Ο πόλεμος, η διατεταγμένη αισιοδοξία και η ελπίδα!!!

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

The following two tabs change content below.

«Είμαι νέος. Είμαι είκοσι χρονών. Μα από τη ζωή μονάχα την απελπισιά έχω γνωρίσει, αυτή την αγωνία, το θάνατο και το πιο επιπόλαιο, το πιο παράλογο αλυσόδεμα της ζωής σε μια άβυσσο πόνου. Βλέπω να σπρώχνονται οι λαοί, να χτυπούν ο ένας τον άλλον και να σκοτώνονται δίχως να λένε τίποτα, δίχως να ξέρουν τίποτα, με τρέλα, πειθήνια κι αθώα». Αυτή είναι η παρακαταθήκη του νεαρού στρατιώτη Πάουλ Μπόιμερ, που μαζί με μια παρέα συμμαθητών του βρέθηκε από τα θρανία στα χαρακώματα, στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Κατά τη διάρκεια του Αʹ Παγκόσμιου Πολέμου θα ζήσουν τη φρίκη του θανάτου και τη σκληρή πραγματικότητα της μάχης, τη διάψευση των προσδο­κιών τους και την προδοσία. Ωστόσο οι νεαροί στρατιώτες της γερμανικής Σιδηράς Νεολαίας στέκονται στις θέσεις τους, υπακούουν εντολές, σκοτώνουν για να επιβιώσουν, έτοιμοι να θυσιάσουν τη ζωή τους σε έναν πόλεμο που δεν καταλαβαίνουν. Το μυθιστόρημα «Ουδέν νεώτερον από το δυτικόν μέτωπον» του Έριχ Μαρία Ρεμάρκ εκδόθηκε το 1929 και χαρακτηρίστηκε ως το πιο συναρπαστικό λογοτεχνικό έργο για τον Αʹ Παγκόσμιο Πόλεμο.

"Οι ελπίδες έρχονται..."

"Οι ελπίδες έρχονται..." [Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί, ΑΙΘΡΙΕΣ ΙΧ]

Νάτην, εκεί ψηλά στον ουρανό απλώνεται, ανάμεσα στο πράσινο και το απέραντο γαλάζιο. Δηλαδή, υπάρχει ελπίδα!!! Τούτη η μέρα μας δίνει μια ώθηση, μας απελευθερώνει το μυαλό, μας παίρνει στο ανοιξιάτικο αεράκι της και μας ταξιδεύει. Μπορεί να περνάει πάνω από απρόσιτους γιαλούς, όμως μας ξαναφέρνει στο καθημερινό, το οικείο, το προσιτό. Εδώ είναι η ελπίδα. 

 Βέβαια είναι κάποιοι που μ' ένα απλό τίναγμα των ώμων τους πετάνε πέρα μακριά τις άγριες, καταθλιπτικές και απαισιόδοξες σκέψεις και η ματιά τους καρφώνεται στον ορίζοντα. Καμιά φορά πρέπει να παραμερίζουμε και τη λογική διότι αυτή είναι που μας εγκλωβίζει στα δεσμά της. Υπάρχει ελπίδα λοιπόν!!!! Και μετά;;; Μετά είναι η σκέψη, η απόφαση και η δράση!!!

Είναι ο κόσμος απροετοίμαστος; Μπορεί, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα περιμένουμε πάντα να ωριμάσουν οι συνθήκες. Αυτό το ξέραμε. Έτσι ήταν πάντα. Φτάνουν πια οι καταγγελτικοί λόγοι, το καλαμπούρι, οι υποκριτικές συμπεριφορές, τα μασκαριλίκια. Χρειαζόμαστε κάτι που να εξημερώνει το πρόσωπο της ζωής, να εμπνέει εμπιστοσύνη στον διπλανό μας και στον εαυτό μας, να δικαιώνει το εφήμερο και να τιθασεύει την αγυρτεία.

Έχει κανείς την αίσθηση ότι η ύλη πάλι κερδίζει και η ιδεολογία ηττάται από την πραγματικότητα. Πάντως είμαι βέβαιος ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει μια δυναμική αναμέτρηση. Δεν εννοώ αναμέτρηση με όπλα. Απλώς δεν είναι δυνατόν να παρακολουθούμε την άνετη επικράτηση των φλύαρων εθνοσωτήρων που δεν λένε την αλήθεια, που ασκούν διατεταγμένη υπηρεσία και εξαπατούν τον λαό. Είναι ξεκάθαρο ότι οι δυνάμεις που σήμερα πολιτεύονται δεν είναι σε θέση ν' ασκήσουν εξυγιαντική επίδραση στην πολιτική ώστε ο δημόσιος βίος της χώρας να γίνει ορθολογικός και υπεύθυνος. Και γι' αυτό είναι ανάγκη να μαζέψουμε το μυαλό μας και να ξαναδούμε ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε.

Μόνο για χάρη αυτονών που είναι στερημένοι από κάθε ελπίδα, μας έχει δοθεί η ελπίδα!!

Προσπαθώ με νύχια και με δόντια να περιφρουρήσω, άγρυπνος και πάνοπλος, την αναντικατάστατη παροδικότητά μου! Δεν ξέρω αν κι εγώ αναμασάω καθιερωμένες ιδέες, ξεγελασμένος δήθεν ότι προσθέτω την προσωπική μου θερμοκρασία. Αυτό που ξέρω είναι ότι βάζω τα δυνατά μου ώστε το "προϊόν" που πλασάρω να μην είναι στερημένο από κάθε άχνα ζωής. Από την άλλη, σκέφτομαι ότι στο χρονικό του κόσμου μας, ίσως κι εγώ να μην μπορώ να συνεισφέρω τίποτε παραπάνω από τις αυταπάτες μου.

Την εποχή μας επιχειρώ να αποκρυπτογραφήσω και μερικές φορές σκέφτομαι αν έχει πάρει στραβό δρόμο ή εγώ είμαι εκείνος που στραβοπατάει!! Δεν μιλάω εντυπωσιακά ούτε σκανδαλιστικά ούτε γαργαλιστικά... Απλώς θέλω να μιλάω αυθεντικά και να μιλάω για τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκα εγώ και γενιές ολόκληρες συν-Ελλήνων. Δεν κομίζω νέες αξίες. Και πολύ περισσότερο δεν θέλω ν' ανατρέψω εκείνες που μας κληροδότησαν οι παλιότεροι. 

Αναρωτιέμαι απλώς μήπως πρέπει ν' ανανεώσουμε την όρασή μας και να σημασιολογήσουμε διαφορετικά τον κόσμο μας. Κι αν κάποιοι θεωρούν ότι διαφθείραμε τις αξίες, η απάντηση είναι ότι αυτό έγινε διότι πάντοτε υπάρχει η τάση να τις προσγειώνουμε στο πρακτικό επίπεδο κι έτσι δημιουργούνται τα προβλήματα. Και τούτο διότι οι άνθρωποι δεν είμαστε φτιαγμένοι για ν' αγαπάμε τα δυσάρεστα. Και είναι βέβαιο ότι πάντοτε όλοι είναι πρόθυμοι να αισθηματολογήσουν με το παρόν. Αλλά τότε είναι που στο χώρο της αισθηματολογίας εμφιλοχωρούν μελοδραματικοί λαρυγγισμοί, λαϊκίστικες συμπεριφορές, άνετη και ανέξοδη υμνολογία, στόμφος, δημαγωγία, δημοκοπία, φραστικά κυβιστήματα, ψέμματα, υποκρισία, και τελικά... κιβδηλία! Έτσι οι άνθρωποι, μέσα στην τόση σύγχυση, αδυνατούν να βρουν τον προσανατολισμό τους.

Πάντως, μην περιμένει κανείς σας να δώσω εγώ λύσεις ή να κάνω προτάσεις για να βγούμε από το αδιέξοδο. Δεν είμαι... θεός! Διαπιστώσεις κάνω. Και δυστυχώς θα ζούμε για πολύ ακόμη -άγνωστο για πόσο- μέσα σ' ένα κλίμα διαμελισμού αξιών και συνειδήσεων. Όμως νιώθω την ανάσα εκείνων που αποζητούν την ελπίδα. Και στο κάτω της γραφής όταν είναι κανείς αρνητικός στις διαπιστώσεις του, κινδυνεύει ν' αποξενωθεί από τους διπλανούς του. Εδώ ίσως θα έπρεπε να παραθέσω μια ωραία κουβέντα ενός σημαντικού μαρξιστή διανοούμενου, του Βάλτερ Μπένγιαμιν: "Μόνο για χάρη αυτονών που είναι στερημένοι από κάθε ελπίδα, μας έχει δοθεί η ελπίδα"!!