Showing posts with label Απώλεια. Show all posts
Showing posts with label Απώλεια. Show all posts

Thursday, April 2, 2015

Απεβίωσε η δημοσιογράφος Παρασκευή Κατημερτζή

ΔΕΝ μου έρχονται λέξεις για να εκφράσω την λύπη μου για την αγαπημένη φίλη και συνάδελφο, την ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΚΑΤΗΜΕΡΤΖΗ. Μια απέραντη θλίψη, ένιωσα διαβάζοντας το άρθρο της Μαργαρίτας Πουρνάρα στην Καθημερινή, που το παραθέτω. Με την Παρασκευούλα συνεργαστήκαμε και ήμασταν φίλοι και μόνο καλές αναμνήσεις έχω. Ήταν μια γλυκύτατη γυναίκα, πολύ καλή δημοσιογράφος, ευγενέστατη, φιλική. Τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν. Κρατώ σαν φυλακτό ένα δώρο που μου είχε κάνει μετά από ένα ταξίδι της στο Μεξικό.
Γεια σου Παρασκευούλα


ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΟΥΡΝΑΡΑ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 2/4/2015
Η είδηση βύθισε στο πένθος την δημοσιογραφική οικογένεια. Η Παρασκευή Κατημερτζή, από τους πρωτοπόρους του πολιτιστικού ρεπορτάζ έχασε την μάχη με τον καρκίνο σήμερα Πέμπτη. Σε ηλικία μόλις 65 ετών, η αγαπητή σε όλους συνάδελφος που έγινε γνωστή από την αρθρογραφία της στην εφημερίδα “ Τα Νέα”, «έφυγε» από την ζωή ύστερα από σύντομη νοσηλεία. Για όλους εμάς που την είχαμε ζήσει από κοντά, σε ρεπορτάζ και αποστολές, ο πόνος είναι βαθύς: δεν χάνουμε μόνο μια εξαιρετική πένα, μια φωνή ψύχραιμη, έναν δημοσιογράφο με αγάπη και γνώση για την τέχνη αλλά και μια πολύ καλή φίλη, μια τρυφερή ψυχή, έναν άνθρωπο ακέραιο, γλυκό, πρόθυμο να μοιραστεί και να βοηθήσει.

Sunday, October 12, 2014

Περιττό να.... ξεκοιλιαζόμαστε!!! Όχι άλλες απώλειες....


Με απώλειες ξεκίνησαν σήμερα οι ευρωπαϊκοί ή οι αμερικανικοί δείκτες, με την αγορά να προχωρά σε κατοχύρωση κερδών μετά και τα πρόσφατα ιστορικά υψηλά… Κάπως έτσι ακούγεται στις καθημερινές ειδήσεις που μεταδίδουν τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα. Βεβαίως η μεγάλη μάζα του κοινού αγνοεί κυριολεκτικά τι είναι αυτές οι απώλειες. Σε γενικές γραμμές πάντως το μυαλό πάει σε στις επιχειρηματικές συναλλαγές. Και τότε, εμείς που δεν είμαστε επιχειρηματίες, λέμε ότι όσοι έχουν τα γένια, έχουν και τα χτένια. Δηλαδή, λίγο μας ενδιαφέρουν αυτού του είδους οι απώλειες, οι οποίες ενδεχομένως σύμφωνα και με τα λεγόμενα των πολιτικών αναλυτών να έχουν συνέπειες στην καθημερινότητα των πολιτών.

Και ποιες μας ενδιαφέρουν;

Tuesday, April 23, 2013

Ο Richie Havens "έφυγε" - ένας θρύλος του Γούντστοκ...



Ήταν όντως ένας θρύλος που τότε μας είχε συνεπάρει... Μια λέξη του ήταν αρκετή. Δεν χρειαζόταν τίποτε άλλο κι όσοι τότε είχαμε τ' αυτιά και τα μάτια μας ανοιχτά, ηταν σα να βρισκόμασταν κι εμείς ΕΚΕΙ στο πανηγύρι του Γούντστοκ... Ο Richie Havens "έφυγε" μόλις στα 72 του χρόνια και ήταν ο πρώτος που εμφανίστηκε επί σκηνής στο φεστιβάλ του Woodstock το 1969 με το τραγούδι Freedom.

Tuesday, March 5, 2013

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες είναι νεκρός.


Ηταν 58 ετών και έπασχε από καρκίνο...
Στο πάνθεον της νοτιοαμερικάνικης ιστορίας; Και βέβαια.
Δεν δίστασε να τα βάλει με την αμερικανική παντοκρατορία και τον αλαζόνα και εξανδραποδιστικό ιμπεριαλισμό της.
Μπορεί φαινομενικά να ήταν το πετρέλαιο η δύναμή του, αλλά έδειξε θάρρος και ψυχή, υπογραμμίζοντας ότι οι λαοί δεν είναι παίγνια και δεν μπορεί να είναι το βάθρο κάθε αγυρτείας! 
Έχουν οι λαοί τη δύναμη να γράψουν την ιστορία τους εφόσον διαθέτουν ηγέτες

Tuesday, March 29, 2011

Σιωπή! Πέθανε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης...


Ησυχία, μη κάνετε θόρυβο, σιωπή!!! 
ΕΦΥΓΕ ένας μεγάλος Έλληνας...
Πέθανε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης!

Ο σπουδαίος άνθρωπος, ο μεγάλος θεατρικός συγγραφέας, σμιλεύοντας στο θεατρικό του λόγο αυτό που του έλεγε η ψυχή του, μας έδωσε πίνακες αυθεντικής ελληνικής ζωής, όπου τα πρόσωπα προβάλλοντας την ατομική τους περίπτωση, απεικονίζουν  - και με εκπληκτική πλαστικότητα - την αγνότητά τους, αλλά και την ανάσα της δικής τους ψυχής. Κι ενώ μέχρι λίγο μετά τον εμφύλιο, το ελληνικό θέατρο ήταν πνιγμένο στη χνωτίλα του αστικού καθωσπρεπισμού και δουλικά αναμασούσε καθιερωμένα σχήματα, ήρθε ο Ιάκωβος Καμπανέλλης κι άνοιξε τις πόρτες, τις κλειδωμένες και σκεβρωμένες απ' τα χρόνια και στον θεατρικό σκηνικό χώρο ξαφνικά μπήκε αέρας καθαρός, δραματικά αναγκαίες χειρονομίες κι ένα σύστημα αναφοράς. Το ασυγκράτητο ξεχείλισμα της ψυχής του δεν έπαψε εδώ και δεκαετίες να αφομοιώνει και να μετουσιώνει τα παράγωγα της ιστορίας. Και κατάφερε να μας μπάσει στο θέατρο, αυτός ο προικισμένος με το αισθητήριο του θεάτρου. ("Δρώμενα", τεύχος 14, 1995).
Το κενό που αφήνει είναι δυσαναπλήρωτο!