Έξοδος κινδύνου: Πρόσωπα της Ιστορίας

Showing posts with label Πρόσωπα της Ιστορίας. Show all posts

Friday, May 2, 2008

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΕΣ ΣΤΗ ΛΙΣΤΑ ΤΟΥ TIME

The World's Most Influential People

Ο πέμπτος ετήσιος κατάλογος του περιοδικού TIME για τις παγκόσμιες προσωπικότητες που άσκησαν επιρροή στους ανθρώπους: ηγέτες, φιλόσοφοι, ήρωες, καλλιτέχνες, επιστήμονες και άλλοι. Ιδού και η πλήρης λίστα με τα ονόματα όλων αυτών, μεταξύ των οποίων μπορούμε να διακρίνουμε στην 11η θέση τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον ελληνο-αμερικανό μουσικό Αλέξη Ρηγόπουλο, και τον επίσης ελληνο-αμερικανό Τζεφ Μπέζος (κάτω φωτογραφία), που ήταν αυτός που το 1995 δημιούργησε το πρώτο και μεγαλύτερο ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο του κόσμου, το οποίο βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.a mazon.com.

"Καθαρόαιμος" Έλληνας δεν υπάρχει στη λίστα του "Time". Σκασίλα μας. Άλλωστε, όλα αυτά τα ονόματα που περιλαμβάνονται, όπως θα δείτε, δεν είναι δα και τόσο σπουδαία ώστε να αποτελούν πρότυπα ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο - ούτε πιστεύω ότι άσκησαν ή ασκούν επιρροή στους πολίτες του κόσμου. Δεν έχετε παρά να το ψάξετε:

Leaders & Revolutionaries

Heroes & Pioneers

Scientists & Thinkers

Artists & Entertainers

Builders & Titans

Sunday, March 30, 2008

Κάποτε ο Νίκος Μπελογιάννης!

Ο Νίκος Μπελογιάννης πάντα γελαστός με το γαρίφαλο στο χέρι. Δίπλα του, η σύντροφος της ζωής του Έλλη Παππά, συγκατηγορούμενη, η οποία λόγω της τότε πρόσφατης μητρότητας δεν είχε την τύχη του Μπελογιάννη.

Ήταν χαράματα της 30ής Μαρτίου 1952 όταν μετέφεραν στο εκτελεστικό απόσπασμα στο χώρο του Γουδή, κάτω από συνθήκες σχεδόν συνωμοτικές οι Νίκος Μπελογιάννης, Δημήτρης Μπάτσης, Ηλίας Αργυριάδης και Νίκος Καλούμενος. Όλα έγιναν σιωπηλά. Άναψαν οι προβολείς και την πρωινή σιγή έσπασαν οι ριπές του εκτελεστικού αποσπάσματος. Η δολοφονία είχε γίνει με όλους τους "τύπους". Ο Μπελογιάννης ήταν τότε 37 χρόνων! Η δίκη στο Στρατοδικείο είχε κρατήσει περίπου δεκαπέντε μέρες κι ο άνθρωπος με το κόκκινο γαρίφαλο έμελλε να γίνει παράδειγμα ψυχραιμίας, αξιοπρέπειας και βέβαια το χαμόγελό του ήταν αρκετό για να κάνει τους εντεταλμένους "δικαστές" να απαγγείλουν την ποινή του θανάτου. Τότε, δεκάδες προσωπικότητες της παγκόσμιας πολιτικής και των τεχνών και των γραμμάτων ξεσηκώθηκαν για να αποτραπεί το έγκλημα. Όμως όλα ήσαν προδιαγεγραμμένα. Οι παραιτήσεις κάποιων έντιμων πολιτικών -κατόπιν εορτής- δεν κατάφεραν να σβήσουν το σάλο που ξεσηκώθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Ο Μπελογιάννης ήταν συνειδητός κομμουνιστής και αγωνίστηκε για πανανθρώπινα ιδανικά - ανήκει πλέον στο λαό και αποτελεί ένα μεγάλο κεφάλαιο στη ματωμένη ιστορία του τόπου. Ήταν γνήσιο τέκνο της αδούλωτης ελληνικής δημοκρατικής ψυχής.

Το περίφημο σχέδιο του μεγάλου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο

Σήμερα το στρατόπεδο σωπαίνει.

Σήμερα ο ήλιος τρέμει αγκιστρωμένος στη σιωπή
όπως τρέμει το σακάκι του σκοτωμένου στο συρματόπλεγμα.

Σήμερα ο κόσμος είναι λυπημένος...

Ξεκρέμασαν μια μεγάλη καμπάνα και την ακούμπησαν στη γη. Μες στο χαλκό της καρδιοχτυπά η ειρήνη.

Σιωπή. Ακούστε τούτη την καμπάνα. Σιωπή. Οι λαοί περνούν σηκώνοντας στους ώμους τους

το μέγα φέρετρο του Μπελογιάννη

ΟΧΙ δε σου ταιριάζει εσένα Μπελογιάννη τούτο το σιωπηλό πένθος

τούτες οι μαύρες κορδέλες άκρη – άκρη στο φουστάνι της άνοιξης

[...]

τούτο το πράσινο σαπούνι που λιώνει ξεχασμένο στη σκάφη θολώνοντας το νερό.

Για σένανε είναι οι μεγάλες σάλπιγγες, τα μεγάλα τύμπανα

οι μεγάλες καμπάνες και οι μεγάλες παρελάσεις

ο μεγάλος όρκος των λαών πάνω στο φέρετρό σου

η μεγάλη μέρα της τριάντα του Μάρτη που μπαίνει στο καινούργιο εορτολόγιο των ηρώων και των μαρτύρων της ειρήνης.

[…]

Έφυγες τώρα Νίκο ανάβοντας μ’ ένα γαρίφαλο από φλόγα το κουράγιο του κόσμου,

ανάβοντας την ελπίδα στην καρδιά των λαών, ανάβοντας τους αστερισμούς της ειρήνης στο στερέωμα του κόσμου, πάνω απ’ τις πεδιάδες τις σπαρμένες κόκαλα.

Έπεσες, Νίκο, με τα’ αυτί σου κολλημένο στην καρδιά του κόσμου,

ν’ ακούς τα βήματα της λευτεριάς να βαδίζουν στο μέλλον, ν’ ακούς το μέλλον να ξεδιπλώνει εκατομμύρια κόκκινες σημαίες

πάνω απ’ το γέλιο των παιδιών και των κήπων

[…]

O Mπελογιάννης μάς έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.

M’ ένα γαρίφαλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.

M’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει.

- Γιάννης Pίτσος, «O Άνθρωπος με το γαρίφαλο», Aϊ Στράτης 31/3/1952

Saturday, March 29, 2008

Ο Μανόλης Ανδρόνικος!

Στις 30 Μαρτίου 1992 πέθανε ο αρχαιολόγος και καθηγητής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Μανόλης Ανδρόνικος (γεννήθηκε 23 Οκτωβρίου 1919 στην Προύσα). Θα τον θυμηθεί κανείς τώρα που «καίει» περισσότερο από κάθε άλλη φορά το «Σκοπιανό»;

Ήταν μεσημέρι, στις 8 Νοεμβρίου του 1977, όταν ο Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του άνοιξαν την πόρτα του ασύλητου τάφου στη Βεργίνα, που είχε σφραγιστεί πριν από 2.300 χρόνια. Εκείνη τη στιγμή δεν γνώριζαν ακόμη σε ποιον ανήκε ο τάφος. Τα ευρήματα, η χρυσή λάρνακα με το αστέρι - σύμβολο των Μακεδόνων βασιλέων, με τα οστά που περιείχε, οι λαμπρές τοιχογραφίες, τα όπλα ήταν αυτά που οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για τον τάφο του Φιλίππου του Β', του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου… (Σάκης Αποστολάκης, Ελευθεροτυπία, 16/6/2006).

Το καλοκαίρι του 1977 ο Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του, έπειτα από χρόνια δουλειάς στην ευρύτερη περιοχή της Βεργίνας, πλησιάζουν στην τούμπα, η οποία ενδέχεται να κρύβει κάτι. Αλλά τι; Τα ημερολόγια της ανασκαφής, που ανασύρει η καθηγήτρια Στέλλα Δρούγου από τα ράφια της βιβλιοθήκης της, στο γραφείο του τρίτου ορόφου της Φιλοσοφικής σχολής, περιγράφουν με λακωνικό τρόπο μια περιπέτεια που άρχισε από τον Ανδρόνικο με οδηγό την αξιοποίηση της βιβλιογραφίας, των προσωπικών του ερευνών, αλλά και του ενστίκτου που τον ωθούσε προς εκείνο το σημείο. Η κ. Δρούγου διαβάζει από τις σελίδες του μικρού σχήματος ντοσιέ όπου καταχωρούσε σημειώσεις, σχέδια και φωτογραφίες: «3 Οκτωβρίου: κάνουμε τομή στα νότια. 10 Οκτωβρίου: Νότια τομή. Εντοπίζουμε υπολείμματα εναγισμών [νεκρικές προσφορές μετά το τέλος της ταφής]. 11 Οκτωβρίου: στην Ανατολική πλευρά της τομής και παράλληλα προς αυτήν ανακαλύφθηκε τοίχος με κατεύθυνση Ν προς Β, από την περιφέρεια προς το κέντρο του τύμβου. Ο τοίχος αποτελείται από λιθοδομή και πώρινους γωνιόλιθους - το ανατολικό μέτωπο επιχρισμένο. Όψη;». Αυτό το ερωτηματικό υποδηλώνει και την αγωνία που σίγουρα θα ένιωθε εκείνες τις ημέρες ως υπεύθυνη της συγκεκριμένης φάσης της ανασκαφής. «14 Οκτωβρίου: αποκαλύφθηκαν πέντε μεγάλοι πώρινοι γωνιόλιθοι που καλύπτουν κλειστό κιβωτιόσχημο τάφο». «Δηλαδή», όπως σχολιάζει η Στέλλα Δρούγου σήμερα, «αποκαλύφθηκε η όψη του τάφου του Φιλίππου και της ‘Περσεφόνης’, που ήταν δίπλα, αλλά δεν το ξέραμε ακόμη». Στις 18 Οκτωβρίου στο ημερολόγιο καταγράφεται η βεβαιότητα πως πρόκειται για μεγάλο μακεδονικό τάφο. Καταγράφονται οι διαστάσεις του, επί ημέρες συνεχίζονται οι εργασίες καθαρισμού και απομάκρυνσης των χωμάτων, έως ότου αποκαλυφθεί η πρόσοψή του. [συνέχεια ΕΔΩ]

Friday, March 7, 2008

Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ»!

http://www.athena.agrino.org/images/poetry_literature/Makriyiannis.jpg

Οσοι έχουν την τύχη μας σήμερον εις τα χέρια τους, όσοι μας κυβερνούν, μεγάλοι και μικροί, και υπουργοί και βουλευταί, το ’χουν σε δόξα, το ’χουν σε τιμή, το ’χουν σε ικανότη το να τους ειπής ότι έκλεψαν, ότι πρόδωσαν, ότι ήφεραν τόσα κακά εις την πατρίδα. Είναι άξιοι άνθρωποι και τιμώνται και βραβεύονται. Όσοι είναι τίμιοι κατατρέχονται ως ανάξιοι της κοινωνίας και της πολιτείας.

Αυτά δεν τα λέγω εγώ μοναχός, τα λέγει όλο το κοινό και οι ’φημερίδες. Κι’ όσα σημειώνω τα σημειώνω γιατί δεν υποφέρνω να βλέπω το άδικον να πνίγη το δίκιον. Διά ’κείνο έμαθα γράμματα εις τα γεράματα και κάνω αυτό το γράψιμον το απελέκητο, ότι δεν είχα τον τρόπον όντας παιδί να σπουδάξω· ήμουν φτωχός κ’ έκανα τον υπερέτη και τιμάρευα άλογα κι’ άλλες πλήθος δουλειές έκανα να βγάλω το πατρικό μου χρέος, οπού μας χρέωσαν οι χαραμήδες, και να ζήσω κ’ εγώ σε τούτην την κοινωνίαν όσο έχω τ’ αμανέτι του Θεού εις το σώμα μου. Κι αφού ο Θεός θέλησε να κάμη νεκρανάστασιν εις την πατρίδα μου, να την λευτερώση από την τυραγνίαν των Τούρκων, αξίωσε κ’ εμένα να δουλέψω κατά δύναμη λιγώτερον από τον χερώτερον πατριώτη μου Έλληνα.

Γράφουν σοφοί άντρες πολλοί, γράφουν τυπογράφοι ντόπιοι και ξένοι διαβασμένοι για την Ελλάδα – ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κ’ εμένα να γράψω, ότι τούτην την πατρίδα την έχομεν όλοι μαζί, και σοφοί και αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν, αναλόγως ο καθείς, έχομεν να ζήσωμεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι’ όλοι μαζί και να μην λέγη ούτε ο δυνατός «εγώ» , ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγη ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστή μόνος του και φκειάση, ή χαλάση, να λέγη εγώ· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκειάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι’ όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθωμεν γνώση, αν θέλωμεν να φκειάσωμεν χωριόν, να ζήσωμεν όλοι μαζί.

«Πρώτη μάχη των Ελλήνων κατά των Τούρκων κατά την γέφυραν της Αλαμάνας», υδατογραφία σε χαρτόνι, του Παναγιώτη Ζωγράφου. Γεννάδειος Βιβλιοθήκη

Εγραψα γυμνή την αλήθεια, να ειδούνε όλοι οι Έλληνες ν’ αγωνίζωνται διά την πατρίδα τους, διά την θρησκεία τους, να ιδούνε και τα παιδιά μου και να λένε· «Έχομεν αγώνες πατρικούς, έχομεν θυσίες», αν είναι αγώνες και θυσίες. Και να μπαίνουν σε φιλοτιμίαν και να εργάζωνται εις το καλό της πατρίδας τους, της θρησκείας τους και της κοινωνίας. Ότι θα είναι καλά δικά τους. Όχι όμως να φαντάζωνται για τα κατορθώματα τα πατρικά, όχι να πορνεύουν την αρετή και να καταπατούν τον νόμον και να ’χουν την επιρροή για ικανότη.

(από το Στρατηγού Mακρυγιάννη Aπομνημονεύματα, τόμος B΄, Eλληνικά Γράμματα/Tα Nέα 2006)

Tuesday, February 19, 2008

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ: Θέλω απλώς να μάχομαι ως στρατιώτης της ιδεολογίας

Μετά από πενήντα χρόνια στο τιμόνι της Κούβας, ο μέγας επαναστάτης Φιντέλ Κάστρο αποσύρθηκε, αφήνοντας τη θέση του στον αδερφό του Ραούλ Κάστρο.

Ο Φιντέλ Κάστρο ανακοίνωσε σήμερα πως εγκαταλείπει την προεδρία της Κούβας μετά περίπου μισό αιώνα, μεταδίδει η επίσημη ηλεκτρονική σελίδα του κουβανικού καθεστώτος Granma. "Δεν θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ--επαναλαμβάνω--δεν θα θελήσω ούτε θα αποδεχτώ το αξίωμα του προέδρου και του ανώτατου διοικητή", γράφει ο Κάστρο ο οποίος εδώ και 19 μήνες δεν ασκούσε τα καθήκοντά του λόγω ασθενείας.

Την αποχώρησή του από την προεδρία της Κούβας, μετά από 49 χρόνια, ανακοίνωσε επισήμως ο Φιντέλ Κάστρο, σύμφωνα με την ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας Granma, επίσημου οργάνου του κουβανικού καθεστώτος. "Στους αγαπητούς μου συμπατριώτες, που πρόσφατα μου έκαναν τη μεγάλη τιμή να με εκλέξουν μέλος του κοινοβουλίου... σας ανακοινώνω ότι δεν θα θελήσω, ούτε θα αποδεχτώ... το αξίωμα του προέδρου και του ανώτατου διοικητή", όταν η Εθνοσυνέλευση συγκλιθεί στις 24 Φεβρουαρίου, γράφει ο 81χρονος Κάστρο."Θα ήταν αντίθετο στη συνείδησή μου να αναλάμβανα ευθύνες που θα απαιτούσαν μετακινήσεις και ολοκληρωτική δέσμευση, κάτι το οποίο δεν είμαι, από βιολογικής πλευράς, σε θέση να προσφέρω. Προτεραιότητά μου ήταν να προετοιμάσω, ψυχολογικά και πολιτικά, τον λαό για την απουσία μου, μετά από τόσα χρόνια αγώνων. Δεν σας αποχαιρετώ. Θέλω απλώς να μάχομαι ως στρατιώτης της ιδεολογίας", αναφέρει ο Κάστρο στην επιστολή του επισημαίνοντας ότι, παρά την αποχώρησή του από την εξουσία, θα συνεχίσει να γράφει.

Η Εθνοσυνέλευση αναμένεται να διορίσει πρόεδρο τον Ραούλ Κάστρο, νεότερο αδελφό και διάδοχο του Φιντέλ. Στις 21 Ιουλίου του 2006, ο αποκαλούμενος "Λίντερ Μάξιμο" παρέδωσε "προσωρινά" την εξουσία στον αδελφό του προκειμένου, όπως είχε γίνει γνωστό, να αναρρώσει από μια επέμβαση για "αδιευκρίνιστο" πρόβλημα υγείας.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Tuesday, January 15, 2008

Rosa Luxemburg - Karl Liebknecht

http://www.uncp.edu/home/rwb/liebknecht_luxemburg.jpg

Η Rosa Luxemburg (5 Μαρτίου 1870 - 15 Ιανουαρίου 1919) και ο Karl Liebknecht (13 Αυγούστου 1871 - 15 Ιανουαρίου 1919), υπήρξαν δυο σπουδαίες προσωπικότητες όχι μόνο του γερμανικού αλλά και του ευρωπαϊκού σοσιαλιστικού επαναστατικού κινήματος. Και τους μνημονεύω διότι ρίχνοντας μια ματιά στο καλεντάρι είδα ότι σαν σήμερα αφού πρώτα βασανίστηκαν αγρια, δολοφονήθηκαν από τα φασιστικά παραστρατιωτικά σώματα Freikorps, στην αποτυχημένη επανάσταση τον Ιανουάριο του 1919 στο Βερολίνο.

Δεν θέλω να γράψω περισσότερα, όταν άνθρωποι σαν κι αυτούς με ιδέες και ιδεολογία, με πάθος για το καλύτερο, για μια καλύτερη ζωή, δεν σκέφτηκαν τη ζωή τους και τα έδωσαν όλα στον κοινό τους σκοπό. Μόνο σκέφτομαι ότι όπως τόσοι άλλοι θεωρητικοί και επαναστάτες έθρεψαν την αγωνία μας, θέριεψαν την πίστη μας στην αλλαγή, χαλύβδωσαν τη θέλησή μας να παλέψουμε δίχως φόβο... Και φτάσαμε σήμερα σαν κοινωνία σ' αυτά τα χάλια. Δεν χωράνε σχόλια, γιατί δεν υπάρχει χώρος, αφού η μπόχα των σκανδάλων, ο τυχοδιωκτισμός κάποιων δημοσιογράφων, κάποιων εκδοτών, κάποιων πολιτικών και κάποιων μεγαλοεπιχειρηματιών, μας έχουν στριμώξει σε μια βασανιστική καθημερινότητα.

Τελευταίες λέξεις: πίστη στην επανάσταση

Οι τελευταίες γνωστές λέξεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ, γραμμένες το απόγευμα της δολοφονίας της, ήταν για την πίστη της στις μάζες, και στο αναπόφευκτο της επανάστασης:

«Η ηγεσία απέτυχε. Ακόμα κι έτσι, η ηγεσία πρέπει να ξαναδημιουργηθεί από τις μάζες και μέσα από τις μάζες. Οι μάζες είναι το αποφασιστικό στοιχείο, είναι ο βράχος πάνω στον οποίο θα κτιστεί η τελική νίκη της επανάστασης. Οι μάζες ήταν στα ύψη() ανέπτυξαν την “ήττα” αυτή σε μία από τις ιστορικές ήττες που είναι η τιμή και η δύναμη του διεθνούς σοσιαλισμού. Και γι’αυτό η μελλοντική νίκη θα ανθίσει από αυτή την “ήττα”

“Τάξη επικρατεί στο Βερολίνο!” Ηλίθιοι δήμιοι! Η “τάξη” σας είναι χτισμένη στην άμμο. Αύριο κιόλας η επανάσταση θα “ανυψωθεί με μια βροντή” και με σαλπίσματα θα ανακοινώσει στον τρόμο σας: Ήμουν, Είμαι, Θα είμαι!» (Τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο, Συλλογικά Έργα)

Η Ρόζα Λούξεμπουργκ (δεξιά) με την Κλάρα Τσέτκιν στα 1910

Παραθέματα

«Στην αστική κοινωνία ο ρόλος της Αριστεράς είναι ο ρόλος του κόμματος αντιπολίτευσης. Σε κόμμα εξουσίας επιτρέπεται να υψωθεί μόνο πάνω στα ερείπια του αστικού κράτους»
«Λασπωμένη, ατιμασμένη, βουτηγμένη μέσα στο ίδιο της το αίμα, στάζοντας πύον: να πώς παρουσιάζεται η αστική κοινωνία, να ποιο είναι το πραγματικό της πρόσωπο. Δεν είναι πια όπως κάποτε, που φτιασιδωμένη και φορώντας το πέπλο της εντιμότητας επιδιδόταν στην κουλτούρα και στη φιλοσοφία, στην ηθική και στην τάξη, στην ειρήνη και στο δίκαιο. Τώρα μοιάζει με άγριο ζώο που χορεύει τη σάμπα της αναρχίας και σπέρνει τη χολέρα στον πολιτισμό και την ανθρωπότητα. Η αστική κοινωνία φανερώνεται ολόγυμνη, όπως πραγματικά είναι.»
«Η ελευθερία είναι μόνο για τους αντιφρονούντες/αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά». Αυτό αποτελεί μέρος μια μεγαλύτερης φράσης:
«Ελευθερία μόνα για τα μέλη της κυβέρνησης, μόνο για τα μέλη του Κόμματος – αν και είναι πολυάριθμα – δεν είναι καθόλου ελευθερία. Η ελευθερία είναι ελευθερία γι αυτούς που σκέφτονται διαφορετικά. Η ουσία της πολιτικής ελευθερίας δεν εξαρτάται από τους φανατικούς της “δικαιοσύνης”, αλλά μάλλον στις αναζωογονητικές, ευεργετικές και καθαρτικές πράξεις αυτών που σκέπτονται διαφορετικά. Αν η “ελευθερία” γίνει “προνόμιο”, η λειτουργία της πολιτικής ελευθερίας σπάει.»
«Ο Μαρξισμός είναι μια επαναστατική παγκόσμια θεώρηση που πρέπει πάντα να μάχεται για νέες αποκαλύψεις. Ο Μαρξισμός δεν πρέπει να αποστρέφεται τίποτα περισσότερο από το να μείνει παγωμένος στην παροντική του μορφή. Είναι στα καλύτερά του όταν χτυπά το κεφάλι του από αυτοκριτική, και μέσα στους ιστορικούς κεραυνούς και αστραπές, διατηρεί το σθένος του.»

Tuesday, December 18, 2007

ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΛΙΝΑ ΚΑΤΙ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΠΩ...

Ο κ. Καραμανλής, μαζί με τον υπουργό Πολιτισμού, Μ. Λιάπη, έκαναν τον περίπατό τους στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης κι εκεί ξεναγήθηκαν από τον πρόεδρο του ΟΑΝΜΑ, Δημήτρη Παντερμανλή και τον Έφορο Ακροπόλεως Α. Μάντη. Ο πρωθυπουργός έκανε και τις σχετικές δηλώσεις (αφού γι' αυτές τις δηλώσεις πήγε εκεί...):

«Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης υπενθυμίζει κατεξοχήν, και μάλιστα με ηχηρό τρόπο, το χρέος της επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα, του κορυφαίου αυτού μνημείου της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς. Με την κατασκευή και λειτουργία του νέου Μουσείου Ακρόπολης καταρρίπτεται και το τελευταίο επιχείρημα εκείνων που αρνούνται την ικανοποίηση ενός δίκαιου αιτήματος. Οι συνθήκες έχουν πια ωριμάσει. Το αίτημα της επιστροφής των Γλυπτών του Παρθενώνα στον χώρο που ανήκουν, το αίτημα που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής όρισε μεταπολιτευτικά ως εθνικό στόχο και η αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη, ως υπουργός Πολιτισμού έκανε σκοπό ζωής και συνέβαλε καθοριστικά ώστε να γίνει απαίτηση οικουμενική, μπορεί και πρέπει να γίνει πράξη στη γενιά μας».

Πόσο καιρό το σκέφτονταν εκεί στα υπόγεια του Μεγάρου Μαξίμου για να "συντάξουν" τις σχετικές "δηλώσεις" του Καραμανλή; Ώστε ο ιδρυτής της [ΕΡΕ και της] ΝΔ είχε ορίσει ως εθνικό στόχο την επιστροφή των Μαρμάρων. Μπράβο Κωστάκη! Τίμησες τον ιδρυτή και θείο σου. Η Μελίνα απλώς, ως συναισθηματικός άνθρωπος που ήταν, "έκανε σκοπό ζωής και συνέβαλε καθοριστικά"! Και η Μελίνα, σαν νεότερη πήρε τους δρόμους ανά την υφήλιο κ.λπ. Μήπως και το Μουσείο το έφτιαξε ο Τατούλης ή ο Βουλγαράκης ή ο Ζαχόπουλος; Φτάνει η καπηλεία...

Monday, November 26, 2007

ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟΝ ΜΟΡΟΖΙΝΙ;

Πόσοι από τους θλιβερούς Νεοέλληνες γνωρίζουν πότε και πώς ο Παρθενώνας έγινε έρείπιο; Και γιατί να ξεχνάμε! Όπως επίσης ποιοι και πότε τον λεηλάτησαν! Η αυτογνωσία... Τέλος πάντων. Ψάχνοντας για κάποιο άρθρο σήμερα έπεσα στο περιστατικό που αποτελεί μια κηλίδα στην ιστορία μας.

26 Νοεμβρίου 1687. O Παρθενώνας καταστρέφεται από μια έκρηξη. Μετασχηματισμένος πότε σε εκκλησία, και πότε σε μουσουλμανικό τέμενος, χωρίς να υποβληθεί ποτέ σε μεγάλες τροποποιήσεις, τον θαύμασαν και τον σεβάστηκαν Ρωμαίοι, Χριστιανοί και μουσουλμάνοι, και ο Παρθενώνας είχε παραμείνει σε πολύ καλή κατάσταση κατά τη διάρκεια δύο χιλιετιών. Αλλά σ’ αυτή την ημέρα, ο πόλεμος μαίνεται λυσσασμένα ανάμεσα στους Βενετσιάνους του Μοροζίνι [Francesco Morosini] και τους Οθωμανούς κατακτητές. Οι Οθωμανοί έχουν αποθηκεύσει πυρομαχικά μέσα στον Παρθενώνα. Μια βενετική οβίδα πέφτει στο κτήριο που ανατινάσσεται.

Παραθέτω ένα απόσπασμα από την γλαφυρή εξιστόρηση του Ιωάννου Μπενιζέλου στην «Ιστορία των Αθηνών»:

Περί δε το χιλιοστόν εξακοσιοστόν ογδοηκοστόν έβδομον Φραντζίσκος Μοροζίνης, πληρεξούσιος γενικός ναύαρχος των Ουενετών, βουλόμενος να κυριεύση την νήσον Εύβοιαν, έφυασε μετά του ναυτικού [αυτού] στόλου εις το νησί Σπέτζες κατά την ενδεκάτην του Σεπτεμβρίου, κακείθεν εις Αίγιναν. Η εγγύτης του χειμώνος και η φήμη της Αθήνας τον επαρακίνησαν να τραπή πρότερον εις αυτήν την μητρόπολιν· προσωρμίσθη λοιπόν κάτω εις τον Πειραιά, λιμένα της Αθήνας. Ο Δημήτριος και Πέτρος, αδελφοί Γάσπαρη, ο Σπυρίδων Περούλης / και ο Αργυρός Μπεναλδής [(όλοι αυτοί ήσαν των λίαν ευπατριδών)] επορεύθησαν εις προσκύνησίν του και εδηλοποίησαν αυτώ την κατάστασιν των Τούρκων, ότι όλοι περιεκλείσθησαν εις την ακρόπολιν, έχοντες και όλα τα προς το ζην επιτήδεια, προσμένοντες βοήθειαν και από την Θήβαν, από τον εκεί σερασκέρην.

Ο Μοροζίνης επρόσταξε παρευθύς να αποβούν εκ των νηών οκτώ χιλιάδες στράτευμα πεζικόν υπό την οδηγίαν του Δανιήλ Δελφίνου [και να παραταχθούν] αντικρύ της ακροπόλεως να την κτυπούν με τας βομβάρδας, και οκτακόσιοι εβδομήκοντα ιππείς δια να εμποδίσουν την βοήθειαν, όπου ήθελεν έλθει από την Θήβαν. Το μεν ουν πεζικόν στράτευμα έτυπτε το κάστρον με τας βομβάρδας, το δε ιππικόν έκαμνε χαρακώματα, οι δε πολιορκούμενοι εδιαφενδεύοντο μέχρι τινός αντιπολεμούντες και αυτοί. Αλλ’ επειδή ούτε η προσδοκωμένη αυτοίς βοήθεια από την Θήβαν εφαίνετο, [κατά συμβεβηκός] δε έπεσε και ο περικαλλέστατος εκείνος και αξιοθαύμαστος και περίφημος ναός της Αθηνάς από μίαν βόμβαν οπού ερρίφθη από τους πολιορκητάς και άναψεν η πυρίτις κόνις, είτουν ο τζεπχανές, οπού ήτον μέσα εις αυτόν, έβαλαν σημαίαν λευκήν και εζήτησαν την ειρήνην, ήτις εδόθη αυτοίς επί τοιαύταις συνθήκαις, ότι εις διάστημα / πέντε ημερών να έχουν την άδειαν να λάβουν μεθ’ εαυτών τα όσα πράγματα ήθελε δυνηθούν, αφήνοντες μόνον τους αράπηδες, και να αναχωρήσουν ασφαλώς εις Σμύρνην ή όπου αλλού θελήσουν…