ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ... ΠΟΥ ΣΥΝΤΑΞΙΔΕΥΟΥΜΕ!

Στην Αμαλιάδα! Ναι, από τη Θράκη στην Αμαλιάδα! Η φίλη μου η Ελένη Σκάβδη μηδένισε την απόσταση, αφότου αποφάσισε να φτιάξει το σπιτικό της στην Αμαλιάδα. Κι εκεί έδωσε χωρίς φειδώ την αγάπη της. Αγάπησε τον τόπο που γεννήθηκε , αγάπησε τον τόπο που τώρα ζει. Αλλά η Ελένη αγαπά καθετί που είναι αληθινό και είναι σ' έναν διαρκή πνευματικό πυρετό.

Δεν έχω ξανασυναντήσει άνθρωπο πιο μεθυσμένο από αγάπη για τον τόπο της - είτε είναι η Θράκη, είτε είναι η Ηλεία! Ωστόσο, μερικές φορές νιώθει μόνη κι έρημη μέσα σε μια πλάση που δεν δίνει απόκριση όχι μονάχα στη δική της αλλά σε καμιά φωνή. Παρ' όλα αυτά, πιστεύει ότι ο κόσμος έχει ψυχή, αλλά κάποιοι την έχουν ξεχάσει.

Όταν γράφει για την Πηνεία, ή τις γωνιές της Κομοτηνής ή ακόμα για τον Αντώνη Σιμιτζή ή την Σώτη Τριανταφύλλου, θαρρείς πως θέλει να περάσει μέσα από το λόγο της τους κραδασμούς της δικής της ψυχής. Η Ελένη ανήκει στην ομάδα των ανθρώπων που με τα γραφτά τους καταθέτουν για μιαν αλήθεια εσωτερική που προβάλλεται στην οθόνη του έξω κόσμου και τον πλημμυρίζει με οράματα. Αλλά, όπως γράφει, με τον ίδιο τρόπο και μιλάει. Μνημειώνει σε κρύο μάρμαρο τους παλμούς της ζωής.

Είναι μια γυναίκα που αφού έδωσε το πάθος της στους κοινούς αγώνες, στις διαδηλώσεις, στις ατέρμονες κομματικές συζητήσεις και τους ανταγωνισμούς, αντί να επωφεληθεί πρακτικά από τις δυνατότητές της και να τις χρησιμοποιήσει προς ίδιον όφελος, εντάχθηκε φυσιολογικά στο κοινό απόθεμα ψυχής, εκμηδενίζοντας το προσωπικό. Ωστόσο, ο προσωπικός της φθόγγος αποτυπώνει την αγωνία της - όχι τη μεταφυσική - αλλά για την ζώσα πραγματικότητα. Τη νοιάζει το εντεύθεν και όχι το επέκεινα - έτσι νομίζω. Από τότε που που με το "Βήμα της Ηλείας" αγωνιζόταν - κυριολεκτικά - να προβάλει τοπικά ζητήματα, προβλήματα που αγγίζουν την ανθρώπινη διαβίωση και το περιβάλλον...

Έχω όμως την αίσθηση ότι με την Ελένη συνταξιδεύουμε.

Ελένη, υποκλίνομαι. ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Και το τραγούδι για σένα...

The Doors - Riders on the Storm

Ο Φαίδων, η Άννα, ο Μηνάς, η Γαβριέλλα, η Μαρία κι εγώ!

Σήμερα παίξαμε τάβλι με τον Φαίδωνα. Μια παρτίδα πήρα εγώ και μια αυτός. Είναι δεινός παίχτης, θετικός, σκέφτεται, όλες οι κινήσεις του είναι μελετημένες, αλλά τις περισσότερες φορές χάνει και δεν μπορεί να το εξηγήσει. Τους τελευταίους μήνες για λόγους τεχνικούς δεν πολυβλεπόμαστε. Όμως ο Φαίδων παίζει τάβλι με τον πεθερό του και με τον καπετάν Ερμή. Κι έχει την εντύπωση ότι η πείρα θα τον βοηθά - πλην ματαίως.

Το τάβλι, λοιπόν, ήταν σήμερα η μια ευχάριστη ενασχόληση. Η άλλη, ήταν το ωραιότατο τραπέζι που ετοίμασε η Άννα. Φάγαμε - όχι του σκασμού, αλλά το ευχαριστηθήκαμε. Είπαμε, όχι πλέον να τρώμε του σκασμού, αλλά τώρα που μεγαλώσαμε να τρώμε με μέτρο! Κι εκεί στο τραπέζι, μετά το γεύμα, πιάσαμε την κουβέντα για το ΠΑΣΟΚ, το Συνασπισμό, τον εξωραϊστικό Σύλλογο Αμπελοκήπων, αφού εκεί (στους Αμπελοκήπους) έχουμε σπίτια, εκεί στην Αγία Τριάδα παντρευτήκαμε, αφισοκολλήσαμε, φαγωθήκαμε στην τοπική οργάνωση, ξενυχτήσαμε, φωνάξαμε... Τέλος πάντων, οι Αμπελόκηποι μας ενδιαφέρουν, παρά το γεγονός ότι ζούμε στο Χαλάνδρι, το οποίο από τότε που ανέλαβε ο σημερινός δήμαρχος Ζαφειρόπουλος όλο και χειροτερεύει από χίλιες δυο πλευρές - άλλη φορά θα γράψω για το Χαλάνδρι.

Μιλήσαμε για τον Χάκκα και τους Κούρδους, για τον Ορχάν Παμούκ και την Κωνσταντινούπολη, την οποία προσφάτως επισκέφθηκαν ο Φαίδων και η Άννα και οι οποίοι μας μίλησαν για τον (ελληνικής καταγωγής) αρχιτέκτονα Sinan, είδαμε φωτογραφίες από την πάλαι ποτέ Βασιλεύουσα - είναι μια πόλη όμορφη και γίνεται ομορφότερη αν αναλογιστείς τη μακρά της ιστορία, τον ελληνισμό, τις τραγωδίες...

Μιλήσαμε για τους σάπιους ανθρώπους της πολιτικής, γι' αυτούς που τρύπωσαν κατά καιρούς στις διάφορες εξουσίες για να φάνε, για να πιούν και για να χτίσουν βίλες, να βρουν γκόμενες ή γκόμενους, διότι όπως ξέρετε το αξίωμα είναι που προσδίδει κάτι! Αν έβγαζες ας πούμε τον Ζαχόπουλο έξω από το υπουργείο Πολιτισμού, δίχως το αξίωμα του Γεν. Γραμματέα, τι θα ήταν; Μιλήσαμε για τις παρανομίες του Μπάμπη Βωβού στους Αμπελοκήπους, για τη διακοπή των εργασιών στο κτίσμα εκεί δίπλα στοι Ιπποκράτειο νοσοκομείο - η διακοπή έγινε αφού δούλεψε σκληρά ο Σύλλογος των Αμπελοκήπων που παλεύει για ελεύθερους χώρους πρασίνου και πήγε τους επιχειρηματίες μέχρι και το Συμβούλιο της Επικρατείας. Αν περνάτε από τη Βασιλίσσης Σοφίας, ρίξτε μια ματιά δίπλα στο Ιπποκράτειο και θα καταλάβετε για ποιο (μεταλλικό) κτίριο μιλάω, το οποίο προόριζαν για πολυσινεμά ή κάτι τέτοιο.

Μιλήσαμε για κάποιους πάλαι ποτέ υπουργούς που φάγανε, που πλούτισαν, που εξακολουθούν να θέλουν να είναι στην πολιτική. Μιλήσαμε με ονόματα και τέτοια... αφού τους ξέρουμε από την καλή και την ανάποδη. Και αποφανθήκαμε ότι θα πρέπει επιτέλους να θεσμοθετηθούν μια ή δυο τετραετίες στη Βουλή για τους πολιτικούς και μετά να πηγαίνουν σπίτι τους. Να σταματήσει αυτό το πελατειακό σύστημα που μαστίζει τον τόπο μας. Οι ιμπεριαλιστές Αμερικανοί, με όλα τα κακά τους, έχουν κι ένα καλό: ο Πρόεδρος λόγου χάρη δεν μπορεί για τρίτη θητεία να είναι υποψήφιος. Οι Γάλλοι, οι Άγγλοι, οι Γερμανοί, οι Ισπανοί (ασχέτως αν έχουν τη βασιλεία) αλλάζουν στα κόμματά τους αρχηγούς και η ζωή συνεχίζεται. Εμείς τι έχουμε πάθει με τα ονόματα;

Μιλήσαμε για τον Σημίτη που τον στήριζε (κι ακόμη...) ο Μηνάς - αχ, αυτό το καθηγητικό κατεστημένο! Για τη Βάσω Παπανδρέου που πέταξε την "ατάκα" (για να μη χρησιμοποιήσω άλλη λέξη) της, περί πλουτισμού κάποιων Πασόκων και αναστάτωσε τους πάντες ή ας πούμε ότι αναζωπύρωσε - λες και ήταν βαλτή - τη μανία των αντιπάλων του ΠΑΣΟΚ για σκάνδαλα κ.λπ. Για τον Τσοχατζόπουλο και τον γάμο του στο Παρίσι, για το σπίτι που φτιάχνει ή έφτιαξε ή αγόρασε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου απέναντι στην Ακρόπολη, για τον μακαρίτη τον Τρίτση, και τα αυθαίρετα, για τα "βραχώδη" του Καραμανλή στη Φιλοθέη, εκεί δηλαδή που τον έθαψαν (πού τα βρήκε;;;;;;;), για τα πλούτη του σημερινού Καραμανλή, του πρωθυπουργού που ενώ δεν έχει δουλέψει ποτέ του είναι πάμπλουτος, για την αμερικανική βοήθεια που κάποτε ήρθε και κάποιοι την χλαπάκιασαν...

Για τον κόσμο που είναι ευεπίφορος στη διαφθορά, για τους πολιτικούς που κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να μη σταματήσει η διαφθορά, για την εξαθλιωμένη Νέα Δημοκρατία που κατάφερε μέσα σε τέσσερα χρόνια να ξεπεράσει σε "κατορθώματα" το ΠΑΣΟΚ, για τους "κουμπάρους", και τα δομημένα ομόλογα, για τις παρανομίες του Σουφλιά και του Μαγγίνα... Μήπως γι' αυτά όλοι δεν συζητάμε πλέον; ΟΜΩΣ πότε θα πάει στα τσακίδια η Νέα Δημοκρατία και ο Καραμανλής που εξακολουθεί να είναι απών - δηλαδή, ηθελημένα απών. Βάζει τους διάφορους "Ανδριανούς" να πηγαίνουν τα ντοκουμέντα στον εισαγγελέα κι αυτός κάνει την πάπια. Ρε πού ακούστηκε ο σύμβουλος του Καραμανλή να δηλώνει στον εισαγγελέα ότι είναι δημοσιογράφος και λόγω του δημοσιογραφικού απορρήτου, κωλύεται να ανακοινώσει την πηγή των πληροφοριών και να δημοσιοποιήσει ποιος ήταν εκείνος ή εκείνη που του ενεχείρισαν το dvd! O tempora, o mores... Βρήκα και το μήνυμα του φίλου μου του Θοδωρή Μακρή. Ιδού: http://vavanta.blogspot.com/

...

Ο Νικήτας Λιοναράκης

Έφυγε στις 10 Οκτωβρίου 2007 αιφνιδίως από τη ζωή, έπειτα από καρδιακό επεισόδιο και σε ηλικία 57 ετών, ο δημοσιογράφος Νικήτας Λιοναράκης. Παραθέτω το σχετικά βιογραφικά στοιχεία από την εφημερίδα Τα Νέα:

Ο Νικήτας Λιοναράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1950 και ήταν πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών- υπήρξε στέλεχος του αντιδικτατορικού αγώνα. Είχε συμμετάσχει στην κατάληψη της Νομικής τον Φεβρουάριο και τον Μάρτιο του 1973, και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Για τη δράση του αυτή είχε εξαναγκαστεί από τη χούντα, μαζί με άλλους φοιτητές, σε στράτευση, είχε διωχθεί και βασανιστεί. Υπήρξε στέλεχος του Ρήγα Φεραίου και του ΚΚΕ Εσωτερικού.

Τη δημοσιογραφική του καριέρα την ξεκίνησε από την εφημερίδα «Αυγή», ενώ είχε εργαστεί και στις εφημερίδες «Έθνος» και «Νέα Μεσημβρινή». Από το 1996 ήταν στην ΕΡΤ, όπου υπήρξε διευθυντής των Περιφερειακών Σταθμών της ΕΡΑ. Για περισσότερα από 15 χρόνια παρουσίαζε στην Ελληνική Ραδιοφωνία την εκπομπή «Στις γειτονιές της Ελλάδας».
Όσον αφορά την κοινωνική του δράση υπήρξε αντιπρόεδρος του τμήματος της Greenpeace και πρωτεργάτης της ανάδειξης του κινήματος των μη κυβερνητικών οργανώσεων και της κοινωνίας των πολιτών στην Ελλάδα.

Είχε συγγράψει ένα βιβλίο για τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με τίτλο «Ο Γατόσκυλος». Τη βαθιά του θλίψη για την αιφνιδιαστική απώλεια του Νικήτα Λιοναράκη, εξέφρασε χθες ο πρόεδρος του ΣΥΝ Αλέκος Αλαβάνος, θυμίζοντας ότι ο εκλιπών υπήρξε ένας από τους πρωταγωνιστές στο ξεκίνημα και στην ανάπτυξη του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος. «Η δράση του Νικήτα Λιοναράκη πάντα διαπνεόταν όλα αυτά τα χρόνια, από τις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας», δήλωσε ο κ. Αλαβάνος.

Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ Γιάννης Ραγκούσης, σε γραπτή του δήλωση ανέφερε για τον θάνατο του Νικήτα Λιοναράκη: «Ανήσυχο πνεύμα, δυναμικός, βγαλμένος μέσα από τον αντιδικτατορικό αγώνα, άφησε το δικό του στίγμα στη δημοσιογραφία».

Το μόνο που έχω να πω είναι ότι μαζί με τον Νικήτα βρεθήκαμε μαζί στο πρώτο έτος της Νομικής στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Μετά το πρώτο έτος πήραμε μεταγραφή για την Αθήνα και σχεδόν χαθήκαμε στην πολύβουη πρωτεύουσα, αλλά βρισκόμασταν στις αγωνιστικές κινητοποιήσεις της νεολαίας, στη Νομική και αλλού. Είχαμε κάνει παρέα αρκετές φορές. Ήταν ανήσυχος άνθρωπος, διανοούμενος, κάποτε νομίζω ότι δια λόγων τον αδίκησα. Μετάνιωσα. Ήταν από τους ανθρώπους της γενιάς μου που πίστεψαν σε ιδέες και στην αλλαγή της κοινωνίας μας. Μόλις διάβασα για το χαμό του, κάτι κόπηκε μέσα μου. Λυπήθηκα για όλα όσα παλέψαμε, για όλα όσα πετύχαμε και για ό,τι δεν πετύχαμε. Ο Νικήτας ήταν από τους ανθρώπους που πίστευε στον αγώνα, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Γεια χαρά Νικήτα!

ΣΤΕΦΑΝΕ, ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ!

Μου τηλεφώνησε ο Στέφανος και χάρηκα. Ήταν το πρώτο τηλεφώνημα μετά από μια μακρά περίοδο σιωπής. Ήταν τότε που παρουσιάστηκε το βιβλίο του στον Ιανό και νιώσαμε, οι φίλοι του, ότι η παρέα μας, η γενιά μας - λίγο πάνω λίγο κάτω - έχει περιεχόμενο, ιδέες, ήθος. "Έτσι πήρα, να σ' ακούσω τις κάνεις...", μου είπε ο Στέφανος. Κι εγώ στενοχωρήθηκα γιατί πολλές φορές τον είχα σκεφτεί αλλά δεν είχα καταφέρει να του τηλεφωνήσω. Έτσι, χαμένοι, σπρώχνουμε τις μέρες κι αναζητούμε στοιχεία μιας ζωής που θελήσαμε και ίσως δεν την είχαμε. Δεν ξέρω να πω αν σπαταλήσαμε τη ζωή μας, ούτε μπορώ να πω ότι διαγράφω τούτο ή εκείνο.

Παρά το γεγονός ότι με τον Στέφανο γνωριστήκαμε στην ΕΡΤ όπου δουλεύαμε, όταν ακούω ΕΡΤ νιώθω ότι ουδέποτε είχα σχέση μαζί της - μου φαίνεται σαν κάτι πολύ μακρινό, παρά το γεγονός ότι εκεί εισέπραξα τα άγχη που σήμερα με δυναστεύουν... Με τον Στέφανο, λοιπόν, που γράφει ποίηση - μιλάω για εξαιρετική ποίηση κι όχι τις σαχλαμάρες εκείνων που γυρίζουν εδώ κι εκεί στις εφημερίδες και τα περιοδικά ζητώντας να τους γράψουν κριτικές και τα τοιαύτα. "Για τους φίλους μας γράφουμε, Νίκο μου, για τους φίλους μας...".

Έχεις δίκιο, ρε Στέφανε. Κι εγώ έτσι είπα, ότι γράφω για τους φίλους που όταν πάρουν το μήνυμα, θ' αναρωτηθούν τι έγινε εκείνη η "ψυχή", πού να είναι τώρα και πώς διάγει; Ίσως να σηκώσουν το ακουστικό και να με αναζητήσουν, να θυμηθούμε τα παλιά, να μιλήσουμε για τις κοιλίτσες και τα τριγλυκερίδια, τις αρρυθμίες και τους πόνους στα γόνατα και το στομάχι, για τα μαλλιά που φεύγουν, μετρώντας τις ώρες και τις μέρες μιας ζωής με μπουρμπουλήθρες...

Γεια σου, φίλε Στέφανε!

"ΈΦΥΓΕ" Ο ΦΙΛΟΣ ΜΑΣ - Ο ΦΑΙΔΩΝ ΛΕΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Δεν είχε σωθεί το καντηλάκι του. Όμως μια κακιά στιγμή ήρθε όταν κάποιοι υπάλληλοι της καθαριότητας του Δήμου Αθηναίων, σε μια λογομαχία έξω από τη Γραμματεία Τύπου, τον έσπρωξαν κι ο φίλος μας, ο Φαίδων Λεοντόπουλος έπεσε και χτύπησε. Στο νοσοκομείο του πρόσφεραν τις απαραίτητες βοήθειες, και πήγε σπίτι του. Εκ των υστέρων αναρωτιέμαι γιατί οι γιατροί τον άφησαν να φύγει και δεν έκαναν εξαντλητικές εξετάσεις! Την Τρίτη (6.2.2007), λοιπόν, το βράδυ, γύρω στις 10, φεύγοντας από τον Δεληολάνη (τα γράφω όπως μου τα ιστόρησε ο κοινός φίλος μας, ο Σταμάτης) στην Καλλιθέα και γυρίζοντας σπίτι του, περίπου στα εκατό μέτρα, ο Φαίδων δεν άντεξε - γονάτισε κι άφησε την τελευταία του πνοή στο δρόμο! Ήταν εμβολή... Όχι ρε γαμώτο, δεν έπρεπε. Καλός δημοσιογράφος, σοβαρός άνθρωπος, εξαιρετικός φίλος, σεμνός (αλλά και παθιασμένος) συνδικαλιστής με αξίες για τις οποίες πάλευε έντιμα και στα πλαίσια της δημοκρατικής ευπρέπειας. Ό,τι και να πούμε, τίποτε δεν μπορεί να απαλύνει την απώλεια! Θα μας λείψει ο Φαίδων... Κι όπως ξέρει ο καθένας, οι φίλοι μας και γενικώς οι δικοί μας άνθρωποι δεν πεθαίνουν ποτέ, εφόσον οι ζωντανοί τους μνημονεύουν!