Κατά πού πέφτει ο Παράδεισος;;

Το διάβασμα και το γράψιμο είναι μια συντροφιά ψυχής για μένα. Το διάβασμα είναι διάβασμα και το γράψιμο είναι ή δημοσιογραφικό ή, ας πούμε, πιο περιποιημένο. Δεν ξέρω για πόσους συμβαίνει το ίδιο, αλλά είμαι βέβαιος ότι η εξάπλωση και η χρήση του διαδικτύου έχει αλλάξει πλέον τους όρους των επιθυμιών και των διαθέσεών μας.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ή ΤΕΧΝΗ;;;;;;

Μου είναι πλέον αδιάφορη η πολιτική που δεν παράγει – αυτό που παράγει είναι το… τίποτε!!!! Δεν θα παραθέσω τις γνωστές σε όλους αιτιάσεις ότι οι πολιτικοί είναι διεφθαρμένοι, ψεύτες, αστοιχείωτοι, υποκριτές και τα παρόμοια. Με κούρασαν. Συγκλονιστικές ανακοινώσεις μπορεί να περιμένω μονάχα από την Τέχνη. Και τούτο διότι απλώς η αισθητική εμπειρία έχει μέσα της κάτι το αλλόκοτο και το μυστηριακό. Είναι δύσκολη η υπόθεση της μύησης στην Τέχνη και γι' αυτό η μάζα είναι πολύ μακριά... Λοιπόν, η μάζα ας ασχολείται με τα γήινα...

ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ ή ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΕΙΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΤΗΤΑΣ.

Το κοινό του συγγραφέα: «Γελάω», «κλαίω», «χαχαχαχα…», «είσαι Θεός», «είσαι αστέρι», «απίστευτος», «μα πόσες φορές να σε προσκυνήσω πια….».

Αυτές τις μέρες δόθηκαν πολλά λογοτεχνικά βραβεία σε διαφόρους συγγραφείς, τα περισσότερα από τα οποία βασίστηκαν στις ψήφους αναγνωστών. Πάντα λέγαμε ότι το κοινό κανονίζει... Κανονίζει τα πάντα - δυστυχώς και το επίπεδο της πολιτιστικής μας ζωής. Το κοινό του θεάτρου, της λογοτεχνίας, της μουσικής, του κινηματογράφου κ.λπ.

Αυτό όμως που με απασχολεί είναι ότι ουδέποτε πλέον στο μέλλον θα μπορέσει ο γραμματολόγος να γράψει την αληθινή ιστορία της λογοτεχνίας μας, διότι δεν είναι δυνατόν να έχει πλήρη εικόνα. Επιπλέον οι περισσότεροι από τους προβεβλημένους συγγραφείς καταφέρνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να είναι στο προσκήνιο - είτε το αξίζουν είτε δεν το αξίζουν.

Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΟΥ ΓΗΙΝΟΥ ΚΟΣΜΟΥ!!!!!

Women Washing Clothes by a Stream. Artist:Daniel Ridgway Knight. Country of Origin:United States of AmericaTagged With:N/A 

Μια χρονιά στις εισαγωγικές εξετάσεις του φιλολογικού κύκλου είχε δοθεί ένα εξαιρετικό θέμα: «Ουκ έστιν  ουδέν ατυχίας ανθρωπίνης παραμύθιον γλυκύτερον τέχνης». Δεν θυμάμαι τι ποσοστά επιτυχούς ανταπόκρισης υπήρξαν στην ανάπτυξη αυτού του θέματος. Πόσοι άραγε από τους τότες τελειόφοιτους είχαν ενστερνιστεί αυτή την απλή κουβέντα και ήταν σε θέση να την αντιμετωπίσουν, αναπτύσσοντας τις δικές τους σκέψεις. Εν πάση περιπτώσει, εγώ ξεκινώ από την παραδοχή ότι η τέχνη είναι ένα «γλυκύτατον παραμύθιον»!!!  Και δεν υπάρχει γλυκύτερη παρηγοριά στις  ατυχίες της ζωής από το να μπορεί ο άνθρωπος να εντρυφά στο γλυκύ νέκταρ της αισθητικής απόλαυσης. Γιατί η τέχνη υπήρξε πάντοτε ο πολύτιμος αγωγός του ωφέλιμου για τον άνθρωπο.

Ποιοι ενδιαφέρονται για την Τέχνη;;;;

Λένε ότι η επικοινωνία με την Τέχνη είναι ζήτημα αγωγής, καλλιέργειας. Εντάξει, δεν μπορούμε να το αρνηθούμε αλλά δεν πιστεύω ότι αυτό είναι κανόνας. Η διαπαιδαγώγηση παίζει ασφαλώς κάποιο ρόλο. Με αφορμή τη σημερινή μέρα που είναι αφιερωμένη στην ΠΟΙΗΣΗ, τα γράφω αυτά. Θέλω, λοιπόν, να πω ότι η μεγάλη ποίηση βρίσκει τρόπο και δρόμους και μονοπάτια να φτάσει και στον "απαίδευτο". Δεν πιστεύω, δηλαδή, ότι η μεγάλη ποίηση έχει αριστοκρατικό χαρακτήρα. Τέτοιον έχει η κακή ποίηση. Και με μια διασταλτική ερμηνεία αναφέρομαι και σε όλα τα είδη των τεχνών και των γραμμάτων. Η Τέχνη είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις σε βιοτικές αγωνίες και πολύ περισσότερο δεν προτείνει κώδικες συμπεριφοράς. Θα έλεγα ίσως ότι η δίψα για την Τέχνη προϋποθέτει μεταφυσική ανησυχία, η οποία μπορεί να είναι και ασύνειδη. Στην αντίθετη περίπτωση, δηλαδή όταν η μεταφυσική αγωνία είναι συνειδητή, οδηγεί κατευθείαν στην περιοχή της φιλοσοφίας. Η αναφορά μου σήμερα με την ανάρτηση φωτογραφιών στο facebook σε ποιητές που έχουν ήδη κατακτήσει το ευρύ κοινό και έχουν διαβεί τον Ρουβίκωνα της επίγειας ζωής, δηλοί ότι η σημερινή ποίηση, σε μεγάλο βαθμό είναι αποκλεισμένη στη μοναξιά των δημιουργών της και δεν μπορώ να ξέρω αν και πότε θα φτάσει στα μεγάλα πλήθη. Το θέμα δεν είναι αν εγώ προσωπικά διαβάζω νεότερη ποίηση. Διαβάζω και παρακολουθώ από κοντά τους δημιουργούς. Έχει σημασία κατά πόσο αυτή η ποίηση αγγίζει το ευρύ κοινό που σήμερα κατατρύχεται από άπειρα προβλήματα και πρακτικές ανάγκες.

Ἂν μὲς στὶς φωνὲς ποὺ τὰ βράδια τρυποῦνε ἀνελέητα τὰ τείχη
Ξεχώρισες μία: Εἶν᾿ ἡ δική του. Ἀνάβει μικρὲς πυρκαγιὲς
Χιλιάδες μικρὲς πυρκαγιὲς ποὺ πυρπολοῦν
            τὴν ἀτίθαση νιότη μας
Εἶν᾿ ἡ δική του φωνὴ ποὺ βουίζει στὸ πλῆθος
            τριγύρω σὰν ἥλιος
Π᾿ ἀγκαλιάζει τὸν κόσμο σὰν ἥλιος
            ποὺ σπαθίζει τὶς πίκρες σὰν ἥλιος
Ποὺ μᾶς δείχνει σὰν ἥλιος λαμπρὸς τὶς χρυσὲς πολιτεῖες
Ποὺ ξανοίγονται μπρός μας λουσμένες
            στὴν Ἀλήθεια καὶ στὸ αἴθριο τὸ φῶς.

[Μανόλης Αναγνωστάκης, Χάρης 1944]

Θωπεύοντας την εξουσία και απαγγέλλοντας τοκοφόρα εγκώμια!!!

• Γιάννης Σμαραγδής για τον Αντώνη Σαμαρά: «Σαν ήλιος βγήκες φωτεινός, στ' Αμερικής τ'αλώνι, κι ήρθες κι έλαμψες και ήρθες νικητής, και σ'αγαπάμε όλοι».

Πολύ προβληματίστηκα από τη στιγμή που είδα στην τηλεόραση την εκδήλωση τιμής στον Γιάννη Σμαραγδή και την απαγγελία μιας μαντινάδας από τον γνωστό σκηνοθέτη προς τιμήν του Αντώνη Σαμαρά... Κι άλλες φορές έχουν υπάρξει παρόμοια περιστατικά με ανθρώπους του πνεύματος και της τέχνης που [ανέξοδα;;;] αναλαμβάνουν το έργο της υμνολογίας  ανθρώπων της εξουσίας. Ξέρουμε ότι η Τέχνη κάνει άρρητες, ανεκλογίκευτες και συμβολικές ανακοινώσεις, αλλά το να σέρνονται οι υπηρέτες της στο έσχατο σκαλοπάτι θωπεύοντας την εξουσία για να θωπευτούν, απαγγέλλοντας τοκοφόρα εγκώμια, σε κάνουν να αισθάνεσαι την αναταραχή που προηγείται του εμετού. 

Και τι με νοιάζει τι κάνει ο καθένας; Δημοκρατία έχουμε και δικαίωμά του είναι να κάνει ό,τι θέλει κι ότι λέει η καρδιά του. Γιατί να τον κρίνω; Δεν έχω καμιά διάθεση να κάνω τον βλοσυρό αστυνόμο της συμπεριφοράς του οποιουδήποτε καλλιτέχνη. Τον κρίνω στο μέτρο που με βοηθάει στις σκέψεις μου, ανάγοντας την μερικότητα σε γενικότητα. Πάντως, συμπερασματικά θα έλεγα ότι αρκετοί καλλιτέχνες και πνευματικοί άνθρωποι ασκούνται συχνά στην αιλουρολογία. Και δεν κάνουν ό,τι κάνουν σε επιδείξεις privées, για να τις απολαύσουν, αλλά επιζητούν την κοινή θέα γιατί ίσως τους εμπνέει η βακχεία της κολακείας.