ΕΦΥΓΕ ο Νίκος Τεφάνης!

Θα αναρωτηθείτε, ποιος ήταν ο Νίκος Τεφάνης που μιλώ γι' αυτόν σήμερα! Και βέβαια δεν τον ξέρετε, εκτός από τους συγχωριανούς του στη Δάφνη και τους Αμαλιαδαίους. Ήταν μια σπουδαία και φωτισμένη προσωπικότητα που συμμετείχε στους δημοκρατικούς αγώνες του λαού και πρόσφερε πολλά στον τόπο. Διετέλεσε για αρκετά χρόνια πρόεδρος της κοινότητας Δάφνης και οι παλιότεροι θα τον θυμούνται με εκτίμηση. Λέω "με εκτίμηση", διότι ο Τεφάνης εκτιμήθηκε πράγματι, αφού αγάπησε το χωριό και τους ανθρώπους του. Και ήταν πάντοτε στη διάθεση όλων όσοι είχαν προβλήματα. Ήταν φίλος με τον πατέρα μου, είχε βαφτίσει τον μικρότερο αδελφό μου, η γυναίκα του, η Ελένη, ήταν η πρώτη μου δασκάλα κι όταν κι εκείνη έφυγε ο Τεφάνης δεν άντεξε την απουσία της και την ακολούθησε σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα. Πήρε μέρος στην εθνική αντίσταση, κυνηγήθηκε, έμεινε πιστός στις αρχές του και δεν τις πρόδωσε ποτέ. Θα τον θυμάμαι με αγάπη. Και βέβαια, δεν θέλω εδώ να γράψω περισσότερα διότι ήδη τον έκανα "ήρωα" σ' ένα μου βιβλίο που ελπίζω ότι σύντομα θα κυκλοφορήσει...

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ!

Κι όμως - μας θυμίζει την τραγική ιστορία της Αμαλίας Καλυβίνου που έφυγε στον ανθό της νιότη της, έτσι για την ηλιθιότητα των ανθρώπων κι ενός συστήματος που είναι απάνθρωπο! Ο φίλος μας Γιώργος Κρόγιας (που έχει τις κεραίες του παντού και τον ευχαριστούμε) μας έστειλε αυτό...

Λαζόπουλος και χαβαλές!

Ο Λάκης Λαζόπουλος ίσως και να αποτελεί "φαινόμενο" στον τομέα της ψυχαγωγίας. Εκείνο που δεν μπορεί κανείς να του αμφισβητήσει είναι η ικανότητα της αξιοποίησης των επικοινωνιακών μέσων για να "επιπλέει", είτε δια των εκπομπών του στην τηλεόραση είτε δια των απείρων συνεντεύξεων που δημοσιεύονται αφειδώς στα παντοειδή έντυπα (περιοδικά και εφημερίδες). Έχει και μια άλλη ικανότητα: να βρίσκεται δίπλα σε εξέχουσες προσωπικότητες. Του αρκεί μια φωτογραφία, ή ένα τηλεοπτικό πλάνο. Εδώ μου θυμίζει τον τρομερό Μητσάρα που τριγυρίζει στα ποδοσφαιρικά γήπεδα και πάντοτε βρίσκεται δίπλα ή στο πλάι του, στον ποδοσφαιριστή ή τον προπονητή ή τον παράγοντα που συνεντευξιάζονται.

Τον τελευταίο καιρό ο Λαζόπουλος κάνει απεγνωσμένες προσπάθειες να κρατηθεί ως "διασκεδαστής" του τηλεοπτικού κοινού. Η σαχλαμάρα πάει... σύννεφο. Κρίνει τους πάντες (;), αλλά κυρίως ανακυκλώνει την τηλεοπτική μπουρδολογία, παίρνοντας "αέρα" από τις "αυθόρμητες" εκδηλώσεις του ασαφούς κατασκευής και προελεύσεως κοινού που τον χειροκροτεί συνεχώς, δίνοντας ωστόσο το στίγμα μιας συνοδοιπορούσας διάθεσης με αδελφές ψυχές που αισθάνονται την ίδια ερημιά γύρω τους και μέσα τους.

Πάντως, όσες φορές έχω παρακολουθήσει, ο Καραμανλής δεν φαίνεται να τον απασχολεί - και γιατί άλλωστε να τον απασχολεί; Μάλλον όλα ωραία τα βρίσκει. Είναι και δύσκολο να κρίνουμε τις κοινωνικές ή ατομικές αξίες που εμφιλοχωρούν στο μυαλό και την καρδιά του Λαζόπουλου, αφού είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς αν εξαρτώνται από την κατάφαση της πλειοψηφίας ή από την ιδιοτυπία της μειοψηφίας!

Ο Λαζόπουλος το παίζει "κήνσορας" προσώπων και θεσμών κατά το δοκούν. Και η "πλάκα" είναι ότι πολλοί φοβούνται να τον κρίνουν μη τυχόν και θεωρηθούν ότι "δεν αντέχουν τη σάτιρα" και άλλα ηχηρά παρόμοια. Ποια σάτιρα; Θα έλεγα ότι υπάρχουν κάποιες στιγμές, αλλά δεν χρειάζεται να λέγεται κανείς Λαζόπουλος για να πει αστεία στην παρέα του.

Το μόνο που εξάγεται ως συμπέρασμα είναι ότι οι "παραστάσεις" του στις τηλεοπτικές εκπομπές παίζουν το ρόλο της προσωπικής του εργασιοθεραπείας, και της ψυχοθεραπείας εκείνων που τον παρακολουθούν από το στούντιο.

Να τι είχε πει ο Λαζόπουλος όταν ο σημερινός δήμαρχος Αθηναίων είχε παρουσιάσει το βιβλίο του «Αθήνα, Αιώνια Πολιτιστική Πρωτεύουσα» (απ' όπου και οι δυο φωτογραφίες που βλέπετε):

«Η συνεργασία με το Ν. Κακλαμάνη ξεκίνησε για να έχουμε το πρώτο δημοτικό θέατρο της Αθήνας, όπως όλες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και τη δημοτική σχολή θεάτρου της Αθήνας. Στο κτήμα Δρακόπουλου θα γίνει το νέο δημοτικό θέατρο της Αθήνας. Θα έχει γκαράζ 250 θέσεων, θα υπάρχουν δύο αίθουσες μία με 600 θέσεις και μια μικρή για τους σπουδαστές με 120 θέσεις. Έχουν ξεκινήσει οι μελέτες. Εγώ θέλω αμισθί να προσφέρω τις υπηρεσίες μου και αυτό κάνω. Και επίσης θα βρεθεί οριστική λύση για τη στέγαση του θεατρικού μουσείου για το οποίο ο κριτικός κ. Γεωργουσόπουλος κάνει πολύ μεγάλο αγώνα. Ο Νικήτας Κακλαμάνης, αισθάνθηκα από την πρώτη στιγμή ότι είναι ένας άνθρωπος που μπορώ να επενδύσω και μπορούμε να επενδύσουμε τις ιδέες μας για τον πολιτισμό και όχι μόνο. Γι’ αυτό τον εκτιμώ και γι’ αυτό βρίσκομαι δίπλα του».

Μήπως ο κύριος Λαζόπουλος είναι σε θέση να μας πει μερικά πράγματα γι' αυτή τη συνεργασία του με τον Νικήτα Κακλαμάνη, με τον οποίο δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς τους συνδέει - εννοούμε ποιες πολιτικές αρχές και ποια ιδεολογική "πλατφόρμα"!

Θα τα ξαναπούμε!

Σαν σήμερα, 29 Ιουνίου του 1967, πέθανε ο Ιταλός πυγμάχος βαρέων βαρών Πρίμο Καρνέρα. Δεν τον είχα δει ποτέ βέβαια ν' αγωνίζεται, εκτός από μια φορά σε ταινία με τον Στιβ Ριβς σε ταινία για τον Ηρακλή (ούτε θυμάμαι ποια ταινία ήταν), αλλά είχα διαβάσει τόσα πολλά γι' αυτόν που είχε γίνει μύθος! Ήταν ένας γίγαντας που προξενούσε δέος στους αντιπάλους και λόγω της σωματικής του διάπλασης. Σε πολλές φωτογραφίες που έχω δει ο Καρνέρα έμοιαζε με γίγαντα και οι άλλοι δίπλα του... νάνοι. Οι Ιταλοί τον έκαναν και γραμματόσημο! Τώρα, θα μου πείτε, πού τον θυμήθηκες τον Καρνέρα; Απλό είναι: Θα ήθελα να ήμουν Πρίμο Καρνέρα και να κοπανάω αβέρτα...