Ερωτευμένος ο Έλληνας με μιαν εταίρα που τον καταστρέφει!!!!

Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι οα λαός μας μάλλον είναι κουρασμένος, αλλά παρ’ όλα αυτά δεν χάνει την αίσθηση πως αποτελεί μια υπερατομική συνέχεια που είναι εφοδιασμένη με ιστορική διάρκεια. Κι αυτό ίσως είναι το αισιόδοξο. Ίσως να νιώθουμε ότι κάποιες φορές αυτός ο περίεργος λαός να έχει μεταπτώσεις που φτάνουν σε ακραίες καταστάσεις και ν α δείχνει πως εύκολα διαψεύδει τον εαυτό του. Αλλά θέλω να πιστεύω ότι σε χρόνο μηδέν μπορεί ν’ ανακτήσει το ύφος του.

• Και είναι βέβαιο ότι πίσω από το ανάστημά του αυτός ο λαός κρύβει μιαν αλήθεια αφανέρωτη.

Τι; Διαφωνείτε; Αυτό που γράφω είναι υπερβολικό;;; Ναι, μπορεί να φαίνεται αδιανόητο για τον Έλληνα ν’ απαρνηθεί το όποιο βόλεμά του, το μεγάλο ψυγείο του, το αυτοκίνητό του, την τηλεόρασή του, τη διασκέδασή του…

• Έχει κανείς την εντύπωση ότι είναι συνεχώς ερωτευμένος με μιαν εταίρα που κάποιοι βλέπουν ότι τον καταστρέφει!

Αλλά περνάει από το μυαλό του η ιδέα ότι ο Έλληνας κατά βάθος δεν θέλει να είναι… όχλος, που είναι μια έννοια ρευστή αλλά ευκρινής και χαρακτηρίζει το οργανικά ανεύθυνο τμήμα της κοινωνίας. Αυτό που μένει είναι ν’ αποδείξει ότι δεν μπορεί να στριμώχνεται πίσω από το… σύρμα, που παραπέμπει σε άλλες εποχές, νοοτροπίες, αδικίες, εκτροπές!

Η γυναίκα της φωτογραφίας!!!

Κρύβει μια ρέμβη!

Κι εγώ την έφερα εδώ για να βρω ή για να φέρω ένα... άφωνο τραγούδι, που οι νότες του έχουν σκορπιστεί στον αέρα κι εγώ ο δυστυχής παλεύω να τις ανασυντάξω.

Όπως πάντα, έτσι και τώρα, νιώθω ότι όλοι μας τη μικρή ζωή μας την περνάμε πολεμώντας να ξαναθυμηθούμε μια χαμένη μελωδία.

Στους ίδιους τόπους που ζήσαμε και περπατήσαμε και κρυφτήκαμε και δώσαμε όρκους και φιλιά.

Μπορεί να είναι λίγο διαφορετικοί τώρα, μπορεί η θωριά μας να έχει αλλάξει, κι εκείνης η θωριά να είναι πιο θλιμμένη, κι ο κόσμος γύρω μας λίγο πιο παλιός και λίγο πιο καινούργιος..

Να δώσουμε -πρέπει- λίγη παραπάνω προσοχή, γιατί κάπου νιώσαμε ότι κάτι μας σκούντηξε και προσπέρασε... και δεν το προσέξαμε.

Απλώς γιατί ήταν ίσκιος!

Αλλά κι αν γλίστρησε και λάκισε, μένει ένα άρωμα  που δεν το νιώθεις μέσα στο παρόν, αλλά μόνον σαν θύμηση.

Ωστόσο, δεν θέλω να βλέπω γύρω μου χαλάσματα και σχήματα δίχως νόημα και συλλαβές δίχως ήχο!

Το σπουργιτάκι τριγυρνάει από δω κι από κει, ψάχνοντας - ποιος ξέρει τι!

Υπάρχει κι άλλος κόσμος...

Όμως αυτός ΕΔΩ είναι ο καλύτερος.

Γιατί είναι ένας κόσμος που μπορείς να τον ζήσεις έντονα και φευγαλέα σαν ερωτική στιγμή!!!!

Η φωτεινή κολόνα του λαιμού της!!!!

• Έτσι, σα να αναβοσβήνεις φωτάκια μες στη νύχτα.

Έτσι σε βλέπω, έτσι σε νιώθω!

Αλλά και τη μέρα που ο ήλιος έχει αρχίσει το ημερήσιο ταξίδι του, εσύ εκεί, μας σφυρίζεις αδιάφορα, ατενίζοντας τον ορίζοντα που αλλάζει χρώματα κι εμείς ακούμε ήχους που μπορεί να είναι συνθηματικοί, αλλά με μια παρασημαντική που χρειάζεται οξύτατη διαίσθηση για να την μαντέψεις…

Δεν ξέρω πλέον αν μπορώ να μαντέψω…

Αυτό που μπορώ να δω είναι μονάχα τη φωτεινή κολόνα του λαιμού της έτσι όπως υψώνεται για να στηρίζει ένα πρόσωπο που ακτινοβολεί!

Αλλά να, κρατάει το στόμα της κλειστό κι ενώ προσπαθώ να της πω όλα όσα διαδραματίζονται μέσα μου, εκείνη γελάει!

• Κι επειδή είναι θεά, η σιωπή μιας θεάς πάντοτε είναι αληθινό χρυσάφι!

«Όχι επιπόλαιη επιχρύσωση. Μια γερή σιωπή εικοσιτεσσάρων καρατιών, πέρα ως πέρα. Το στόμα των Ολυμπίων παραμένει κλειστό όχι σαν αποτέλεσμα ηθελημένης διακριτικότητας, αλλά γιατί στ’ αλήθεια δεν υπάρχει τίποτε να ειπωθή. Μια θεά είναι μονοκόμματη. Δεν υπάρχει εσωτερική σύγκρουση μέσα της. Ενώ η ζωή ανθρώπων σαν εσένα κι εμένα είναι μια ατέλειωτη συζήτηση. Πόθοι από τη μία και τύψεις από την άλλη . Ποτέ μιας στιγμής αληθινή σιωπή…»

• Ο «μεγαλοφυής…» υπομένει τα πάντα, αλλά μιλάει ακατάπαυστα, λες και είναι μολυσμένος από τη φρικτή γεύση της απαγορευμένης ηδονής, της αμαρτίας όταν την αναγνωρίζεις και τη διαπράττεις ενσυνείδητα…

Τι εποχή κι αυτή!!!!

Δεν θα κάνουμε μάθημα ιστορίας, αλλά να, οι συνθήκες σήμερα μας σπρώχνουν να δούμε με κάπως διαφορετικό μάτι την εν γένει κατάσταση, που φυσικά δεν είναι και τόσο ρόδινη. Δεν μπορώ εγώ και φαντάζομαι ούτε κανένας άλλος να αποτιμήσει οριστικά την εποχή μας.  Σκέψεις κάνουμε και η οριστική αποτίμηση θα γίνει από τον ιστορικό του μέλλοντος, ο οποίος αφού θα έχει όλα τα στοιχεία στη διάθεσή του θα μπορεί να κρίνει εάν η Ιστορία κάνει κύκλους. Τι εννοώ;

• Από τον 5ο π.Χ. μέχρι τον 5ο μ.Χ. αιώνα είναι μια περίοδος που την ονοματίζουμε Αρχαιότητα, από τον 5ο μέχρι το 15ο αιώνα είναι η περίοδος των «σκοτεινών αιώνων» που την λέμε Μεσαίωνα και από εκεί και δώθε, από την Αναγέννηση δηλαδή, που ακολούθησε τον Μεσαίωνα, έχουμε τη Νεωτερικότητα. 

Το θέμα είναι εάν η εποχή μας εντάσσεται στη Νεωτερικότητα ή θα πρέπει να ξαναγυρίσουμε τη ματιά προς τις πίσω σελίδες της ιστορίας για να δούμε κάποιες ομοιότητες με κάποια από τις τρεις μεγάλες περιόδους! Μην προτρέξετε. Δεν θα πω ότι η ιστορία μπορεί να επαναλαμβάνεται. Όχι! Η Ιστορία απλώς συνεχίζεται… Ίσως να είμαι υπερβολικός, αλλά δεν χάλασε ο κόσμος.  Σκέψεις κάνω κι εγώ, αφού όλοι νιώθουμε βαθιά την απόγνωση για τα όσα τρελά και παλαβά συμβαίνουν στην εποχή μας. Κι όχι μόνο στην πολιτική, αλλά γενικότερα στην κοινωνία, στην οικονομία, στις τέχνες και τα γράμματα…

• Πήρα αφορμή από τον έξοχο πίνακα που ανάρτησα του Pieter Bruegel, που φιλοτεχνήθηκε στην μετά τον μεσαίωνα περίοδο, δηλαδή στην Αναγέννηση.

Πολλές φορές νιώθουμε την ανάγκη να θαυμάσουμε τα έργα εκείνης της ιστορικής περιόδου, όπως επίσης και της κλασικής αρχαιότητας. Δυστυχώς στην εποχή μας έχει κανείς την εντύπωση ότι όλοι βοηθάνε στην… αυτοκτονία της ανθρωπότητας!!! Και τούτο προσδιορίζεται από όλα όσα συμβαίνουν παντού. Θα παραβλέψω την καταστροφή του περιβάλλοντος, που είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο, για λόγους οικονομίας, και θα σταθώ στην αδικία που βασιλεύει στην κοινωνία μας.

• Στην αδικία που παίρνει πολλές μορφές και κάνει τον απλό άνθρωπο να ζητάει απελπισμένα εξόδους διαφυγής.
• Μπορεί η τεχνολογία να εξελίχθηκε κι ο τεχνοκρατικός πολιτισμός να έφτασε στο απόγειό του, δεν θα λέγαμε το ίδιο για την πολιτική εξέλιξη των εθνών.

Ζούμε, δυστυχώς, την παντοκρατορία των υπερδυνάμεων, που ασχολούνται μονάχα με την αύξηση της επιρροής τους, την διαχείριση των οικονομιών όλων των κρατών, και η ατζέντα τους περιλαμβάνει μονάχα… κέρδη κι έχει κανείς την εντύπωση ότι δεν νοιάζονται για την επιβίωση του ανθρώπινου γένους. Αναφέρομαι στο αλόγιστο πάθος για εξουσιασμό, όπου πια το μυαλό σταματάει και η κρίση αναστέλλεται. Ωστόσο, κάποια στιγμή θ’ αρχίσουμε να ψάχνουμε για το νόημα της ζωής! Κι αυτό ξέρετε τι σημαίνει!  Αρχίζει η αναζήτηση κάποιου θεού, κάποιου τέλος πάντων, που σχεδιάζει ή μπορεί να σχεδιάσει εξαρχής τον κόσμο.

Ουφ!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ…

Μην χάνετε την ψυχραιμία σας!!!!

Κάποτε παρακολουθούσα τις εξελίξεις στο χώρο της τέχνης και τίποτε δεν μου ξέφευγε. Ήξερα τα πάντα για το θέατρο, τις εικαστικές τέχνες, τον κινηματογράφο, τα βιβλία, τα πάντα! Άλλωστε ήταν η δουλειά μου και δεν έπρεπε να υστερώ και η ενημέρωση ήταν και είναι προϋπόθεση ενός καλού δημοσιογράφου. Τέλος πάντων, αυτά δεν τα γράφω για να «διακοσμήσω» τον εαυτό μου, γιατί πίστευα ότι και άλλοι συνάδελφοι το ίδιο έκαναν. Υπήρχε κατά κάποιο τρόπο ένας [σχεδόν] υγιής ανταγωνισμός. Εντάξει, μη νομίσετε ότι πάντοτε υπήρχαν αγγελούδια! Και για να μην περιοριστώ στο χώρο της δημοσιογραφίας, θα έλεγα ότι το ίδιο συμβαίνει σε όλους τους χώρους των τεχνών, των γραμμάτων , της πολιτικής…

• ...............................

Σήμερα, δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται. Εν πολλοίς θα έλεγα ότι επικρατεί άγριος ανταγωνισμός σε αρρωστημένες βάσεις. Ο ένας κοιτάει να φάει τον άλλον και η γενική κρίση στην κοινωνία έχει συνηγορήσει στην επικράτηση του νόμου της ζούγκλας. Και δυστυχώς βλέπουμε πολλούς νεαρούς αυθάδεις και αναιδείς ν’ αφήνουν την αναίδειά τους ανεπιτήρητη γιατί επωφελούνται από το γενικό κλίμα. Και εκδηλώνονται με τρόπο ανάγωγο κι αυτό επειδή απλώς δεν έλαβαν ποτέ τους καμιάν αγωγή ή έλαβαν εκείνη την διφορούμενη μεγαλοαστική αγωγή που είναι αναίδεια σχηματοποιημένη. Εκδηλώνονται πρόστυχα γιατί είναι πρόστυχοι και το γενικό κλίμα της «αμφισβήτησης» των πάντων ευνοεί τις κάθε λογής καταχρήσεις.

• ...............................

Είμαστε, λοιπόν, αντιμέτωποι με μια αρρωστημένη πραγματικότητα και δεν ξέρουμε πώς να την διαχειριστούμε κι αυτό που μας μένει είναι να φροντίσουμε να διαχειριστούμε τον εαυτό μας. Δεν είναι βέβαια και τόσο εύκολο, μέσα σ’ αυτό το αχνιστό σιντριβάνι των ανθρωποθυσιών στο οποίο έχει μεταβληθεί η κοινωνία μας. Και να σας πω ένα απλό: Δεν χρειάζεται να πάτε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στην Παλαιστίνη ή σε κάποιο πολεμικό μέτωπο για να καταλάβετε τι σημαίνει ανθρώπινη φύση! Σε οποιοδήποτε κοινωνικό χώρο, στο λεωφορείο, στις ουρές της εφορίας, στη βουλή, στα δικαστήρια… Αν προσπαθήσετε να μελετήσετε με το μάτι διάφορες περιπτώσεις, συμπεριφορές, φυσιογνωμίες κ.λπ. θα καταλάβετε πόσο σοφός θα γίνετε σε πολύ σύντομο χρόνο. Θα βρεθείτε αντιμέτωποι με την ευκολία ή προπαντός την αναίδεια με την οποία οι άνθρωποι λένε ψέματα, παλεύουν με νύχια και με δόντια να εξαπατήσουν ο ένας τον άλλον ή τη Δικαιοσύνη και να πιούν ο ένας το αίμα του άλλου για απλά πράγματα…

• Πώς έγινε η κοινωνία μας τόσο αδυσώπητη, ωμή στους νόμους της!!!

Γι’ αυτό μάλλον παίρνουμε βαθιές ανάσες με μια ωραία εικόνα, με ένα μπουκέτο λουλούδια, με λίγες γλυκές κουβέντες, μ’ ένα χάδι έστω φανταστικό, με την de profundis ΚΑΛΗΜΕΡΑ της φίλης ή του φίλου.

• Πάντως, μην χάνετε την ψυχραιμία σας, γιατί αν τη χάνετε είναι σαν να απαρνιέστε τον εαυτό σας!!!!

Πρωινός ρεμβασμός...

Ολονυχτίς έβρεχε κι όταν στις 5 βγήκα βόλτα με τον Μάο, είχε σταματήσει.

Ο ουρανός μοιάζει και τώρα, στο λυκαυγές, με κάτι τεράστιες μουντζούρες, σαν πίνακας κι εγώ προσπαθώ να καταλάβω το νόημά του.

Αραιά και πού, υπάρχει κανένα φωτεινό ξέφωτο.

Σκέφτομαι την σημερινή κατάσταση στη χώρα μας και με πιάνει απελπισία.

Αλλά, λέω ότι οι νέοι άνθρωποι κάτι θα σκαρφιστούν για να βγούμε από το αδιέξοδο.

Τελικά, δεν βλέπω!

• Και τη Γαλλική και την Ελληνική Επανάσταση τις διαδέχτηκαν, σαν ειρωνεία, η τάξη των καλοκαθισμένων εισοδηματιών.

Δηλαδή, θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως κάθε έπος [βλέπε και το "έπος του Πολυτεχνείου"] δεν αποβλέπει παρά στο πώς θα φέρει στον κόσμο για κληρονόμο του έναν ή περισσότερους κηφήνες ή κάποιους ηλίθιους!

Τι σου είναι η οικονομία της ζωής!!!

Ξημερώνει... 

Ξημέρωσε...

Κι εγώ κάθομαι στο παρατηρητήριό μου και ρεμβάζω...

• Στο τέλος κάνω το πιο απλό: αφήνω τον συρμό να περάσει κι εγώ περιμένω υπομονετικά να περισυλλέξω ό,τι θετικό θ' απομείνει στην αποβάθρα!!

Ο χρόνος, τα βιβλία, η ιστορία και το νόημα της ζωής…

Από τα παιδικά μου χρόνια είχα μια αντιπαράθεση με τον χρόνο! Ένας από τους λόγους που κοιμάμαι λίγο είναι ακριβώς ο χρόνος – ότι δηλαδή τον θέλω δικό μου, να τον διαχειρίζομαι εγώ, όπως νομίζω επωφελέστερα! Ο ύπνος μου ήταν πάντοτε ελάχιστος. Ακόμη και με τους γονείς, όταν ήμασταν όλη η οικογένεια μαζί, κοιμόμουν σχεδόν τελευταίος. Δηλαδή, περίμενα να πέσουν όλα τα παιδιά για ύπνο και μετά εγώ καθόμουν στην κουζίνα, δήθεν διαβάζοντας, οπότε η μάνα μου που έκανε τις δουλειές, μ’ έβλεπε ότι κάτι περίμενα ή σαν παραπονεμένο, και μου έφτιαχνε μια φέτα με βούτυρο και μαρμελάδα ή μου έδινε ένα γλυκό κι εγώ ευχαριστημένος πια, πήγαινα για ύπνο.Το πρωί ξυπνούσα λες και χτυπούσε μέσα μου κάποιο ρολόι, πάντα την ίδια ώρα.

• ...............................

Τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ ότι αυτού του είδους η εγρήγορση είχε κάποια αιτία και για κάποιο λόγο εγώ επιδίωκα να σταματήσω ή να καθυστερήσω τον οδοστρωτήρα που λέγεται χρόνος, παλεύοντας να είμαι περισσότερες ώρες ξύπνιος για να περισώσω την επώνυμη ύπαρξή μου. Προσπαθούσα, λοιπόν, να μάθω όσα πράγματα μπορούσα, διαβάζοντας  ολοένα και περισσότερο, χωρίς σταματημό.

• Ωσότου έπιασε το μάτι μου κάτι που είχε πει ο Νίτσε: «Μαθαίνουμε πολλά, αλλά πολύ λίγο στοχαζόμαστε…»!

Έτσι κι εγώ πάλευα να βρω αφορμές για στοχασμό… Εδώ όμως θα πω ότι δεν έπαψα να πιστεύω στα βιβλία και πάντα να θεωρώ ότι είναι αυτό που έγραψε κάποια στιγμή ο Ουμπέρτο Έκο, δηλαδή τα βιβλία είναι «οι γέροι μας» που τους θέλουμε! Διότι πρέπει να πω ότι δεν νιώθω αυτάρκης χωρίς τα βιβλία μου. Δεν ανήκω στους αυτάρκεις που είναι οι πρωτόγονοι και οι ματαιόδοξοι. Και δεν μπορώ να πω ότι ανήκω στους άλλους!

• Δεν είμαι σαν εκείνους που με τη μέθοδο του ταύρου δίνουν κουτουλιές για να προχωρήσει η ιστορία.

Αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι και σαν εκείνους που αποτελούν το Χορό, που σχολιάζει, θρηνεί και στηθοδέρνεται, και συμβουλεύει τους ήρωες χωρίς ποτέ να γίνεται ακουστός. Νιώθω, ωστόσο, ότι είμαι αρκετά ευαίσθητος και συγχρόνως οικτίρω γι’ αυτό τον εαυτό μου, αφού ξέρω ότι Ιστορία δεν παράγει η ευαισθησία, αλλά το πάθος. Η ευαισθησία και πολύ περισσότερο τα μέτρα του ορθολογισμού είναι δυο χαρακτηριστικά στοιχεία που δεν έχουν σχέση με την «κίνηση» της Ιστορίας, διότι τελικά πέρα από το πάθος που προείπα, υπάρχουν κάποιες άλλες δυνάμεις που ανέκαθεν την κινούσαν και την κινούν και τώρα.

• Ξέρει κανείς να μου πει ποιο είναι το νόημα της ζωής, που ασφαλώς είναι πάντοτε βραχυπρόθεσμο και εμπεριέχεται σ’ έναν αγώνα, σε μια πλάνη ή σε μια ματαιοδοξία;;;

Ο πρωτόγονος που έλεγα παραπάνω μπορεί ίσως να βρίσκει νόημα στη ζωή και ξέρετε γιατί;

Απλούστατα διότι δεν το γυρεύει!!!

Καλημέρα!

Ο Βενιζέλος, ο Κουβέλης και η "κεντροαριστερρά"!!!!

Ο Βενιζέλος, παρά την αρνητική θέση που εξέφρασε ο Φώτης Κουβέλης, επέμεινε στην πρόταση για σύμπραξη των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς στις εκλογές διευκρινίζοντας πως αυτή αφορά και τη δημιουργία ενός προοδευτικού πόλου στην κυβέρνηση. Είπε: «Διατυπώσαμε πρόταση συγκρότησης της μεγάλης Κεντροαριστεράς που με την κοινή της κάθοδο στις εκλογές διεκδικεί με μεγάλες αξιώσεις την πρώτη θέση»! Αυτά που είπε ο Βενιζέλος είναι ακριβώς στο πλαίσιο της ικανοποίησης του ακροατηρίου του. Δεν έχει λάβει υπόψη του τίποτε από την πολιτική προϊστορία και φυσικά αδυνατεί να κατανοήσει τη στάση του Κουβέλη αλλά και όλων εκείνων των προσώπων και δυνάμεων της λεγόμενης «παραδοσιακής αριστεράς».

Έχω ξαναπεί ότι δεν υπάρχει περίπτωση να συναντηθούν αυτές οι δυνάμεις τώρα μάλιστα που η Δημοκρατική Αριστερά εξετάζει και τη συμμετοχή της στο Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

• Είναι φανερό ότι το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου έχει απολέσει τα εχέγγυα μιας πολιτικής δύναμης που θα μπορέσει να ηγηθεί της «μεγάλης κεντροαριστεράς».

Η επιθυμία του τωρινού αρχηγού του Κινήματος, που σε πρόσφατη συνέντευξή του είπε ότι αν είχε γίνει πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2007, όλα θα ήταν διαφορετικά στην Ελλάδα, προσκρούει στην άρνηση του Κουβέλη που αντιτείνει ότι η διαμόρφωση του χώρου του δημοκρατικού σοσιαλισμού δεν θα γίνει ούτε με συναντήσεις κορυφής ούτε με κομματικές συμπράξεις. 

• Κανείς δεν μπορεί φυσικά να ερμηνεύσει, με τη λογική, αυτή τη στάση του Κουβέλη, ο οποίος προφανώς να οραματίζεται ότι η Δημοκρατική Αριστερά θα μπορούσε να είναι εκείνη που θα συσπείρωνε όλες τις δυνάμεις της «κεντροαριστεράς»…

Κι εδώ προκύπτει το ερώτημα: Για ποια «κεντροαριστερά» μιλάνε ο Βενιζέλος και ο Κουβέλης;;; Καταρχήν οφείλουν να παραδεχτούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ τους έχει στριμώξει και περιορίσει τον ορίζοντα. Κι αυτό δεν σημαίνει ότι ο είναι σε θέση ο Τσίπρας να συγκρατήσει το ποσοστό που του δίνουν οι δημοσκοπήσεις. Κάθε άλλο. Όμως έχει δημιουργήσει προϋποθέσεις για να δεχτεί ένα μεγάλο ποσοστό εκείνων των ψηφοφόρων που βαυκαλίζονται ότι ανήκουν σ’ έναν ευρύ χώρο όπου χωράνε όλοι!

• Αναρωτιέται κανείς σε τι διαφέρουν σήμερα οι πολιτικές δυνάμεις στη χώρα!
• Τι σημαίνουν οι παλιοί όροι «δεξιά», αριστερά», «κέντρο», κεντροαριστερά», σοσιαλδημοκρατία» κ.λπ.
• Τι σημαίνουν στ’ αυτιά των πολιτών όταν η κυβερνητική συνεργασία δεξιάς-κεντροδεξιάς-σοσιαλιστών, αριστερών, έχει απωθήσει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τις διαφορές τους.

Είναι αρκετό άραγε να μιλούν το αναπόφευκτο της συνεργασίας για τη σωτηρία της πατρίδας; Οι πολίτες βλέπουν ότι οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων σχεδόν έχουν εκλείψει και δεν είναι αρκετός ο άκρατος λαϊκιστικός λόγος του Τσίπρα και του κόμματός του να τον διαφοροποιήσει από τα άλλα κόμματα. Οι λεκτικές αποστροφές των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ δεν καθιστούν το κόμμα αυτό ικανό για αποτελεσματική δράση. Μερικές φορές γίνεται ξεκάθαρο ότι πλέον δεν υπάρχουν εκείνοι οι λόγοι της αριστεράς και της οργανωμένης πάλης για να πετύχουν μια πιο δίκαιη κατανομή του πλούτου.

Θα κλείσω και το σημερινό σημείωμα με ερωτήματα!

• Τι είμαστε: αριστεροί, κεντροαριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές;;;
• Και ο Κουβέλης και ο Βενιζέλος πολιτεύονται μ’ ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας, το οποίο δεν θα τους επιτρέψει ποτέ να βελτιώσουν τα ποσοστά τους.

Αντιθέτως θα κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, γιατί απλώς δεν ξέρουν σε ποια λαϊκά στρώματα απευθύνονται και πώς θα διαχειριστούν αυτό το τεράστιο χάσμα που έχει δημιουργηθεί στην ελληνική κοινωνία. Είναι φανερό ότι η ικανότητά τους να δράσουν καταλυτικά είναι περιορισμένη και ισχνή και η απογοήτευση έχει καταλάβει τους πολίτες που κάποτε υπερηφανεύονταν για την εν γένει «αριστερή» τους τοποθέτηση. Δεν θέλω να ισχυριστώ ότι όλα έχουν ισοπεδωθεί. Απλώς έχουν θολώσει, από τη στιγμή που η Δεξιά έχει αποδεχτεί ή υιοθετήσει κάποια από τα γνωρίσματα της Αριστεράς και η Αριστερά έχει σαφέστατα κοινά χαρακτηριστικά με τη Δεξιά.

• ...................................

Οι ψηφοφόροι επιλέγουν μια συντηρητική κυβέρνηση γιατί νιώθουν ανασφάλεια λόγω της εξάπλωσης της εγκληματικότητας κι έρχεται στιγμή που επιζητούν μια πέραν του Κέντρου κυβέρνηση για να προστατευτεί η κοινωνική αναδιανομή και να ληφθούν μέτρα χειραφέτησης. Πιστεύω ακόμη ότι η Κεντροαριστερά που κάποτε στοιχήθηκε στον Ανδρέα Παπανδρέου, πριν ακόμη τη δικτατορία, έχει λόγους αρκετά ισχυρούς να ξαναζωντανέψει. Όχι όμως με ηγέτη τον Βενιζέλο και πολύ περισσότερο με τον Κουβέλη.

• ...................................

Όσο για τον Τσίπρα, είναι βέβαιο με μαθηματική ακρίβεια ότι έχει χάσει προκαταβολικά το παιχνίδι, γιατί αυτού του είδους ο λαϊκισμός δεν έχει πέραση αλλά είναι δεδομένη και η αδυναμία του ίδιου να αρθρώσει έναν πολιτικό λόγο με προτάσεις ρεαλιστικές.

Καλημέρα, σ' έναν παράλογο κόσμο;;;

Διαβάζω, ακούσω, συζητώ, ε, και με το δικαίωμα του απλά διαλογιζόμενου ανθρώπου, αναρωτιέμαι πόσοι συνάνθρωποι έχουν την υψηλή επίγνωση της ανθρώπινης ευθύνης, ώστε να δοκιμάζουν και το αντίστοιχο αίσθημα της αγωνίας;;; Φοβάμαι ότι ο κύκλος στενεύει επικίνδυνα.

• "Θαρρώ πως ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει ή ν' αναζητά κάποια πίστη, διαφορετικά η ζωή του είναι αδειανή, ολότελα αδειανή... Να ζεις και να μην ξέρεις γιατί πετάνε οι πελαργοί, γιατί γεννιόνται τα παιδιά, γιατί ο ουρανός έχει άστρα... Πρέπει να ξέρεις γιατί ζεις, αλλιώς όλα είναι δίχως νόημα, τιποτένια..."

Αυτή η στάση της τσεχοφικής ηρωίδας που διαπνέεται από την αγωνία της δίψας για ένα νόημα της ζωής είναι σταθερή υπόκρουση σε ολόκληρο το έργο του Τσέχοφ. Θα μου πει κανείς τι μ' έπιασε πρωί-πρωί να θέτω ζητήματα υπαρξιακής αγωνίας! Κάτι τα πολιτικά γεγονότα, κάτι η οικονομική κρίση, κάτι οι σωματικές και ψυχικές αρρώστιες που δυναστεύουν πολλούς συμπολίτες, έτσι ο κανονικός άνθρωπος αρχίζει να υποπτεύεται την αγωνία.

Πάντα ήξερα ότι ο κανονικός άνθρωπος ζει μηχανικά, στο περίπου δηλαδή, με συγκεκριμένους στόχους, υλικούς και βραχυπρόθεσμους.

• ....................................

Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι μπορεί να έχει υψηλές απορίες και υπερβατικές αξιώσεις, παρά μονάχα σε κάποια στιγμές της ζωής του, ίσως φευγαλέες, μπροστά στο θάνατο του αγαπημένου προσώπου κ.λπ. Ωστόσο αναρωτιέμαι μήπως κι αυτό ακόμα το θέμα; της "αγωνίας" μπορεί να έχει χαρακτηριστικά μιας μόδας!!! Όπως η "κατάθλιψη" που έχει διαφορετικά χαρακτηριστικά και πολλές κλίμακες, νόμιζα ότι ήταν ή είναι γνώρισμα ενός περιορισμένου αριθμού ατόμων.

• ....................................

Τον τελευταίο καιρό νιώθω πραγματικά ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι ψηλαφίζουν αυτό το θέμα και πιστεύω ότι για ορισμένους μπορεί να είναι μια σταθερή υπόκρουση, όπως η μουσική στις επικές κινηματογραφικές ταινίες και για κάποιους άλλους μπορεί να είναι σαν μουγκρητό μιας μακρινής καταιγίδας που θα ξεσπάσει.

• ....................................

Κι ενώ μπαίνω σε ατραπό, μου έρχεται στη σκέψη μονότονα η φωνή ενός φίλου, που όταν το θέτω το θέμα της "αγωνίας", μου απαντά: Πού τη βλέπεις την αγωνία; Αυτά είναι διανοουμενίστικες βλακείες. Δεν βλέπεις γύρω σου; Παρά την κρίση, οι άνθρωποι συνεχίζουν τη ζωή τους, τρώνε, πίνουν, δουλεύουν -όσοι έχουν δουλειά- σκοτώνονται, υποφέρουν, αγανακτούν στις ουρές για την εξόφληση των φόρων, πολλοί νομίζουν ότι με τη φυγή θα γλιτώσουν, και οι περισσότεροι έχουν στραμμένη την προσοχή τους στις νεότερες γενιές προσδοκώντας ότι θα βγάλουν από το τσεπάκι κάποιες λύσεις...

ΒΡΕΧΕΙ!!! Μια μονότονη βροχή... Από τα μεσάνυχτα.

[Άραγε είναι δυνατή να ξεπλύνει την αρρώστια μας;;;]

Η καθιερωμένη βόλτα με τον Μάο, ο οποίος αυτή τη φορά δεν τραβάει το λουρί, περπατάει δίπλα μου και κάπου-κάπου σταματάει για τη δική του ανάγκη... Ψυχή δεν φαίνεται... πουθενά.  Ρίχνω ματιές παντού και το μόνο που βλέπω και νιώθω είναι η μόνωση μέσα στην γενική καταδίκη. Το μεταφυσικό με την ορατή πραγματικότητα μπλέκονται σε μια ενιαία κρίση. Πασχίζω καθημερινά να δω κάπως διαφορετικά τη ζωή μας, έτσι όπως είναι τώρα.

• Και είμαστε σε "κατάσταση πολιορκίας"!
• Ωστόσο, νιώθω ότι ζούμε και το δράμα μιας πολιτείας που έχει απομονωθεί από θανατηφόρα επιδημία.

Σαν υπόκρουση ακούγεται ο βόγγος από την τρομοκρατία που έχει εξαπολύσει το επίσημο κράτος ή -αν θέλετε- η "ξένη κατοχή", δηλαδή οι εντολοδόχοι της περιβόητης "Τρόικας"... Γιατί είναι τρομοκρατία να σου στέλνει το κράτος ένα χαρτί και να απειλεί με κατάσχεση του σπιτιού σου, του χώρου που είναι απαραβίαστος, αν δεν πληρώσεις το χαράτσι!!!!

• Όλη αυτή η κατάσταση με παραπέμπει στην "Πανούκλα" του Αλμπέρ Καμί... Τη θυμάστε (όσοι την είχατε διαβάσει);
• Μέσα στο αποκλεισμένο Οράν, η πανούκλα θερίζει ζωές, τα κρεματόρια δουλεύουν μέρα νύχτα, τα τραμ περνούν φορτωμένα νεκρούς. 

Κι όμως ο κόσμος κυκλοφορεί στους δρόμους, παραδομένος σε μιαν αδιάκοπη αναζήτηση, κι όμως ο γερο-ασθματικός μετράει το χρόνο με ξερά μπιζέλια μέσα σε δυο καραβάνες, κι ενώ μερικοί πασχίζουν να ξεπεράσουν τις ενοχές τους, κάποιοι άλλοι βρίσκουν μέσα στον τρόμο και την αγωνία τις μεγάλες φιλίες που θα τους σημαδέψουν...

Η πανούκλα πέφτει στην ανυποψίαστη πόλη και κάποιοι θα την παρομοιάζουν με την εισβολή των Γερμανών στην Αθήνα το 1941...  Από τις διηγήσεις των μεγαλύτερων και τα διαβάσματά μας ξέρουμε ότι όταν μπήκαν οι Γερμανοί στην ελληνική πρωτεύουσα ήταν σα να έπεσε μια επιδημία, για την οποία κανείς δεν ήξερε πόσο θα διαρκέσει.

Παρατηρώντας ιστορικά τα γεγονότα, μπορούμε να βγάζουμε κατόπιν εορτής συμπεράσματα, αλλά δεν είναι πάντοτε το ίδιο.

• Τώρα κανείς δεν μπορεί να πει με ασφάλεια πότε θα ξεμπερδέψουμε με αυτή την "πανούκλα" που έχει ενσκήψει στη χώρα μας

Νιώθουμε πραγματικά αδύναμοι (δηλ. η ανθρώπινη αδυναμία) μπροστά στον παραλογισμό μιας μάστιγας που κανένας δεν μπορεί να πολεμήσει κι απ' την οποία δεν μπορεί να αμυνθεί. Και δεν μπορώ να πιστέψω τους δημοκόπους κάθε λογής που είναι πλασμένοι για να γίνονται αρεστοί! Περισσότερο από κάθε άλλη φορά είμαι βέβαιος ότι η πολιτική ζωή του τόπου μας είναι ένας κόσμος μικροκατεργαρέων που δεν νοιάζονται αν στις γειτονιές της πρωτεύουσας ακούγονται οι χαρούμενες φωνές των παιδιών ή τα χαχανητά των μεγάλων, αν λιβανίζει αχνιστό φαΐ…Αυτό που βλέπει κανείς είναι οι καθημερινές ουρές στις εφορίες, στα δημόσια καταστήματα όπου οι… πρόσφυγες της Καταστροφής περιμένουν υπομονετικά πλέον τη σειρά τους για να πληρώσουν!!!

Δεν ξέρω πώς, αλλά ο νους μου πάει και στο πικρό εκείνο ποίημα του Κώστα Καρυωτάκη, στον "Μιχαλιό", που δεν έχω όρεξη τώρα να το συνδυάσω. Ωστόσο το παραθέτω: 

Αφήστε την φαντασία ελεύθερη να καλπάσει!!!

[Ὅμως ἐσὺ σωπαίνεις… / Γιατί δὲ μιλᾷς; / Πές μου!... Τάσος Λειβαδίτης]

Πριν αρχίσω τη μέρα μου, τρέχω να μάθω τι έγινε στον κόσμο.

Κάτι που θα με ξαφνιάσει, που ίσως με τρομάξει, ίσως μου δώσει χαρά υπέρμετρη...

• Όλοι ξέρουμε ότι ο κόσμος αυτή την εποχή είναι γεμάτος δράματα.

Και νιώθουμε ότι ζούμε ανάμεσά του, δηλαδή σ' ένα κόσμο συνειδητά ή ασύνειδα απελπισμένο, όπου η απόγνωση δυστυχώς έχει γίνει η σταθερή θερμοκρασία της φιλοσοφίας μας.

Από την άλλη, ενώ πιστεύουμε ότι ο ορίζοντας είναι γεμάτος οράματα, ΔΕΝ έχουμε μάτια γι' αυτά.

• Ωστόσο, το ότι δεν έχουμε μάτια για να δούμε τα οράματα, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν!

Γιατί αυτά ξεπετιούνται σχεδόν καθημερινά μέσα από ζυμώσεις, όπως οι ατμοί μέσα από το καζάνι των μαγισσών του "Μάκβεθ", που αναγγέλλουν στον αμαρτωλό ήρωα το μέλλον!

Θέλω να πω ότι όλοι μας έχουμε την αγωνία για το πώς προδιαγράφεται το αύριο!

Αυτό φυσικά το μαθαίνουμε στην πορεία...

• Εκείνο που μας κατατρύχει είναι ότι είμαστε αβοήθητοι.

Κι όσο οι όποιες φιλοσοφικές θεωρίες  να είναι μια διαφυγή ή ένα άλλοθι (όχι για όλους αλλά για λίγους), μέσα σ' αυτή την συλλογική και εντέλει και ατομική κρίση, είναι αδύνατο να του παρασταθούν του ανθρώπου!

Πριν δυο-τρεις μέρες η Αττική δέχτηκε μια κατακλυσμιαία επίθεση από καιρικά φαινόμενα.

Αυτή η επίθεση κράτησε για ένα 6άωρο περίπου και ύστερα ήρθε η ηρεμία. 

Εκεί λοιπόν βρίσκονται και τα "οράματα"!

• Στην καινούργια μέρα φωλιάζουν μυστικά...

Επίσης μερικές φορές, καλό είναι ν' αφήνετε την φαντασία να διεκδικεί τα δικαιώματά της!

Είναι αρκετή μια Κυριακή!!!

• ΜΙΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΗ... για να δώσει την ισορροπία του μέσα και του έξω χώρου!

Καλούμαστε να εφευρίσκουμε συνεχώς ερείσματα για ν' απολαμβάνουμε το φαινόμενο της ζωής.
Και το αξιοσημείωτο είναι ότι για να ζεις με κάποιες "αξίες" στην εποχή σου, πρέπει να συμμετέχεις στη σύνθεσή της.

• Όχι να διακατέχεσαι από έναν μικρόψυχο δογματισμό και ν' απομονώνεσαι.

Μερικές φορές σκέφτομαι ότι η ανάγκη της επικοινωνίας υπακούει απλώς στην [συνειδητή ή όχι] προσπάθεια που κάνουμε προς την κατεύθυνση της αναζήτησης του Θεού ή του θείου!

• Όλοι ψάχνουμε...

Αυτό ασφαλώς δεν σημαίνει ότι καταλαβαίνουμε πως παραδέρνουμε σ' ένα χάος!
Αλλά δεν αμφισβητώ ότι καθημερινά παλεύομε να δημιουργήσουμε συνθήκες ένα νέο ανθρώπινο, εντελώς διαφορετικό από αυτόν που καθημερινά κατηγορούμε και δεν χάνουμε την ευκαιρία να τον οικτίρουμε για τις [γενικώς] κακές επιλογές του.

• Νομίζω ότι είναι πολλές οι στιγμές που νιώθουμε ότι είναι ανεπανάληπτη η στιγμή που μας ζεσταίνει ο ήλιος της ζωής.

Έτσι και μια Κυριακή μπορεί να δώσει αφορμές για να δούμε τη ζωή πιο εξωστρεφή και όχι τυποποιημένη που μόνη της έγνοια είναι το πρόσκαιρο και το βιαστικό..

Καλημέρα, μετά την [προ]χθεσινή καταιγίδα...

Σύμφωνα με τους μετεωρολόγους, τα χειρότερα για την Αττική πέρασαν. Ήδη ο καιρός έχει αρχίσει να φτιάχνει...

• Όμως, διαπιστώσαμε για πολλοστή φορά ότι η Φύση είναι ακαταμάχητη και φυσικά εκδικείται!!!

Μια γυναίκα 23 ετών πέθανε μέσα στο αυτοκίνητό της, που είχε ακινητοποιηθεί λόγω συσσώρευσης υδάτων, στην οδό Αμαρουσίου - Χαλανδρίου.

Αυτό είναι το θλιβερό.

Τ' άλλα επανορθώνονται και δεν έχει και μεγάλη σημασία πότε θα επανορθωθούν.

Είναι αλήθεια ότι από μια ηλικία και ύστερα όλοι οι άνθρωποι [ίσως μόνον οι άντρες;;;] έχουν το πρόσωπό τους χαραγμένο από τ' αυλάκια που άφησαν οι πίκρες, οι αγώνες, οι δοκιμασίες, οι λαχτάρες, οι απογοητεύσεις...

Και ξέρετε ποιο είναι το περίεργο;

• Ότι η σύστασή μας είναι περισσότερο εύπλαστη στον πόνο παρά στη χαρά!!!!

Γι' αυτό κι όταν βλέπω κάθε μέρα το χαμόγελο μιας φίλης μου, σκέφτομαι πάντα ότι Η ΖΩΗ ΑΡΧΙΖΕΙ κάθε πρωί!!!

Δεν κάνω το λάθος να πω ότι αλλάζει ο κόσμος.

• Όχι, ο κόσμος δεν αλλάζει.
• Αυτό που αλλάζει είναι η ανθρώπινη ματιά!

Δηλαδή, κάθε μέρα τον βλέπουμε με διαφορετικό μάτι....

Να είναι κανείς αισιόδοξος ή απαισιόδοξος;;;

• Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΗΤΕΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ Τ' ΑΛΛΑ ΜΗΤΡΙΑ!!!!
• Τελικά, μπορεί κανείς να είναι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος για όσα συμβαίνουν στην ελληνική κοινωνία;;;;

• ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Ο ΚΟΥΡΗΣ ΚΑΙ Ο ΒΩΒΟΣ!!!!

Τότε γιατί έγιναν όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια με τη σύλληψή τους;;; Χρωστάνε στο Δημόσιο εκατομμύρια ΕΥΡΩ και η Δικαιοσύνη τους αφήνει ελεύθερους;;;

• Υπάρχει κάποια άλλη ΑΡΧΗ για να διαμαρτυρηθούμε;;;

Δηλαδή, αυτοί οι δυο κύριοι επιχειρηματίες θα εξακολουθήσουν να ασκούν επιχειρηματική δραστηριότητα;;;

Δυστυχώς όλοι εμείς οι απλοί πολίτες θα αναμασάμε κοινοτοπίες και καθ' ύλην αρμόδιοι θα χαμογελάνε με την αφέλειά μας.

Και είναι αλήθεια ότι εμείς ανακυκλώνουμε καθημερινά σωστά μεν, αλλά άγονα επιχειρήματα κι εκείνοι, οι μεγαλοκαρχαρίες μάς κοιτάζουν με το ψυχρό βλέμμα τους, και μ' ένα τίναγμα των ώμων τους πετάνε από πάνω τους όλο το συναισθηματικό φορτίο του ιστορικού χρόνου...

Καλημέρα... υπό βροχή!

Η βροχή πέφτει στο Λεκανοπέδιο με τη βουβή υπομονή της ματαιοπονίας...

Ο σκύλος μου όμως δεν ξέρει από τέτοια.

Δυνατός, ακαταπόνητος, τραβάει μπροστά κι εγώ κλειδαμπαρωμένος στον εαυτό μου, απολαμβάνω το ψιλόβροχο, βουλιαγμένος στην αναπόληση μιας ζωής που μας κάνει να νιώθουμε λαθρεπιβάτες.

Να, κι ο μεσήλικας που συναντώ κάθε πρωί και σήμερα μοιάζει ναυάγιο ανθρώπου, σηκώνει το χέρι σαν σε χαιρετισμό κι εγώ ανταποδίδω.

Κοντοστέκομαι... κι ο σκύλος μαζί μου και ρίχνει το βλέμμα του στη λεωφόρο.

Κοιτάζω τη βροχή που πέφτει κάτω από το φως της δημόσιας κολόνας...

Ο γείτονας εξαφανίστηκε και οι δρόμοι είναι έρημοι.

Μονάχα εγώ!!!

• Ο ουρανός αστράφτει και μια βροντή κάνει το ζώο μου να αλαφιάζεται.

Ξανασκέφτομαι την ελευθερία μου, αλλά και τις ψευδαισθήσεις των άλλων.

Και οι "άλλοι" είναι εκείνοι οι καλοθρεμμένοι υπήκοοι της Κίρκης που στον αιώνα τον άπαντα δεν υπάρχει περίπτωση να της αμφισβητήσουν την εξουσία κι αυτό γιατί δεν τους συμφέρει.

Δεν θα γίνουν ποτέ ελεύθεροι.

Ευτυχία τους λένε τη σκλαβιά τους!

• Γιατί, ξέρετε, ότι ο θεσμός της δουλείας δεν καταργήθηκε - απλώς έγινε... εσωτερικός!

Ο Καρλ Γιάσπερς που πέρασε μέσα από τον παραλογισμό μιας ολοκληρωτικής εποχής, έλεγε:

"Το τρομερό είναι πως μέσα στην ίδια την ελευθερία υπάρχει ένας συντελεστής αυτοκαταστροφής. Ο πολιτικά ελεύθερος κόσμος είναι χαμένος αν μεγάλοι πολιτικοί δεν εμφανίζονται σε κάθε γενιά. [...] Μπορεί κανένας να εφαρμόσει στην περίπτωσή τους αυτό που λέγανε για τον Περικλή: από τη στιγμή που ανέλαβε να κυβερνήσει την Αθήνα, δεν τον ξαναείδανε να γελάει..."

ΑΚΟΜΑ ΒΡΕΧΕΙ...