ΔΕΝ ΝΙΚΗΘΗΚΕ ΠΟΤΕ ΤΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ!!!!

Θα επανέλθω στο θέμα του γερμανικού "μιλιταρισμού", επειδή στις μέρες μας σκοτώνονται άνθρωποι σε όλη τη γη. Στην Αφρική, στην Ευρώπη, στην Ασία, στη Νότιο Αμερική, παντού. Είναι αλήθεια ότι θέλουμε να ξεχάσουμε όλα όσα έχουν συμβεί στο παρελθόν;;; Καλό θα ήταν, αλλά έλα όμως που η ζέουσα πραγματικότητα δεν μας αφήνει στην ησυχία μας! Διαβάζουμε σήμερα στα ΝΕΑ ότι οι Γερμανοί υποκλέπτουν ηλεκτρονικά τις επικοινωνίες των Ελλήνων!!!! Ρόλο Μεγάλου Αδελφού παίζει - τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες 195 χώρες - η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πληροφοριών της Γερμανίας...

Πριν λίγες μέρες είδαμε κατάπληκτοι χιλιάδες μουσουλμάνους έξω από την Αγία Σοφία να προσεύχονται και να ζητούν να μετατραπεί ο ιστορικός αυτός ναός σε τζαμί και ο πρωθυπουργός της Τουρκίας να τους λέει ότι κι αυτό θα γίνει κάποια στιγμή. Πάντα λέγαμε ότι δεν φταίνε οι λαοί, αλλά οι πολιτικοί ηγέτες. Δεν θα διαφωνήσω, αλλά δεν πρέπει να μας εξαπατούν κάποιες περιπτώσεις που εμείς οι ίδιοι γνωρίσαμε  και τις έχουμε σαν «φωτεινά» παραδείγματα, ότι δεν είναι έτσι όπως νομίζαμε κ.λπ. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Μπορεί κανείς να μας διαβεβαιώσει ότι οι εκατοντάδες χιλιάδες των μουσουλμάνων που συγκεντρώθηκαν και ζητούσαν να γίνει τζαμί  το έκαναν μετά από εντολή του Ερντογάν;;; Προφανώς – έτσι πιστεύω εγώ – δεν τους δόθηκε τέτοια εντολή, αλλά είναι το Ισλάμ που δεν γνωρίζει γειτονίες και φιλίες και ειρήνη. Αλλά και να ήταν διατεταγμένη η συγκέντρωση, απλώς αποδεικνύεται ότι ο φανατισμός δεν γνωρίζει σύνορα…

Μπορεί λοιπόν να νικήθηκαν ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ, αλλά είναι περισσότερο από βέβαιο ότι ΔΕΝ νικήθηκε ποτέ το ολοκληρωτικό πνεύμα!!!! Και για τον Στάλιν θα έλεγα το ίδιο, παρότι συμβολικά βρέθηκε στην παράταξη των νικητών. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε τα εκατομμύρια των σκοτωμένων στον πόλεμο με τους Γερμανούς. Και δεν πρέπει να ξεχνάνε οι Ρώσοι τα εκατομμύρια των σκοτωμένων από την σταλινική θηριωδία.

Παρατηρούμε κι αυτά που σήμερα συμβαίνουν στη χώρα μας μ’ εκείνους που δηλώνουν πίστη στο ναζισμό. Είναι μια ένδειξη ότι το πνεύμα του ολοκληρωτισμού μεταλαμπαδεύεται, το μόλυσμα διαιωνίζεται. Αλλά θα πάω ακόμη πιο πέρα για να παρατηρήσω ότι «δημοκρατίες» πολτοποιημένες, διαλυμένες, συνειδητά ή ασύνειδα είναι προπλάσματα δεσποτισμού. Φταίμε εμείς – για να προλάβω τους ευαίσθητους – κατά ένα μεγάλο ποσοστό, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι στον κόσμο μας οι λεγόμενες μεγάλες δυνάμεις εξακολουθούν να έχουν τον πρώτο λόγο και οι μικρές δυνάμεις, οι μικροί λαοί, παλεύουν απεγνωσμένα να πλασαριστούν για να επιβιώσουν.

Είναι φυσικό λοιπόν το ολοκληρωτικό πνεύμα να κυριαρχεί και στη Γερμανία που έκανε δυο παγκόσμιους πολέμους και τώρα να χρησιμοποιεί άλλα μέσα για να επιβάλει τη θέλησή της. Δεν χρειάζεται και πολύ μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι λόγου χάρη ο Σόιμπλε λειτουργεί ως ένας υπερεθνικός υπουργός Οικονομικών. Βλέπουμε ξεκάθαρα ότι η περιώνυμη πολιτική οντότητα που όλοι θέλουμε να συμπήξει η Ευρωπαϊκή Ένωση, σα να περνάει μέσω της γερμανικής ηγεμονίας.

Από τον έναν ολοκληρωτισμό στον άλλον και η ιστορία συνεχίζεται!!!!

Πρέπει κάποια στιγμή κι εκείνοι που έχουν αφήσει "χώρο" για τους κάθε λογής τυχοδιώκτες, να εγκαταλείψουν τη μοιρολατρία.

Παρά το γεγονός ότι έχουμε τόσους πολλούς Ελλαδοσωτήρες (έτσι μου ήρθε η λέξη), θα πρέπει να δυσπιστούμε  και προς τις συνταγές.

• Δεν γυρίζω στο παρελθόν, δεν πιστεύω ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ότι συνεχίζεται.
• Για σκεφτείτε ότι κάποτε στη Ρωσία η κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους το 1917, μετατόπισε τη διαβίωση από την απολυταρχία του τσάρου στη διαβίωση κάτω από την απολυταρχία της γραφειοκρατίας του κόμματος.

Δηλαδή από τον ένα ολοκληρωτισμό στον άλλον ολοκληρωτισμό!!! Ωστόσο, δεν μπορώ  να παραβλέψω τον συνδικαλιστικό ολοκληρωτισμό, τον αντιπολιτευτικό ολοκληρωτισμό, τις εμμονές του ολοκληρωτισμού των μέσων ενημέρωσης, τον ολοκληρωτισμό της δεξιάς… Αυτό που λείπει από την μικρή μας κοινωνία είναι η διάθεση για συνδιαλλαγή. Όλοι είναι ταμπουρωμένοι στις δικές τους αλήθειες και δεν κουνιούνται ούτε βήμα από τις θέσεις τους.

• Κάποιοι μιλάμε για τον «κοινό τόπο» που πρέπει να βρούμε και δεν κουνιέται φύλλο.

Ο ένας προσπαθεί να υπονομεύσει τον άλλον. Όλοι υποκρίνονται και όλοι ενορχηστρώνουν την τακτική τους στην απαίτηση για τιμωρία και καταδίκη όλων εκείνων που κυβέρνησαν τον τόπο τα τελευταία χρόνια, αλλά συνάμα υπάρχει και μια εκλογίκευση ως προς την ενοχοποίηση ορισμένων για να ικανοποιηθεί το κοινό της ρωμαϊκής αρένας.

• Αλλά έχει κανείς την αίσθηση ότι ζούμε την περίοδο που έζησε η αμερικανική κοινωνία με τον μακαρθισμό.

Δυστυχώς, δεν είμαστε σε καλό δρόμο…

Hannah Arendt - Οι ιδέες της άλλαξαν τον κόσμο!!!

Ίσως θα ήταν χρήσιμο να δούμε την ταινία «Hannah Arendt - Οι ιδέες της άλλαξαν τον κόσμο» της γερμανίδας σκηνοθέτριας Μαργκαρέτε Φον Τρότα, που θα προβάλλεται στις αίθουσες από την Πέμπτη 23 Μαΐου, ενώ θα γίνει μια προβολή τη Δευτέρα 13 Μαΐου, 20:30 στο Ινστιτούτο Γκαίτε (Ομήρου 14-16).

Στις 16 Φεβρουαρίου 1963, δηλαδή πριν από μισό αιώνα, το αμερικανικό περιοδικό New Yorker αφιέρωσε 73 σελίδες, στις οποίες η γερμανοεβραία φιλόσοφος Χάνα Αρεντ περιέγραφε τα όσα παρακολούθησε στη δίκη του αντισυνταγματάρχη των Ες-Ες Αντολφ Αϊχμαν. Ο πρώην αξιωματούχος της Γκεστάπο είχε συλληφθεί τον Μάιο του 1960 από ισραηλινούς πράκτορες στην Αργεντινή όπου είχε καταφύγει και μεταφέρθηκε στο Ισραήλ. Εκεί δικάστηκε ως υπεύθυνος για την οργάνωση της μεταφοράς εκατομμυρίων Εβραίων από όλη την Ευρώπη στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Η δίκη του διήρκεσε από τις 11 Απριλίου έως τις 14 Αυγούστου 1961.

Το κείμενο της Αρεντ, το οποίο δημοσιεύθηκε τον Φεβρουάριο του 1963, ήταν το πρώτο από τα πέντε συνολικά που έγραψε για τη δίκη. Η προσπάθεια να απαντήσει στα ερωτήματα που έθεσαν τα εγκλήματα του ναζισμού, αλλά και να τοποθετηθεί πάνω στο θέμα της προσωπικής ηθικής ευθύνης σε καιρούς που η ανθρώπινη ζωή χάνει την αξία της, είχε ως αποτέλεσμα το βιβλίο «Οι απαρχές του ολοκληρωτισμού» (1951) και, αργότερα, τα ρεπορτάζ στο περιοδικό The New Yorker για τη δίκη του Αντολφ Αϊχμαν, τα οποία συγκεντρώθηκαν στο βιβλίο «Ο Αϊχμαν στην Ιερουσαλήμ - Η κοινοτοπία του κακού».

Τα άρθρα αυτά προκάλεσαν από την πρώτη στιγμή αντιδράσεις. Η ιδέα ότι ο Αντολφ Αϊχμαν δεν ήταν ένας δαίμονας αλλά ένας αξιωματικός που εκτελούσε με ιδιαίτερη επιμέλεια όσα του είχαν ανατεθεί, ένας αναγνώστης του Καντ, αλλεργικός στη βία αλλά πιστός στην εκτέλεση εντολών, ένα ον κοινότοπο «με την προδιάθεση να μετατραπεί στον μεγαλύτερο εγκληματία της εποχής του». Η διαπίστωση της γερμανίδας φιλοσόφου ότι ο Αϊχμαν δεν ήταν ένας σκληρός εγκληματίας ή παρανοϊκός δολοφόνος, εξού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για έναν κοινό άνθρωπο, ανίκανο τις περισσότερες φορές να αναρωτηθεί τι ήταν αυτό που έπραττε, λειτούργησε ως μια επιβεβαίωση ότι το κακό μπορεί να γίνει κοινότοπο, δηλαδή προσιτό στους συνηθισμένους ανθρώπους. Το συμπέρασμά της, το οποίο εξακολουθεί να προκαλεί σοκ, ήταν ότι απορρίπτοντας την καθησυχαστική πεποίθηση που θεωρεί τους εγκληματίες τέρατα, ανθρώπους με έμφυτη κακία, οδηγείται στο ενδεχόμενο όλοι οι υπόλοιποι που θεωρούνται «φυσιολογικοί» να μην είναι a priori προστατευμένοι από τον πειρασμό του κακού.

Η ταινία: Μισόν αιώνα αργότερα η διαμάχη γύρω από αυτό το έργο της Αρεντ αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ταινίας «Χάνα Αρεντ» της Μαργκαρέτε φον Τρότα. Η ταινία ξεκινά με την απαγωγή του Αϊχμαν από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες και χρησιμοποιεί αρχειακό υλικό για να αναπαραστήσει τη δίκη, καθώς και φλας μπακ για να περιγράψει τη σχέση της Αρεντ με τον (δάσκαλο και εραστή της) Μάρτιν Χάιντεγκερ προτού εκείνος εκφράσει την υποστήριξή του προς το ναζιστικό κόμμα και εκείνη διαφύγει στη Γαλλία. «Εκδιωχθήκαμε από τη Γερμανία διότι ήμασταν Εβραίοι», έγραψε η Αρεντ. «Όμως μόλις περάσαμε τα γαλλικά σύνορα γίναμε γερμαναράδες. Προφανώς κανείς δεν θέλει να ξέρει ότι η σύγχρονη ιστορία έχει δημιουργήσει μια νέα κατηγορία ανθρώπων, εκείνων που περιορίζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους εχθρούς τους και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης από τους φίλους τους».