[Ενα εξαιρετικό κείμενο, γραμμένο με... θάρρος]
ΤΑΣΟΣ ΛΑΖΑΡΙΔΗΣ
ΤΟ ΒΗΜΑ, 22/5/2012
Λέμε ότι οι πολιτικοί μας είναι διεφθαρμένοι. Λέμε ότι τα κόμματα είναι διεφθαρμένα. Λέμε ότι η δημόσια διοίκηση είναι ανύπαρκτη. Λάθος. Εμείς είμαστε διεφθαρμένοι. Όλος ο λαός είναι διεφθαρμένος. Οι πολιτικοί είναι τα παιδιά μας. Τα κόμματα είναι οι δικοί μας μηχανισμοί. Η δημόσια διοίκηση είναι τα παραλυμένα νεύρα μιας ευκαιριακής συνύπαρξης συμφερόντων που παίζει το ρόλο της κοινωνίας μας.
Ομως ας δούμε τα πράγματα λίγο πιο ήρεμα χωρίς φορτισμένες εκφράσεις όπως το «διεφθαρμένος» - τι σημαίνει διαφθορά; Μήπως επικράτηση συμφερόντων ατομικών ή μικροομάδων έναντι του γενικού κοινωνικού συμφέροντος. Πως εκπροσωπείται το κοινωνικό συμφέρον; Μα από κοινωνική δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη σημαίνει να αποδίδεις τα δέοντα. Δηλαδή μια ισορροπία μεταξύ του δίνω και παίρνω. Ομως στην Ελλάδα επικρατεί η άκρατη ιδιοτέλεια ενός καθολικού ατομισμού. Ο Hegel μίλησε για ενική συνείδηση και καθολική συνείδηση. Η πρώτη είναι αυτή που βλέπει τα πράγματα ατομικά μέσα από τη προσωπική άποψη και συμφέρον. Η δεύτερη μέσα από την σημασία που έχουν για το σύνολο. Νομίζω στη συντριπτική μας πλειοψηφία πέφτουμε στη περίπτωση της ενικής συνείδησης.
Η κάθε ομάδα αισθάνεται ότι μπορεί να εκπτύξει τις δικές της επιδιώξεις σε βάρος όλων των άλλων.
