Παιδιάστικο το ερώτημα περί Θεού...

ΕΠΕΙΔΗ συμβαίνουν σημεία και τέρατα στην καθημερινή μας ζωή, νιώθουμε την ανάγκη να στρέψουμε το βλέμμα και το νου στο άπειρο και ν' αναρωτηθούμε αν υπάρχει Θεός! Βασανιζόμαστε από συνανθρώπους, από τα δεσμά του κράτους και τους νόμους, από τα καιρικά φαινόμενα... Θα θέλαμε φυσικά να υπάρχει κάποια δύναμη, να μας ακούσει και να βάλει τάξη στην ακαταστασία της γης και του σύμπαντος.

ΜΠΟΡΕΙΣ Ν' ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ, ΑΛΛΑ...

Επειδή μ’ αρέσει να διευρύνω την καθημερινή ατζέντα έτσι και σήμερα θ’ αναφερθώ στο ζήτημα που βάζει η κυβερνητική πρακτική στην εκπαίδευση με ένα νέο βιβλίο, όχι θρησκευτικών όπως το ξέραμε, αλλά θρησκειολογίας. Δεν αναρωτιέμαι για ποιο λόγο τους απασχόλησε τόσο πολύ αλλά θα σημειώσω ότι… ψωμί δεν είχαμε, κι έτσι ραπανάκια για την όρεξη προσφέρει στη σπουδάζουσα νεολαία αυτή η παλαβή κυβέρνηση. Προσωπικά, δεν θεώρησα ότι το πρόβλημά μας ήταν αυτό και πολύ περισσότερο ο πολυδιαφημιζόμενος χωρισμός κράτους-εκκλησίας, τον οποίο πολλοί έχουν ως ψωμοτύρι.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ…

Μιας και έκανα μια ανάρτηση [στο face book] για τον Κόντογλου, που μου τον θύμισε ο φίλος μου ο Εμίρης, στην χτεσινή μας συνάντηση στο Epoca, με αφορμή ένα εξαίρετο κείμενο με τίτλο «Αθεΐα, το καύχημα της εποχής μας» [πού πήγε και το ξετρύπωσε;;;], λέω να σταθώ σ’ ένα ζήτημα που σχετίζεται με τον Θεό.

Τι είναι το πρόβλημα του Θεού;;; Είναι, καταρχήν, ένα πρόβλημα ανθρώπινο, που αφορά στις σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, και στο οποίο ο καθένας δίνει λύση με την ζωή του ολόκληρη και η λύση που του δίνει αντανακλά στη στάση που επέλεξε απέναντι στους άλλους ανθρώπους και τον εαυτό του.

Χαίρε άθεε, Αλέξη Τσίπρα!!!!

Ακόμα γελάω με τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα ότι είναι "άθεος"!!! Κι ακόμη περισσότερο με τη σχετική δημοσιογραφική φιλολογία. Ποσώς μ' ενδιαφέρει αν ο Τσίπρας πιστεύει ή δεν πιστεύει κάπου ή άν είναι άθεος!! Τέτοιες δηλώσεις φανερώνουν κοντόπνοες συμπεριφορές και την απουσία εσωτερικής φωνής που ειδοποιεί και ενημερώνει. Στα νιάτα μας λέγαμε τέτοιες ανοησίες...

Κάποτε, κάποιοι πίστεψαν στη δημιουργική δύναμη της ηθικής αξίας, στο μέλλον της αρετής και στο χρέος να οικοδομείς για τους επερχόμενους. Το θέμα όμως σήμερα είναι σε τι πιστεύει η εποχή μας! Στην ασυναρτησία της πολιτικής, στην ακατανοησία των συνθημάτων, στη γενική καταστροφολογία, στον μηδενισμό των πάντων, στα ξεχαρβαλωμένα ήθη, στα τσακισμένα νεύρα και στην απόρριψη του παντός...

Θα ήταν αφέλεια να έβγαζε ο Τσίπρας τον εαυτό του απέξω, τη στιγμή που ο ίδιος μας καλεί να πιστέψουμε σ' αυτόν και το κόμμα του. Οι αξίες που ο ίδιος επικαλείται είναι μια ιστορική αναφορά που δεν αγγίζει την σημερινή κατάσταση, διότι οι αξίες που ανεμίζουν σαν παντιέρες τα στελέχη του είναι κουρέλια. Είναι ηλίου φαεινότερο. Δεν μπορεί να μιλάς για αξίες και ηθική όταν είσαι ταμπουρωμένος στον φανατισμό και στον τραμπουκισμό.

Θέλει να μας πει ο Τσίπρας ότι δεν τον διακατέχει η ανθρώπινη αγωνία! Φυσικά υπάρχουν πολλές εκδοχές για το τι σημαίνει αυτό. Κι εγώ πιστεύω ότι είναι πολύ λίγοι αυτοί που διακατέχονται από την αγωνία εκείνη που βασάνισε στο παρελθόν αλλά και σήμερα μεγάλους πνευματικούς ηγέτες, όπως λόγου χάρη ο Νίτσε ή ο Ντοστογιέφσκι [διαβάστε τους "Αδελφούς Καραμαζόφ"...], που κάποια στιγμή διακήρυξαν ότι "ο Θεός έχει πεθάνει"!!! Κι όπως καταλαβαίνει κανείς για να βγει μια φράση τέτοια από το στόμα ανθρώπων σαν κι αυτούς τους δυο, χρειάστηκε μεγαλοφυία και σπαραγμός, ωριμότητα και οίστρος, βάθος στοχασμού και σπάνια πνευματική εντιμότητα. Πόσα από αυτά τα χαρακτηριστικά διαθέτει ο μέγας Τσίπρας;;;

Τον Ντοστογιέφσκι τον απασχολούσε και τον βασάνιζε το πρόβλημα της ύπαρξης ή μη του Θεού μια ζωή ολόκληρη. Ο Τσίπρας που θέλει να κυβερνήσει ένα λαό, πότε πρόλαβε και αποφάνθηκε ότι δεν υπάρχει Θεός;;; Αλλά ας ακούσει κι αυτά που βγήκαν από το στόμα μιας τσεχοφικής ηρωίδας: 

"Θαρώ πως ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει ή ν' αναζητά κάποια πίστη, διαφορετικά η ζωή του είναι αδειανή, ολότελα αδειανή... Να ζεις και να μην ξέρεις γιατί πετάνε οι πελαργοί, γιατί γεννιόνται τα παιδιά, γιατί ο ουρανός έχει άστρα... Πρέπει να ξέρεις γιατί ζεις, αλλιώς όλα είναι δίχως νόημα, τιποτένια..."

Χαίρε άθεε, Αλέξη Τσίπρα!!!!

Ποιος σεβασμός;;; "Εάν Θεός δεν υπάρχει, τότε όλα επιτρέπονται"!!!

Κάποια στιγμή μιλούσα για τον ΣΕΒΑΣΜΟ... και τώρα ακόμη ίσως ορισμένοι να χαμογελάνε συγκαταβατικά. Χτες για πολλοστή φορά ένας άθλιος συμπολίτης είχε παρκάρει το αυτοκίνητό του πάνω στο πεζοδρόμιο σχεδόν μπροστά στην εξώπορτα. Αυτό έχει γίνει άπειρες φορές και από άλλους αυτοκινητιστές. Πέρασε από το μυαλό μου [το ομολογώ ανερυθρίαστα] να του προκαλέσω ζημιά. Και ξέρετε γιατί; Διότι εάν καλούσα λόγου χάρη την αστυνομία, δεν θα ερχόταν ή θα ερχόταν τον κόκκινο Μάη ή και να ερχόταν θα του έβαζε μια κλήση αλλά το κακό θα ξαναγινόταν από κάποιον άλλο άθλιο συμπολίτη και αυτοκινητιστή. Θέλω, λοιπόν, να πω ότι από τότε που τα πεζοδρόμια  έγιναν τροχοδρόμια, χωρίς να το συνειδητοποιήσουμε υποβιβαστήκαμε ακόμη μια σκάλα παρακάτω.  

• Και το πιο τρομερό, ο άνθρωπος παραμερίζεται από τη μηχανή. 

Δεν είμαι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θίγω ένα τέτοιο ζήτημα. Ωστόσο, χτες, για να μην μεταβληθώ σε μαινόμενο ταύρο και γελάνε και οι γείτονες, οι οποίοι σημειωτέον είναι όπλως όλοι οι γείτονες της επικράτειας [με καλά και κακά], παρέπεμψα την τιμωρία του στον... Θεό. Ας το 'βρει -είπα- από τον μεγαλοδύναμο. Βέβαια ο κύριος αυτοκινητιστής μπορεί να έχει ενστερνιστεί αυτό που είπε ο Ντοστογιέφσκι ότι "εάν Θεός δεν υπάρχει, τότε όλα επιτρέπονται"!! Τότε, τι να πω;;; Δεν βλέπω φως. Θα σκοτώνουμε και θα σκοτωνόμαστε για να βρούμε το δίκιο μας κι ο σώζων εαυτόν σωθήτω!!!

Αν ο Θεός απουσιάζει, εμείς δεν θα πάψουμε απελπισμένα να τον αναζητούμε!!

Μια αγαπημένη φίλη [που αν με διαβάσει θα καταλάβει] πριν λίγο μου έδωσε την αφορμή, που προϋπήρχε -αν θέλετε- μετά τον κουρνιαχτό που σήκωσε η βουλευτίνα Ρεπούση σχετικά με τα Θρησκευτικά. Είναι προφανές ότι η Ρεπούση θα δηλώνει... άθεη ή κάτι παρεμφερές!! Αυτό δηλώνουν και αρκετοί συνάνθρωποι και γι' αυτό δεν τους μέμφομαι. Ωστόσο, δεν θα συμφωνούσα μαζί τους ότι το αίσθημα του θείου το τρέφει ή το δημιουργεί η άγνοια και το ανεξήγητο. 

Από πού άντλησαν οι αρχαίοι Ελληνες τη θρησκεία τους;;; Από το αίσθημα της ομορφιάς!!!! Ποιος άντρας δεν έμεινε έκπληκτος ή με τη μυστική φρικίαση του θείου, στο θέαμα μιας συγκλονιστικά ωραίας γυναίκας, ή ακόμη κι ενός λουλουδιού ή ενός όμορφου τοπίου;;; Το αίσθημα του θείου [που προσπαθούν να το ανασκάψουν και να το ξεριζώσουν από τον άνθρωπο οι "υλιστές"] δεν είναι απορία για το άγνωστο κιαι το ανεξήγητο όπως προείπα.

Αλλά είναι ΑΓΩΝΙΑ. Προσοχή: όχι άγχος ή κατάθλιψη. Αυτή η αγωνία είναι που γνωρίζουν και νιώθουν πολύ καλά οι καλλιτέχνες, οι αληθινοί καλλιτέχνες, εκείνοι δηλαδή που δημιουργούν από δίψα και μέθη ψυχής. Και για να μην πολυλογώ, θα πω ότι τα έργα που όλοι θαυμάζουμε, όπως ο Οιδίπους επί Κολωνώ, ο Αμλετ, ο Οθέλλος, ο Βσιλιάς Λιρ κ.ά. τα θεωρούμε αριστουργήματα διότι βρήκε ευκαιρία να παρεισφρήσει μέσα τους η πνοή του θεϊκού. Κι αυτό το σημειώνω διότι διαπιστώνουμε ότι το αισθητικά υψηλό διασταυρώνεται με το ηθικά υψηλό. Αν πάρετε την "Αντιγόνη" θα το καταλάβετε

Αυτά προς το παρόν για να μην έχουν εύκολη μερικοί την απάντηση ότι δεν πιστεύουν στο Θεό ή είναι άθεοι κ.λπ. και θα τα ξαναπούμε.