ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ
ΛΙΘΙΝΟΣ
Οι μέρες, στο
νησί που γεννήθηκες και μεγάλωσες, περνούσαν χωρίς να το καταλαβαίνεις. Καμία
σχέση με τη ζωή σου στη μεγάλη πόλη, όπου οι μέρες κυλούν αργά και, ορισμένες
φορές, βασανιστικά.
Με αφετηρία το
πατρικό σπίτι σου εξορμούσες κάθε πρωί με την οικογένειά σου σε κοντινές
παραλίες και απολάμβανες τη θάλασσα. Το απόγευμα, προσπαθούσες να τιθασέψεις
την αγριάδα, άγκρουστο στην κρητική διάλεκτο, που απειλούσε τα δέντρα και τα
λουλούδια της αυλής. Παρότι τα χέρια σου είχαν ξεμάθει, επέμενες να δώσεις λύση.
Ήξερες όμως πως θα ήταν προσωρινή. Ύστερα από λίγες εβδομάδες να
επανεμφανιζόταν το πρόβλημα.
