ΣΥΡΙΖΑ: ΟΙ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΗΣ ΒΙΑΙΗΣ ΩΡΙΜΑΝΣΗΣ

 

Στην ελληνική πολιτική ζωή της τελευταίας εκατονταετίας ποτέ δεν εμφανίστηκε κάποιο κόμμα που να άλλαξε ιδεολογία και θέσεις σε σύντομο χρονικό διάστημα. Πάντα, μεσολαβούσε ικανός χρόνος, ώσπου να συμβεί κάτι τέτοιο. Κατά την περίοδο αυτή, το κόμμα, λαμβάνοντας υπόψη τόσο την ελληνική όσο και τη διεθνή συγκυρία, προσάρμοζε σταδιακά τις θέσεις του στα νέα δεδομένα. Εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα φαίνεται ότι αποτελεί ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Από τη στιγμή που κατέλαβε τη θέση της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης δεν έχουν τελειωμό οι παλινωδίες του. Η αναφορά τους και μόνο θα μπορούσε να αποτελέσει το περιεχόμενο ενός ογκώδους βιβλίου. Μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα, προκειμένου να γίνει αρεστός σε κάθε ομάδα πληθυσμού, κινδυνεύει να μετατραπεί σε κόμμα χαμαιλέοντα.

ΜΗΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΨΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ;

Κατά τις προεκλογικές περιόδους, όπως είναι αυτή που διανύουμε, τα πολιτικά κόμματα σχεδιάζουν προσεκτικά τις κινήσεις τους. Προσπαθούν να λειαίνουν τις θέσεις τους, ώστε να γίνουν αρεστά στο ευρύ κοινό, γεγονός που θα τους προσπορίσει εκλογικά κέρδη. Όλες οι παραπάνω κινήσεις, μέχρι ενός σημείου, είναι κατανοητές. Όταν όμως επιχειρούν να πλαστογραφήσουν ενσυνείδητα την ιστορία τότε τα πράγματα αρχίζουν να κινούνται σε επικίνδυνες ατραπούς.

Αφορμή για το σχόλιό μου αποτέλεσε η ανακοίνωση που, σε δύο εκδοχές, εξέδωσε ο Συνασπισμός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις 14 Νοεμβρίου, με την ευκαιρία των εορτασμών της 41ης επετείου των γεγονότων του Πολυτεχνείου.

Ρωμανός: «Είμαι αιχμάλωτος πολέμου»!!! Πότε πρόλαβε και ωρίμασε;;;

Μόνο την κατηγορία της ληστείας δήλωσε ότι αποδέχεται ο 20χρονος Νίκος Ρωμανός, ένας εκ των τεσσάρων συλληφθέντων για τις ληστείες στον Βελβεντό Κοζάνης, σε δήλωσή που έγινε το μεσημέρι της Δευτέρας μέσω του συνηγόρου του Φραγκίσκου Ραγκούση. Ο ίδιος, δηλώνει ότι θεωρεί τον εαυτό του «αιχμάλωτο πολέμου» και ότι τα κίνητρά του «ήταν πολιτικά»! Η ακριβής δήλωση που διαβίβασε ο συνήγορος του 20χρονου Φραγκίσκος Ραγκούσης: «Τα κίνητρά του ήταν πολιτικά. Θεωρεί τον εαυτό του αιχμάλωτο πολέμου. Δεν θεωρεί τον εαυτό του θύμα. Δεν θα υποβάλλει μήνυση στους αστυνομικούς που τον χτύπησαν. Επιθυμεί η κακοποίησή του να ευαισθητοποιήσει τις συνειδήσεις των πολιτών. Αποδέχεται τη ληστεία και τίποτε άλλο. Θα ακολουθήσει πολιτική του δήλωση, γιατί μόνο αυτός εκφράζει τον εαυτό του και τίποτε άλλο».

• ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΩ.

Και πολύ περισσότερο δεν θα γίνω ο υπερασπιστής του συστήματος. Ωστόσο, πρέπει να δει κανείς αυτές τις περιπτώσεις με πολλή προσοχή και δεν είναι ευκαιρία να τις εκμεταλλευτεί πολιτικά. Γιατί -αναρωτιέμαι- πότε πρόλαβε ο νεαρός Ρωμανός να ωριμάσει και να κηρύξει τον πόλεμο κατά του κράτους!!! Η αλήθεια είναι ότι κατοικούμε έναν κόσμο γεμάτο από πτώματα ιδανικών. Αλλά τα άτακτα παιδιά της σημερινής κοινωνίας που της πετάνε λάσπη και σπάζουν τα τζάμια, τι θέλουν; 

• Είναι στοιχεία αντικοινωνικά, είναι ταραξίες, είναι επαναστάτες;;
• Αυτό όμως που μπορώ να δω είναι ότι υπάρχει ένας συγκεχυμένος πόθος για κάτι το απροσδιόριστο και το ανεπίτευκτο.

Μπορεί κανείς να διακρίνει στοιχεία μηδενισμού με μια βιαιότητα, μ' ένα πάθος, που δεν διστάζει να φτάσει στο έγκλημα. Από ένα νέο άνθρωπο περιμένει κανείς κηρύγματα για την ειρήνη, την αποκήρυξη του πολέμου, τη ροπή στο όνειρο... Αλλά στην προκειμένη περίπτωση βλέπουμε ότι ο νέος που θεωρεί τον εαυτό του "αιχμάλωτο πολέμου", αναζήτησε τ' όνειρό του σ' ένα καλάσνικοφ, στη ληστεία, αδιαφορώντας για τους δισταγμούς της αστικής σωφροσύνης. Ήξερε ότι το δικό του όνειρο είναι ριψοκίνδυνο; Προφανώς, όχι! Και τούτο γιατί με το καλάσνικοφ στο χέρι έζησε τις στιγμές της ληστείας σε μια παραίσθηση μεγαλείου, που σ' εμάς τους "σώφρονες" ξεφανερώνεται πόσο είναι φτηνό, σχετικό, εφήμερο, ετοιμόρροπο.