ΟΦΕΙΛΩ ΝΑ ΠΑΡΑΔΕΧΤΩ ΤΗΝ [επαίσχυντη] ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ...

Ο άνθρωπος που ήθελε ν' αλλάξει ολόκληρη την Ευρώπη, έγινε το παιδί του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ....

Η επικοινωνιακή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ [που όμως είναι βλαπτική για τη χώρα] άρχισε να εφαρμόζεται τακτικά και με σχέδιο, αφότου ανέλαβε στην αρχηγία του κόμματος ο Τσίπρας. Μέσα σε ελάχιστο διάστημα κατάφεραν ν' απαξιώσουν τους πολιτικούς αντιπάλους, να διχάσουν τον ελληνικό λαό σε μνημονιακούς και αντιμνημονιακούς, να κάνουν "κόκκινο πανί" λέξεις όπως: Τρόικα, Μνημόνιο, ΠΑΣΟΚ, Παπανδρέου, Μέρκελ, Γερμανία, Καστελλόριζο, ανθρωπιστική κρίση, κι ένα σωρό άλλες λέξεις που τις έκαναν παντιέρα για να παρασύρουν τις μάζες.

Ο ΒΡΑΧΟΣ ΤΟΥ ΣΙΣΥΦΟΥ ΕΓΙΝΕ ΠΟΛΥ ΒΑΡΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΤΟΥ!!!!!

Το έχω ξαναγράψει ότι έχω τη μανία της επικοινωνίας. Σιγά, θα μου πει κάποιος, αυτό μάλλον πρέπει να το έχουν όλοι. Δεν αμφιβάλλω, αλλά υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά. Μπορεί όλοι να έχουν αυτή την ανάγκη αλλά λίγοι είναι εκείνοι που την επιδιώκουν. Κι επειδή έγραψα πιο πάνω ότι έχω την μανία, αυτό μπορεί ο αναγνώστης μου να το διαπιστώνει καθημερινά με τα κείμενα που αναρτώ. Το αν βρίσκει ανταπόκριση αυτή η μανία ή το πάθος ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, ή τελικά μένει ανικανοποίητο, είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Αλλά δεν μπορούμε ν’ αρνηθούμε ότι η αδυναμία επικοινωνίας είναι ένα από τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας και φυσικά ένα από τα κύρια θέματα, σχεδόν τις ψυχώσεις, του σύγχρονου στοχασμού. Γιατί δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι η επικοινωνία έχει άμεση συνάφεια με τις απορίες του ανθρώπου και την αγωνία του που από την εμφάνισή του στη γη συνεχώς ερωτά αλλά απέναντί του είναι ένα σύμπαν που σωπαίνει!!! Και φυσικά τα ερωτήματα δεν τα βάζουν οι νέοι, αλλά και οι ώριμοι άνθρωποι. Η εποχή μας εξάλλου πιστεύω ότι μάλλον έχει εξάψει όσο λίγες τα μεταφυσικά ερωτήματα.

Η ανάγκη να ξεπεραστεί το φράγμα της μοναξιάς...

• Το επισήμανε η αγαπημένη μου και γλυκύτατη φίλη Ελένη Μαβίλη: "Φυγή στη λογοτεχνία και την ποίηση για να μην μας τρελάνουν τελείως..."

Εχει συσωρευτεί τόση διαστροφή στο μυαλό αυτών που κρατούν τις τύχες μας στα χέρια τους, που πλέον δεν αντέχω να σκέφτομαι. Και δεν είμαι σε θέση να τα βγάλω πέρα. Ετσι λοιπόν, αυτή την περίοδο "καταπίνω" το ένα βιβλίο μετά το άλλο. Γιατί όπως ξέρετε δεν υπάρχει περίπτωση να ξεμπερδέψουμε με αυτά που θα θέλαμε. Λοιπόν, το διάβασμα κάνει καλό. Αλλωστε το ήξερα πάντα αυτό κι εσείς οι φίλοι επίσης το ξέρετε. Μονάχα που πρέπει να μην αφήνετε το χρόνο να φεύγει ασκόπως. Διαβάστε, γράψτε, ακούστε μουσική, τραγουδείστε, φλερτάρετε όσο μπορείτε [πάντα με σύνεση], κάντε περιπάτους, ταξιδάκια αν μπορείτε, ανακοινώστε τις φαντασιώσεις και τους στοχασμούς σας...

Όλα αυτά είναι μηχανισμοί αυτόματοι και αναγκαίοι όσο και η αναπνοή ή η κυκλοφορία του αίματος. Βέβαια, πάντα υπάρχει η δίψα για επικοινωνία, για συνεννόηση σε κάποια πράγματα, αλλά καλό είναι να μην καταλήγουν σε φαγωμάρα, σε αξεπέραστες διαφωνίες και φανατικές συγκρούσεις. Αυτή η λαχτάρα να μιλήσουμε, να μας διαβάσουν, να συζητήσουν γι' αυτά που γράψαμε, για τις κραυγές μας, τις απόψεις μας, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η ανάγκη να ξεπεραστεί το φράγμα της μοναξιάς, η οποία μοναξιά μπορεί να βασανίζει τον οποιονδήποτε είτε ζει μονάχος είτε μέσα σε μια μεγάλη ή μικρή οικογένεια.

Εγώ πάντως, ανασύρω από τα ανυπόστατα βάθη του υπολογιστή, κάποιες λιανοτρέμουλες φωνές που μοιάζουν να φέρνουν μηνύματα σχεδόν απελπισμένα από καράβια μακρινά. Ωστόσο, μένω εκστατικός από τον πλούτο και την ποικιλία που εκφράζουν οι διάφορες θηλυκές ή αρσενικές φωνές, που μιλάνε συχνά γλώσσες ανεξακρίβωτες. Είναι και κάποιες άλλες φωνές μουσκεμένες από μια βαριά ηδυπάθεια, χωμένες και χαμένες θαρρείς στην πιο βαθιά ερωτική σπατάλη, κάποιες άλλες ψυχρές, ουδέτερες, απρόσωπες κι ακόμα μερικές που είναι κουρντισμένες να γράφουν κείμενα διδακτικά, κατηχητικά και πολλές φορές εξυπνακίστικα.

Αυτός είναι ο κόσμος ο μικρός ο μέγας που υπογραμμίζει ο ποιητής κι εμείς δεν μπορούμε παρά να τον ανεχτούμε. Είναι ο κόσμος μας!!!