Αυτό ακριβώς θα ήθελα να ήμουν. Θάλασσα, πέλαγος που ολοένα ξετυλίγεται, βάζει στη σειρά τα κύματά του και τα στέλνει να χτυπηθούν με τη στεριά, και να σβήσουν στις ακρογιαλιές, αλλά εκείνο δεν φθείρεται ποτέ και συνεχώς ανανεώνεται!!!! Δεν είμαι πέλαγος. Είμαι ανθρώπινο πλάσμα που συντίθεται από σκοτεινές και φωτεινές αμοιβάδες, χωρίς σταθερά χαρακτηριστικά, και κάποια στιγμή θα καταλάβω ότι βολοδέρνω σαν ένα ναυάγιο στα αφρισμένα κύματα που με κουβαλάνε όπου αυτά θέλουν. Όσο κι αν φωνάξω βοήθεια, κανείς δεν ακούει και κανείς δεν φαίνεται να έρχεται… Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, ως ανθρώπινα πλάσματα που είμαστε, χαμένοι στο πέλαγος, κανείς μα κανείς δεν μας έχει πει κι ούτε πρόκειται να μας πει γιατί «ταξιδεύουμε», αν κουβαλάμε κάποια μηνύματα, ή ποιος είναι ο προορισμός μας.
