Ο ΒΡΑΧΟΣ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ!!!!!

Το έχω ξαναγράψει ότι έχω τη μανία της επικοινωνίας. Σιγά, θα μου πει κάποιος, αυτό μάλλον πρέπει να το έχουν όλοι. Δεν αμφιβάλλω, αλλά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Μπορεί όλοι να έχουν αυτή την ανάγκη αλλά λίγοι είναι εκείνοι που την επιδιώκουν. Κι επειδή έγραψα πιο πάνω ότι έχω την μανία, αυτό μπορεί ο αναγνώστης μου να το διαπιστώνει καθημερινά με τα κείμενα που αναρτώ. Το αν βρίσκει ανταπόκριση αυτή η μανία ή το πάθος ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, ή τελικά μένει ανικανοποίητο, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Αλλά δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε ότι η αδυναμία επικοινωνίας είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας και φυσικά ένα από τα κύρια θέματα, σχεδόν τις ψυχώσεις, του σύγχρονου στοχασμού. Γιατί δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η επικοινωνία έχει άμεση συνάφεια με τις απορίες του ανθρώπου και την αγωνία του που από την εμφάνισή του στη γη συνεχώς ερωτά αλλά απέναντί του είναι ένα σύμπαν που σωπαίνει!!! Και φυσικά τα ερωτήματα δεν τα βάζουν οι νέοι, αλλά και οι ώριμοι άνθρωποι. Η εποχή μας εξάλλου πιστεύω ότι μάλλον έχει εξάψει όσο λίγες τα μεταφυσικά ερωτήματα.

Πάλι για τον Αλμπέρ Καμί και την εποχή μας....

ΥΠΑΡΧΕΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΝΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΣΟ;;;

Μην προτρέξει κανείς. Δεν εννοώ να βρεθεί κάποιος που να δώσει συνταγές και προγραμματικές κατευθύνσεις. Εννοώ ν' αναπαραστήσει ένα ήθος, να ενσαρκώσει τη φωνή και την απαίτηση μιας ιστορικής στιγμής, να της δώσει γλώσσα για να μπορέσει να συνεννοηθεί και με τον εαυτό της και με τους άλλους.
Όχι σαν τη φωνή λόγου χάρη του φίλου πεζογράφου και νυν πολιτικού Πέτρου Τατσόπουλου. Και τούτο διότι παραγγέλματα ο καθένας μπορεί να εκφέρει, παραινέσεις, υπαγορεύσεις, απαγορεύσεις, εντολές, συνθήματα ο καθένας μπορεί να βρει και να σερβίρει ετοιμοπαράδοτα.
Είναι αλήθεια ότι οι απλοί άνθρωποι ζητάνε λύσεις και ιδιαίτερα σήμερα κι αν δεν τους δώσεις έστω και μια, τότε δεν σε θεωρούν χρήσιμο.
Αλλά εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος διότι πέφτουν εύκολα θύματα του κάθε αγύρτη.
Κι όλα τα παραπάνω με αφορμή την αναφορά που έκανα σε προηγούμενο σημείωμα για Σαρτρ και Καμί. Ο Αλμπέρ Καμί έδωσε το εσωτερικό μέτρο της εποχής του, άγγιξε τον βαθύ σφυγμό της, είπε πράγματα που εξέφρασαν κι εμάς ακόμη, εδώ στην άκρη των Βαλκανίων και που, καλώς ή κακώς, εξακολουθούν να μας εκφράζουν...
Βέβαια, μπορεί να βρεθεί κάποιος να μου πεί ότι πάει κι αυτός, ΗΤΑΝ κάποτε και πέρασε!!! Εγώ έχω την εντύπωση όμως ότι εξακολουθεί να έχει ισχύ και στη δική μας εποχή. Είναι γνωστό ότι η ακτινοβολία ενός πνευματικού ηγέτη μπορεί να κρατάει όσο μια γενιά και ύστερα έρχεται άλλος και άλλος... Το θέμα είναι αν στην εποχή μας έχουμε πνευματικούς ηγέτες, ή κρατάμε σφιχταγκαλιασμένο τον Καμί που έγραψε τον ΜΥΘΟ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ, τον ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, την ΠΑΝΟΥΚΛΑ, τον ΞΕΝΟ...

Πότε ο άνθρωπος αισθάνεται ξένος;;;

Ο Ξένος, Η Πανούκλα, Η πτώση, Η παρεξήγηση, ο Καλιγούλας, Οι Δίκαιοι, Ο Μύθος του Σίσυφου, Ο Επαναστατημένος Άνθρωπος…

Είναι, λίγο-πολύ, γνωστοί τίτλοι έργων ενός σπουδαίου Γάλλου και φυσικά εννοώ του Αλμπέρ Καμί, που αγάπησα από τα φοιτητικά μου χρόνια περισσότερο γιατί με κινητοποιούσε το γεγονός ότι ανταποκρινόταν στις αναγνωστικές αναζητήσεις μου για τη ζωή, το παράλογο αλλά και για το γεγονός ότι πολύ νέος (μόλις 47 χρονών) σκοτώθηκε σε ένα αυτοκινητιστικό ατύχημα.

• Βέβαια, όταν διάβαζα τον Ξένο και την Πανούκλα δεν μπορώ να πω ότι καταλάβαινα και πολλά πράγματα, αλλά ήταν τότε και η περίοδος που ακούγαμε για το «παράλογο» και το θέατρο του παραλόγου, με τα έργα των Μπέκετ, Ιονέσκο, Ζενέ, Αντάμοφ, Αραμπάλ κ.ά. 

Και δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα αν ακόμα διαβάζεται ή απλώς μιλάνε γι’ αυτό κάποιοι που έχουν το ερευνητικό δαιμόνιο ή κάποιοι άλλοι που θέλουν να ξανασκεφτούν τη νιότη τους. Κι εδώ που τα λέμε όταν ο Καμί έγραψε αυτά τα έργα που σημάδεψαν τη δική του δημιουργική προσφορά, αλλά και μιαν ολόκληρη εποχή, αυτό που έκανε ήταν να δώσει το εσωτερικό μέτρο εκείνης της εποχής, να πιάσει το σφυγμό της. 

Και δεν μπορούσε κανείς να μην αγαπήσει το έργο του που ήταν κυριολεκτικά βουτηγμένο στον μεσογειακό ήλιο και, όπως έγραψε ο Σαρτρ, «μας μιλούσε για τον ήλιο, τούτη την πικρόξυνη δίχως κάρβουνα άνοιξη, όχι σα να μιλούσε για ένα εξωτικό θαύμα, αλλά με την βαριεστημένη οικειότητα αυτών που πολύ τον χάρηκαν»!!!

Έχω την αίσθηση ότι ο Καμί εκφράζει και την σημερινή εποχή.

«Ξύπνημα, τραμ, τέσσερις ώρες γραφείο ή εργοστάσιο, μεσημεριανό φαΐ , τραμ, τέσσερις ώρες δουλειά, φαΐ , ύπνος, και τη Δευτέρα, την Τρίτη, την Τετάρτη, την Πέμπτη, την Παρασκευή, το Σάββατο, στον ίδιο ρυθμό…» («Ο Μύθος του Σισύφου»), και ύστερα ξάφνου το «σκηνικό γκρεμίζεται» και φτάνουμε σε μια ξεκάθαρη θεώρηση χωρίς ελπίδα.. Τότε, αν μπορέσουμε ν’ αρνηθούμε την απατηλή βοήθεια των θρησκειών ή των υπαρξιακών φιλοσοφιών, κατέχουμε μερικές ουσιώδεις «αλήθειες»: ο κόσμος είναι ένα χάος, μια «θεία ισοτιμία που γεννιέται από την αναρχία». 

Δεν υπάρχει επαύριο, αφού πεθαίνουμε:

«…Μέσα σ’ ένα κόσμο δίχως ψευδαισθήσεις και δίχως φώτα, ο άνθρωπος αισθάνεται ξένος. Αυτή η εξορία είναι ανέκκλητη, γιατί στερείται των αναμνήσεων μιας χαμένης πατρίδας ή της ελπίδας μιας γης της επαγγελίας». Αυτό συμβαίνει γιατί, πραγματικά, ο άνθρωπος δεν είναι κόσμος: «Αν ήμουν δέντρο ανάμεσα στα τόσα άλλα δέντρα… αυτή η ζωή θα είχε ένα νόημα, ή μάλλον αυτό το πρόβλημα δεν θα είχε κανένα νόημα, γιατί θ’ αποτελούσε μέρος αυτού του κόσμου…» («Ο Μύθος του Σισύφου»).