Ο χρόνος, τα βιβλία, η ιστορία και το νόημα της ζωής…

Από τα παιδικά μου χρόνια είχα μια αντιπαράθεση με τον χρόνο! Ένας από τους λόγους που κοιμάμαι λίγο είναι ακριβώς ο χρόνος – ότι δηλαδή τον θέλω δικό μου, να τον διαχειρίζομαι εγώ, όπως νομίζω επωφελέστερα! Ο ύπνος μου ήταν πάντοτε ελάχιστος. Ακόμη και με τους γονείς, όταν ήμασταν όλη η οικογένεια μαζί, κοιμόμουν σχεδόν τελευταίος. Δηλαδή, περίμενα να πέσουν όλα τα παιδιά για ύπνο και μετά εγώ καθόμουν στην κουζίνα, δήθεν διαβάζοντας, οπότε η μάνα μου που έκανε τις δουλειές, μ’ έβλεπε ότι κάτι περίμενα ή σαν παραπονεμένο, και μου έφτιαχνε μια φέτα με βούτυρο και μαρμελάδα ή μου έδινε ένα γλυκό κι εγώ ευχαριστημένος πια, πήγαινα για ύπνο.Το πρωί ξυπνούσα λες και χτυπούσε μέσα μου κάποιο ρολόι, πάντα την ίδια ώρα.

• ...............................

Τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι αυτού του είδους η εγρήγορση είχε κάποια αιτία και για κάποιο λόγο εγώ επιδίωκα να σταματήσω ή να καθυστερήσω τον οδοστρωτήρα που λέγεται χρόνος, παλεύοντας να είμαι περισσότερες ώρες ξύπνιος για να περισώσω την επώνυμη ύπαρξή μου. Προσπαθούσα, λοιπόν, να μάθω όσα πράγματα μπορούσα, διαβάζοντας  ολοένα και περισσότερο, χωρίς σταματημό.

• Ωσότου έπιασε το μάτι μου κάτι που είχε πει ο Νίτσε: «Μαθαίνουμε πολλά, αλλά πολύ λίγο στοχαζόμαστε…»!

Έτσι κι εγώ πάλευα να βρω αφορμές για στοχασμό… Εδώ όμως θα πω ότι δεν έπαψα να πιστεύω στα βιβλία και πάντα να θεωρώ ότι είναι αυτό που έγραψε κάποια στιγμή ο Ουμπέρτο Έκο, δηλαδή τα βιβλία είναι «οι γέροι μας» που τους θέλουμε! Διότι πρέπει να πω ότι δεν νιώθω αυτάρκης χωρίς τα βιβλία μου. Δεν ανήκω στους αυτάρκεις που είναι οι πρωτόγονοι και οι ματαιόδοξοι. Και δεν μπορώ να πω ότι ανήκω στους άλλους!

• Δεν είμαι σαν εκείνους που με τη μέθοδο του ταύρου δίνουν κουτουλιές για να προχωρήσει η ιστορία.

Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και σαν εκείνους που αποτελούν το Χορό, που σχολιάζει, θρηνεί και στηθοδέρνεται, και συμβουλεύει τους ήρωες χωρίς ποτέ να γίνεται ακουστός. Νιώθω, ωστόσο, ότι είμαι αρκετά ευαίσθητος και συγχρόνως οικτίρω γι’ αυτό τον εαυτό μου, αφού ξέρω ότι Ιστορία δεν παράγει η ευαισθησία, αλλά το πάθος. Η ευαισθησία και πολύ περισσότερο τα μέτρα του ορθολογισμού είναι δυο χαρακτηριστικά στοιχεία που δεν έχουν σχέση με την «κίνηση» της Ιστορίας, διότι τελικά πέρα από το πάθος που προείπα, υπάρχουν κάποιες άλλες δυνάμεις που ανέκαθεν την κινούσαν και την κινούν και τώρα.

• Ξέρει κανείς να μου πει ποιο είναι το νόημα της ζωής, που ασφαλώς είναι πάντοτε βραχυπρόθεσμο και εμπεριέχεται σ’ έναν αγώνα, σε μια πλάνη ή σε μια ματαιοδοξία;;;

Ο πρωτόγονος που έλεγα παραπάνω μπορεί ίσως να βρίσκει νόημα στη ζωή και ξέρετε γιατί;

Απλούστατα διότι δεν το γυρεύει!!!

Καλημέρα!

Ο χρόνος και το άγχος για την καθημερινότητα…

Πόσοι μπορεί να έχουν αντιληφθεί ότι το μεγάλο βάσανό τους –μεταξύ άλλων– είναι  ο Χρόνος! Μια συνάντηση που είχα χθες με μια παλιά συνάδελφο και φίλη που τώρα ζει στη Γερμανία, έθεσε στο «πόδι», καθώς μιλούσαμε για την εν Ελλάδι κατάσταση, το ζήτημα των νέων και στο χώρο του θεάτρου. Οι νέοι –μου έλεγε – η φίλη μου, μπορεί να είναι σπουδαγμένοι, όμως επιζητούν τη γρήγορη αναρρίχηση και αγνοούν ότι υπάρχουν αξίες τις οποίες πρέπει να έχουν και οι ίδιοι αλλά και να μένουν σταθεροί σ’ αυτές τις αξίες.

• ...................

Κανείς δεν παραγνωρίζει την ανεργία, και γενικώς την οικονομική κρίση, αλλά είναι φανερό πλέον ότι έχουμε οδηγηθεί χωρίς το καταλάβουμε σε μια κοινωνία ανθρωποφαγική, οπότε και οι νέοι δεν νοιάζονται για τίποτε άλλο παρά πώς θα πετύχουν, πώς θα φτάσουν σε σύντομο χρόνο εκεί όπου για να φτάσουμε εμείς οι παλιότεροι αναλώσαμε πολύ χρόνο και κόπο!!

• Ονειρευόμασταν κάποτε ότι θ’ αλλάξουμε τον κόσμο, μεθούσαμε στην προσμονή του νέου κόσμου, βλέπαμε κάπου μακριά ίσως αλλά… βλέπαμε την άνοιξη να έρχεται και νομίζαμε ότι θα είμαστε αθάνατοι!!!

Και φτάσαμε εδώ όπου τώρα είμαστε, σχεδόν απόμαχοι, όχι γιατί το θελήσαμε, αλλά γιατί οι συνθήκες μας οδήγησαν στην άκρη του δρόμου. Στεκόμαστε, νιώθοντας την παγωμάρα του χρόνου και στοχαζόμαστε πλέον με λογιστικές πράξεις, αναλογιζόμενοι τα έσοδα και τα έξοδα. Ανήκουμε σ’ ένα σύμπαν ρομαντικό, ίσως εξωφρενικά ρομαντικό, γι’ αυτό εξακολουθούμε να μιλάμε για αξίες, προσπαθώντας όμως να καταλάβουμε τους νέους  που δεν πολυενδιαφέρονται να λύσουν το αίνιγμα της Σφίγγας, αλλά ανασύρουν μια δική τους ηθική που έχει άμεση σχέση με την προσωπική τους επιβίωση!!!

• ...................

Ίσως εγώ να μιλώ συχνά για αισιοδοξία, αλλά σκέφτομαι ότι αυτή η αισιοδοξία να είναι βασισμένη σε ψευδαισθήσεις, αυτές ακριβώς για τις οποίες αδιαφορούν οι νέοι, που θέλουν κάτι πιο χειροπιαστό. Κι έχουν δίκιο!  Λέτε να έχουν καταλάβει ότι ο κόσμος μας είναι κάτι έντονο και φευγαλέο που μοιάζει σαν ερωτική στιγμή;;; Και το λέω αυτό διότι εμείς οι παλιότεροι, κάποιοι τέλος πάντων, «θεωρούσαμε» τη ζωή υπό το πνεύμα της αιωνιότητας – sub specie aeternitatis!

• Η αγωνία μας δεν είχε σχέση με το επέκεινα αλλά με το εντεύθεν…

Ασύνειδα ίσως  να είχαμε ενστερνιστεί αυτό που Σπινόζα έλεγε, ότι δηλαδή δεν «επιθυμούμε κάτι επειδή το θεωρούμε αγαθό – αλλά αντιθέτως θεωρούμε κάτι αγαθό επειδή το επιδιώκουμε, το επιθυμούμε, το θέλουμε, το ποθούμε διακαώς». Τελικά, μας πήραν τα χρόνια και νιώθουμε τον εαυτό μας να μαστίζεται από την ανάγκη μιας ελάχιστης ασφάλειας.

• ...................

Κάποτε, θυμάμαι ένα παλιό συνάδελφο που αναφερόμενος στα συνδικαλιστικά μας στην ΕΣΗΕΑ και τον ΕΔΟΕΑΠ, έλεγε μια φράση που τότε με παραξένευε: «Να παλέψουμε για την ασπιρίνη μας…»!!! Κι εγώ, χαμένος στο καμίνι των επαναστατικών ιδεών που με είχαν κυριέψει, τον χλεύαζα! Τώρα σκέφτομαι ότι μάλλον είχε δίκιο και τώρα δεν είναι η ασπιρίνη, αλλά είναι ίσως το… παναντόλ ή το Xanax!

• Παίρνουμε περισσότερα Xanax  απ’ ό,τι ασπιρίνες…

Έχει παρατηρηθεί ραγδαία αύξηση στις πωλήσεις αγχολυτικών, ηρεμιστικών και αντικαταθλιπτικών τα τελευταία χρόνια. Και δεν είναι το υπερβατικό άγχος, αλλά το άγχος για την καθημερινότητα.