ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΩΗ, ή ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ;;;;

Έτσι νόμιζαν μερικοί, ότι δηλαδή μόλις έλθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, θα συνιστούσαν με τη φόρα που είχαν την εφαρμογή της θύελλας ιδεών [Brainstorming]. Τελικά όμως, με λύπη διαπιστώσαμε ότι δεν είναι σε θέση αυτοί οι άνθρωποι ούτε ένα κεράκι ν’ ανάψουν. Αυτό που έχει γίνει ξεκάθαρο είναι πως ήθελαν την εξουσία κι έπρεπε να κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να την κατακτήσουν. Τα όσα κάποιοι δημοσιογραφικοί αναλυτές ή και οι ίδιοι ισχυρίζονται, ότι πρέπει να τους αφήσουμε χρόνο στη διάθεσή τους, είναι παραμύθια. Κι αυτό είναι μια αλήθεια. Δεν πρέπει να περιμένουμε από την παρούσα κυβέρνηση την έξοδό μας από την κρίση. Μπορεί δια λόγων να προχωρούν με δήθεν αυτοπεποίθηση στην οικοδόμηση μέσων για τη σωτηρία της χώρας, όμως ξέρουμε ότι δεν έχουν τα μέσα και αμφιβάλλουμε για τις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσουν, αφού ήδη έχουμε την προηγούμενη εμπειρία των επτά μηνών.

«ΕΞΕΣΤΙ ΚΛΑΖΟΜΕΝΙΟΙΣ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙΝ»

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Τον πρωτογνωρίσαμε το 1990, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη». Σε αυτό, υποστήριζε τη συμμετοχή προσώπων από τον χώρο του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος στην τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Άφηνε μάλιστα να εννοηθεί πως επικεφαλής της ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οι ισχυρισμοί του, αποδείχτηκαν ψέματα, ύστερα από την εξάρθρωση της οργάνωσης το 2002.

Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Συμπληρώνεται σήμερα ένας μήνας από τον θάνατο, στις 13 Απριλίου, του μεγάλου συγγραφέα Γκίντερ Γκρας. Την ηθική συνείδηση της μεταπολεμικής Γερμανίας, όπως είχε εύστοχα αποκληθεί.

Ξαναπιάνω στο χέρια μου το περίφημο βιβλίο του «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο». Μεταφρασμένο από τον Θεόφιλο Δ. Φραγκόπουλο και τυπωμένο το 1985 από το «Βιβλιοπωλείον της Εστίας». Το είχα αγοράσει, θυμάμαι, σε πολύ χαμηλή τιμή από ένα υπαίθριο παλαιοβιβλιοπωλείο της οδού Μασσαλίας, δίπλα στη Νομική Σχολή. Ξεφυλλίζω με συγκίνηση τα μισοφαγωμένα φύλλα του και κοιτάζω ορισμένες υπογραμμίσεις μου. Διαβάζω στα περιθώρια ορισμένων σελίδων τα σχόλιά μου από τις κατά καιρούς αναγνώσεις του. Ακόμα διατηρώ μέσα μου τη συγκίνηση που ένιωσα από την πρώτη ανάγνωσή του.

ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΗ ΜΑΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Είναι δεδομένο ότι υπάρχει ανταγωνισμός και σοβαρή σύγκρουση συμφερόντων μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Αυτό άλλοτε εντείνεται και άλλοτε βρίσκεται εν υπνώσει. Δεν φαίνεται ωστόσο ότι οι ΗΠΑ μπορούν, για διαφόρους λόγους, να συνεχίσουν να επιβάλλουν την κυριαρχία τους στην Ευρώπη. Θεωρητικά μπορούμε να μιλάμε για πολλές αντιφάσεις στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά αν συμπεράνουμε από τα γεγονότα των τελευταίων χρόνων με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, θα παρατηρήσουμε ότι οι αντιφάσεις αυτές σκεπάζονται η ξεπερνιούνται.

ΑΝΩΦΕΛΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Το άρθρο του Γιάννη Πανούση, Αναπληρωτή Υπουργού Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, το οποίο δημοσιεύτηκε με πηγαίους τίτλους πριν από λίγες μέρες στην εφημερίδα «Τα Νέα», μου προκάλεσε εντύπωση. Όχι όμως για τους λόγους που προβλήθηκαν από τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά μέσα.

Διάβασα το άρθρο πολύ προσεκτικά και με δυσκολία συγκράτησα την οργή μου. Οι επισημάνσεις του συντάκτη του για την πορεία, προς την οποία έχουν οδηγηθεί το τελευταίο διάστημα τα πράγματα της χώρας, με ευθύνη κυρίως της Αριστεράς, είναι απολύτως ορθές. Αποτελούν, ωστόσο, κοινότoπες διαπιστώσεις. Τις έχουν επαναλάβει κατά κόρον αρκετοί διανοούμενοι τα τελευταία χρόνια, εισπράττοντας τη χλεύη συναδέλφων τους, που τοποθετούν τον εαυτό τους στον αριστερό χώρο.

ΤΟ ΗΘΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ - ποιο ΗΘΟΣ;;;;

Ο Τσίπρας με τον διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού του ΣΥΡΙΖΑ, τον Αρβανίτη, που αποκάλεσε "μαλάκα" τον πρωθυπουργό. Ο Τσίπρας δεν θεώρησε ότι αυτή η συμπεριφορά ήταν μη-κόσμια. ήταν μέσα στο πλαίσιο των κανόνων που ορίζει το κόμμα του....

Δεν ξέρω αν μπορώ να πω ότι ζούμε μια μεγάλη εποχή. Συνήθως οι μεγάλες εποχές έχουν  μεγάλους πρωταγωνιστές. Ωστόσο υπάρχουν και μεγάλες εποχές όπου πρωταγωνιστής είναι ο ίδιος ο λαός, αφού τελικά αυτός γράφει την ιστορία. Αλλά πάλι υπάρχει μια Ιστορία που γράφεται με συνοικιακές γκρίνιες και μια άλλη που γράφεται με τη δύναμη των πραγμάτων.

Δεν είμαι σε θέση να προσδιορίσω πλέον σε τι εποχή ζούμε… Διότι το μόνο που απέμεινε από την σύντομη προεκλογική περίοδο ήταν η ολοκληρωτική κυριαρχία της δημαγωγίας και του λαϊκισμού από τις δυο κομματικές δυνάμεις που φαίνεται ότι προηγούνται στις δημοσκοπήσεις και πιθανολογείται ότι θα έχουν τα μεγαλύτερα ποσοστά.

Οι διαφημιστές του αλάθητου και οι αερολογίες τους!!!!!,

Η λεγόμενη "Αριστερά" δεν κάνει εξαίρεση από τον κανόνα της κάθε πολιτικής υποκρισίας και αντιμετωπίζει το ακροατήριό της σαν πολτό που πλάθεται. Ο ολοκληρωτισμός της έγκειται ακριβώς  στο ότι διακηρύσσει σαν ένα από τα βασικά της άρθρα πίστεως την έννοια "μάζα". Και τι κάνει;; Εκπέμπει συνθήματα στερεοποιημένα, ευκολοαφομοίωτα για κατανάλωση από την "μάζα"!!! 

Τη δικιά μας αγωνία για το μέλλον του τόπου δεν μπορούν να την στομώσουν οι διαφημιστές του αλάθητου και οι αερολογίες τους, αφού η δική τους αισιοδοξία δεν είναι παρά μια αβασάνιστη εμπιστοσύνη απλοϊκή σε ψευδαισθήσεις ή και κούφια αυταρέσκεια.

Υπάρχει η οικονομική κρίση και το σχετικό αδιέξοδο όπου μας έχει οδηγήσει ο οξύς ανταγωνισμός των μνηστήρων της παγκόσμιας ηγεμονίας. Υπάρχει έντονο το αίσθημα μιας νέα ματαιότητας των πάντων μπροστά στην επίγνωση ότι είμαστε μυρμήγκια. Δεν ξέρω φυσικά αν υπάρξει ένας έξαλλος πολιτικός ηγέτης ή ένας τρελός πολιτικός που θα μπορέσει όλα να σμπαραλιάσει. [Μην προτρέχετε, γιατί αυτός -μετά τις τόσες κωλοτούμπες του- δεν είναι ο Τσίπρας!]

Υπάρχει σε μεγάλο βαθμό επίσης το αίσθημα του αβοήθητου και του ανεξήγητου που μας κυριεύει μπροστά σ' ένα σύμπαν σταθμητό αλλά και ασυντόνιστο. Και μιλώ για ένα σύμπαν που έχει για νόμους του τη φυσική ανισότητα, την αδικία και την αδιαφορία στην ηθική.

Ο λαϊκισμός του ΣΥΡΙΖΑ και η ψευδεπίγραφη αριστερά

• [ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΥΣ, ΛΕΣ ΚΑΙ ΖΟΥΣΑΝ ΣΕ ΑΛΛΗ ΧΩΡΑ... ΕΛΕΟΣ!!!]

Η απήχηση που γνώρισε ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την επιβολή του πρώτου μνημονίου δεν οφειλόταν σε πολιτική ωριμότητα και στο όραμα για μια Ελλάδα του μέλλοντος και πολύ περισσότερο αν προέκυπτε από στρεβλώσεις του παρελθόντος και από την ανάγκη να θεραπευθούν. Όσοι συσπειρώθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, εκτός από το συγκεκριμένο ποσοστό που τον ακολουθεί μετά τη διάσπαση με το ΚΚΕ, είχαν συγκεκριμένους λόγους κι αυτοί ήσαν συναρτημένοι με την κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ λόγω της πρωτοβουλίας του να προχωρήσει στους δανεισμούς, τα μνημόνια κ.λπ.

Ο Τσίπρας, πέρα από το νεανικό της ηλικίας και του προσώπου, δίχως ιδιαίτερες προσωπικές ικανότητες και χαρίσματα, κατόρθωσε να συγκεντρώσει και να φέρει στην πολιτική αγορά δυνάμεις που ένιωσαν περιφρονημένες και αδρανείς. Με συνθήματα κατ' ανάγκην αντιφατικά, γιατί και οι δυνάμεις στις οποίες απευθυνόταν, διάσπαρτες σε όλες τις τάξεις και σε όλα τα στρώματα, ήταν επίσης αντιφατικές με αντιφατικά αιτήματα. Βέβαια, σήμερα φαίνεται σε μια πρώτη “ανάγνωση” να βρισκόμαστε όλοι στην ίδια μοίρα και να έχουν ισοπεδωθεί τα όρια, αφού όλοι αντιμετωπίζουμε τα ίδια πάνω-κάτω προβλήματα. Έτσι τουλάχιστον φάνηκε στην αρχή, αλλά στην πορεία αποκαλύπτεται η ποιότητα του πολιτικού λόγου του, όπως επίσης και η δυνατότητά του να αντιμετωπίσει τα ογκώδη και δισεπίλυτα προβλήματα που ταλανίζουν τη χώρα μετά το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης.

Η δυναμική εισβολή του ΣΥΡΙΖΑ στην πολιτική σκηνή δεν εξέπληξε κανέναν. Απλώς το ΠΑΣΟΚ αισθάνθηκε «να του κλέβουν» τα συνθήματα! Δεν θα παραβλέψουμε το γεγονός ότι το κατά μία έννοια αντι-συστημικό ρητορικό ύφος του Τσίπρα παραπέμπει ευθέως σε μοτίβα των πρώτων χρόνων του ΠΑΣΟΚ, με την ελπίδα διεύρυνσης της επιρροής του ΣΥΡΙΖΑ. Επίσης η μιντιακή προβολή του νέου προσώπου με τα υποτιθέμενα αδιάφθορα χαρακτηριστικά, είναι μια παράμετρος που ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να εκμεταλλευτεί για να διεμβολίσει το σύστημα.

Στην πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ, τουλάχιστον φραστικά, προσπάθησε να εγκαταλείψει τους ταξικούς δογματισμούς της Αριστεράς και απευθύνθηκε σε όλες τις τάξεις. Αυτό φυσικά δεν έγινε κατορθωτό διότι οι συνιστώσες του που είναι μια πασπερμία αριστερίστικων ομάδων και που δεν φαίνεται ότι μπορούν να συγχωνευτούν σ' ένα ενιαίο κόμμα, δεν θα επιτρέψουν την εγκατάλειψη των δογματισμών που τις διακατέχει.

Ο ΣΥΡΙΖΑ εκμεταλλεύθηκε την αγανάκτηση του κόσμου, την πίκρα του για την επιβολή των μνημονίων. Δεν πρόκειται για κομματικό σχηματισμό που υπόσχεται κοινωνικές ανακατατάξεις ή αναμόρφωση της ελληνικής κοινωνίας, αφού κάτι τέτοιο δεν αποτυπώνεται στα κείμενά του ή τις κατά καιρούς διακηρύξεις του που αλλάζουν με ταχύτητα φωτός και αναλόγως των διαθέσεων της μιας ή της άλλης συνιστώσας του.

Η σχετική επιτυχία του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εντυπωσιακή. Ο ΣΥΡΙΖΑ έφερε στο πολιτικό προσκήνιο δυνάμεις ώς τότε αδρανείς και αιτήματα αντιφατικά, που είχαν ως αφετηρία της αγανάκτηση για τα μνημόνια, πάνω στα οποία έχει στηθεί η πολεμική του κατά της παρούσας δικομματικής κυβέρνησης. Το κύριο όμως αποτέλεσμα που παραμένει ώς τις μέρες μας και λίγο πολύ χαρακτηρίζει όλα τα κόμματα, είναι η ανάδειξη του λαϊκισμού σε βασική πολιτική δύναμη και ταυτόχρονα σε τροχοπέδη του πολιτικού βίου. Λαϊκισμός δεν είναι η υιοθέτηση λαϊκών αιτημάτων από την πολιτική. Λαϊκισμός είναι η ενσωμάτωση στην πολιτική αντιφατικών λαϊκών αιτημάτων που κάνουν την πολιτική επίσης αντιφατική, καταλύουν την αυτοτέλειά της, την καθυποτάσσουν σε εξωπολιτικές δυνάμεις και τελικά την οδηγούν σε αδιέξοδο.

Η ανάπτυξη, επιπλέον, λαϊκιστικών στοιχείων στην αντιπολιτευτική πολιτική τακτική του ΣΥΡΙΖΑ καταδείχνει με τον πιο κραυγαλέο τρόπο την ανυπαρξία ιδεολογικοπολιτικής σταθεράς που την αναζητεί σε σχήματα και παρωχημένα ιδεολογήματα. Έχει διαπιστωθεί ότι σχεδόν όλα τα στελέχη του έχουν διαπαιδαγωγηθεί μονάχα με το παρελθόν και αδυνατούν να δουν το μέλλον με τις προϋποθέσεις που αυτό απαιτεί. Πολιτεύονται ως παλαιοκομματικοί παράγοντες και δεν είναι σε θέση να διαμορφώσουν την ταυτότητα μιας αριστεράς που θα πετύχει να δώσει λύση στα προβλήματα του τόπου.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η αποτύπωση μιας ψευδεπίγραφης αριστεράς, που έχει στηρίξει την αριστεροσύνη της στην παρουσία του Μανόλη Γλέζου, και τον οποίο κρατάει με νύχια και με δόντια. Κατά τ' άλλα, είναι μονάχα λόγια, λόγια, λόγια. Και εκείνο το χέρι του Αλέξη Τσίπρα που κουνάει το δάχτυλο και δείχνει όλους εκείνους που δεν συμφωνούν μαζί του ή που τους θεωρεί συλλήβδην παιδιά ενός κατώτερου θεού και δεν έχουν το δικαίωμα να ομιλούν, απλώς περιγράφει μια αριστερά που αμφισβητεί το ηθικό δικαίωμα οποιουδήποτε άλλου να έχει προοδευτικές απόψεις και προβάλλει το δικό του σωτηριολογικό πλεονέκτημα απέναντι σε όλους τους άλλους. Το γεγονός ότι δηλώνουν πως είναι Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, δεν σημαίνει αυτομάτως ότι ΕΙΝΑΙ!!! Τους αγώνες που επικαλούνται εν πολλοίς τους προκαλούν οι ίδιοι. Και είναι εκείνοι που με διάφορες ονομασίες δημιουργούσαν πάντοτε κάποιες ομάδες για να επιβεβαιώνουν δήθεν την οργή των πολιτών και η οργή των πολιτών στις περισσότερες περιπτώσεις δεν ήταν παρά η οργή των Συριζαίων. Τη μια “δεν πληρώνω, δεν πληρώνω”, την άλλη ως “αγανακτισμένοι” στο Σύνταγμα, και πάει λέγοντας.

Ομως η “αριστερά” που διακινούν είναι πεδικλωμένη ανάμεσα στην κομμουνιστική και την ευρύτερη αριστερή παράδοση και στην πιεστική προβολή ενός νέου “προσώπου”, περισσότερο φιλικού στη νέα εποχή. Από τη μια πριμοδοτεί ασυστόλως τις δράσεις των συνιστωσών του που υποτίθεται ότι διαπνέονται από το πνεύμα μιας νέας εποχής και από την άλλη καταχωνιάζει στο μπαούλο τις γενιές εκείνες που είχαν συμμετοχή στους λαϊκούς αγώνες. Η εμμανής προβολή του Γλέζου και η λεκτική αναφορά στην “παράδοση” δεν είναι δυνατόν να σώσουν τον ΣΥΡΙΖΑ από τον αριστερό λαϊκισμό του που επιζητεί την ηγεμονία στην πολιτική ζωή της χώρας, ξεχνώντας άλλωστε και τον αγώνα που έκανε παλιότερα για την επιβολή της απλής αναλογικής ως εκλογικού συστήματος.

Όσο για τη συνεχή επίκληση των “αρετών” της αριστεράς αυτό πια έχει καταντήσει ένα άνοστο τροπάριο. Διότι δεν είναι ΗΘΙΚΗ να έχεις ως σύνθημα το “Ή ΕΜΕΙΣ ή ΑΥΤΟΙ” ή το “ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΟΥΣ”!!!! Εδώ δεν σηκώνει επιχειρηματολογία. Οι άνθρωποι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν αποκαλυφθεί πλήρως.

Ενοχλητικά ζωύφια

ΚΑΠΟΙΟΙ στην εποχή μας εξακολουθούν να πιστεύουν ότι κακώς καταργήθηκε ο κανιβαλισμός κι ένας λόγος που επικαλούνται είναι πως η ανθρωποφαγία είναι έμφυτη στον άνθρωπο και… καλή στην υγεία του! Αστεία, θα πείτε, αλλά είναι αλήθεια ότι ζούμε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική, όπου ο ένας παλεύει να εξοντώσει τον άλλον. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και στην πραγματική ζούγκλα, αλλά υπάρχουν και μέτρα και είναι φανερό ότι η αλληλοεξόντωση των ζώων ωχριά μπροστά στις διαστάσεις που παίρνει η ανθρώπινη αλληλοεξόντωση. Βέβαια, στη ζωή μας έχουν υπεισέλθει απίθανα αξιολογικά κριτήρια – ο καθένας έχει ένα μέτρο στην τσέπη του και μετράει τους άλλους. 

Ο αριβισμός έχει φουσκώσει, οι ιδεολογίες που αυτοδιαψεύστηκαν έχουν μείνει στις σελίδες της Ιστορίας, πολλοί κάνουν τους προφήτες και η πολιτική αστάθεια αντικαθρεφτίζει την εσωτερική αστάθεια μιας κοινωνίας που τροφοδοτείται από τον κουτσαβακισμό και την αναίδεια αναξιοπρεπών κονδυλοφόρων. Διαπιστώνουμε, πάντως, ότι η κοινωνία μας πέφτει θύμα των αντιφάσεων εκείνων, οι οποίοι πλειοδοτούν σε εξυπνάδα, πατριωτισμό, ηθικές αρχές και δημοκρατική ευαισθησία. Δεν στεκόμαστε πλέον σε ταμπέλες. 

Μετά την κατάρρευση της ουτοπίας της Ανατολής –υποστήριξε ο Παν. Κονδύλης– η εξημερωμένη πλέον δυτική «Αριστερά» έχει εγκολπωθεί την ουτοπία της Δύσης, δηλαδή την ουτοπία μιας παγκόσμιας κοινωνίας που τείνει προς την αρμονία πάνω στη βάση των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». 

Εκείνη η «Αριστερά» που κάποτε έπαιζε το ρόλο του «χρήσιμου ηλίθιου» στις διάφορες εκστρατείες ειρήνης του Κρεμλίνου και δεν υπέφερε την έκφραση «ανθρώπινα δικαιώματα» όταν έβγαινε από τα χείλη του Ρέιγκαν και της Θάτσερ, αργότερα του Μπους και του Μπλερ, η ίδια εκείνη «Αριστερά» αποτελεί σήμερα τον «χρήσιμο ηλίθιο» των πολυεθνικών εταιριών και του οικουμενιστικού αμερικανισμού.

Ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και η "κεντροαριστερρά"!!!!

Ο Βενιζέλος, παρά την αρνητική θέση που εξέφρασε ο Φώτης Κουβέλης, επέμεινε στην πρόταση για σύμπραξη των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς στις εκλογές διευκρινίζοντας πως αυτή αφορά και τη δημιουργία ενός προοδευτικού πόλου στην κυβέρνηση. Είπε: «Διατυπώσαμε πρόταση συγκρότησης της μεγάλης Κεντροαριστεράς που με την κοινή της κάθοδο στις εκλογές διεκδικεί με μεγάλες αξιώσεις την πρώτη θέση»! Αυτά που είπε ο Βενιζέλος είναι ακριβώς στο πλαίσιο της ικανοποίησης του ακροατηρίου του. Δεν έχει λάβει υπόψη του τίποτε από την πολιτική προϊστορία και φυσικά αδυνατεί να κατανοήσει τη στάση του Κουβέλη αλλά και όλων εκείνων των προσώπων και δυνάμεων της λεγόμενης «παραδοσιακής αριστεράς».

Έχω ξαναπεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συναντηθούν αυτές οι δυνάμεις τώρα μάλιστα που η Δημοκρατική Αριστερά εξετάζει και τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

• Είναι φανερό ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου έχει απολέσει τα εχέγγυα μιας πολιτικής δύναμης που θα μπορέσει να ηγηθεί της «μεγάλης κεντροαριστεράς».

Η επιθυμία του τωρινού αρχηγού του Κινήματος, που σε πρόσφατη συνέντευξή του είπε ότι αν είχε γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2007, όλα θα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα, προσκρούει στην άρνηση του Κουβέλη που αντιτείνει ότι η διαμόρφωση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού δεν θα γίνει ούτε με συναντήσεις κορυφής ούτε με κομματικές συμπράξεις. 

• Κανείς δεν μπορεί φυσικά να ερμηνεύσει, με τη λογική, αυτή τη στάση του Κουβέλη, ο οποίος προφανώς να οραματίζεται ότι η Δημοκρατική Αριστερά θα μπορούσε να είναι εκείνη που θα συσπείρωνε όλες τις δυνάμεις της «κεντροαριστεράς»…

Κι εδώ προκύπτει το ερώτημα: Για ποια «κεντροαριστερά» μιλάνε ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης;;; Καταρχήν οφείλουν να παραδεχτούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τους έχει στριμώξει και περιορίσει τον ορίζοντα. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ο είναι σε θέση ο Τσίπρας να συγκρατήσει το ποσοστό που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Κάθε άλλο. Όμως έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις για να δεχτεί ένα μεγάλο ποσοστό εκείνων των ψηφοφόρων που βαυκαλίζονται ότι ανήκουν σ’ έναν ευρύ χώρο όπου χωράνε όλοι!

• Αναρωτιέται κανείς σε τι διαφέρουν σήμερα οι πολιτικές δυνάμεις στη χώρα!
• Τι σημαίνουν οι παλιοί όροι «δεξιά», αριστερά», «κέντρο», κεντροαριστερά», σοσιαλδημοκρατία» κ.λπ.
• Τι σημαίνουν στ’ αυτιά των πολιτών όταν η κυβερνητική συνεργασία δεξιάς-κεντροδεξιάς-σοσιαλιστών, αριστερών, έχει απωθήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις διαφορές τους.

Είναι αρκετό άραγε να μιλούν το αναπόφευκτο της συνεργασίας για τη σωτηρία της πατρίδας; Οι πολίτες βλέπουν ότι οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων σχεδόν έχουν εκλείψει και δεν είναι αρκετός ο άκρατος λαϊκιστικός λόγος του Τσίπρα και του κόμματός του να τον διαφοροποιήσει από τα άλλα κόμματα. Οι λεκτικές αποστροφές των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ δεν καθιστούν το κόμμα αυτό ικανό για αποτελεσματική δράση. Μερικές φορές γίνεται ξεκάθαρο ότι πλέον δεν υπάρχουν εκείνοι οι λόγοι της αριστεράς και της οργανωμένης πάλης για να πετύχουν μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου.

Θα κλείσω και το σημερινό σημείωμα με ερωτήματα!

• Τι είμαστε: αριστεροί, κεντροαριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές;;;
• Και ο Κουβέλης και ο Βενιζέλος πολιτεύονται μ’ ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, το οποίο δεν θα τους επιτρέψει ποτέ να βελτιώσουν τα ποσοστά τους.

Αντιθέτως θα κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, γιατί απλώς δεν ξέρουν σε ποια λαϊκά στρώματα απευθύνονται και πώς θα διαχειριστούν αυτό το τεράστιο χάσμα που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία. Είναι φανερό ότι η ικανότητά τους να δράσουν καταλυτικά είναι περιορισμένη και ισχνή και η απογοήτευση έχει καταλάβει τους πολίτες που κάποτε υπερηφανεύονταν για την εν γένει «αριστερή» τους τοποθέτηση. Δεν θέλω να ισχυριστώ ότι όλα έχουν ισοπεδωθεί. Απλώς έχουν θολώσει, από τη στιγμή που η Δεξιά έχει αποδεχτεί ή υιοθετήσει κάποια από τα γνωρίσματα της Αριστεράς και η Αριστερά έχει σαφέστατα κοινά χαρακτηριστικά με τη Δεξιά.

• ...................................

Οι ψηφοφόροι επιλέγουν μια συντηρητική κυβέρνηση γιατί νιώθουν ανασφάλεια λόγω της εξάπλωσης της εγκληματικότητας κι έρχεται στιγμή που επιζητούν μια πέραν του Κέντρου κυβέρνηση για να προστατευτεί η κοινωνική αναδιανομή και να ληφθούν μέτρα χειραφέτησης. Πιστεύω ακόμη ότι η Κεντροαριστερά που κάποτε στοιχήθηκε στον Ανδρέα Παπανδρέου, πριν ακόμη τη δικτατορία, έχει λόγους αρκετά ισχυρούς να ξαναζωντανέψει. Όχι όμως με ηγέτη τον Βενιζέλο και πολύ περισσότερο με τον Κουβέλη.

• ...................................

Όσο για τον Τσίπρα, είναι βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια ότι έχει χάσει προκαταβολικά το παιχνίδι, γιατί αυτού του είδους ο λαϊκισμός δεν έχει πέραση αλλά είναι δεδομένη και η αδυναμία του ίδιου να αρθρώσει έναν πολιτικό λόγο με προτάσεις ρεαλιστικές.

Τόσο καιρό πού ήσουν Χρήστο;;;

ΔΥΣΤΥΧΩΣ, η γενικόλογη πρότασή σου είναι πεπερασμένη!!!!! Ποιοι είναι οι "σύγχρονοι όροι", για "μια μεγάλη προοδευτική Αλλαγή";;; Η πρότασή του μου θυμίζει αυτό που λένε στο χωριό όταν ζητούν από κάποιον να προβλέψει τον καιρό: 

• Ή θα βρέξει ή θα χιονίσει ή τα πρόβατα θα σταλίσει!!!

Τι λέει, λοιπόν ο Χρήστος;; Μια πρόταση που είχε κάνει το 1978 και είχε απορριφθεί τόσο από την τότε ηγεσία του ΠΑΣΟΚ όσο και από τα κόμματα της Αριστεράς, δηλαδή να εξεταστεί το ενδεχόμενο ενός κοινού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά, επαναφέρει με άρθρο του στο Διαδίκτυο (Matrix 24) ο πρώην υπουργός Χρήστος Παπουτσής. «Συνεχίζω να υποστηρίζω ότι με ένα κοινό πρόγραμμα με την Αριστερά οι αλλαγές θα ήταν βαθύτερες και περισσότερο στέρεες. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από μια μεγάλη προοδευτική Αλλαγή, με σύγχρονους όρους, ρεαλισμό και αποφασιστικότητα», γράφει ο Παπουτσής, ο οποίος πάντως τάσσεται υπέρ της παραμονής του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση.

• Για ποιο λόγο να παραμένει το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση;;;
• Για να στηρίζει τις μαλακίες του Σαμαρά και του Στουρνάρα;;;
• Καλό είναι να συνέλθουν κάποιοι που έζησαν μονάχα με αξιώματα ή ν' αποσυρθούν από το πολιτικό προσκήνιο!!!

Η παραδοσιακή αριστερά και τα βάσανά μας!!!

Όλο και κάτι ακούγεται για προσέγγιση Δημοκρατικής Αριστεράς (ΔΗΜΑΡ) και ΣΥΡΙΖΑ. Θ' αναρωτηθεί κανείς γιατί;; Τους έπιασε ο πόνος να σώσουν τη χώρα;;; Δηλαδή τι σημαίνει να πηγαίνει κάποιο κόμμα ή κάποια δια βίου "στελέχη" από τη μια μεριά στην άλλη. Πότε εδώ και πότε εκεί! Δηλαδή, θα ξανασυναντηθούν οι παλιοί σύντροφοι;;; Και γιατί να μην βρεθούν ξανά;;; Μπορεί να τσακώνονται, να βρίζονται να ρίχνουν ξύλο... Άκουσα τον Στρατούλη να λέει" "Είμαστε δημοκρατικό κόμμα και μπορεί να ακούγονται διαφορετικές απόψεις"!!! Μα το θέμα είναι ότι π.χ. στον ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει πανσπερμία απόψεων, θέσεων και δηλώσεων. Ο καθένας λέει ό,τι θέλει, όποτε θέλει και μετά βγαίνει ο Τσίπρας και τοποθετείται. Μα είναι δυνατόν να ρίχνουν δίχτυα κι όποιον πιάσουν;;; Υπάρχουν πολλά καίρια ζητήματα στα οποία κανείς πλέον δεν ξέρει ποια είναι η θέση τους...

• ....................................

Όμως δεν έχουμε καταλάβει (ή μάλλον το ξέρουμε) ποιος είναι ο εχθρός τους! Η λεγόμενη παραδοσιακή αριστερά έχει αρχίσει να τρέμει, διότι το παιχνίδι μπορεί να χαθεί...  Αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα είναι μια ευκαιρία για τη χώρα ν' ανασάνει από το σφιχταγκάλιασμα όλων αυτών που χρόνια τώρα έχουν τον μονόδρομο του "ορθού λόγου", έχουν "αγωνιστικές" περγαμηνές, είναι κυνηγημένοι, αλλά και δεν έπαψαν ποτέ να έχουν στο στόχαστρο τους ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, τον Γεώργιο, τον Ανδρέα, τον Γιώργο!!! Έχουν την πεποίθηση τώρα ότι μετά τα Μνημόνια "εξαφάνισαν" από το πολιτικό προσκήνιο εκείνους που τους ενοχλούσαν. Κάνουν μεγάλο λάθος.  Κι όταν βλέπω τους Συριζαίους χαιρέκακα να πανηγυρίζουν για το γεγονός ότι είναι στην επικαιρότητα ως "αξιωματική αντιπολίτευση", τόσο νιώθω αμήχανος για τον κόσμο που με αγαθή προαίρεση πείθονται στα λαϊκίστικα συνθήματα του Τσίπρα και των στελεχών του. Είναι και το ΚΚΕ που με το προπέτασμα των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ έχει αρχίσει να ζορίζεται γιατί βλέπει ότι χάνει έδαφος και φυσικά αντιλαμβάνεται ότι η ενδεχόμενη συνεργασία ή επανένωση ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ θα του δημιουργήσει πρόβλημα.

• ....................................

Είναι φανερό ότι πιέζουν και τις καταστάσεις για να "εισπράξουν τις ανάλογες αντιδράσεις από την πλευρά της κρατικής εξουσίας. Και ο χορός καλά κρατεί. Πού οδηγούμαστε;;; Τι λέει η λογική;; Υπάρχει λογική;; Ο Μαρξ μπορεί να έχει ακόμη λόγο στις σημερινές συνθήκες;;; Οι Συριζαίοι κι εκείνοι της ΔΗΜΑΡ εξακολουθούν να είναι μαρξιστές;;; Πιστεύουν ότι ακόμη ενεργούν στη βάση της κατηγορικής εντολής του Μαρξ;;; Εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τα ζωτικά προβλήματα για την απελευθέρωση και την επιβίωση της Ευρώπης (ο Τσίπρας στην Αμερική έδειξε ότι ενδιαφέρεται όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη...),μπορούν να λυθούν μόνον εφόσον καταργηθεί ο καπιταλισμός;;

Αντιμνημονιακές δυνάμεις: Ονειρα χειμωνιάτικης νύχτας!!!

Διάβασα το ρεπορτάζ "Ο ΣΥΡΙΖΑ πανταχού παρών για αντιμνημονιακό μέτωπο. Συναντήσεις με Κοτζιά, Κουρουμπλή, Αλαβάνο" της Π.Μπιτσίκα στο "Βήμα", και το μυαλό μου πήγε στις σχέσεις θεάτρου και πολιτικής. Θα κάνετε τον κόπο να διαβάσετε το σχετικό ρεπορτάζ και θα δείτε ότι το έργο που παρακολουθούμε έχει πολύ ενδιαφέρον. Είχα διαβάσει παλιότερα ένα κείμενο σχετικό του αείμνηστου Μάριου Πλωρίτη, ο οποίος έγραφε ότι οι πολιτικοί δεν μιμούνται απλώς τους τρόπους και τα τεχνάσματα της θεατρικής - τηλεοπτικής σκηνής. Υποτάζονται σ' αυτήν, έτσι που, στην δημόσια επαφή τους με το κοινό, τον πρώτο ρόλο παίρνει όχι πια η πολιτική ουσία, ο πολιτικός λόγος, αλλά η παρουσία τους στη μικρή οθόνη, η σκηνοθετημένη «παράσταση» μπρος στις κάμερες για χιλιάδες δέκτες - θεατές. Οι πολιτικοί δεν «αντιγράφουν» μόνο τους ηθοποιούς, γίνονται κι αυτοί ηθοποιοί ενός έργου, που οι ίδιοι έχουν γράψει μόνο τον σκελετό του, αλλά το ύφος, το ήθος του, την εμβέλειά του έχουν αναλάβει καταλυτικά οι τηλεοπτικοί σκηνοθέτες...

Εάν δείτε προσεκτικά τις κινήσεις όλων αυτών που ευαγγελίζονται την δημοκρατική αριστερά, την σοσιαλδημοκρατία, την κεντροαριστερά κι άλλες εκφάνσεις του εν γένει σοσιαλισμού, θα διαπιστώσετε ότι βρίσκονται στην πιο ευχάριστη περίοδο της ζωής τους. Βέβαια εκείνο που τους "συντονίζει" είναι το "αντιμνημονιακό" μένος, πίσω από το οποίο έχουν κρύψει επιμελώς τον αντιπαπανδρεϊσμό και τον αντιπασοκισμό τους.

Διαβάζω στο ρεπορτάζ δεκάδες ονόματα και προϊόντος του χρόνου κι ενώ θα πλησιάζουμε προς τις εθνικές εκλογές, θα εμφανίζονται περισσότερα, τα οποία ονόματα έχουν κι από έναν τίτλο. Εχουν εμφανιστεί άπειρες ομάδες, άπειροι κομματικοί σχηματισμοί, ενώσεις, κινήσεις, οργανώσεις κ.λπ. που εκπροσωπούνται από έναν, ή δυο ή τρεις ή τέσσερις κ.ο.κ., που βάζουν μια ταμπέλα και περιδιαβαίνουν την πολιτική αγορά προσδοκώντας να πλασαριστούν ή στη Δημοκρατική Αριστερά του Κουβέλη ή στον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ή στο ΚΚΕ της Παπαρήγα, με την ελπίδα να παίξουν ενεργό ρόλο στα πολιτικά πράγματα. Η πλάκα είναι ότι οι περισσότεροι έχουν βρεθεί μαζί, στον ίδιο φορέα πολλές φορές, αλλά είναι το χαρακτηριστικό να διασπώνται, μετά να βάζει ο καθένας μια άλλη ταμπέλα και να ξαναβρίσκονται για να συζητήσουν εκ νέου πώς θα συνεργαστούν!!!! Απλό παράδειγμα ο Κουβέλης και ο Τσίπρας. Ο καθένας από την μεριά του διακηρύσσει ότι αγωνίζεται για τη συνεργασία κ.λπ.

Δηλαδή, πιστεύουν ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου έχουν τελειώσει και συνεπώς ανοίγεται στάδιον δόξης λαμπρόν για όλους εκείνους που είχαν κρυφούς πολιτικούς καημούς και δεν είχαν τη δυνατότητα να εκπληρώσουν τους μύχιους πόθους τους. Είναι πεπεισμένοι ότι οι επόμενες εκλογές θα τους δώσουν το πολυπόθητο αξίωμα για να μπουν στη Βουλή των Ελλήνων!

Ο Τσίπρας πιστεύει ότι θα είναι ο ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο Κουβέλης επίσης πιστεύει το ίδιο και οι διάφοροι "ηγετίσκοι" που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ πιθανολογούν την πολιτική διάσωσή τους κάτω από τη σκέπη του ενός ή του άλλου. Ολοι μαζί είναι πεπεισμένοι ότι πρέπει να κουρελιαστεί το ΠΑΣΟΚ και να πάρει ο καθένας ό,τι θεωρεί πιο πολύτιμο... Ονειρα χειμωνιάτικης νύχτας!!!

Είναι προφανές, λοιπόν, ότι δεν έχουν καταλάβει ότι ίσως αθέλητα συμμετέχουν σε μια παράσταση, την οποία όμως οι ίδιοι θα έπρεπε να παρακολουθήσουν για να διαπιστώσουν ιδίοις όμμασι την κατάπτωση της πολιτικής στη χώρα μας. Και τι επιδιώκουν οι "αντιμνημνονιακές" λεγόμενες δυνάμεις;;;; Να συσπειρώσουν την πλειοψηφία του λαού για μια νέα διακυβέρνηση που πρώτο μέλημα θα έχει να άρει τις υπογραφές και να καταγγείλει μονομερώς μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και δανειακές συμβάσεις!!! Σήμερα, απαιτούν την παραίτηση της κυβέρνησης και την προσφυγή στις κάλπες για «να μιλήσει ο λαός».

Αγνοήστε τους, γελειοποιήστε τους

• Λυκούργος Λιαρόπουλος

• ΤΟ ΒΗΜΑ:  03/03/2011 

Τη Δευτέρα το βράδυ παρακολούθησα την ενδιαφέρουσα εκδήλωση του ΙΣΤΑΜΕ με θέμα την επιστροφή της οικονομίας στην ανάπτυξη. Ο Μ. Χρυσοχοϊδης, ο Α. Ταμβακάκης, ο Γ. Στουρνάρας, ο Η. Μόσιαλος και ο Πρόεδρος των Νέων Επιχειρηματιών αναφέρθηκαν στην πορεία της χώρας προς την ανάπτυξη. Γυρνώντας στο σπίτι, σε βραδυνή τηλεοπτική εκπομπή ήταν καλεσμένοι ο κ. Σαχινίδης, ο κ. Παπαθανασίου και ο κ. Αλαβάνος. Όλοι, εκτός Αλαβάνου, έκαναν μία σοβαρή εκτίμηση της κατάστασης και πρόσφεραν ιδέες. Αυτός απλώς μας έδωσε ραντεβού για τις 26 Μαρτίου στο Σύνταγμα που θέλει να το κάνει Πλατεία Ταχρίρ, όπου, κατά δήλωση του, θα … διανυκτερεύει «μέχρι να φύγει η άθλια κυβέρνηση Παπανδρέου».