Η αληθινή ζωή είναι πάντοτε αλλού!!!!

Πάνω, τα φέρετρα εκείνων που πνίγηκαν ενώ προσπαθούσαν να φτάσουν στην Ιταλία και κάτω, κάποιοι επιζώντες

Αυθαίρετη η διατύπωση του τίτλου, αλλά πώς αλλιώς να μιλήσω για τον καπιταλισμό και την παγκοσμιοποίηση που έχουν γίνει ήδη το μοναδικό περιβάλλον στο οποίο είμαστε αναγκασμένοι να ζήσουμε; Όλα τα κινήματα για το περιβάλλον, τον αφοπλισμό, την προστασία της αρκούδας, εναντίον των οικονομικών γιγάντων κ.λπ. διαπιστώθηκε ότι δεν έχουν μέλλον. Πάντα πίστευα ότι τα κινήματα της κοινωνίας των πολιτών μπορούν να επιφέρουν αλλαγές, αλλά οι καταιγιστικές εξελίξεις που διαμόρφωσαν μια διαφορετική κοινωνία, λόγω της οικονομικής κρίσης, καθορίζουν και το πλαίσιο μέσα στο οποίο οφείλουμε να δράσουμε - αν μπορούμε να δράσουμε. Ωστόσο, οι μέχρι σήμερα δράσεις κάποιων ομάδων και προσώπων που στηρίχτηκαν στον εθελοντισμό δεν μας ενθάρρυναν τόσο ώστε να βλέπουμε το μέλλον με περισσότερη αισιοδοξία. Αυτό φυσικά δεν αναιρεί και αυτήν την αξία του εθελοντισμού...

"Η απουσία προγραμματικού ορίζοντα μεταφράζεται με την αίσθηση ότι η αληθινή ζωή είναι πάντοτε αλλού, πράγμα που προκαλεί τον πολλαπλασιασμό των σχεδίων: να τηρήσουμε μια δίαιτα, να κάνουμε ένα παιδί, να ξεκινήσουμε για διακοπές, να πάρουμε μιαν ετήσια άδεια, να πάμε να περάσουμε ένα χρόνο σε μιαν ανθρωπιστική υπηρεσία κ.ο.κ. Πώς μπορούμε να ζούμε στο παρόν χωρίς ένα πρόγραμμα και χωρίς ένα τελικό σκοπό; Στη συλλογική δράση και ειδικά στην πολιτική, η απάντηση έγκειται σε ένα παράξενο μείγμα βραχυπρόθεσμης θεώρησης και αποσπασματικότητας..." [Yves Michaud "Το αύριο έχασε τη λάμψη του", Κυριακάτικη, 31/12/2005].

Τα δικαιώματα στη ζωή τελικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια διεκδίκηση ατομικής αυτοτέλειας. Ωστόσο, βλέπουμε ή νιώθουμε τον οδοστρωτήρα να κυλάει πάνω μας και παλεύουμε ν' αντιδράσουμε για να περισώσουμε την επώνυμη ύπαρξή μας. Διότι όσο και να πιστεύουμε στη λεγόμενη κοινωνία των πολιτών και στα "καλά" της παγκοσμιοποίησης, μέσα μας μαντεύουμε πως μια εξομοίωση θα κάνει αφόρητη τη ζωή μας. Πλέον είμαστε στο στάδιο εκείνο της ιστορίας όπου πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε μια γενική επιμιξία και σ' έναν αποχρωματισμό ή σε μια διατήρηση και διαφύλαξη της φυσικής ιδιοτυπίας που διαφοροποιεί της εθνικές μονάδες. Βέβαια θ' αντιτείνει κάποιος ότι αυτά που λέω ίσως είναι ξεπερασμένα; διότι ο συναγελασμός αποτελεί ιστορική πραγματικότητα και τ' αποτελέσματα είναι αναπότρεπτα.

Θα ρωτήσω: Γίνεται σήμερα η δια των γνώσεων κατάδυση στην ψυχή, η διαμόρφωση συνειδήσεων, η λύτρωση πνευμάτων, η καλλιέργεια εσωτερικού ήθους;;; Δηλαδή, δημιουργούνται πολίτες;; Η χώρα μας, πώς αντιμετωπίζει το θέμα αυτό με τους μετανάστες που βρίσκονται διασκορπισμένοι στην ελληνική επικράτεια, πόσους κρατάει και πώς τους ενσωματώνει, πόσους διώχνει και πώς διαχειρίζεται το όλο θέμα εκτός από τις αστυνομικές επιχειρήσεις που είναι φανερό ότι δεν έχουν ισχυρά αποτελέσματα.

Το ίδιο θα έλεγα και για την γειτονική Ιταλία που αυτές τις μέρες ταλαιπωρείται από τα προβλήματα που γεννήθηκαν με τις εκατοντάδες των Αφρικανών μεταναστών που την πλημμυρίζουν αλλά και μ' εκείνους που χάθηκαν στα νερά της Μεσογείου. Είναι τόσο απλό δηλαδή να είμαστε έρμαια αυτής παγκοσμιοποιημένης λογικής με τους μετανάστες; Και είναι βέβαιο ότι αργά-αργά χάνουμε πλέον την ταυτότητά μας, χάνουμε την ισορροπία μας, βολοδέρνουμε με τις νέες αντιλήψεις περί ιστορίας, αναγκαζόμαστε να αποκηρύξουμε δεδομένα με τα οποία ανατραφήκαμε και εκπαιδευτήκαμε και αποκτήσαμε συνείδηση, μας μιλούν για πλάνες ιστορικές... Δεν απορρίπτω την ευρωπαϊκή συνείδηση που μας χρεώνει με την ευθύνη της προστασίας του δυτικοευρωπαϊκού πολιτισμού, αλλά στέκομαι με βαθιά περίσκεψη μπροστά στον κοσμοπολιτισμό που διαχέει η παγκοσμιοποίηση και που σε αποκόπτει από τις εθνικές ρίζες.

Ελεύθερος χρόνος;;; Τώρα τι να τον κάνω;;

ΚΑΠΟΤΕ μας απασχολούσε έντονα το θέμα του ελεύθερου χρόνου, αφού ήσαν πολλές οι ώρες εργασίας. Κάποια στιγμή είχε ξεκινήσει μια εκστρατεία για τη μείωση των ωρών εργασίας ώστε οι εργαζόμενοι να έχουν ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή τους, ενώ στις HΠA είχε δημιουργηθεί και ένα κίνημα κατά της υπερεργασίας  με σύνθημα «Kερδίστε ξανά τον ελεύθερο χρόνο». Στη διακήρυξη της κίνησης εκείνης σημειωνόταν ότι οι Aμερικανοί εργάζονται υπερβολικά πολύ. «Πάσχουμε από υπερβολική εργασία, έλλειψη ελεύθερου χρόνου, απειλούμε την υγεία μας, τις οικογένειές μας και τις σχέσεις μας, τις κοινότητες και το περιβάλλον»...

Κάτι παρόμοιο είχε ξεκινήσει και στις ευρωπαϊκές χώρες, ωσότου έκανε την επέλασή της η οικονομική κρίση και διέλυσε τα όνειρα όλων όσοι πάλευαν απεγνωσμένα για να κερδηθεί "ελεύθερος χρόνος". Τα εκατομμύρια των ανέργων, το κλείσιμο εκατοντάδων επιχειρήσεων, και η εν γένει κατάρρευση της οικονομίας των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών, εξανέμισαν τις ελπίδες ή τις απώθησαν. Ο ελεύθερος χρόνος ήταν πάντα ένα όνειρο για τους εργαζόμενους που δυναστεύονταν από την καθημερινή σκληρή δουλειά. Τώρα, υπάρχει άφθονος ελεύθερος χρόνος, αλλά οι πολίτες δεν τον θέλουν γιατί δεν ξέρουν τι να τον κάνουν!! 

Η χώρα μας δυστυχώς για πολλά χρόνια θα είναι στη μέγγενη της οικονομικής κρίσης και συνεπώς οι πολίτες θα υφίστανται τις συνέπειές της. Αναγκαστικά έχουν και θα έχουν μπόλικο "ελεύθερο χρόνο". Η ολοκληρωτική επικράτηση του καπιταλισμού έχει πλέον καταρρακώσει το ηθικό των ανθρώπων και πλέον οι αναζητήσεις έχουν αλλάξει κατεύθυνση. Εκατοντάδες χιλιάδες θέλουν δουλειά, ψάχνουν και δεν βρίσκουν διότι δεν υπάρχουν δουλειές κι έτσι κάπου εκεί, στις μυλόπετρες της αναγκαστικής αργίας, χάθηκε και η επιθυμία για τον ελεύθερο χρόνο!!! 

Αυτό για το οποίο κυριολεκτικά μάχονται σήμερα οι πολίτες είναι να εξασφαλίσουν κάποια ποσά για την αποπληρωμή των δόσεων είτε στην Εφορία είτε στις τράπεζες. Και καλά στην Εφορία, μας έχει οδηγήσει η ακατανόητη, παράλογη και απάνθρωπη δημοσιονομική πολιτική. Στις τράπεζες όμως;;; Είναι αλήθεια ότι για μια μεγάλη περίοδο υπήρξε μια γενικευμένη προσφυγή στον δανεισμό τον οποίο προωθούσαν κυρίως οι ιδιωτικές τράπεζες και σαφέστατα ευνοούσαν οι κυβερνήσεις. Έτσι φτάσαμε εδώ που είμαστε, στριμωγμένοι, απελπισμένοι, χωρίς φιλοδοξίες, και σε πλήρη αδυναμία να συλλογιστούμε για την ωφέλεια του ελεύθερου χρόνου που κάτω από άλλες συνθήκες θα αποτελούσε μέτρο ευτυχισμένης ζωής. Διότι η ευτυχισμένη ζωή σήμερα συναρτάται με την απασχόληση!!!

Όλα στο σφυρί!

[Το... κράτος έτοιμο να μας κατασπαράξει]

Αν κάτσει κανείς και σκεφτεί το τι συμβαίνει κάθε μέρα, θα τρελαθεί. Διαβάζω ότι ένα βήμα πιο κοντά στην παραχώρηση της διαχείρισης των λιμανιών του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης σε ιδιώτες βρίσκεται πλέον η κυβέρνηση μετά και την οριστικοποίηση των τελευταίων λεπτομερειών οι οποίες συζητήθηκαν χθες μεταξύ του Πρωθυπουργού και του υπουργού Εμπορικής Ναυτιλίας.

Δηλαδή, όπου να 'ναι θα προχωρήσουν οι διεθνείς διαγωνισμοί. Ρε ούτε στα λιμάνια δεν θα μπορούμε να κάνουμε τη βόλτα μας ή αν θα το θέλουμε διακαώς θα πρέπει να πληρώσουμε! Πού στο διάβολο πάμε; Σε λίγο θα "αξιοποιήσουν" και τον αέρα που αναπνέουμε - θα πρέπει να πληρώνουμε και γι' αυτόν. Φανταστείτε να δώσουν σε ιδιώτες και τα πεζοδρόμια μπροστά από τα σπίτια μας και να πρέπει να πληρώσουμε είσοδο!!!