ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΠΟΥ ΑΠΟΔΙΟΡΓΑΝΩΝΕΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΥΤΙΚΕΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ!!!

 

Με όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στον ευρωπαϊκό χώρο, δηλαδή το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης και τα συνακόλουθά της, διαπιστώνουμε ότι οι δυτικές κοινωνίες έχουν αρχίσει να αποδιοργανώνονται. Κι αυτό έχει απόλυτη συνάφεια με τον οικονομικό εκφυλισμό της μεσαίας τάξης που πλέον όχι απλώς απειλείται, αλλά ήδη έχει υποστεί τις συνέπειες μιας πολιτικής που κανείς δεν μπορεί σήμερα να ερμηνεύσει.

Είναι φανερό πλέον ότι η μεσαία τάξη καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των οικονομικών αποτυχιών και συνακόλουθα της καταρρέουσας κοινωνικής δομής αλλά πληρώνει και τα σπασμένα! Δηλαδή, είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη να επωμιστεί όλα τα βάρη για το διαλυμένο σύστημα υγείας, για την βαθιά άρρωστη εκπαίδευση, για τη συντήρηση των συνταξιούχων και των απόμαχων της ζωής.

Είναι εκείνοι στους οποίους όλα αυτά τα χρόνια απευθύνονταν οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων και που φυσικά έδιναν τη νίκη στο ένα ή στο άλλο κόμμα (τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ). Και απευθύνονταν σ' αυτούς οι πολιτικοί υποσχόμενοι καλυτέρευση των όρων ζωής και φυσικά ήσαν πάντα οι "αγαπημένοι" τους.

Αυτό που βλέπουμε είναι να βασιλεύουν στην κοινωνία μας η ανασφάλεια, η κατάθλιψη, η εγκληματικότητα, η ανεργία, και η απουσία οποιασδήποτε φωτεινής προοπτικής. Για να αντιμετωπιστούν τα καυτά προβλήματα που εμφιλοχωρούν στη σημερινή Ελλάδα, νιώθουμε κάποιες φορές ότι απαιτείται δυστυχώς να παραιτηθούμε -αν ήδη δεν το έχουμε κάνει- από ορισμένες ελευθερίες, οι οποίες μας είχαν χαρίσει μια ατομικιστική κουλτούρα, όπως ήταν η δυνατότητα να ζει κανείς με πίστωση πέρα από τις πραγματικές οικονομικές δυνατότητές του.

Σήμερα η ελληνική κοινωνία δεν φαίνεται να έχει διαχωρισμούς. Έχει υπάρξει μια εξομοίωση, μια μαζοποίηση θα έλεγα καλύτερα. Από τη μέρα που η χώρα μας υπέγραψε τα μνημόνια, το πρώτο, το δεύτερο και προσφάτως το τρίτο, η λεγόμενη μεσαία τάξη έχασε πλέον την ταυτότητά της και δεν φαίνεται στο ορατό μέλλον να έχει τη δυνατότητα να την ξαναβρεί. Χάνει επιπλέον και το προνόμιο που είχε να σπουδάζει με άνεση τα παιδιά της και να επενδύει σε πολιτισμικό κεφάλαιο. Τώρα όλοι βρίσκονται στην ίδια αρένα και παλεύουν με τα θηρία. Ο δυνατότερος κι εκείνος που έχει ψυχική αντοχή θα επιβιώσει. Και χρειάζεται αυτό που πάντα λέγαμε για τους Έλληνες, ότι δηλαδή με το πάθος τους κάνανε θαύματα!

Καλώς ή κακώς φτάσαμε ξανά σ’ αυτό που το είχαμε ως παράδοση που μπορεί να μην το πιστεύαμε και πολύ, αλλά ωστόσο το θέλαμε και προσπαθούσαμε να το μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας. Να αντιμετωπίσουμε αυτά που η χρεοκοπία επισώρευσε στη ζωή μας και να μην βάλουμε την ουρά στα σκέλια για να οπισθοχωρήσουμε! Κοιτάμε μπροστά όχι βέβαια για να αναστήσουμε την διαλυμένη μεσαία τάξη, αλλά για να οργανώσουμε μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων που δεν θα είναι υποχείριο κανενός πολιτικού και κανενός κόμματος, αλλά που εμείς οι ίδιοι θα κρατάμε το κλειδί της δικής μας νίκης σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις.

Ο διάλογος δεν επιβάλλεται απλώς, αλλά είναι όρος για να συνεχίσει την πορεία της η χώρα μας!!!

ΑΥΤΑ που όλοι βλέπουμε είναι εξελίξεις αποτρόπαιες, θα έλεγα. Και το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, στους σημερινούς άθλιους καιρούς, είναι ότι ο διάλογος δεν επιβάλλεται απλώς, αλλά είναι ο προϋποθετικός όρος για τη σύρροπη πολιτική και κοινωνική πορεία της χώρας και αυτή η πορεία που θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της Ελλάδας στην Ευρώπη. 

Βλέπει κανείς ότι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο και μην τολμήσει να πει ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και μόνη λύση είναι οι εκλογές!!! Οι εκλογές πριν την ώρα τους θα μας αποτελειώσουν. Αυτά τα στοιχεία που δίνουν οι αληθινές ή ψεύτικες δημοσκοπήσεις τουλάχιστον είναι αρκετά, αφού κανείς δεν είναι σε θέση ν' αποκτήσει είτε αυτοδυναμία είτε πλειοψηφικό ρεύμα, για να καταλάβουμε ότι κάποιοι ή όλοι τραβάνε το σχοινί. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτή την την άθλια τακτική της ΟΛΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματικά κρατάνε 625.000 ομήρους, μαθητές και γονείς. Βέβαια αυτοί με τη σειρά τους θα πουν ότι το κράτος, η κυβέρνηση κρατάει ομήρους τους μαθητές. 

Από την άλλη μεριά έχουμε αυτά τα θανατηφόρα νούμερα της ανεργίας που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και παρουσιάζει αυξητικές τάσεις. Κι εδώ, η πανάθλια κυβέρνησης της Δεξιάς και του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να καταλάβουν ότι το πράγμα δεν πάει παραπέρα. Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.

Δεν μιλάω ως επαγγελματίας πολιτικός, αλλά ως ένας πολίτης σκεπτόμενος και πανταχόθεν βαλλόμενος. Επαγγελματίες πολιτικοί είναι όλοι τους, ακόμα κι αυτοί οι τρισάθλιοι του ΣΥΡΙΖΑ που παριστάνουν τις μωρές παρθένες, κι επειδή επιζητούν μετά μανίας την κυβερνητική εξουσία, σπρώχνουν την κοινωνία για να γίνει παρανάλωμα του πυρός. Φτάσαμε στο σημείο να κρατιέται αντιπολιτευτικά ο ΣΥΡΙΖΑ με τους απολυμένους της ΕΡΤ, που έχουν καταλάβει το κτίριο στη Μεσογείων και παίζουν τις κουμπάρες και ασκούνται στην επαναστατική γυμναστική, και να στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά μανίας τη συνδικαλιστική δημοκοπία των εκπαιδευτικών, οι οποίοι θέλουν να ανατρέψουν την κυβερνητική πολιτική!!!!

Διαπιστώνω ότι όλοι τους, ένθεν κακείθεν, είναι μεθυσμένοι με τον ήχο των λέξεων που καθημερινά εκτοξεύονται δια των εκατέρωθεν ανακοινώσεων. Εγώ ο τρίτος, που πιθανόν να εκφράζω και άλλους χιλιάδες, λέω ότι η πολιτική λογοφιλία μπορεί να αδιαφορεί για τη στερεότητα του λογικού υπόβαθρου, αλλά περισσότερο ενδιαφέρεται για την εντυπωτικότητα του φραστικού πυροτεχνήματος.

Να πάψει και από τους κυβερνητικούς και από τον ΣΥΡΙΖΑ η προσπάθεια απόσπασης μιας κάποιας επιδοκιμασίας από ορισμένες πλευρές του ελληνικού λαού. Μην ψάχνουν για χειροκροτήματα και επευφημίες. Να διαφωτίσουν και να παρακινήσουν τον κόσμο να σκεφτεί πάνω στα προβλήματα και να δεχτεί τις λύσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Θύματα οι άνεργοι, θύματα οι μαθητές, θύμα όλη η ελληνική κοινωνία. Κάτι πρέπει να γίνει!!!!

Η ανεργία των νέων και η υποκρισία των μεγάλων!!!

ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΞΕΣΠΑΣΕ Η ΚΡΙΣΗ οι Ευρωπαίοι ηγέτες αναφέρονται με βαθύτατη θλίψη στην ανεργία και ιδιαίτερα στην ανεργία των νέων!! Τόση θλίψη που μάλλον υποκρισία φαίνεται να είναι…

Και κάθε τόσο παρακολουθούμε να πηγαινοέρχονται, να συνεδριάζουν, να δηλώνουν, να χαμογελάνε, να δείχνουν στεναχωρημένοι και στο δια ταύτα να «αποφασίζουν» ότι η ανεργία στους νέους και ο κίνδυνος κοινωνικής κατάρρευσης είναι δύο από τις ισχυρότερες προκλήσεις που αντιμετωπίζουν και η εξεύρεση λύσεων θα είναι στόχος ύψιστης σημασίας για τους επόμενους μήνες.

Μάλιστα, προχτές αν δεν κάνω λάθος, σε επιστολή του που δόθηκε στη δημοσιότητα, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν βαν Ρομπάι ανέφερε ότι η ανεργία στους νέους είναι ένα από τα πιο επιτακτικά προς επίλυση ζητήματα για την ΕΕ των 27…

Συνεχώς αυτά λένε και η ανεργία δεν λέει να υποχωρήσει, ενώ χιλιάδες νέοι σχεδόν όλων των ευρωπαϊκών χωρών ψάχνουν εναγωνίως για δουλειά. Νέοι με προσόντα, με σπουδές, με θέληση για ζωή, νέοι που δεν έφταιξαν σε τίποτε για όλα αυτά που τους βασανίζουν σήμερα, τους βλέπουμε να χάνουν την πίστη τους στην πολιτική, στις ιδεολογίες, στην ιδέα της ενωμένης Ευρώπης και πολλές φορές να παίρνουν αποφάσεις που δεν τους οδηγούν σε λύσεις αλλά προσθέτουν νέα αδιέξοδα.

Είναι δυνατόν ο Ρομπάι, ο Μπαρόζο, ο Σόιμπλε, η Μέρκελ και διάφοροι άλλοι ευρωπαίοι αξιωματούχοι που διακινούνται στην επικαιρότητα να μπορούν ή να θέλουν να δώσουν λύσεις;;; Τι τους νοιάζει τώρα αν τα δικά μας παιδιά έχουν δουλειά, ή αναγκάζονται να ξενιτευτούν, ή αν τελικά αποψιλώνεται η χώρα από τα νιάτα!!!

Οι νέοι άνθρωποι, και στη χώρα μας, αλλά και στην Ιταλία και στην Ισπανία και στην Πορτογαλία και αλλού, νιώθουν ότι είναι οι παρίες της κοινωνίας που σχεδιάζουν και υλοποιούν τα αφεντικά της Ευρώπης. Χάνεται –για να μην πω ότι ήδη έχει χαθεί– η εμπιστοσύνη στους πολιτικούς που συνεχώς παραμυθιάζουν τον κοσμάκη. Είτε το καταλαβαίνουν οι πολιτικοί είτε όχι, δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τα τρομερά προβλήματα που αντιμετωπίζει η κοινωνία μας και περισσότερο οι νέοι άνθρωποι.

Νέες χαμένες γενιές!!!!

Σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat που δημοσιοποιήθηκαν σήμερα, τη θλιβερή πρωτιά στην ανεργία εξακολουθεί να κατέχει η Ελλάδα στην ΕΕ, με συνολικό ποσοστό 27,2% και 59,1% για τους νέους κάτω των 25 ετών τον Ιανουάριο του 2013. Αλλά και στην Ισπανία η ανεργία φτάνει σε ύψη ρεκόρ! Έξι εκατομμύρια άνεργοι... Και στην Ιταλία το ίδιο, και στην Πορτογαλία!!! Αλλά και στη Γερμανία τα πράγματα δεν είναι καλύτερα και στις ΗΠΑ ο δείκτης ανεργίας τραβάει προς τα ύψη!

• Πού πάμε; Ποιο θα είναι το μέλλον για τις επόμενες γενιές; 

Η κατάσταση δεν είναι ρόδινη. Δεν υπάρχει αισιοδοξία ότι μπορεί οι συνθήκες να καλυτερεύσουν. Οι επιχειρήσεις που κλείνουν φυσικά δεν ξανανοίγουν. Οι άνεργοι δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναβρούν δουλειά. Στις καταστάσεις του ΟΑΕΔ καθημερινά καταγράφονται νέοι άνεργοι. Πόσοι απολυμένοι ή άνθρωποι που για διαφόρους λόγους έμειναν χωρίς δουλειά, μπορούν να συμπληρώσουν ένσημα για να βγουν στη σύνταξη;; Ένας 50άρης που χάνει τη δουλειά του, αυτομάτως μπαίνει στη χορεία των απόκληρων της κοινωνίας που είναι πλέον άπελπις και εν πολλοίς σκληρή και άδικη. Εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες είναι σε πλήρη αδυναμία να αντιμετωπίσουν βασικές ανάγκες.

• Το δομικό πρόβλημα είναι τεράστιο και η μεγάλη πρόκληση ήταν να αναχαιτισθεί η διολίσθηση προσωρινά ανέργων στο άλλο στρατόπεδο, των μακροπρόθεσμα ανέργων...
• Το έχει καταλάβει αυτό η κυβέρνηση και ο Στουρνάρας;;;

Μένει μετέωρο και το ερώτημα σε ποιο βαθμό η ανεργία μειώθηκε εξαιτίας της "δημιουργίας νέων θέσεων" που ακούμε κατά καιρούς ή της εγκατάλειψης των ανέργων από την προσπάθεια για εύρεση εργασίας!!! Και είναι αυτονόητο ότι γεννιούνται καινούργια προβλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις, στις οικογενειακές σχέσεις, αρρώστιες, ψυχικά και καρδιακά νοσήματα, αυτοκτονίες... Η πολιτεία είναι αδύνατο των αδυνάτων να δώσει λύσεις. Το μόνο που ξέρει καλά να κάνει το κράτος είναι να χαρατσώνει τους πολίτες. Ζούμε, αναπνέουμε και προσπαθούμε να επιβιώσουμε για να είμαστε σε θέση να πληρώσουμε την Εφορία και όλους εκείνους τους οργανισμούς (τράπεζες, ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, κ.α.) που μας ρουφάνε το αίμα.

• Είμαι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να σώσει την κατάσταση.

Δεν κάνει αρκετά για να καταπολεμήσει τα διαρθρωτικά προβλήματα και να προσφέρει κίνητρα στους εργοδότες για να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας. Η δυσκαμψία της αγοράς εργασίας και το βαρύ φορτίο των φόρων εμποδίζουν τον οικονομικό δυναμισμό, για τον οποίο όλοι κάτι έχουν να πουν, αλλά κανείς δεν έχει να προτείνει την ενδεδειγμένη λύση. Ο πρωθυπουργός της χώρας είναι ένας ανθρωπάκος που δεν έχει κατανοήσει τα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε. Και λέω "ανθρωπάκος" γιατί σκέφτομαι ότι κάποια στιγμή είχε παραδώσει τις πινακίδες του αυτοκινήτου του για να μην πληρώνει ασφάλιστρα!!! Καταλαβαίνει κανείς τη θλίψη που έχουμε τέτοιον κυβερνήτη!!!

• ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ;;;

Όλες οι τάξεις έγιναν πλέον... μία!!!

ΕΓΡΑΦΑ πριν λίγες μέρες ένα σχόλιο για την αποδιοργάνωση της ελληνικής κοινωνίας εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που ενέσκηψε ως ανίατη ασθένεια που σαρώνει τη μεσαία τάξη της χώρας, αλλά και των άλλων δυτικών κοινωνιών. Ο οικονομικός εκφυλισμός της μεσαίας τάξης είναι μια πραγματικότητα, αφού αυτή καλείται να πληρώσει τα σπασμένα μιας διεφθαρμένης κάστας πολιτικών.  Είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένη η άλλοτε μεσαία τάξη να επωμιστεί όλα τα βάρη για το διαλυμένο σύστημα υγείας, για την βαθιά άρρωστη εκπαίδευση, για τη συντήρηση των συνταξιούχων και των απόμαχων της ζωής. Είναι εκείνοι στους οποίους όλα αυτά τα χρόνια απευθύνονταν οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων και που φυσικά έδιναν τη νίκη στα δυο κόμματα που κυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση και δώθε.

• ................................ 

Διάβασα, λοιπόν, στα «Νέα», ότι η υπό εξαφάνιση μεσαία τάξη της Ελλάδας είναι ένα από τα πέντε δημοφιλέστερα τηλεοπτικά ρεπορτάζ στο διαδικτυακό τόπο του CNN με εκατομμύρια επισκέψεις από τις 25 Σεπτεμβρίου 2012, που αναρτήθηκε για πρώτη φορά. Νεόπτωχοι και άνεργοι στη θέση εργαζομένων και αστών συνθέτουν τον «κορμό» του ρεπορτάζ που ακολουθεί πρώην εργαζόμενους και ευκατάστατους έλληνες στο σημερινό τους αδιέξοδο της ανεργίας και της ανέχειας. Ο ανταποκριτής του CNN στην Αθήνα ακολουθεί, αρχικά, μία πρώην νοσοκόμα, που έχασε πριν από ένα χρόνο τον άνδρα της και τώρα ανεβαίνει τον Γολγοθά της ελληνικής κρίσης με 200 ευρώ επίδομα το μήνα. Άδειο ψυγείο και ντουλάπια κουζίνας μαζί με την καθημερινή αγωνία για το τραπέζι και τα άδεια πιάτα των παιδιών συνθέτουν το σκηνικό της επταμελούς οικογένειας που δυσκολεύεται να επιβιώσει. Όμως το σκηνικό είναι παρόμοιο και στους γείτονες καθώς οι περισσότεροι είναι άνεργοι και χωρίς κοινωνική ασφάλιση. Προσωρινή λύση και καταφύγιο για τους νεόπτωχους της Αθήνας η αλληλεγγύη και η φιλανθρωπία. Οργανώσεις, εκκλησία και μεμονωμένοι πολίτες βοηθούν καθημερινά προσφέροντας σχολικά είδη και ρούχα σε παιδιά, τρόφιμα σε χιλιάδες άπορες οικογένειες και άστεγους καθώς όπως επισημαίνεται στο ρεπορτάζ η μεσαία τάξη στην Ελλάδα εξαφανίζεται.

• ................................  

Η μεσαία τάξη που τώρα δυστυχώς έχει εξαφανιστεί, έχει ισοπεδωθεί από την εφαρμογή των μέτρων της δημοσιονομικής προσαρμογής υπό την απειλή των δανειστών, γεννήθηκε τον 18ο αιώνα, όταν οι άνθρωποι άρχισαν να μετακινούνται προς τις πόλεις, ενώ συγχρόνως είχαμε την παρακμή των γαιοκτημόνων. Ήταν οι έμποροι και οι επαγγελματίες που έχτισαν τη ζωή τους γύρω από τα νοικοκυριά και δημιούργησαν δίκτυα αμοιβαίας υποστήριξης γύρω από τις κοινωνικές και θεσμικές σχέσεις, συγχωνεύοντας τις αξίες του αστού και του πολίτη. Με την ανάπτυξη  των επαγγελμάτων και του δημόσιου τομέα επεκτάθηκαν κι έχοντας την ευκολία να μετακινούνται στην κοινωνική κλίμακα, τα «αυτοδημιούργητα» μέλη της έφτασαν να ελέγχουν τα δυναμικότερα στοιχεία της οικονομίας και της κουλτούρας.

• ................................  

Σήμερα, ωστόσο, κανείς δεν είναι σε θέση να δώσει τα στοιχεία της ταυτότητας της μεσαίας τάξης γιατί ακριβώς αυτή η ταυτότητα είναι ένας γρίφος. Δεν εξυπακούεται απλώς από το εισόδημα ή την κατοχή ενός σπιτιού. Οι ταξικοί διαχωρισμοί πλέον γίνονται ομιχλώδεις, καθώς η κοινωνία εξομοιώνεται. Άλλωστε ποτέ η μεσαία τάξη δεν ήταν μια ομοιογενής ομάδα, όπως σημείωνε και ο Όργουελ. Έχει τις διαβαθμίσεις της, αλλά κανείς όμως δεν θα παραδεχόταν ποτέ ότι ανήκει στη χαμηλότερη κλίμακα της μεσαίας τάξης. Κι ας μη μας διαφεύγει ότι αυτές οι διαβαθμίσεις έχουν τα δικά τους χαρακτηριστικά στο ντύσιμο, την επίπλωση, το φαγητό και τους τρόπους αναψυχής. Είναι αυτονόητο ότι μπορεί κανείς να διακρίνει όσους ανήκουν στη μεσαία τάξη από εκείνους που ανήκουν στην εργατική τάξη από το ντύσιμο, την ομιλία, τη μόρφωση κι έναν απροσδιόριστο αλλά εμφανή αέρα αυτοπεποίθησης. Οι άνθρωποι της εργατικής τάξης περιορίζουν τα ρίσκα τους. Οι άνθρωποι της μεσαίας τάξης έχουν ελευθερία επιλογής. Η ασφάλεια που διακρίνει τη μεσαία τάξη καθορίζεται από την επαγγελματική απασχόληση και η τωρινή απειλή δεν περιορίζεται μονάχα στην ανεργία. Κάποτε υπήρχε  μια δοσοληψία εμπιστοσύνης μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου. Ως αντάλλαγμα για την εργασία που παρείχε ο δεύτερος, εξασφάλιζε από τον εργοδότη του δυνατότητα παραγωγής και συνέχιση της απασχόλησής του. Τώρα οι κανόνες της αγοράς έχουν σπάσει αυτό το συμβόλαιο.

• ................................  

Αυτοί που τώρα νομοθετούν, αδυνατούν να δουν τα αποτελέσματα της δικής τους νομοθετικής πρακτικής. Δεν είναι σε θέση ή δεν θέλουν να καταλάβουν ότι ο ξέφρενος καλπασμός της ανεργίας σε όλες τις χώρες της ευρωζώνης δεν κάνει διακρίσεις σε τάξεις που κάποτε ο διαχωρισμός τους δημιουργούσε άλλου είδους προβλήματα. Δεν είναι μονάχα οι άνθρωποι της εργατικής τάξης αλλά και της κάποτε περιούσιας μεσαίας τάξης που μπαίνουν στις ουρές για το επίδομα ανεργίας ή για την αναζήτηση δουλειάς ή παίρνουν το δρόμο της ξενιτιάς.

• ................................  

Σαν υστερόγραφο, παραθέτω ένα κομμάτι από ρεπορτάζ σχετικό με την ανεργία: «Το 2003 έφθανα με τις υπερωρίες 2.500 ευρώ τον μήνα», λέει ο Γιάννης, ένας άλλος 39χρονος που δούλευε 18 χρόνια στην «Ιππόκαμπος». «Σκοτωνόμουν στη δουλειά, διακοπές δεν πήγαινα, αλλά πληρωνόμουν. Μπορούσα να αγοράσω δυο ρούχα στα παιδιά μου. Όχι αυτό το πράγμα σήμερα. Να νυχτώνει, να είναι άρρωστο το παιδί και να τρέμει η καρδιά μου, γιατί δεν έχω λεφτά να πάρω ένα ταξί αν χρειαστεί νοσοκομείο. Ξυπνάω το πρωί, με ρωτάει η γυναίκα μου “θα πας τα παιδιά στο σχολείο;” και δεν έχω μούτρα να βγω από το σπίτι. Γιατί η γειτονιά σε ρωτάει: “Ακόμα δεν βρήκες δουλειά;”. Η πεθερά μου παίρνει συσσίτιο από την εκκλησία για να φάει. Παίρνει 500 ευρώ σύνταξη και μας δίνει τα 100-150. Ντρέπομαι, αλλά τα παίρνω. Γιατί πρέπει να ταΐσω τα παιδιά μου. Έχω φτάσει στο σημείο να λέω: “Παναγιά μου να μη γίνω κακός άνθρωπος”. Κι έτσι τρελαίνεσαι. Και νιώθεις ρεμάλι. Και σου περνάει σιγά-σιγά η ιδέα ότι είσαι άχρηστος. Ευτυχώς που μου συμπαραστέκεται η κυρά μου, που δεν χωρίσαμε». (Η Καθημερινή, 25/9/2005)

Τι χρειάζεται για µισθό 600 - 700 ευρώ

• Υπάρχουν διάφοροι τρόποι γραφής για να διοχετεύσει κανείς την απόγνωση, τον εκνευρισμό, την αγανάκτηση κ.λπ. για τα όσα "τρελά" συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία. Κι εμείς που ακόμη πιστεύουμε στην αξιοκρατία, κοντεύουμε να τρελαθούμε με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί και την παρεοκρατία που έχει δημιουργήσει η "νέα αντίληψη" διακυβέρνησης της χώρας. Διάβασα το παρακάτω στην εφημερίδα "Τα Νέα" (Φοίβη Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 20100) και γέλασα. Απολαύστε το [αν είναι δυνατό...]:

Ο αναγνώστης Ανέστης Κ. έστειλε στη στήλη ανέκδοτο – των ηµερών... – που κυκλοφορεί ελεύθερο:

«Ενας νέος τελειώνει το Λύκειο και δεν έχει καθόλου όρεξη για Πανεπιστήµιο. Ο πατέρας του, πλούσιος πολιτικός, απειλεί τον γιο του: “∆εν θέλεις να σπουδάσεις, ρε τεµπελόσκυλο; Λοιπόν εγώ δεν συντηρώ κοπρίτες, γι’ αυτό και θα δουλέψεις, κατάλαβες”.

Εχοντας ισχυρή οικονοµική και πολιτική θέση, ο πατέρας κινεί τα νήµατα για να βρει µία θέση στον γιο του:

Πατέρας: - Γιώργο (Παπακωνσταντίνου, υπουργό), ο γιος µου τέλειωσε το λύκειο και ο τεµπέλης δεν θέλει να σπουδάσει. Θα µπορούσες να του βρεις µια θέση, µήπως στο µεταξύ βρει τον δρόµο του και αποφασίσει να σπουδάσει; Κάτι που θα τον κάνει να δουλέψει σκληρά, να µην κάθεται και τα ξύνει…

Μερικές µέρες αργότερα ο Παπακωνσταντίνου του λέει:

- Βρήκα δουλειά για τον γιο σου. ∆εξί χέρι του Προέδρου της ∆ηµοκρατίας και 20.000 ευρώ τον µήνα.

- Είναι υπερβολικό, Γιώργο. Πρέπει να τον αρχίσουµε πιο χαµηλά, γιατί µε τέτοια λεφτά αυτός ο τεµπέλης θα γίνει χειρότερος.

- Σου βρήκα κάτι πιο σεµνό: ιδιαίτερος γραµµατέας υπουργού, µόνο µε 10.000 ευρώ τον µήνα.

- Οοοοοχι. ∆εν θέλω η ζωή του να είναι τόσο εύκολη.

Θέλω να αισθανθεί την ανάγκη να σπουδάσει.

Την επόµενη µέρα:

- Του βρήκα δουλειά ως διευθυντής του Τµήµατος Προµηθειών στο υπουργείο Οικονοµικών µε µισθό 6.000 τον µήνα.

- Μα, σε παρακαλώ, Γιώργο, βρες µου κάτι πιο σεµνό, στα 600 µε 700 ευρώ τον µήνα.

- Μα τι λες; Αυτό είναι αδύνατον.

- Γιατί;

- Αυτές οι θέσεις δίνονται µόνο µε διαγωνισµό και απαιτούν βιογραφικό επιπέδου, τέλεια γνώση αγγλικών, πανεπιστηµιακό δίπλωµα, τουλάχιστον ένα master ή PHD στο εξωτερικό και θέληση να δουλεύει υπερωρίες άνευ αποδοχών!».

Φίλε πρωθυπουργέ, το σκέφτεσαι αυτό;

Γραφείο εύρεσης εργασίας στην Ισπανία (Φωτογραφία:  AP )

• Μία «χαμένη γενιά» ενδέχεται να δημιουργήσει η ανεργία στους νέους, προειδοποιεί το Διεθνές Γραφείο Εργασίας. 

• Το 2009 η ανεργία σε νέους από 15-24 ετών έφτασε σε ιστορικά επίπεδα: 81 εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο στερούνταν απασχόλησης... «Ο δείκτης ανεργίας των νέων σε όλον τον κόσμο έχει φθάσει στο υψηλότερο σημείο που έχει καταγραφεί ποτέ και θα ανέβει ακόμα περισσότερο μέσα στο 2010» τονίζει το Γραφείο στην έκθεσή του. Ο δείκτης έφτασε το 11,9% το 2007 και το 13% το 2009. Για το 2010 προβλέπεται να αυξηθεί ελαφρώς στο 13,1% και να πέσει στο 12,7% το 2011.

• Το 2008, περίπου 152 εκατομμύρια νέοι (το 28% του ενεργού πληθυσμού) δεν είχαν καταφέρει να ξεπεράσουν τα όρια της φτώχειας παρά το γεγονός ότι εργάζονταν για λιγότερο από 1,25 δολάρια την ημέρα, υπογραμμίζει η οργάνωση. Περί το 45% της αύξησης της ανεργίας πλήττει τον πληθυσμό χωρών της Κεντρικής, Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης. Το Διεθνές Γραφείο Εργασίας καλεί τις κυβερνήσεις να διατηρήσουν τα προγράμματα στήριξης της εργασίας των νέων, παρά τις περικοπές που ανακοινώθηκαν τους τελευταίους μήνες στους προϋπολογισμούς τους. 

• ΚΙ ΑΝ ΚΑΝΕΙΣ αναρωτηθεί τι κάνει η ελληνική κυβέρνηση, θα διαπιστώσει ότι ΔΕΝ κάνει... τίποτε! Ο πρωθυπουργός μου θυμίζει τον στρατηγό εκείνο που ζητεί να καταληφθεί ένας λόφος, αδιαφορώντας για την απώλεια ενός ή δυο ή και τριών λόχων. Δεν σκέφτεται τους στρατιώτες, δεν σκέφτεται τα άτομα, τους ανθρώπους, τις ψυχές... Σκέφτεται μονάχα ότι πρέπει να καταληφθεί ο λόφος! Κι όταν καταληφθεί -εάν καταληφθεί- τα άψυχα κουφάρια των στρατιωτών θα έχουν σκεπάσει τις πλαγιές και τον λόφο, το αίμα θα τρέχει ποτάμι και μονάχα ο λοχαγός με τον ασυρματιστή ενδεχομένως ή τον νοσοκόμο θα περιφέρονται πάνω στο λόφο, ψάχνοντας ένα σημείο για να καρφώσουν τη σημαία τους. Και μετά; Δεν υπάρχει παρά μόνο πόνος...

• ΣΚΕΦΤΕΤΑΙ άραγε κανείς από την κυβέρνηση αυτές τις γενιές που σήμερα βιώνουν το χειρότερο πρόσωπο του καπιταλισμού; Γιατί, ας μη μας διαφεύγει ότι ο νικητής καπιταλισμός δεν έχει αισθήματα, δεν νοιάζεται για τίποτε άλλο εκτός από τα κέρδη των κεφαλαιούχων. Και η κυβέρνηση αυτή σήμερα δεν έχει χώρο στο μυαλό της εκτός από νούμερα! Και ο άνθρωπος, φίλε πρωθυπουργέ; Ξέχασες τον άνθρωπο. Ξέχασες τον Έλληνα που βασανίστηκε πολλά χρόνια, που πάλεψε, που μόχθησε, που θέλησε να ζήσει μια άσπρη μέρα κι αυτός και τα παιδιά του. Ξέχασες τον Έλληνα που σ' έκανε πρωθυπουργό!

• ΟΜΩΣ ο Έλληνας δεν θα επιτρέψει να υπάρξουν χαμένες γενιές. Δεν μπορεί να διανοηθεί ότι τα παιδιά του θα συντριβούν στις μυλόπετρες της καπιταλιστικής αδηφαγίας. Είναι τρελό να σκέφτεται ότι κάθε μέρα, κάθε εβδομάδα, κάθε μήνα πρέπει να δίνουμε λογαριασμό στην περιώνυμη "τρόικα" για την πορεία της οικονομίας μας. Είναι τρελό να μη βλέπουμε φως στην άκρη του τούνελ. Βαδίζουμε στο σκοτάδι και δεν ακούμε μια φωνή που να μας οδηγεί στο φως και την απλωσιά του κάμπου. Φτάσαμε στο σημείο να κοιμόμαστε και να ξυπνάμε με την έγνοια για τα χρέη, για τις δόσεις, για την ακρίβεια, για την ανεργία, για τη μανία των κερδοσκόπων που επιζητούν να μας ξεσκίσουν με την πρώτη ευκαιρία, για τη μείωση των συντάξεων, για το πισωγύρισμα σε μια εποχή που την  είχαμε απωθήσει στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας.

• ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ περιθώρια για αοριστολογίες. Ανησυχώ πλέον για την ελληνική ιδέα που μεταδίνουμε σήμερα στα παιδιά μας. Είναι και θολωμένη και ταλαιπωρημένη .Πολλοί βρωμεροί και ύποπτοι μεταπράτες ιδεών υπάρχουν ανάμεσά μας, που εκδικούνται την Ελλάδα για τα προσωπικά τους συμπλέγματα, ατυχήματα, πάθη, για τα κέρδη τους.

• ΦΙΛΕ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΕ, ίσως να σου διαφεύγει ότι τα σημερινά παιδιά ανατρέφονται σ' ένα κλίμα ιδιότυπο, όπου προκαλεί αποσυνθετικές διεργασίες ένας κοσμοπολιτισμός δίχως καν ιδεολογικό υπόστρωμα, κοσμοπολιτισμός της κονσέρβας. Ζούμε ανάμεσα σε μάζες που αποχρωματίζονται συστηματικά νομίζοντας ότι θεμελιώνουν την οικουμενικότητα. Κι εσείς βλέπετε μονάχα τους αριθμούς!!! Ξεχνάτε όμως ένα βασικό. Ότι δηλαδή εγγύηση των ελπίδων μας είναι η Δημοκρατία, που σημαίνει σεβασμός προς τον άνθρωπο! 

• Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ, από εδώ σ' εμάς είναι ιερή και απαραβίαστη. Ο άνθρωπος βλέπει τον κόσμο από μια και μόνον οπτική γωνία, που του είναι υποχρεωτική: τον εαυτό του. Απώλεια του εαυτού του, ίσον απώλεια του κόσμου. Πιστεύω, "ξέρω", πως ο κόσμος υπάρχει ανεξάρτητα από μένα, αλλά για να το διανοηθώ, είναι ανάγκη να μην πάψω κι εγώ να υπάρχω... Ωστόσο, η πολιτική που αυτή τη στιγμή ακολουθείται στη χώρα μας είναι πολιτική αφανισμού του ανθρώπου, του πολίτη. Εσύ, φίλε πρωθυπουργέ, το σκέφτεσαι αυτό;

• ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν έχουμε το δικαίωμα, απέναντι στους ερχόμενους καιρούς, να διαλύσουμε το κατάστημα! Μπορεί οι απόγονοί μας να βρουν πως έπρεπε να διατηρηθεί ωστόσο, πως άξιζε τον κόπο. Πως ήταν το μόνο αληθινά "δικό τους", μέσα σ' αυτή τη φευγαλέα κι ακτήμονα ζωή. Ξέρω, θα μου πεις ότι παλεύεις να φτιάξεις το κατάστημα! Δυστυχώς, αυτό είναι δυσδιάκριτο.  Αλλά τα δικά σου παιδιά δεν έχουν δυσδιάκριτο μέλλον, διότι όπως λέει και ο λαός "του άρχοντα το παιδί απ' ακοής παντρεύεται"!!!

ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΑΛΛΑ Η ΝΔ… ΠΡΩΤΗ!

ΜΠΟΡΕΙ να είναι ανεπαίσθητες οι μεταβολές στη δύναμη των κομμάτων, έτσι όπως καταγράφονται στη νέα δημοσκόπηση (της εταιρείας «Marc» για το «Εθνος») που δημοσιοποιήθηκε, όμως εκείνο που παρατηρεί κανείς είναι η έκρηξη δυσαρέσκειας για τα προβλήματα της καθημερινότητας, στα οποία η κυβέρνηση παίρνει πολύ αρνητικό βαθμό

Στη δημοσκόπηση αυτή η Ν.Δ. προηγείται με 31,6% (έναντι 31% στη δημοσκόπηση της ίδιας εταιρείας τον Φεβρουάριο) και το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με 29% (28,3%). Ο Συνασπισμός είναι στο 15,6% παρουσιάζοντας πτώση 0,6%, ενώ το ΚΚΕ και ο ΛΑΟΣ παραμένουν στα ίδια: 7,2% και 3,6% αντίστοιχα.

Οι ερωτηθέντες εκφράζουν δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική στο θέμα της ακρίβειας (91%), της ανεργίας (86%), της διαφθοράς (85%) κ.ά. Πάντως, το 83,6% εκφράζει δυσαρέσκεια και για τη δραστηριότητα του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα το 53,4% θεωρεί ότι αν αυτό ήταν στην κυβέρνηση, τα πράγματα θα ήταν ίδια και το 24,2% ότι θα ήταν χειρότερα. Το μοναδικό ενθαρρυντικό είναι ότι το 42,4% εκφράζει την επιθυμία να βγει το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές έναντι 37,1% που προτιμά να βγει η Ν.Δ.

Το 48,9% θέλει να ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Σχεδόν μοιρασμένες μεταξύ κυβέρνησης συνεργασίας (50,3%) και αυτοδύναμης κυβέρνησης (48,3%) είναι οι απαντήσεις των ερωτηθέντων.