα να έχει συντηρητικές απόψεις για άλλα θέματα. Αυτοί οι διαφορετικοί συνδυασμοί πεποιθήσεων εξηγούν μέρος της κομματικής διασποράς.

Η δυσπιστία έχει ισχυρότερη εξηγητική δύναμη από τις ταμπέλες

Τα στοιχεία της ελληνικής έρευνας World Values Survey του 2025 φωτίζουν αυτή τη διάσταση. Το 59,3% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι το πολιτικό σύστημα αφήνει σε ανθρώπους σαν τους ίδιους λίγο ή καθόλου λόγο στις κυβερνητικές αποφάσεις. Μόλις το 14,2% συμφώνησε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι άξιοι εμπιστοσύνης. Παράλληλα, εννέα στους δέκα θεωρούν τη δημοκρατία καλό τρόπο διακυβέρνησης. Πρόκειται για ευρήματα έρευνας στάσεων, όχι για αιτιώδη απόδειξη· δείχνουν όμως κάτι κρίσιμο: η απογοήτευση από τον τρόπο που λειτουργεί η πολιτική μπορεί να συνυπάρχει με ισχυρή προσήλωση στη δημοκρατία.

Όταν ο πολίτης πιστεύει ότι η προσπάθειά του μετρά λιγότερο από τις γνωριμίες, ότι οι ευθύνες δεν αποδίδονται δίκαια ή ότι δεν ακούγεται παρά μόνο προεκλογικά, δυσκολεύεται να ταυτιστεί με ένα ευρύ πολιτικό σχέδιο. Μπορεί να ψηφίσει από αγανάκτηση, να αναζητήσει μια νέα φωνή, να στηρίξει ένα μικρότερο κόμμα ή να απομακρυνθεί από την κάλπη. Αυτές είναι διαφορετικές αντιδράσεις στην ίδια αίσθηση πολιτικής απόστασης.

Η οικονομική πίεση μετατρέπεται και σε κρίση εκπροσώπησης

Η ακρίβεια δεν ενώνει αυτομάτως όσους την υφίστανται. Ο μισθωτός, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο συνταξιούχος και ο νέος που δυσκολεύεται να βρει κατοικία μπορεί να αντιμετωπίζουν οικονομική πίεση, αλλά να διαφωνούν έντονα για τις αιτίες και τις λύσεις της. Στην ίδια έρευνα, το 77,4% επέλεξε την αντιμετώπιση των αυξήσεων των τιμών ως το πιο επείγον ζήτημα από τον κατάλογο που του παρουσιάστηκε. Η κοινή αγωνία, λοιπόν, υπάρχει· αυτό που λείπει συχνά είναι μια κοινά πειστική απάντηση.

Τα κόμματα καλούνται να μετατρέψουν διάσπαρτες ανάγκες σε εφαρμόσιμες πολιτικές. Όταν υπόσχονται περισσότερα από όσα εξηγούν ή όταν οι εσωτερικές τους διαμάχες κυριαρχούν στη δημόσια εικόνα τους, η σχέση εκπροσώπησης εξασθενεί. Ο ψηφοφόρος δεν αναζητά τότε μόνο πρόγραμμα. Αναζητά και κάποιον που πιστεύει ότι καταλαβαίνει την εμπειρία του.

Δεν είναι όλες οι πολιτικές επιλογές ίδιες

Η διασπορά της ψήφου δεν πρέπει να μας οδηγήσει σε μια εύκολη εξίσωση όλων των κομμάτων. Άλλο είναι η θεμιτή διαφωνία για τη φορολογία, την κοινωνική πολιτική ή τη μετανάστευση και άλλο η αμφισβήτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων ή η στοχοποίηση ανθρώπων λόγω της ταυτότητάς τους. Ούτε μπορεί κάθε ψηφοφόρος ενός κόμματος να περιγραφεί με ένα ενιαίο ψυχολογικό ή ηθικό χαρακτηριστικό.

Χρειάζεται επίσης προσοχή με τη λέξη «ακροδεξιά»: οι πολιτικοί χώροι έχουν διαφορές μεταξύ τους και η κατάταξή τους απαιτεί εξέταση των θέσεων και της δράσης τους. Η σοβαρή ανάλυση οφείλει να κρίνει καθαρά τις ιδέες, χωρίς να προσβάλλει συλλήβδην τους πολίτες που αναζητούν πολιτική εκπροσώπηση.

Τι θα μπορούσε να μας συνδέσει;

Η κοινωνική συνοχή δεν οικοδομείται με μια γενική έκκληση να «είμαστε όλοι ενωμένοι». Χρειάζεται να μπορεί ο πολίτης να διαπιστώνει στην πράξη ότι οι κανόνες εφαρμόζονται ισότιμα, ότι οι δημόσιες υπηρεσίες ανταποκρίνονται, ότι τα κόμματα λογοδοτούν και ότι η διαφωνία ακούγεται χωρίς να μετατρέπεται σε εχθρότητα. Χρειάζονται επίσης χώροι κοινής δράσης –στον δήμο, στο σχολείο, στους συλλόγους, στην εργασία– όπου άνθρωποι με διαφορετική ψήφο μπορούν να επιλύουν μαζί πραγματικά προβλήματα.

Η Ελλάδα δεν στερείται κοινών ανησυχιών. Στερείται συχνά εμπιστοσύνης ότι αυτές οι ανησυχίες θα αντιμετωπιστούν δίκαια και αποτελεσματικά. Εκεί βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, ο πυρήνας του ζητήματος. Η ψυχική ενότητα που αξίζει σε μια δημοκρατία δεν απαιτεί να σβήσουν οι πολιτικές διαφορές. Απαιτεί να μη χαθεί, μέσα από αυτές, η αίσθηση ότι μοιραζόμαστε την ίδια χώρα και έχουμε ίσο δικαίωμα να καθορίσουμε το μέλλον της.

https://www.timesnews.gr/giati-dyskoleyomaste-na-niosoyme-oti-anikoyme-stin-idia-koinonia/

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ!!!

 

Με όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό χώρο, δηλαδή το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και τα συνακόλουθά της, διαπιστώνουμε ότι οι δυτικές κοινωνίες έχουν αρχίσει να αποδιοργανώνονται. Κι αυτό έχει απόλυτη συνάφεια με τον οικονομικό εκφυλισμό της μεσαίας τάξης που πλέον όχι απλώς απειλείται, αλλά ήδη έχει υποστεί τις συνέπειες μιας πολιτικής που κανείς δεν μπορεί σήμερα να ερμηνεύσει.

Είναι φανερό πλέον ότι η μεσαία τάξη καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των οικονομικών αποτυχιών και συνακόλουθα της καταρρέουσας κοινωνικής δομής αλλά πληρώνει και τα σπασμένα! Δηλαδή, είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη να επωμιστεί όλα τα βάρη για το διαλυμένο σύστημα υγείας, για την βαθιά άρρωστη εκπαίδευση, για τη συντήρηση των συνταξιούχων και των απόμαχων της ζωής.

Είναι εκείνοι στους οποίους όλα αυτά τα χρόνια απευθύνονταν οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων και που φυσικά έδιναν τη νίκη στο ένα ή στο άλλο κόμμα (τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ). Και απευθύνονταν σ' αυτούς οι πολιτικοί υποσχόμενοι καλυτέρευση των όρων ζωής και φυσικά ήσαν πάντα οι "αγαπημένοι" τους.

Αυτό που βλέπουμε είναι να βασιλεύουν στην κοινωνία μας η ανασφάλεια, η κατάθλιψη, η εγκληματικότητα, η ανεργία, και η απουσία οποιασδήποτε φωτεινής προοπτικής. Για να αντιμετωπιστούν τα καυτά προβλήματα που εμφιλοχωρούν στη σημερινή Ελλάδα, νιώθουμε κάποιες φορές ότι απαιτείται δυστυχώς να παραιτηθούμε -αν ήδη δεν το έχουμε κάνει- από ορισμένες ελευθερίες, οι οποίες μας είχαν χαρίσει μια ατομικιστική κουλτούρα, όπως ήταν η δυνατότητα να ζει κανείς με πίστωση πέρα από τις πραγματικές οικονομικές δυνατότητές του.

Σήμερα η ελληνική κοινωνία δεν φαίνεται να έχει διαχωρισμούς. Έχει υπάρξει μια εξομοίωση, μια μαζοποίηση θα έλεγα καλύτερα. Από τη μέρα που η χώρα μας υπέγραψε τα μνημόνια, το πρώτο, το δεύτερο και προσφάτως το τρίτο, η λεγόμενη μεσαία τάξη έχασε πλέον την ταυτότητά της και δεν φαίνεται στο ορατό μέλλον να έχει τη δυνατότητα να την ξαναβρεί. Χάνει επιπλέον και το προνόμιο που είχε να σπουδάζει με άνεση τα παιδιά της και να επενδύει σε πολιτισμικό κεφάλαιο. Τώρα όλοι βρίσκονται στην ίδια αρένα και παλεύουν με τα θηρία. Ο δυνατότερος κι εκείνος που έχει ψυχική αντοχή θα επιβιώσει. Και χρειάζεται αυτό που πάντα λέγαμε για τους Έλληνες, ότι δηλαδή με το πάθος τους κάνανε θαύματα!

Καλώς ή κακώς φτάσαμε ξανά σ’ αυτό που το είχαμε ως παράδοση που μπορεί να μην το πιστεύαμε και πολύ, αλλά ωστόσο το θέλαμε και προσπαθούσαμε να το μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας. Να αντιμετωπίσουμε αυτά που η χρεοκοπία επισώρευσε στη ζωή μας και να μην βάλουμε την ουρά στα σκέλια για να οπισθοχωρήσουμε! Κοιτάμε μπροστά όχι βέβαια για να αναστήσουμε την διαλυμένη μεσαία τάξη, αλλά για να οργανώσουμε μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων που δεν θα είναι υποχείριο κανενός πολιτικού και κανενός κόμματος, αλλά που εμείς οι ίδιοι θα κρατάμε το κλειδί της δικής μας νίκης σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

Ελεύθεροι να επιλέγουμε την δυστυχία μας!!!

Έρχονται κάποιες στιγμές όπου παύουμε να καταλαβαίνουμε. Παύουμε όχι γιατί μας λείπει η καλή θέληση, η επίγνωση της σχετικής ανάγκης, η αυτόματη συμπάθεια με την αριστοτελική και όχι τη νεότερη, τη συναισθηματική σημασία του όρου. Και παύουμε να καταλαβαίνουμε γιατί στη θέση του φυσικού, βλέπουμε να ξεπροβάλλει κάτι ακατανόητο, που αγγίζει τα όρια της ασχημίας!!
Κι αυτό θα μπορούσε να είναι μια εικόνα πολύ συνηθισμένη πλέον στους δρόμους, τις πλατείες και τα πάρκα της Αθήνας. Ένας άντρας καθισμένος στην άκρη του πεζοδρομίου, μέρα-μεσημέρι, καρφώνει τη βελόνα στο χέρι του κι ένας άλλος είναι ξαπλωμένος στη μέση του πεζοδρομίου, σκεπασμένος με κάτι βρόμικα παλιόρουχα να ζητεί ελεημοσύνη. Οι περαστικοί, βιαστικά ρίχνουν μια αδιάφορη ματιά και συνεχίζουν το δρόμο τους.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΖΟΠΟΙΗΣΗ, ΤΗΝ ΠΟΛΤΟΠΟΙΗΣΗ;;;;

Ζούμε [ακόμη] σε μια εποχή που έχει υποταχθεί στη μαζοποίηση, την πολτοποίηση. Μιλώ γενικά, διότι υπάρχουν και πολλοί που παλεύουν απεγνωσμένα να σωθούν είτε διότι από γεννησιμιού τους έχουν ισχυρή προσωπικότητα, είτε διότι στην πορεία απεφάσισαν ότι δεν τους ταιριάζει να αποχρωματιστούν μέσα στη χοάνη αυτής της βάναυσης εποχής. Αυτό που δύσκολα μπορούμε να ξεπεράσουμε είναι το γεγονός ότι ο πολιτισμός είναι εξομοιωτικός σε μεγάλο βαθμό και χρειάζεται φοβερή προσπάθεια ν' αντισταθεί κανείς. Βέβαια στις μέρες μας δεν είναι μονάχα οι μηχανές που μας βάζουν στην ίδια μοίρα, αφού όλοι χρησιμοποιούμε τις ίδιες συσκευές ή τα διάφορα τυποποιημένα προϊόντα.

ΕΧΟΥΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ;;;;

Αυτή η πολιτική κατάσταση τελικά δεν είναι βαρετή ή δεν μας αφήνει να παραδοθούμε στη βαρεμάρα. Είναι τόσο περίπλοκη, τόσο ανόητη. Ωστόσο, διαπιστώνω ότι αυτό που κάνουμε ή δεν κάνουμε οι περισσότεροι είναι να περιμένουμε!!! Τι να περιμένουμε;; Εδώ η περίπτωση με παραπέμπει σε θεατρικό έργο ή σε κάποιο μυθιστόρημα όπου, παθητικά και χωρίς να έχουμε κάποιου είδους συμμετοχή, περιμένουμε τον θάνατο του ήρωα ή των ηρώων. Τώρα θα με ρωτήσετε ποιος είναι ο ήρωας και ποιοι είναι οι ήρωες!!! Ο καθένας ας γράψει το δικό του έργο για να βρει την απάντηση.

ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΩΝ ΠΕΘΑΜΕΝΩΝ!!!!!

Τρεις μέρες ήσαν αρκετές για να ξαναδώ με άλλη ματιά αυτά που συμβαίνουν στην κοινωνία μας κι ένιωσα μια βαθιά απογοήτευση για την κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει, για τις κακές σχέσεις που έχουν δημιουργηθεί μεταξύ μας, για το άθλιο παρόν και το άγνωστο μέλλον μας… Αλλά πόσο άθλιο είναι το δικό μας παρόν;;; Είμαστε με αλυσίδες ή χωρίς αλυσίδες. Είμαστε φυλακισμένοι ή ελεύθεροι να επιλέγουμε τη δυστυχία μας;;; Πώς θα βγούμε από την κρίση – σώοι και σοφότεροι ή άρρωστοι και περισσότερο οργισμένοι;; Ποιοι θα είναι οι εχθροί μας πλέον – οι πολιτικοί, οι μεγάλες δυνάμεις, οι αγορές ή εμείς οι ίδιοι;;; Μακριά λοιπόν από την τύρβη της αθηναϊκής καθημερινότητας αναζήτησα ένα ξεχασμένο βιβλίο…

ΑΝΑΣΤΑΣΗ 2015 !!!!

Είναι κάποιες στιγμές που η φαντασία λειτουργεί ερήμην μου. Δεν ρωτάει. Αρκεί μια παλιά φωτογραφία, το διάβασμα ενός βιβλίου, οι στίχοι ενός αγαπημένου ποιητή που έρχονται αυθορμήτως στο νου, ένα παλιό γράμμα, μια κάρτα, οι κουβέντες που αντάλλαξα με ένα αγαπημένο πρόσωπο… 

Έτσι αρχίζει η περιδιάβαση σε άλλες εποχές, που γλύκαναν την καρδιά μου και τώρα κοιμούνται στις σελίδες και της δικής μου προσωπικής ιστορίας. Κλείνω τα μάτια και βλέπω… Και τι δεν βλέπω;;; Η μνήμη είναι μια ατελείωτη γραμμή κι εγώ πάνω της κινούμαι δαιμονισμένα. Αγαπημένα πρόσωπα, χαμόγελα, γειτονιές που έζησα, δρόμοι που περπάτησα, η έρημη Πατησίων που έτρεχα σαν τρελός με την Φλορέτα, οι δάσκαλοί μου,  κορίτσια που ερωτεύτηκα,  οι εκδρομές με τους φίλους…

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΡΙΕΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ!!!!!

Η ταινία Μακριά από το Αγριεμένο Πλήθος ([Far From the Madding Crowd] είναι δράμα παραγωγής 1967 βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τόμας Χάρντι, σε σκηνοθεσία Τζον Σλέσιντζερ. Πρωταγωνίστρια της ταινίας ήταν η Τζούλι Κρίστι στο ρόλο μιας νεαρής και πανέμορφης Αγγλίδας, η οποία κατά την βικτωριανή περίοδο, προκαλεί τον πόθο σε τρεις άνδρες που τη διεκδικούν. Πλάι στην Κρίστι εμφανίζονταν  οι Τέρενς Σταμπ, Πίτερ Φιντς και Άλαν Μπέιτς. Ο σκηνοθέτης με την ταινία του  καυτηρίαζε τους ξέφρενους ρυθμούς και τα ήθη της αγγλικής κοινωνίας της δεκαετίας του '60, μεταφέροντας το θεατή στη βικτωριανή Αγγλία. Ήταν μια ταινία που άφησε εποχή, καθώς λέμε, και βέβαια αποτυπώθηκε στη μνήμη και για τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, αλλά και για το ιδεολόγημά της.

ΟΛΟΙ ΨΑΡΕΥΟΥΝ ΣΕ ΘΟΛΑ ΝΕΡΑ!!!!!!

Δεν μου κάνουν πλέον εντύπωση οι διαμαρτυρίες των «άτακτων» παιδιών που είτε λέγονται αντιεξουσιαστές είτε γενικώς αριστεριστές ή οτιδήποτε άλλο. Μιλώ για τα «άτακτα παιδιά» της σημερινής κοινωνίας που σπάζουν τζάμια, που βάζουν φωτιές και καταστρέφουν ξένες περιουσίες, που αναστατώνουν την κοινωνία για ψύλλου πήδημα και κανείς δεν ξέρει τι θέλουν. Εκδηλώνονται συνήθως εναντίον όλων και υπέρ κανενός. 

Οι κινητοποιήσεις συμπαράστασης σε κάποιον «αγωνιστή» είναι πάντα το άλλοθι. Δηλαδή ένα «άτακτο παιδί» που κάνει ένοπλες ληστείες θεωρείται «αγωνιστής» και «πολιτικός κρατούμενος»;;; Έχουμε χάσει πια την έννοια των λέξεων και το περιεχόμενό τους έχει γίνει κουβάς με απόνερα. Και αυτό που βλέπω είναι ότι το ρεύμα τους σέρνει πολλά σαρίδια μαζί με το ποτιστικό νερό. Αμφιβάλλω αν οι ταραξίες αυτοί θα είναι οι νέοι φορείς και απόστολοι μιας νέας εποχής. Κι ας μην ξεχνάμε  πως κύριο γνώρισμά τους στάθηκε πάντοτε, σε διάφορες ποικιλίες και εκφάνσεις, ο συγκεχυμένος πόθος για κάτι το απροσδιόριστο και το ανεπίτευκτο. 

Δημοσιογράφοι, πολιτικοί, παράσιτα και η κοινωνία της βίας!!!!!

Είναι φανερό πως όταν λείπει ο έλεγχος και η αντίδραση του κοινού, τα παράσιτα έχουν στην κοινωνία μας ευρύ πεδίο δράσης. Και τα τελευταία χρόνια έχουν πληθύνει τα ενοχλητικά αυτά ζωύφια που βρομίζουν την κοινωνία. Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν γίνει ο βραχνάς, όπως κι εκείνοι εκ των πολιτικών που παρουσιάζονται ως σωτήρες της χώρας και του λαού. Όμως, το χειρότερο όλων είναι αυτή η κυβέρνηση κι αυτός που σήμερα υποδύεται τον πρωθυπουργό, δηλαδή ο Αντώνης Σαμαράς. Ουδέποτε άλλοτε αυτή η χώρα ήταν τόσο άτυχη. Δηλαδή να την κυβερνούν κάποιοι καραγκιόζηδες και κάποιοι τυχοδιώκτες να συζητούν για το μέλλον της. Και το θέμα είναι ότι καθημερινά ασκείται βία στον λαό και από τους πολιτικούς και από τα μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα τα τηλεοπτικά κανάλια.

Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η βία ενυπάρχει στον άνθρωπο και δεν το λέω εγώ φυσικά. Θυμηθείτε μονάχα το γνωστό  λατινικό homo homini lupus. Ο Πλαύτος το είχε γράψει Lupus est homo homini. Αλλά και ο Thomas Hobbes μ' έναν αφορισμό του είχε πει κάτι παρόμοιο στο De Cive (1651): "That Man to Man is a kind of God; and that Man to Man is an errant Wolfe...". Κι επειδή ο κάθε άνθρωπος είναι ένα είδος Θεού, έχει την εντύπωση ότι μπορεί να κάνει τα πάντα στον άλλο άνθρωπο. Δεν θα φιλοσοφήσω περισσότερο για την ΒΙΑ, αφού ξέρουμε πολύ καλά ότι εφόσον ενυπάρχει στην ανθρώπινη φύση, βρίσκεται και στο επίκεντρο της θεολογίας και της φιλοσοφίας. Τώρα όμως, μετά την απροκάλυπτη βία που ασκείται από τα μέσα ενημέρωσης, τους πολιτικούς και το κράτος, πρέπει οπωσδήποτε ν' ασχοληθούν κι άλλοι κλάδοι της ανθρώπινης σκέψης και επιστήμης. Διότι δεν είναι μονάχα η οικογενειακή βία ούτε η πολεμική κ.λπ.

Τώρα πια η Βία δεν υπάρχει μονάχα στις κινηματογραφικές οθόνες ή εν πάση περιπτώσει αυτού του είδους η Βία ωχριά μπροστά σ' εκείνη που υφίσταται ο ελληνικός λαός τα τελευταία χρόνια. Η ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «Κουρδιστό πορτοκάλι» είναι πια ένα παραμύθι σε σχέση με τη ΒΙΑ που οι αγορές, οι τράπεζες, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα, οι Βρυξέλλες και η Γερμανία ασκούν στην Ελλάδα, καθοδηγώντας μια κυβέρνηση αχυρανθρώπων.

Είναι αυτονόητο ότι αυτή η Βία ασκείται ποικιλοτρόπως και την υφιστάμεθα οι πάντες. Άλλοι έχασαν τη δουλειά τους, άλλοι έκλεισαν την επιχείρησή τους, οι συντάξεις μειώθηκαν δραματικά, οι φόροι πολλαπλασιάστηκαν, τα χαράτσια είναι στην ημερήσια διάταξη, κάποιοι χάνουν τα σπίτια τους και τα καρπώνονται οι τράπεζες, πολλοί ξεπουλάνε τα πατρογονικά σπίτια και τα χωράφια τους, άλλοι δεν έχουν να φάνε κι άλλοι είναι άστεγοι... ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ!!!!

Είναι μια μορφή βίας που δεν την ξέραμε, αλλά πλέον την έχουμε μάθει όλοι πολύ καλά. Και σε αυτή την διελκυστίνδα έχουν συμμετοχή τα μέσα ενημέρωσης, οι τηλεδημοσιογράφοι των οποίων καθημερινά εμφανίζονται ως οι τιμητές όλων!!! Σας λέω ένα απλό παράδειγμα. Πριν λίγο καιρό διάβασα σε μια εφημερίδα ότι ένας δημοσιογράφος του Mega, είχε πάρει δάνειο ύψους περίπου 400.000 ευρώ, χωρίς καμία απολύτως υποθήκη από την τράπεζα FBB – όταν αυτή ανήκε στον εφοπλιστή Βίκτωρα Ρέστη. Τις σχετικές πληροφορίες είχε δημοσιεύσει το περιοδικό HOT DOC, σύμφωνα με το οποίο ο Β. Ρέστης προκειμένου να αποφυλακιστεί από τον Κορυδαλλό, αναγκάστηκε να καταβάλει στον εκκαθαριστή που τοποθετήθηκε στην FBB το συνολικό ποσό των 22.625.333, 89 ευρώ και 1.179.000 δολαρίων ΗΠΑ, προς εξόφληση των επισφαλών δανείων που είχε χορηγήσει επί των ημερών του η τράπεζα. Ανάμεσα στα χρήματα αυτά σύμφωνα με το έγγραφο της ανακρίτριας Κυριακής Κατσιβέλη, περιλαμβάνεται και το ποσό των 393.249,32 ευρώ που ήταν προς εξόφληση του δανείου που είχε λάβει ο γνωστός δημοσιογράφος που κάθε πρωί δείχνει να ενδιαφέρεται για τον "κοσμάκη" και κουνάει το δάχτυλο στους πολιτικούς που δεν γουστάρει... Και το αναφέρω αυτό το στοιχείο για να γίνει σαφέστερη η σχέση μεγαλοδημοσιογράφων και επιχειρηματιών.

Αλλά θα πω και το άλλο: σχεδόν όλα τα τηλεοπτικά κανάλια και οι μεγαλοεκδότες που κουμαντάρουν και τα κανάλια έχουν φάει από τον κρατικό κορβανά δισεκατομμύρια και χρωστάνε αμέτρητα... Μονάχα αυτά εάν εισέπραττε το κράτος, δεν θα χρειαζόταν να μας χαρατσώνει!!!!
Αλλά θα συνεχίσω άλλη φορά.

Η εποχή μας δεν είναι παρά η αποστομωτική απεικόνιση του ναυάγιου της λογικής!!!!

ΥΠΑΡΧΕΙ μια κούραση, τουλάχιστον από την πλευρά μου, στην καθημερινή κριτική θεώρηση της κοινωνίας και των κυρίαρχων θεσμών της. Όλοι έχουμε διαπιστώσει ότι τα άτομα που διαχειρίζονται τις τύχες μας έχουν βασικό τους κίνητρο τον ψυχρό λογισμό και δεν μπορώ να ξέρω αν είναι εντελώς απαλλαγμένα από συναισθηματικό φορτίο. Οι πράξεις πάντως δείχνουν ξεκάθαρα ότι αυτό απουσιάζει εντελώς. Κυρίως αναφέρομαι σε πολιτικούς και δημοσιογράφους που έχουν πιστέψει ότι αυτοί μονάχα έχουν το δικαίωμα και την υποχρέωση να κουλαντρίζουν τις τύχες μας. Προσοχή όμως γιατί δεν αναφέρομαι στο σύνολο της δημοσιογραφίας και των δημοσιογράφων. Απλώς δείχνω την μερίδα εκείνων που κρατούν πόστα στα ισχυρά μέσα ενημέρωσης και είναι βέβαιο ότι αποτελούν το μακρύ χέρι των οργανωμένων συμφερόντων. Ξέρουμε πλέον ότι τα οργανωμένα συμφέροντα πορεύονται με την ακαμψία ρομπότ που πατάει και ισοπεδώνει. 

Εδώ δεν έχει νόημα πλέον να παραθέσω για άλλη μια φορά ονόματα. Όποιος διαβάζει τον φίλο μου τον Χάρη Κοντ. θα καταλάβει καλά. Ο Χάρης ευτυχώς έχει κεραίες και αποτελεί τον ληξίαρχο που δίνει το σήμα κινδύνου. Υπάρχουν προβεβλημένοι δημοσιογράφοι που μονοπωλούν το προσκήνιο για τους οποίους εύκολα μπορούμε να διαπιστώσουμε ατομικά τραύματα της πρώτης νεανικής ηλικίας, απόκρυφες μνησικακίες, παρασιωπημένα πάθη, απροσδόκητες στη σύνθεσή τους κληρονομικότητες, επιδράσεις αισθητές ή αδιάγνωστες του περίγυρου, που έχουν συγχωνευτεί σε γραμμές πορείας, θεωρίες με λογικά άρτια διάρθρωση.

Αυτοί, λοιπόν, αποτελούν τους ανθρώπους, τους έμπιστους ανθρώπους, των οργανωμένων συμφερόντων, που έχουν το πάθος της πλεονεξίας και του εξουσιασμού, και που τα κατευθύνει ο ψυχρός λογισμός που ανέφερα παραπάνω. Και ψυχρός λογισμός σημαίνει αδιαφορία προς τον πλησίον, αναλγησία, άκαρδος υπολογισμός. Αν καθίσει κανείς και αναλύσει και καταλάβει τα παιχνίδια που παίζονται καθημερινά στις πλάτες του λαού, θα πελαγώσει. Κι όταν η καρδιά μας πελαγώνει, τότε καταριόμαστε το λογικό που το βλέπουμε να προδίνει την καρδιά μας.

Εμείς, από τη μικρή αυτή γωνίτσα, πολύ λίγη έως ελάχιστη επίδραση μπορεί να έχουμε ή να επηρεάσουμε. Ο έλεγχος δεν ανήκει πλέον στους φύσει και θέσει τιμητές, που θα έχουν την αυθεντικότητα της ευθύνης γιατί και η αυθεντικότητα της προσωπικότητάς τους θα είναι κυρωμένη από την κοινή συνείδηση και η αρμοδιότητα της κρίσης τους είναι αδιαφιλονίκητη. Ο έλεγχος σήμερα έχει περάσει στους ξυλοσχίστες και σημαίνει εμπαθή και κατά κανόνα ιδιοτελή πολεμική που τη συνθέτει συνονθύλευμα κουτσομπολιού, συκοφαντίας και κακοπιστίας και που ασκείται από σεσημασμένους αμαθείς δημοσιογράφους και δημοσιολόγους και απευθύνεται προς αμαθείς, προθυμότατους πάντοτε αποδέκτες της οποιασδήποτε μωρίας. Άλλωστε είναι γνωστό και παγιωμένο ότι η τόλμη της αυθάδειας δεν γνωρίζει όρια.

Από τον Λάμπρο Πορφύρα στον Σάμουελ Μπέκετ, από τον Νίκο Γκάτσο στον Αντον Τσέχοφ και από τον Κάφκα στον... ή το λάθος της αδράνειας!!!

Ενα στίχο του αγαπημένου μας -και χαμηλόφωνου- ποιητή Λάμπρου Πορφύρα εναπόθεσε ο φίλος μου Κώστας Πολίτης σαν σχόλιο στη φωτογραφία που ανάρτησα στο facebook, όπου ο άνθρωπος ανασηκώνει το γαλάζιο πέπλο και βλέπει να ξανοίγεται μπροστά του η καταπράσινη φύση. Κι αυτό, φυσικά, είναι μια ματιά σ' έναν αισιόδοξο ορίζοντα. Αναζήτησα το σχετικό στίχο και τώρα τον παραθέτω μαζί με ένα απόσπασμα από το υπόλοιπο ποίημα του Πορφύρα:

Aπόψε, ἡ γῆ σου εἶν᾿ ὄμορφη -Θέ μου- ὅλη πέρα ὡς πέρα:
τὸ λόφο ρείκια κόκκινα τὸν ἔχουνε στολίσει,
σὰ νά ῾ναι μιὰ παραμονὴ γλυκιᾶς γιορτῆς, κι ἡ μέρα
σὰν ἀγαθὸ χαμόγελο κι ἐκείνη ἀργεῖ νὰ σβήσει.

Δεξιά, ζερβὰ στὴ μοναξιὰ τοῦ δρόμου οἱ λεῦκες μένουν
ἀκίνητες στὸ λίγο φῶς, δὲ σειέται ἕνα κλαδί τους,
δὲν τρέμει οὔτ᾿ ἕνα φύλλο τους· ὅπου κι ἂν δεῖς σωπαίνουν
καὶ σὰ μιὰ δέηση βουβή, θαρρεῖς, εἶν᾿ ἡ σιωπή τους.

Συγχρόνως ο νους μου γύρισε σ' έναν άλλο σπουδαίο θεατρικό συγγραφέα, που αγάπησα [κι έχω γράψει ένα βιβλίο γι' αυτόν που σύντομα θα κυκλοφορήσει] και αναφέρομαι στον Ιρλανδο-γάλλο Σάμουελ Μπέκετ, που έγραψε το περίφημο ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ. Όπως θα γνωρίζουν οι περισσότεροι φίλοι, πρόκειται για ένα έργο που έχει σημαδέψει τη θεατρική ιστορία του περασμένου αιώνα και συνεχίζει την πορεία του στο παγκόσμιο θέατρο. Φαίνεται πως το θέατρο του παραλόγου, του οποίου υπήρξε βασική κολόνα, εξακολουθεί να έχει ισχύ και αφού τα έργα του παίζονται ακόμη, πάει να πει ότι το κοινό κάτι βρίσκει. Το έργο αυτό γράφτηκε το 1952 και το 1953 ανέβηκε στο θέατρο. Δηλαδή είναι ένα έργο εξήντα χρονών και πλέον και δείχνει ότι ακόμη έχει αντοχές, όσο δεν αλλάζει αυτός ο κόσμος. Κι αν θυμηθούμε τον στίχο ενός άλλου ποιητή μας, του Νίκου Γκάτσου, στο τραγούδι "Κεμάλ", θα βυθιστούμε στη σιωπή: "Αυτός ο κόσμος δεν θ' αλλάξει ποτέ..."!!!

Αυτό που υπογραμμίζεται στο έργο του Μπέκετ είναι η αναμονή και δυστυχώς εκεί εμφιλοχωρεί και η απελπισία. Ο άνθρωπος περιμένει κάποιον που όμως δεν έρχεται - και δεν πρόκειται να έρθει ποτέ. Τελικά, αυτό το μυστήριο της απουσίας, μας ταλαιπωρεί πολλούς ή τους περισσότερους. Πόσο θα περιμένουμε τον Γκοντό, που δεν ξέρουμε αν θα έρθει;;; Μήπως πρέπει να το πάρουμε απόφαση ότι... δεν θα έρθει;;; Και το λέω αυτό διότι ο άνθρωπος είναι το ζώο που δεν του φτάνει μόνο να ζει, αλλά όπως απλά το λέει και ο Αντον Τσέχοφ, θέλει και να ξέρει γιατί ζει. Έτσι και στην περίπτωση του δικού μου συλλογισμού, θέλει να ξέρει και γιατί θα πρέπει να περιμένει - τον οποιονδήποτε Γκοντό!!!

Και τι παρατηρούμε ότι συμβαίνει κατά τη διάρκεια της αναμονής;;; Πλήρης αδράνεια... Μια αδράνεια που παραλύει. Βέβαια κάτι παρόμοιο, αλλά κάπως διαφορετικό είναι κι αυτό που συμβαίνει στον ΠΥΡΓΟ του Κάφκα όπου ο Κ., ο ήρωας, περιμένει μια δικαίωση, δηλαδή να του δώσουν τη θέση που του έχουν υποσχεθεί...

Θέλω να πω, τελικά, ότι μια ζωή θα περιμένουμε ή θα εξουδετερώσουμε την αδράνεια που μας χαρακτηρίζει;;;

Περιστατικά μιας κάλπικης ζωής!!!!!

ΤΕΛΙΚΑ, μήπως είχαμε γίνει τοξικομανείς της ευμάρειας, που είναι κάτι απύθμενο ή πιο σωστά ένα παραισθησιογόνο που προκαλεί εθισμό και όπως είναι φυσικό απαιτεί όλο και μεγαλύτερες δόσεις;;; Είναι αλήθεια και δεν πρέπει να το αρνηθούμε ότι από τότε που οι ανάγκες πολλαπλασιάστηκαν, αφήνιασαν θα έλεγα καλύτερα, μπήκαμε σ' ένα κύκλωμα εξανδραποδιστικό. Γιατί ο πολλαπλασιασμός των αναγκών δεν είναι μια σταθερή κατάσταση, αλλά μια πρόοδος γεωμετρική...

Αυτά σκεφτόμουν όταν τις παραμονές των Χριστουγέννων είδα μια κυρία να ζητιανεύει απέναντι από τον Μαρινόπουλο στους Αμπελοκήπους. Έως εδώ, θα μου πείτε, πού βλέπεις το παράξενο;;; Ότι δηλαδή, εδώ που μας έχουν φέρει τα Μνημόνια επόμενο είναι μια γυναίκα να ζητιανεύει κ.λπ. Το θέμα είναι ότι είχε απλωμένο το δεξί χέρι και στο άλλο κρατούσε κοντά στο αυτί της ένα... κινητό τηλέφωνο και μιλούσε!!!!

Έβγαλα το δικό μου κινητό κι άρχισα να την φωτογραφίζω. Περιττό να σας πω ότι με διαολόστειλε και βγάζει το ένα παπούτσι της και μου το πετάει κι ενώ σκύβει να το ξαναπάρει άρχισε να με κυνηγάει. Ο κόσμος κοίταζε παράξενα χωρίς να έχει καταλάβει την αιτία του κυνηγητού...

Έξω από τον Α/Β [το σούπερ-μάρκετ] στο Κ.Χαλάνδρι βρισκόταν για πολύ καιρό μια κυρία που έκανε την κακομοίρα και ζητούσε αφενός το καρότσι να το βάλει στη θέση για να πάρει το 1 ευρώ ή ζητιάνευε. Κάποια μέρα την βλέπω εδώ στους Αμπελοκήπους, στην αντικρινή πολυκατοικία, να μπαίνει καλοντυμένη στην... τρίχα. Την ξαναείδα και δεύτερη και τρίτη φορά.. Ομολογώ όταν την είχα πρωτοδεί έξω από τον Α/Β είχα συγκινηθεί και μάλιστα της έδωσα το καρότσι όπου είχα βάλει ένα ευρώ, αλλά στην πορεία σταμάτησα...

Αυτά απλώς είναι δυο περιστατικά. Όπως πολλά περιστατικά μπορεί ο καθένας να αναφέρει με πραγματικά πεινασμένους, άνεργους κ.λπ. Μη προτρέξετε να μου πείτε ότι... δεν ξέρω, δεν βλέπω, δεν έχω καταλάβει και άλλα ηχηρά παρόμοια.

Το άλλο περιστατικό είναι ότι προχτές πάλι μιλούσα μ' ένα ζευγάρι φίλων [παλιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ] που έχουν στην ιδιοκτησία τους μια πολυκατοικία, μένουν στο ρετιρέ, νοικιάζουν τους άλλους ορόφους και είναι καθωσπρέπει επαγγελματίες [που δεν έχουν δουλειές τώρα]. Όμως τα έχουν με το ΠΑΣΟΚ και με την παρούσα κυβέρνηση και με τον Παπανδρέου που είχε πει ότι λεφτά υπάρχουν και γιατί τούτο ή εκείνο και ότι δεν υπάρχει άλλη εναλλακτική λύση από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Ελληνες του Καμμένου!!!

Μια άλλη περίπτωση, επίσης παλιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που στα χρόνια των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ έφτιαξαν τρία μαγαζιά [οπτικά] και δούλευαν πολύ καλά και τα παιδιά σε ακριβά ιδιωτικά σχολεία κ.λπ. Τώρα που μας έχει ανακατώσει η οικονομική κρίση, και τα μαγαζιά δεν πάνε καλά, τα έχουν όχι μόνο με τον Γιώργο αλλά και με τον Ανδρέα Παπανδρέου γιατί -μου έλεγαν- μας φόρτωσε δάνεια και διάφορες άλλες βλακείες!!!!

Θέλω να πω ότι είναι και αυτά και δεν πρέπει να τα αγνοούμε. Περιστατικά που για μένα τουλάχιστον δείχνουν μια κάλπικη εικόνα, μιας κοινωνίας, που τελικά είναι εντελώς αψυχολόγητη. Είναι συναρπαστικές ενδείξεις ότι εύκολο είναι ν' ακολουθήσει κανείς το ρεύμα που πλασάρουν για λόγους τηλεθέασης τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης που θέλουν επιπλέον να δείχνουν ότι είναι ευαίσθητα στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες. Τα ΜΜΕ όμως δεν μας είπαν ποτέ πόσα χρωστάνε στο κράτος!!!!

Είναι αλήθεια ότι έχουν έρθει τα πάνω... κάτω στην ελληνική κοινωνία, αλλά θα πρέπει να δούμε την κατάσταση στην πραγματική τους διάσταση. Ζούμε σε μια κοινωνία απόλυτα σχετική!!!!

Από τότε που διαδόθηκε η ανώτατη παιδεία, ο κόσμος γέμισε επηρμένους ανθρώπους!!!

Αφορμή ήταν... το ψαράκι!!!!

Αν και ζούμε σ΄ένα κλίμα γενικού εκβιασμού, δεν θεωρώ ότι ο πίνακας, που προτείνω, είναι ζοφερός.  Η Hannah έγραψε ότι η ζωή θέλει χρώμα, κι εγώ από εκεί αρπάχτηκα και της έγραψα ότι ναι η ζωή θέλει χρώμα!! Ας το πάρουμε ως σύνθημα της μέρας και της εβδομάδας που έρχεται... Κι εκείνη μου απάντησε ότι "μας έχουν κλέψει ακόμη και την παλέττα"!!! Υπερβολές... Ίσως η εποχή μας να προσφέρει περισσότερες ευκαιρίες στους αγύρτες και να βλέπουμε ότι πολλαπλασιάζονται τα μέσα της νοθείας και της απάτης. Δεν έχω όρεξη να συντάσσω ιερεμιάδες γιατί είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος. Ρεαλιστής...

Θα σας έλεγα ότι στη ζωή μου έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους και άλλωστε και σήμερα θα τους βλέπετε, που νομίζουν ότι ο ίσκιος τους είναι δυο νομάτοι!! Με το άκουσμα της φωνής τους και τ' ανοιχτά στόματα των ανίδεων από κάτω, τους κάνουν να πέφτουν σ' έκσταση αυτοθαυμασμού. Τα προσφορότερα παραδείγματα αντλούνται κυρίως από το χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της πολιτικής, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν υπάρχουν σε αφθονία και σε άλλους κοινωνικούς ή επαγγελματικούς χώρους. 

Έχω γνωρίσει ανθρώπους που πέρασαν τη ζωή τους εμβρόντητοι μπροστά στον εαυτό τους. Και το τραγικό είναι πως όταν κοιτάζονται στον καθρέφτη δεν βλέπουν ή δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τη λεοντή!!!! Κι εδώ ξανασκέφτομαι εκείνο το συμπέρασμα στο οποίο συνήθως καταλήγουμε όλοι ότι χρειάζεται... παιδεία! Γελάω και τώρα. Μακάρι να ήταν μονάχα η έλλειψη παιδείας. Γιατί είναι και η γενικότερη αγωγή που έχουν πάρει οι άνθρωποι. Δεν μπορεί να είναι μονάχα η έλλειψη παιδείας υπεύθυνη για την βρομιά, τη δυσωδία, τη νοθεία και την απάτη που κυκλοφορούν στο αίμα της κοινωνίας μας. Αναρωτιέμαι αν το σημερινό αδιέξοδο έχει δημιουργηθεί από τους σπουδαγμένους ή από τους απλούς ανθρώπους!!! Κι όταν ακούω τη σαχλαμάρα πως η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, τρελαίνομαι, αλλά μετά σκάω στα γέλια. 

Μπορεί, λοιπόν, να έχουν θεσμοθετηθεί εκπαιδευτικές ειδικότητες απίθανες, εκείνο όμως που δεν καταφέραμε να δημιουργήσουμε είναι μια παιδεία προικισμένη με κοινωνική αγωγή, μια παιδεία που να παράγει ανθρώπους. Αυτό εύκολα συνάγεται από το γεγονός ότι στην κοινωνία μας παρουσιάζουν έξαρση η μισαλλοδοξία, η απάτη, η αντιζηλία, η εγκληματικότητα, η υποκρισία, και πολλά άλλα που μας οικοδομούν μια εικόνα που ξεπερνάει τις γνωστικές μας ικανότητες για να εξηγήσουμε την κατάσταση. Πρέπει να εντοπίσουμε και ν' απομονώσουμε τα πρότυπα της αυθαιρεσίας και να βοηθήσουμε ώστε να υπάρξει δικαιοσύνη στην κοινωνία μας.

Η πανούκλα των άκρων διαλύει την ελληνική κοινωνία

Θλίψη για τη δολοφονία ενός νέου ανθρώπου από έναν εγκληματία, ο οποίος όπως ανακοινώθηκε ανήκει στη Χρυσή Αυγή. Θλίψη και πάλι θλίψη. Κι επειδή ξέρω ότι θ' αρχίσουν ξανά οι ανακοινώσεις των κομμάτων του λεγόμενου συνταγματικού τόξου, διαφόρων προσωπικοτήτων, που θα καταδικάζουν και θα καλούν σε εκδηλώσεις εναντίον του φασισμού και τα γνωστά, ενώ τα μέσα ενημέρωσης και οι τηλε-εισαγγελείς θα το έχουν ψωμοτύρι για αρκετές μέρες, αρχίζω να μη νιώθω καλά.

Είναι φανερό πλέον ότι η πανούκλα έχει απλωθεί σε όλη τη χώρα και κατατρώγει την ελληνική κοινωνία. Έχει θεριέψει, κι έχει πάρει τη μορφή επιδημίας και σιγά-σιγά, αλλά σταθερά παραλύει τη ζωή της χώρας. Τα εγκληματικά στοιχεία που μαχαιρώνουν ή εκείνα που βάζουν φωτιές και πυρπολούν ξένες περιουσίες και κατακαίνε και ανθρώπους, δεν έχει σημασία πια πού ανήκουν. Ανήκουν στο περιθώριο και έχουν όλα τα χαρακτηριστικά μισανθρώπων. Κι επειδή τώρα όλοι έχουν στραμμένη την προσοχή τους στη Χρυσή Αυγή, δεν βλέπω ν' αναρωτιέται κανείς από τους πολιτικούς πώς γιγαντώθηκε η εγκληματική αυτή οργάνωση και πως έχουν θράσος να μιλάνε δημόσια τα μέλη της που αυτο-αποκαλούνται Ελληνες!!! 

Πώς η Χρυσή Αυγή κατάφερε να μπει στη Βουλή;;; Ποιες πολιτικές δυνάμεις δημιούργησαν ευνοϊκό γι' αυτήν κλίμα ώστε να διεκδικήσει και, τελικά, να υποκλέψει την ψήφο του ελληνικού λαού;;; Όλα τα κόμματα τώρα βρήκαν άλλοθι την εγκληματική δράση των χρυσαυγιτών για να αποστρέψουμε την προσοχή μας από τα έργα τους και να διεκδικήσουν τίτλους δημοκρατικότητας. Πάντως κάποιους βόλευε να υπάρχει και ν' ακούγεται αυτό το ναζιστικό μόρφωμα. Κάποιοι τηλε-δημοσιογράφοι για να κάνουν τηλεθέαση έκαναν εκπομπές στην τηλεόραση και τώρα τηρούν σιγήν ιχθύος.

ΕΠΕΙΔΗ η πολιτική που είναι ένα παιχνίδι, πρέπει κάποτε να πάψει να παίζεται ερήμην του ελληνικού λαού, αυτός ο ίδιος ο λαός με τη φρόνηση που διαθέτει, ας αναλάβει το ξεκαθάρισμα του τοπίου, δηλαδή να εκπαραθυρώσει από τη Βουλή τη Χρυσή Αυγή και όσους παίζουν παιχνίδια κομματικά και θέλουν απλώς τη διάλυση της κοινωνίας που αυτή τη στιγμή βάλλεται πανταχόθεν. Η πολιτική φρόνηση φαίνεται πως έχει πάει περίπατο και οι πολιτικοί σήμερα, στην πλειοψηφία τους επιδιώκουν την πολιτική προσωπική τους επιβίωση και δευτερευόντως την ηρεμία του τόπου. 

Προχτές βγήκε δημοσίως ο Καμμένος, αρχηγός των Ανεξάρτητων Ελλήνων, και κραύγαζε στο πλήθος να λιντσάρουν τον δήμαρχο Χρ. Πάχτα. Ο Τσίπρας καλεί τον ελληνικό λαό σε μια συνεχή, αέναη και καθημερινή κινητοποίηση για να γκρεμίσει την κυβέρνηση την οποία ελεεινολογεί σε όλους τους λόγους του. Η πολιτική ζωή του τόπου έχει προσλάβει πολεμικό χαρακτήρα. Η αντιπολίτευση έχει οργανώσει κατά τέτοιο τρόπο την πολιτική δράση της που δημιουργεί κλίμα ευεπίφορο σε ακραίες συμπεριφορές. 

Ο αντίλογος είναι πως η κυβερνητική πολιτική οδηγεί σε ακραίες συμπεριφορές. Θα το δεχτώ και αυτό. Αλλά, ΕΜΕΙΣ είμαστε δημοκράτες, είμαστε αριστεροί και επιτρέπεται να χρησιμοποιούμε τα ίδια ευτελή και πιο απαράδεκτα μέσα, αδιαφορώντας αν συμβάλλουμε κι εμείς στον κατακερματισμό του κοινωνικού ιστού και στο σμπαράλιασμα της χώρας;;; Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει επιλέξει τη στρατηγική της έντασης και συνεχίζει ακάθεκτη, χωρίς να σκέφτεται τις συνέπειες..

Όλοι τώρα κρατάνε ένα μαχαίρι στα δόντια και κάνουν παλαβομάρες. Δεν φτάνει να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα... Να ψοφήσει κι ο ίδιος ο γείτονας. Τι ανθρωποφαγία είναι αυτή;;; Η βία  κυριαρχεί, οι διάφορες ομάδες, είτε πολιτικές είναι είτε συνδικαλιστικές είτε εκφράζουν κάποια οργανωμένα συμφέροντα, με απίστευτη βουλιμία επιδιώκουν καθημερινά να διαμορφώσουν κλίμα για να εξοντώσουν τους άλλους [αφίσες: "Προχωράμε χωρίς αυτούς", "Ή εμείς ή αυτοί"]. Και ισχυρίζονται ότι κάνουν πολιτική!! Όπως ο Καμμένος που δικαιολογήθηκε κατόπιν εορτής ότι εννοούσε λιντσάρισμα... πολιτικό!!!!

Δηλαδή, να φωνάξουμε αυτούς που προκρίνουν τη βία και την αυθαιρεσία για να διαμαρτυρηθούμε μαζί και να καταδικάσουμε τη Χρυσή Αυγή;;; Μα δεν γίνεται. Εμείς έτσι κι αλλιώς τη Χρυσή Αυγή την έχουμε γραμμένη στα μαύρα κατάστιχα.

Ξαναρωτώ: Πού πάμε;;;; Φοβάμαι ότι δεν υπάρχει άλλη απάντηση πέρα από εκείνη που ο ίδιος ο λαός θα δώσει κι αυτή θα ανοίγει δρόμο σε μια κοινωνία δημοκρατική και όχι κοινωνία βίας και αυθαιρεσίας.

ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ, ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ!!!

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η ημερήσια διάταξη της ζωής μας, καθορίζεται από εμάς τους ίδιους ή πρέπει να καθορίζεται από εμάς!!! Μπορεί να έχουμε πέσει στην εποχή των κατσαρίδων που τις συχαίνεται όλος ο κόσμος, αλλά καλό είναι να σχεδιάζουμε την εξαφάνισή τους. Μην αφήνετε το μαζικό να εκμηδενίζει το προσωπικό. Ίσως περνάνε μια δοκιμασία όλοι οι θεσμοί και το ζήτημα είναι ποιος τους προασπίζει!!!
 

Πάντως είναι αλήθεια ότι ζητάμε μια ελπίδα για λύση των περίπλοκων προβλημάτων που μας βασανίζουν σήμερα και που είναι κυρίως οικονομικά, πολιτικά, αλλά και γενικότερα κοινωνικά. Σε δύσκολες εποχές ανθίζουν οι αστρολόγοι και οι καφετζούδες, όπως επίσης και πολλαπλασιάζεται η ενασχόληση των ανθρώπων με τα τυχερά παιχνίδια, τα λαχεία, τον ιππόδρομο, τα ποδοσφαιρικά στοιχήματα [κι εδώ αναρωτιέται κανείς πώς δόθηκε ο ΟΠΑΠ, που είναι ένα χρυσωρυχείο...].
 

Φαντάζομαι θα έχει γίνει κατανοητό ότι όσα γράφονται εδώ είναι διατυπώσεις ενός λογισμού που παραμένει ελεύθερος σκοπευτής, που πάει να πει ότι δεν διεκδικώ τίτλους αυθεντίας, δεν έχω δεσμεύσεις... Απλώς, σκέφτομαι!! Το μυαλό είναι βέβαιο ότι πάει αμέσως στο γνωστό ρηθέν από τον Καρτέσιο [γι' αυτό δικαιούται να αναρτήσουμε το πορτρέτο του] ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΑΡΑ ΥΠΑΡΧΩ [λατινιστί: cogito ergo sum].
 

Μπορεί αυτή η σκέψη να διαλύσει κάθε άλλη που εμπεριέχει αρνητικούς τόνους;;; Ζούμε σε μια κόλαση, όπως ας πούμε την ψυχανεμίστηκε ο Κάφκα ή όπως την εννοεί [αλήθεια, πώς την εννοεί;;;] ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ;;; Πεθαίνουν καθημερινά άνθρωποι, χάνονται συνειδήσεις, εξαφανίζονται ηθικές αξίες... Απασχολεί κανέναν αν θα χαθούν συνάνθρωποι λόγω της κρίσης;; Αυτοί οι καθ' ύλην αρμόδιοι, οι κυβερνώντες, με την τακτική που ακολουθούν, αφού σκέφτονται μονάχα πώς θα κερδίσουν τις μάχες... επί χάρτου, πιστεύω ότι θα είχαν υπόψη τους εκείνο που είχε πει ο Μέγας Ναπολέων όταν αντίκρισε ένα πεδίο μάχης σπαρμένο με χιλιάδες νεκρούς, δηλαδή πτώματα στρατιωτών: "Μια νύχτα του Παρισιού θα το επανορθώσει όλο αυτό..."!!!!

Ο διάλογος δεν επιβάλλεται απλώς, αλλά είναι όρος για να συνεχίσει την πορεία της η χώρα μας!!!

ΑΥΤΑ που όλοι βλέπουμε είναι εξελίξεις αποτρόπαιες, θα έλεγα. Και το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, στους σημερινούς άθλιους καιρούς, είναι ότι ο διάλογος δεν επιβάλλεται απλώς, αλλά είναι ο προϋποθετικός όρος για τη σύρροπη πολιτική και κοινωνική πορεία της χώρας και αυτή η πορεία που θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της Ελλάδας στην Ευρώπη. 

Βλέπει κανείς ότι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο και μην τολμήσει να πει ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και μόνη λύση είναι οι εκλογές!!! Οι εκλογές πριν την ώρα τους θα μας αποτελειώσουν. Αυτά τα στοιχεία που δίνουν οι αληθινές ή ψεύτικες δημοσκοπήσεις τουλάχιστον είναι αρκετά, αφού κανείς δεν είναι σε θέση ν' αποκτήσει είτε αυτοδυναμία είτε πλειοψηφικό ρεύμα, για να καταλάβουμε ότι κάποιοι ή όλοι τραβάνε το σχοινί. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτή την την άθλια τακτική της ΟΛΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματικά κρατάνε 625.000 ομήρους, μαθητές και γονείς. Βέβαια αυτοί με τη σειρά τους θα πουν ότι το κράτος, η κυβέρνηση κρατάει ομήρους τους μαθητές. 

Από την άλλη μεριά έχουμε αυτά τα θανατηφόρα νούμερα της ανεργίας που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και παρουσιάζει αυξητικές τάσεις. Κι εδώ, η πανάθλια κυβέρνησης της Δεξιάς και του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να καταλάβουν ότι το πράγμα δεν πάει παραπέρα. Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.

Δεν μιλάω ως επαγγελματίας πολιτικός, αλλά ως ένας πολίτης σκεπτόμενος και πανταχόθεν βαλλόμενος. Επαγγελματίες πολιτικοί είναι όλοι τους, ακόμα κι αυτοί οι τρισάθλιοι του ΣΥΡΙΖΑ που παριστάνουν τις μωρές παρθένες, κι επειδή επιζητούν μετά μανίας την κυβερνητική εξουσία, σπρώχνουν την κοινωνία για να γίνει παρανάλωμα του πυρός. Φτάσαμε στο σημείο να κρατιέται αντιπολιτευτικά ο ΣΥΡΙΖΑ με τους απολυμένους της ΕΡΤ, που έχουν καταλάβει το κτίριο στη Μεσογείων και παίζουν τις κουμπάρες και ασκούνται στην επαναστατική γυμναστική, και να στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά μανίας τη συνδικαλιστική δημοκοπία των εκπαιδευτικών, οι οποίοι θέλουν να ανατρέψουν την κυβερνητική πολιτική!!!!

Διαπιστώνω ότι όλοι τους, ένθεν κακείθεν, είναι μεθυσμένοι με τον ήχο των λέξεων που καθημερινά εκτοξεύονται δια των εκατέρωθεν ανακοινώσεων. Εγώ ο τρίτος, που πιθανόν να εκφράζω και άλλους χιλιάδες, λέω ότι η πολιτική λογοφιλία μπορεί να αδιαφορεί για τη στερεότητα του λογικού υπόβαθρου, αλλά περισσότερο ενδιαφέρεται για την εντυπωτικότητα του φραστικού πυροτεχνήματος.

Να πάψει και από τους κυβερνητικούς και από τον ΣΥΡΙΖΑ η προσπάθεια απόσπασης μιας κάποιας επιδοκιμασίας από ορισμένες πλευρές του ελληνικού λαού. Μην ψάχνουν για χειροκροτήματα και επευφημίες. Να διαφωτίσουν και να παρακινήσουν τον κόσμο να σκεφτεί πάνω στα προβλήματα και να δεχτεί τις λύσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Θύματα οι άνεργοι, θύματα οι μαθητές, θύμα όλη η ελληνική κοινωνία. Κάτι πρέπει να γίνει!!!!

Υπάρχει μια φωνή πείρας, ψύχραιμη και ανιδιοτελής;;;;

ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ!!!!
Δεν υπάρχει σ' αυτή την κοινωνία μια φωνή πείρας, ψύχραιμη και ανιδιοτελής;;;
Αυτό που καθημερινά βλέπουμε είναι η κατρακύλα στη συναλλαγή και στο παζάρι.
Δεν μπορεί κάποιοι δημοκόποι να εμπορεύονται την αγωνία των νέων ανθρώπων για να ικανοποιήσουν τα κομματικά τους συμφέροντα.

• Δεν είναι δυνατό κάποιοι τσαρλατάνοι να εκμεταλλεύονται τις ευαισθησίες και τον ψυχισμό των νέων για να εκπορθήσουν την κυβερνητική εξουσία.

• ΕΑΝ υπαρχει μια φωνή πείρας, ψύχραιμη και ανιδιοτελής, ΠΡΕΠΕΙ ν' ακουστεί γιατί η σύγχυση απλώνεται παντού.

Ξηλώθηκαν οι ιδεολογίες και η ελπίδα μιας νέας αναγέννησης δεν μπορεί να περνάει από το ανοιχτό πουκάμισο του τουφεκαλεύρη αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, που θέλει να προσφέρει στους νέους το άνετο αποκούμπι ενός νέου δήθεν αντικομφορμισμού.

Ο διχασμός της κοινωνίας...

Όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι έχουμε κατολισθήσει, λες και είμαστε σπρωγμένοι από μια ακατανίκητη δύναμη, σ' έναν παραλογισμό γενικής μορφής, που τελικά δεν υπάρχει λόγος να χαρακτηρίζεται ως παραλογισμός, αφού έχει γίνει καθεστώς ζωής. Βρισκόμαστε απέναντι στο διχασμό της κοινωνικής και ψυχολογικής συνείδησης της ελληνικής κοινωνίας και μερικές φορές ηθικολογούμε όταν προσπαθούμε ν' αντικρίσουμε  το φαινόμενο του βίου με ηθικό γνώμονα τις παλιές ηθικές αξίες, και αφηνόμαστε στο ρεύμα άβουλοι, ανήμποροι και ανυπεράσπιστοι, θύματα ενός πλέγματος ενοχής για την αδυναμία αντίδρασης σε ό,τι ψυχικά αποκρούομε και αισθανόμαστε σαν χρέος απέναντι του ίδιου του εαυτού μας να καταδικάσουμε.
 

Δεν μπορώ να ξέρω αν η εποχή μας είναι, όπως συνήθως λέμε, "μεταβατική". Εξάλλου δεν νομίζω ότι είμαστε πεπεισμένοι γι' αυτήν την μεταβατικότητα. Προσδοκούν πολλοί μιαν αναγέννηση που θα είναι ικανή να ξαναδώσει στους ιστούς σφριγηλότητα για ν' αντισταθεί στη φθορά. Αλλά, η ηθική συνείδηση του καιρού μας δεν είναι ενιαία και σε καμιά περίπτωση δεν ταυτίζονται οι ιδεολογικές και ψυχικές αντιδράσεις των διαφόρων γενεών...
 

Δεν το βρίσκω πάντως φρόνιμο να ρυθμίζουμε την αγωγή μας μ' έναν απειθάρχητο αυτοματισμό που τελικά θα μένει μετέωρος διότι καθορίζεται με ευκρινή διαχωριστικά κομματικά κριτήρια. Τουλάχιστον θα συμφωνούσαν οι περισσότεροι ότι ζούμε σε μια εποχή σύγχυσης, ασυδοσίας και αδυναμίας προσανατολισμού.
 

Εγώ πάντως έχω την αίσθηση ότι προχωρούμε με ανοιγμένα πανιά προς το άγνωστο. Αλλά μέσα σ' αυτούς τους δύσκολους καιρούς της σύγχυσης, της αστάθειας, χρειάζονται φωνές πείρας, ψύχραιμες και ανιδιοτελείς, και όχι οι φωνές εκείνων που είναι πιστοί και πειθαρχικοί υπήκοοι των κομματικών διαφημιστικών συνθημάτων.
Έρρωσθε!!!!

Κοινωνική αντεπανάσταση έχει εξαπολύσει η δικομματική κυβέρνηση...

ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΤΟΥΤΗ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ έχει εξαπολύσει στο εσωτερικό της χώρας μια «κοινωνική αντεπανάσταση», ενώ στα θέματα της εξωτερικής πολιτικής ακολουθεί συμπεριφορά δορυφόρου που έχει την αναφορά της σε δυο τουλάχιστον αφεντικά: στους Γερμανούς και στους Αμερικανούς.
Εχουμε παραδοθεί άνευ όρων στους δανειστές και σ' εκείνους που θέλουν να κουλαντρίζουν τις τύχες της Ευρώπης και του κόσμου. Η εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης συμβαδίζει με την κοινωνική πολιτική της. Είναι η πολιτική ενός δορυφόρου. Δεν έχει εθνική στρατηγική – οι πράξεις της, σπασμωδικές και ατελέσφορες, γίνονται με στόχο να ικανοποιήσουν ξένα κέντρα αποφάσεων ή και να εκτελέσουν εντολές. Η επαιτεία δεν αποδίδει. Πότε θα το καταλάβει αυτό η κυβέρνηση του Σαμαρά και του Βενιζέλου;
Έχει γίνει πλέον αντιληπτό ότι με την κυβέρνηση-ανατροπέα των κοινωνικών και οικονομικών κατακτήσεων του λαού μας, συμβαδίζει και η αυθαιρεσία και ο αυταρχισμός. Η δικομματική κυβέρνηση καταπατά την ηθική τάξη και την αξιοκρατία σε όλες τις επιλογές. Έλλειψη κάθε ευαισθησίας. Δεν τηρούνται πλέον τα στοιχειώδη προσχήματα. Οι απολύσεις στην δημόσια διοίκηση έχουν πάρει τρομακτικές διαστάσεις.

• Πού θα σταματήσουν;;;
• Ποιος θα τους σταματήσει;;; 
• Πότε θα σταματήσουν οι γονυκλισίες στους δανειστές;;;  
• Κουραστήκαμε να πληρώνουμε χαράτσια και φόρους, ενώ μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις, και χιλιάδες άνθρωποι είναι στην ανεργία