ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Τα αποτελέσματα του Δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015 φαίνεται πως θα μας απασχολούν για καιρό. Όσο περνούν οι μέρες τόσο περισσότερο αυξάνονται τα ερωτηματικά για τη σκοπιμότητα διεξαγωγής του. Σε τι ακριβώς απέβλεπαν οι εμπνευστές του παραμένει ομιχλώδες. Βέβαιο είναι, πάντως, πως με τις βεβιασμένες κινήσεις τους επιβάρυναν δραματικά την ήδη δύσκολη θέση της χώρας, οδηγώντας την ουσιαστικά στο χείλος του γκρεμού.

Όλοι θέλαμε και θέλουμε και επιζητούμε την εθνική συμφιλίωση!!!

• ....Αλλά έχω την εντύπωση ότι αυτή θα είναι πάντα ένα άπιαστο όνειρο!

Όλοι κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να υπάρχει μια μόνιμη διάσταση με αποτέλεσμα να παρατηρούνται αυτά τα φαινόμενα που καθημερινά βιώνουμε. Με την ευκαιρία της σημερινής επετείου, της αποφράδας εκείνης ημερομηνίας, της 21ης Απριλίου 1967, ξαναβάζουμε το ερώτημα: 

• Ποια σχέση έχει η Δεξιά με τη Δικτατορία;

Οι πιο «ακραιφνείς» εκφραστές της πρώτης (που έγιναν, φυσικότατα, και οι πιο χαμερπείς σφογγιστές της δεύτερης) ενασμενίζονταν στα έντυπά τους πως «η Επανάστασις του Απριλίου 1967 εγεννήθη από την εθνικόφρονα παράταξιν... Οι επαναστατήσαντες αξιωματικοί ήσαν σαρξ εκ της σαρκός της εθνικόφρονος παρατάξεως» (Ελεύθερος Κόσμος, 10/11/1968). Να που για μια φορά έλεγαν την αλήθεια!

Να που στη συνέχεια , οι απριλιανές «σάρκες» ξαναβρήκαν απάνεμο καταφύγιο στη μητρική «σάρκα» της Δεξιάς, που τους άνοιξε στοργικά τους εθνικόληπτους κόλπους της... Ας παρακολουθήσουμε τον αείμνηστο Μάριο Πλωρίτη (Ο «ιστορικός συμβιβασμός» Δεξιάς και Δικτατορίας, 21/12/1975):

• Ποιο ήταν (και ποιο είναι ) το κοινό φόβητρο, τόσο για τη Δεξιά όσο και για τη Δικτατορία;

Ο λαός και, μάλιστα, το πιο προοδευτικό και το πιο πολυάριθμο, το πιο ζωντανό και το πιο ζωηρό τμήμα του... Αυτό τον λαό πάσχιζε πάντα να χειραγωγήσει η Δεξιά, διαβουκολώντας τον ή τρομοκρατώντας τον. Αυτό τον λαό πάσχισε να δουλαγωγήσει η Δικτατορία, φιμώνοντάς τον και «γυψώνοντάς» τον... Όταν η πρώτη διαπίστωσε πως δεν μπορούσε πια να τον υποτάξει «έννομα», ανάλαβε η δεύτερη να τον πατάξει έκνομα.  Προς αμοιβαίον όφελος, βέβαια. Οι ίδιοι έντυποι ξεσκονιστές της πρώτης και της δεύτερης, κλασαυχενίζονταν πως «η Επανάστασις έσωσε την εθνικόφρονα παράταξιν» (Ελεύθερος Κόσμος). Από τι; Μα από την «αναρχίαν», φυσικά, και από το «πεζοδρόμιον» - όπως γνωμοδότησε ένας άλλος «ακραιφνής», ο Σόλων Γκίκας στο περιλάλητο «συνταγματικό» άρθρο του. 

• [Ο Γκίκας εθεωρείτο ο αρχηγός του ΙΔΕΑ, ήταν ο οργανωτής του παρακράτους της Δεξιάς επί καραμανλικής οκταετίας και μόλις ήρθε ο Καραμανλής μετά την πτώση της Χούντας του έδωσε υπουργικά αξιώματα]. 

Και «πεζοδρόμιον» και «όχλος» αποκαλείται, όπως ξέρουμε, ο λαός όταν οχλεί τους ιθύνοντες, διαφωνώντας με κείνους ή ζητώντας ό,τι ανήκει σε κείνον.

ΠΟΙΟΣ ήταν (και ποιος είναι) ο κοινός στόχος της Δεξιάς και της Δικτατορίας; Η παντοτινή διατήρηση της εξουσίας... Αυτή τη διατήρηση (που ο Αριστοτέλης την ονόμαζε «σκοπόν της τυραννίας») ονειρευόταν η Δικτατορία: 

• «Εγώ θα αποφασίσω πότε θα επιτρέψω την επιστροφήν εις την Δημοκρατίαν», έλεγε και ξανάλεγε ο Παπαδόπουλος... 

«Θα μείνωμε διακόσια χρόνια», βεβαίωνε ωμότερος ο Λαδάς (σε λόγο του στα Τρίκαλα τον Μάρτιο του 1969)... Αυτή τη διατήρηση απεργαζόταν πάντα και η Δεξιά - με εκλογικές ταχυδακτυλουργίες, βίες, νοθείες, και κινδυνολογίες. Αλλά αν, με όλα αυτά, ο «κυρίαρχος λαός» είχε διαφορετική γνώμη; Τότε... «όλοι ανεξαιρέτως (οι "εθνικόφρονες") παρεδέχοντο ότι, εάν το κεντροαριστερό μπλοκ [δηλ. η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΟΥ και ο Ανδρέας Παπανδρέου] εκέρδιζε τας εκλογάς της 28 Μαϊου 1967, δεν θα έπρεπε να του παραδοθή η εξουσία», καθώς ομολογούσε το έντιμον έντυπο της χουντοδεξιάς (Ελεύθερος Κόσμος, 30/7/1967). Και φυσικά δεν του «παρεδόθη», μιας και «επενέβησαν οι σωτήρες», επειδή ήταν βέβαιο πως τις εκλογές θα τις κέρδιζε το «μπλοκ»...
Αυτά είναι αρκετά, έτσι για να μην ξεχνάμε!!!!

ΙΟΥΛΙΟΣ 1965: "ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΘΑΡΜΑ"!

Την πολιτική αστάθεια της περιόδου 1961-1967 που οδήγησε στην κατάλυση του δημοκρατικού πολιτεύματος της Ελλάδας θα επιχειρήσει να διαφωτίσει το Επιστημονικό Συμπόσιο που διοργανώνει το Ιδρυμα Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης. Με κεντρικό θέμα «Από τον Ανένδοτο στη Δικτατορία» και με εισηγήσεις από 23 καθηγητές και ερευνητές της νεότερης-σύγχρονης ιστορίας και των πολιτικών επιστημών, το Ιδρυμα Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης επιδιώκει να ανοίξει έναν ακαδημαϊκό διάλογο γύρω από τα κρίσιμα γεγονότα της περιόδου ’61-’67 και να αναδείξει με επιστημονικό τρόπο όλες τις πολυσήμαντες πτυχές της...

Τι ωραία, θα έλεγε κανείς... Μπράβο στους διοργανωτές. Μπράβο στο Ίδρυμα Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης! Ρε, θα τρελαθούμε; Υπάρχουν και όρια. Ποιος "ακαδημαϊκός διάλογος", ποιος "επιστημονικός τρόπος", όταν τα πράγματα ήσαν και είναι ξεκάθαρα! Ό,τι συνέβη εκείνη την εποχή δεν πιστεύω ότι έμεινε αδιευκρίνιστο.

Ο Μητσοτάκης υπήρξε από τους βασικούς μοχλούς ανωμαλίας εκείνης της περιόδου στη χώρα μας. Η "αποστασία" ήταν το προανάκρουσμα για όσα συνέβησαν μετέπειτα και που είχαν τραγική κατάληξη το πραξικόπημα των συνταγματαρχών και τη δικτατορία της 21ης Απριλίου. Δηλαδή, τι θέλουν όλοι αυτοί - να βγάλουν "λάδι" τον Μητσοτάκη; Τον αρχι-αποστάτη, τον "Εφιάλτη", τον άνθρωπο που με την πολιτική του επεσώρευσε μύρια όσα κακά στην ελληνική κοινωνία; Πιτσιρικάς ήμουνα (μαθητής) όταν κατέβαινα κι εγώ στις πορείες φωνάζοντας το σύνθημα που έμεινε στην πολιτική μας ιστορία: "Μητσοτάκη κάθαρμα"! Σε άλλον πολιτικό δεν νομίζω ότι δόθηκε τέτοιος χαρακτηρισμός. Ο λαός με το ένστικτό του είχε καταλάβει την ύπουλη πολιτική δράση του Μητσοτάκη και τον κατέταξε εκεί που του άξιζε: στο περιθώριο της ιστορίας!

Είναι αλήθεια ότι ο Μητσοτάκης με διάφορους τρόπους έχει κάνει φοβερές προσπάθειες να αποτινάξει από πάνω του τη ρετσινιά του αρχι-αποστάτη και του "προδότη" και είμαι βέβαιο ότι και αυτό το "επιστημονικό συμπόσιο" προς αυτή την κατεύθυνση κινείται. Όλα τ' άλλα είναι κουραφέξαλα. Το γεγονός ότι θα μιλήσουν ο Βενιζέλος και ο Κωνσταντόπουλος δεν μου λέει τίποτε. Δηλαδή, θα πάνε για να ξεσκεπάσουν το ρόλο του Μητσοτάκη στην ανωμαλία της εποχής ή θα συμβάλουν στην "αγιοποίησή" του. Κάποτε και οι πολιτικοί θα πρέπει να παίρνουν ξεκάθαρες θέσεις και ν΄αφήσουν τα ήξεις αφήξεις...