Όταν η ενημέρωση διώχνει τον πολίτη

Η ειδησεογραφική κόπωση, η τηλεοπτική ένταση και η κρίση εμπιστοσύνης που απειλούν ένα σπουδαίο μέσο

Υπάρχει μια αντίφαση στην εποχή μας: ποτέ ο άνθρωπος δεν είχε στη διάθεσή του τόσες πολλές πληροφορίες και ποτέ, ίσως, δεν ένιωθε τόσο έντονα την ανάγκη να απομακρυνθεί από αυτές. Η αποχή από την ενημέρωση –και ιδιαίτερα από την πολιτική ενημέρωση– δεν αποτελεί πλέον απλή εντύπωση. Είναι μια ευρύτερη τάση, η οποία συνδέεται με την υπερπληροφόρηση, την ψυχική κόπωση, τη χαμηλή εμπιστοσύνη στα μέσα και, κυρίως, με τον τρόπο που παρουσιάζεται η επικαιρότητα.

Ο πολίτης δεν αποστρέφεται κατ’ ανάγκην τα γεγονότα. Συχνά αποστρέφεται τη σκηνοθεσία τους.

Από την ενημέρωση στην εξάντληση

Η σύγχρονη ειδησεογραφία λειτουργεί σχεδόν αδιάκοπα. Έκτακτες συνδέσεις, ειδοποιήσεις, «νέα δεδομένα», δηλώσεις, αντιδράσεις και ανταπαντήσεις δημιουργούν την αίσθηση ότι κάθε ώρα συμβαίνει κάτι ιστορικό. Όταν όμως όλα παρουσιάζονται ως επείγοντα, τίποτε δεν παραμένει πραγματικά σημαντικό. Η διαρκής ένταση δεν κρατά τον θεατή σε εγρήγορση· στο τέλος τον εξαντλεί.

Η ψυχολογική κόπωση γίνεται εντονότερη επειδή η ειδησεογραφική ατζέντα κυριαρχείται από πολέμους, εγκλήματα, φυσικές καταστροφές, οικονομική ανασφάλεια και πολιτικές συγκρούσεις. Ο θεατής δέχεται καθημερινά έναν μεγάλο όγκο αρνητικών εικόνων, χωρίς πάντοτε να του προσφέρονται το απαραίτητο πλαίσιο, οι αιτίες, οι πιθανές λύσεις ή η αίσθηση ότι μπορεί να κατανοήσει τον κόσμο γύρω του. Έτσι η ενημέρωση παύει να είναι εργαλείο προσανατολισμού και μετατρέπεται σε πηγή αδυναμίας.

Δεν πρόκειται επομένως μόνο για αδιαφορία. Η αποφυγή των ειδήσεων μπορεί να λειτουργεί και ως μηχανισμός αυτοπροστασίας: «Δεν αντέχω άλλη ένταση, άλλη οργή, άλλη καταστροφή». Το πρόβλημα είναι ότι, μαζί με τον θόρυβο, ο πολίτης απομακρύνεται και από τις πληροφορίες που χρειάζεται για να συμμετέχει συνειδητά στη δημοκρατική ζωή.

Είδηση και σχόλιο: μια γραμμή που ξεθωριάζει

Ένας από τους σοβαρότερους λόγους δυσπιστίας είναι η σύγχυση ανάμεσα στην είδηση και στο σχόλιο. Η δημοσιογραφία ασφαλώς δεν μπορεί να είναι απολύτως ουδέτερη με τη μηχανική έννοια: ακόμη και η επιλογή ενός θέματος ή μιας εικόνας εμπεριέχει κρίση. Υπάρχει όμως ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην τεκμηριωμένη ερμηνεία και στην καθοδήγηση του κοινού.

Όταν ο παρουσιαστής δεν περιορίζεται στο «τι συνέβη», αλλά υποδεικνύει με μορφασμούς, ειρωνείες, επιφωνήματα και χαρακτηρισμούς «πώς πρέπει να το εκλάβουμε», ο θεατής αισθάνεται ότι δεν του αναγνωρίζεται η ικανότητα να κρίνει. Η είδηση φθάνει ήδη συσκευασμένη με το επιθυμητό συναίσθημα: αγανάκτηση, φόβο, περιφρόνηση ή ενθουσιασμό.

Το σχόλιο έχει θέση στη δημοσιογραφία, αρκεί να δηλώνεται καθαρά ως σχόλιο, να στηρίζεται σε γεγονότα και να διακρίνεται από το ρεπορτάζ. Όταν όλα συγχωνεύονται σε μία φωνή, η ενημέρωση χάνει την αξιοπιστία της. Και τότε ακόμη και η σωστή πληροφορία αντιμετωπίζεται με καχυποψία.

Η πολιτική ως ακολουθία από ατάκες

Η αποσπασματική προβολή δηλώσεων επιδεινώνει την κατάσταση. Μια φράση πολιτικού αποκόπτεται από το πλαίσιό της, γίνεται τίτλος, προκαλεί την απάντηση του αντιπάλου και ακολουθεί ένας νέος κύκλος αντιδράσεων. Το δημόσιο ενδιαφέρον μετακινείται από τις πολιτικές αποφάσεις στις λεκτικές μονομαχίες.

Έτσι, σύνθετα ζητήματα –η οικονομία, η υγεία, η παιδεία, η εξωτερική πολιτική– περιορίζονται σε ανταλλαγές ατακών. Δεν μαθαίνουμε τι ακριβώς προτείνει κάθε πλευρά, ποιο είναι το κόστος μιας πρότασης, ποιοι ωφελούνται και ποιοι επιβαρύνονται. Μαθαίνουμε ποιος «επιτέθηκε», ποιος «απάντησε σκληρά» και ποιος «σήκωσε το γάντι».

Η γλώσσα αυτή δεν είναι αθώα. Μετατρέπει την πολιτική σε διαρκή αναμέτρηση και τον πολίτη σε θεατή αγώνα. Προσφέρει στιγμιαία διέγερση, αλλά ελάχιστη γνώση.

Τα τηλεοπτικά παράθυρα της σύγκρουσης

Στις πολιτικές εκπομπές επαναλαμβάνεται συχνά το ίδιο σκηνικό: οι ίδιοι περίπου εκπρόσωποι, προβλέψιμες τοποθετήσεις, διακοπές, υψωμένες φωνές και ένας παρουσιαστής που άλλοτε διαιτητεύει και άλλοτε επιχειρεί να γίνει ο κεντρικός πρωταγωνιστής. Η σύνθεση του πάνελ είναι εκ των προτέρων σχεδιασμένη για σύγκρουση και όχι για κατανόηση.

Η τηλεοπτική αντιπαράθεση δεν είναι από μόνη της αρνητική. Η δημοκρατία χρειάζεται διαφωνία, αυστηρές ερωτήσεις και έλεγχο της εξουσίας. Άλλο όμως η αντιπαράθεση επιχειρημάτων και άλλο η ηχητική σύγκρουση. Όταν όλοι μιλούν ταυτόχρονα, ο θεατής δεν ακούει περισσότερες απόψεις· δεν ακούει καμία.

Το μοντέλο αυτό επιβιώνει επειδή η ένταση θεωρείται ότι αυξάνει την τηλεθέαση και παράγει εύκολα αποσπάσματα για τα κοινωνικά δίκτυα. Βραχυπρόθεσμα μπορεί πράγματι να τραβά την προσοχή. Μακροπρόθεσμα, όμως, διαβρώνει το ίδιο το προϊόν: κουράζει το κοινό, ευτελίζει τον πολιτικό λόγο και ενισχύει την πεποίθηση ότι «όλοι παίζουν έναν ρόλο».

Η ευθύνη του παρουσιαστή

Ο καλός παρουσιαστής δεν χρειάζεται να αποδεικνύει ότι γνωρίζει τα πάντα. Η δύναμή του βρίσκεται στην προετοιμασία, στην καθαρή ερώτηση, στην επιμονή όταν ο καλεσμένος αποφεύγει να απαντήσει και στην ικανότητα να διατηρεί τη συζήτηση κατανοητή. Δεν είναι εισαγγελέας, κομματικός εκπρόσωπος ούτε πρωταγωνιστής του δελτίου. Είναι ο εκπρόσωπος του κοινού απέναντι στην πληροφορία και στην εξουσία.

Η επιθετικότητα δεν είναι κατ’ ανάγκην αυστηρότητα. Συχνά μια ήρεμη, ακριβής ερώτηση αποκαλύπτει περισσότερα από μια θεαματική αντιπαράθεση. Αντίστοιχα, η ευγένεια δεν σημαίνει υποχωρητικότητα. Σημαίνει σεβασμό στον θεατή και στον δημόσιο διάλογο.

Μπορεί η τηλεόραση να ξανακερδίσει το κοινό;

Η τηλεόραση παραμένει ένα εξαιρετικό μέσο. Μπορεί να συνδυάσει την εικόνα με τον λόγο, την αμεσότητα με την έρευνα, το ρεπορτάζ με τη μαρτυρία. Μπορεί να μεταφέρει τον πολίτη στον τόπο όπου συμβαίνουν τα γεγονότα και να κάνει ένα σύνθετο θέμα κατανοητό σε εκατομμύρια ανθρώπους. Αυτό το πλεονέκτημα δεν έχει χαθεί· συχνά όμως σπαταλιέται.

Για να αποκατασταθεί η σχέση εμπιστοσύνης, χρειάζονται ορισμένες απλές αλλά ουσιαστικές αλλαγές: σαφής διάκριση είδησης και γνώμης, λιγότερες ατάκες και περισσότερη εξήγηση, διαφορετικές και ουσιαστικές φωνές αντί των ίδιων κομματικών προσώπων, χρόνος για ολοκληρωμένες απαντήσεις, αυστηροί κανόνες στη συζήτηση και μεγαλύτερη παρουσία θεμάτων που αφορούν την καθημερινή ζωή, την κοινωνία, την επιστήμη και τον πολιτισμό.

Χρειάζεται επίσης δημοσιογραφία που δεν περιορίζεται στην καταγραφή του προβλήματος, αλλά εξετάζει σοβαρά και τις δυνατές απαντήσεις. Όχι για να ωραιοποιεί την πραγματικότητα, αλλά για να μην παρουσιάζει τον κόσμο ως ένα αδιέξοδο χωρίς καμία ανθρώπινη δυνατότητα παρέμβασης.

Δεν φταίει μόνο το κοινό

Είναι εύκολο να υποστηρίξει κανείς ότι οι πολίτες «δεν ενδιαφέρονται πια» ή ότι προτιμούν το ελαφρύ περιεχόμενο των κοινωνικών δικτύων. Αυτή η εξήγηση, όμως, απαλλάσσει τα μέσα από τη δική τους ευθύνη. Αν ένα σημαντικό μέρος του κοινού αποφεύγει την πολιτική ενημέρωση, τα μέσα οφείλουν να αναρωτηθούν όχι μόνο τι συμβαίνει με το κοινό, αλλά και τι είδους ενημέρωση του προσφέρουν.

Ο πολίτης δεν ζητά ειδήσεις χωρίς δυσάρεστα γεγονότα ούτε δημοσιογραφία χωρίς κρίση. Ζητά να μην τον κατακλύζουν, να μην τον χειραγωγούν συναισθηματικά και να μην προσβάλλουν τη νοημοσύνη του. Ζητά να καταλαβαίνει περισσότερο μετά το τέλος ενός δελτίου – όχι να αισθάνεται απλώς πιο θυμωμένος, πιο φοβισμένος ή πιο ανήμπορος.

Η τηλεόραση δεν καταστρέφεται επειδή εμφανίστηκαν το διαδίκτυο και τα κοινωνικά δίκτυα. Κινδυνεύει όταν υιοθετεί τα πιο θορυβώδη χαρακτηριστικά τους: την ταχύτητα χωρίς βάθος, την πόλωση χωρίς διάλογο και την ατάκα χωρίς περιεχόμενο. Αν ξαναδώσει χώρο στη γνώση, στη μέτρηση και στην ουσιαστική συζήτηση, μπορεί να ανακτήσει όχι μόνο το κοινό της, αλλά και τον δημοκρατικό της ρόλο.

Το μεγάλο ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί ο κόσμος γυρίζει την πλάτη στις ειδήσεις. Είναι αν η τηλεοπτική ενημέρωση είναι πρόθυμη να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να ακούσει τι της λέει αυτή η απομάκρυνση.

---

Σημείωση: Σύμφωνα με το Digital News Report 2026 του Reuters Institute for the Study of Journalism, η διαρκής ροή ενημέρωσης προκαλεί σε σημαντικό μέρος του κοινού αίσθημα υπερφόρτωσης, ενώ καταγράφονται αποστασιοποίηση, άγχος και αυξανόμενος κυνισμός απέναντι στις ειδήσεις. Η έρευνα επισημαίνει, παράλληλα, ότι οι πολίτες ζητούν από τα μέσα περισσότερη αμεροληψία, ακρίβεια, διαφάνεια και ουσιαστικό πρωτογενές ρεπορτάζ.

https://www.timesnews.gr/otan-i-enimerosi-diochnei-ton-politi/

ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟ...

Όλα όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας είναι τόσο τρομερά, και η τηλεόραση που μας έχει εθίσει σε κάθε είδους ηλιθιότητα αποτελεί πια -δυστυχώς- όρο στη ζωή μας sine qua non...

Τις χυδαίες ροπές και τα νοσηρά ενδιαφέροντα τα οποία ο πολίτης ήταν πάντα υποχρεωμένος στην καθημερινή του ζωή να περιστέλλει από την ανάγκη του να πειθαρχεί στον άγραφο νόμο κάποιας κοινωνικής κοσμιότητας και ευπρέπειας, τα βρίσκει ως τηλεθεατής στα τηλεοπτικά κανάλια και κατά κάποιο τρόπο αυτοδικαιολογείται και ικανοποιείται με το περιεχόμενο από τα σκανδαλοθηρικά κανάλια. Μην αρχίσετε να αναρωτιέστε ποια είναι τα σκανδαλοθηρικά!!! Όλα είναι.

Οι άνθρωποι της ελληνικής τηλεόρασης χρειάζονται ψυχίατρο!!!

Αλλιώς δεν εξηγείται πώς βγαίνουν κάθε βράδυ στα λεγόμενα "δελτία ειδήσεων" και λένε του κόσμου τις μαλακίες, αναλύοντας υποτίθεται τις πολιτικές και οικονομικές εξελίξεις. Δεν αφήνουν τον κόσμο σε ησυχία. Ποιος έχει όρεξη κάθε βράδυ, κάθε απόγευμα, κάθε μεσημέρι, κάθε πρωί και τελικά σε όλες τις εκπομπές ν' ακούει τις μπουρδολογίες όλων αυτών των τηλε-δημοσιογράφων, που βγαίνουν λάβροι κατά των πολιτικών, οργισμένοι κατά της κυβέρνησης, συντηρητικοί κατά των ξένων, υπεραμυνόμενοι των λαϊκών δικαίων, λες και τους έχουμε εξουσιοδοτήσει...

• Επιζητούν τελικά μετά μανίας να οδηγήσουν και τον κόσμο στα ψυχιατρεία. Η απάντησή τους βεβαίως είναι ότι η πολιτική που ακολουθείται οδηγεί εκεί τον κόσμο. 
• Ναι, αλλά αυτοί από τα μέσα ενημέρωσης ανακατώνουν την κατσαρόλα. 
• Ή για να το πω πιο απλά, αυτοί ρίχνουν νερό στο μύλο της σύγχυσης και του σαματά.

Αφού μεταδώσουν κατασκευασμένα ρεπορτάζ, δημιουργούν κλίμα ταραχής, αμφισβήτησης, και πανικού, έρχονται μετά από κάποιες επίσημες ανακοινώσεις να πουν ότι η κυβέρνηση λόγου χάρη "αναδιπλώθηκε" ή μετά την κατακραυγή, άλλαξε τακτική κ.λπ.

• ΟΜΩΣ, συνεργοί σ' αυτό είναι και κάποιοι πολιτικοί που έχουν γίνει καθημερινοί θαμώνες των καναλιών και είναι για λύπηση διότι κάθονται σαν μαθητούδια περιμένοντας πότε θα τους δώσει το λόγο, η Τρέμη, ο Παπαδάκης, ο Πρετεντέρης, ο Ευαγγελάτος, ο Αυτιάς, και διάφοροι άλλοι εκπομπάρχες που δυναστεύουν την καθημερινότητά μας.

Αυτό που συμβαίνει τα τελευταία χρόνια με τους πολιτικού και τους δημοσιογράφους είναι μια απόδειξη ότι χωρίς τους πολιτικούς οι τηλεοράσεις και οι εκπομπάρχες δεν μπορούν να ζήσουν και άρα ποιος λογικός άνθρωπος δεν θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι η λεγόμενη ΔΙΑΠΛΟΚΗ είναι στην ημερήσια διάταξη;

• Σχεδόν καθημερινοί πελάτες στα τηλεοπτικά παράθυρα ο Άδωνης Γεωργιάδης, ο Οικονόμου [πρώην Πασόκος και νυν ΔΗΜΑΡ], ο Τσουκαλάς [πρώην Πασόκος και νυν ΣΥΡΙΖΑ], ο Μαργαρίτης και ο Λυκούδης της ΔΗΜΑΡ, η Χριστοφιλοπούλου, ο Σκουρλέτης, ο Στρατούλης, ο Παπαδημούλης, ο Βορίδης, ο Πάγκαλος, ο Βούτσης, η Κανέλλη και ο Σοφιανός, ο Δένδιας κι άλλοι κι άλλοι…

Μπαίνουν καθημερινά στο σπίτι του κοσμάκη απρόσκλητοι και τσακώνονται και εξυπνακίζουν και φανατίζονται, αλλά υποκύπτουν στα κελεύσματα των τηλεπαρουσιαστών.

• Έγινε η τηλεόραση ένα δεύτερο «κοινοβούλιο» κι έγινε θεσμός, με μόνη την δικαιολογία ότι έτσι ενημερώνεται ο κόσμος!!!
• Αλλά αυτό είναι μια ψευδαίσθηση ότι, δηλαδή, ενημερώνεται ο κόσμος.

Αντιθέτως ο κόσμος μπερδεύεται, οδηγείται σε λάθος μονοπάτια, βγάζει λάθος συμπεράσματα κι έτσι έχουν όλοι λάθος εικόνα για την πολιτική κατάσταση.

Το Mega... αφοδευτήριο!!!

Ανθολόγιο από την εκπομπή «το πρωινό μου» με δυο-τρία ούφο της τηλε-αγοράς στο τσοντοκάναλο που λέγεται Mega!!! Ό,τι ακολουθεί είναι καταγραφή πραγματική και δεν χρειάζονται εισαγωγικά:

• - Πέντε (5) αυνανισμοί την εβδομάδα τον γιατρό τον κάνουν πέρα!
• - Αυνανιστείτε γιατί ούτε θα κουφαθείτε ούτε θα τυφλωθείτε! (λέει η Σάσα Σταμάτη)
• - Αν αυνανιστείτε 3 με 5 φορές την εβδομάδα, είσαι μια χαρά. Δεν έχεις προβλήματα υγείας, ούτε γρίπες, ούτε προστάτη ο άντρας ούτε τίποτα… Γυμνάζονται και οι μυς… κούνα, κούνα… μια χαρά!
• - Ποιος την έχει μεγαλύτερη;
• - Εξαρτάται. Τα καπέλα που βάζουν μπροστά τους είναι ανάλογα με το μέγεθος…
• - Ποιος την έχει μεγαλύτερη;
• - Λευτέρη έχεις αφήσει αέρια δημοσίως;
• - Αέριο, από ποια δίοδο εννοείτε;
• - Ο καθένας έχει τα γούστα του!
• - Έχω να πω ότι τα αέριά μου τ’ αφήνω μόνον ιδιωτικώς… 
• - Ποιος δεν έχει αφήσει αέρια δημοσίως; (Λιάγκας)
• - Αλήθεια, έχεις μετρήσει ποτέ το μόριό σου;
• - Να σας πω την αλήθεια, το έχω ζυγίσει… και είναι πάνω από ένα κιλό!
• - Α, πας καλά. Τρως πολύ.
• - Έχεις κάνει σεξ μέσα στη θάλασσα;
• - Μια ευγενική προσφορά του «Πρωινού μου» για όλους τους Έλληνες (λέει ο Λιάγκας)

Όπως καταλαβαίνει κανείς, τα τηλεοπτικά κανάλια που θέλουν να προβάλλονται ως «σοβαρά» ή που διεκδικούν για λογαριασμό του κοινού την «ευθύνη» για την σωστή, αντικειμενική (βάλτε ό,τι άλλο θέλετε) ενημέρωσή του, δεν είναι παρά χωματερές, όπου κάποιοι που θέλουν να λέγονται δημοσιογράφοι, βρωμίζουν τον τηλεοπτικό αέρα με την αγραμματοσύνη τους, την αναίδειά τους, την πονηριά και την ανοησία τους.
Δεν είναι τυχαίες ή συμπτωματικές αυτές οι κουβέντες που παρέθεσα παραπάνω.
Καθημερινά τέτοια λέγονται..
Για να μην πω για τις γυμνές φωτογραφίες που δείχνει ο Λιάγκας ενώ λέει τα νέα για τον καιρό (προέκυψε και μετεωρολόγος), για τις ανοησίες της Φαίης Σκορδά, για τις βλακώδεις συνεντεύξεις που κάνουν στους ανθρώπους που προσκαλούν…

• Η τηλεόραση έχει γίνει ένας βούρκος και οι άνθρωποι που την διαφεντεύουν αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να χορτάσουν τις αισθήσεις του κοινού.

Δεν θ’ ασχοληθώ με τις «τούρκικες» σειρές που της αγοράζουν πάμφθηνα κι έχουν κάνει τον κόσμο να ξεχάσει τη γλώσσα του.
Κι όσο για τις ελληνικές σειρές, κλάφτα Χαράλαμπε.
Η προχειρότητα, οι αφελείς έως γελοίοι διάλογοι, η ανωριμότητα των ηθοποιών που κραυγάζουν και μεταχειρίζονται ένα αγοραίο λεξιλόγιο…

Δημοσιογραφική και τηλεοπτική πτωχαλαζονεία

Καλά, αυτός ο Σκάι τι δημοσιογραφικό δυναμικό έχει μαζέψει;;;; Έχει κάποιους σοβαρούς δημοσιογράφους αλλά έχει και κάτι νούμερα που σου έρχεται να ξεράσεις! Αυτιάς, Ευαγγελάτος και κάποιοι άλλοι. Και το γράφω γιατί είμαι οργισμένος. Προσπάθησα να παρακολουθήσω τη συνέντευξη του Κωνσταντίνου Μπογδάνου με τον καθηγητή Χρήστο Γιανναρά κι εξοργίστηκα πολλές φορές διότι ο νεαρός Μπογδάνος είναι πολύ ΕΠΗΡΜΕΝΟΣ και απορώ πώς ο Σκάι του έχει δώσει τόση δύναμη για να κάνει πασαρέλα!!!

• ....................................

Διακόπτει, προσπαθεί απεγνωσμένα να συντάξει (υποτίθεται μεγαλόσχημες, πολιτικο-φιλοσοφικού περιεχομένου) εκφράσεις, παίρνει ύφος, κινεί τα χέρια του σα να είναι ο ΚΑΠΟΙΟΣ... Βέβαια, μπορεί κανείς να τον δει και στην εκπομπή με το (πολυβόλο που λέγεται...) Αντωνοπούλου. Εκεί δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτε απ' όσα λέγονται διότι οι καλεσμένοι συνήθως διακόπτονται και δεν τους επιτρέπεται να ολοκληρώσουν και επειδή η Αντωνοπούλου μιλάει τόσο γρήγορα που είναι αδύνατο να συγκρατήσεις κάτι !!!

• ....................................

Και στο Mega τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Εκεί είναι ο Καμπουράκης και δεν γλιτώνει κανείς από τον λεκτικό του οδοστρωτήρα. Ο "ενικός" για τον Καμπουράκη είναι ψωμοτύρι και προφανώς αυτόν τον "ενικό" θέλει και η διεύθυνση του σταθμού - διότι εάν ο σταθμός δεν τον ήθελε θα τον είχε απαγορεύσει! Η συμπεριφορά λοιπόν του Καμπουράκη απέναντι στον οποιονδήποτε καλεσμένο είναι αποκρουστική. Υποτίθεται ότι φέρνει τον άλλον στο ύψος του, στο επίπεδό του και τον κάνει να νιώθει φίλος. Όμως αυτό είναι αποκρουστικό.

• ....................................

Δεν πάω τώρα στον Παπαδάκη του Αντέννα, διότι εκεί αυτός ο παρουσιαστής έχει το μονοπώλιο της κουβέντας και δεν αφήνει κανέναν να σταυρώσει κουβέντα. Και όλοι τελικά, αντί να εκμαιεύουν από τους καλεσμένους θέσεις, απόψεις κ.λπ. αρχίζουν έναν μονόλογο με τις δικές τους θέσεις. Τελικά έχει και την πλάκα της η τηλεόραση. Το θέμα είναι πώς την αντιμετωπίζει κανείς... Αν την πάρει στα σοβαρά, πάει, χάθηκε. Το λέω για να το ακούσω κι εγώ. 

• Τόσα χρόνια που δούλευα στην ΕΡΤ είχαμε μια διαφορετική συμπεριφορά. Σήμερα η εξέλιξη και η λειτουργία τόσων ιδιωτικών καναλιών έχει δημιουργήσει κι έναν  τρόπο συμπεριφοράς που έχει σχέση με την καλώς νοούμενη δημοσιογραφία, τους καλούς τρόπους, την ενημέρωση.

Θα έχετε όλοι παρατηρήσει τον τελευταίο καιρό να διαφημίζεται σε όλα τα κανάλια ένα προϊόν της γυναικείας ένδυσης. Μιλώ για τον στηθόδεσμο. Είναι τόσο μεγάλης διάρκειας αυτή η διαφήμιση που καταλαβαίνει κανείς ότι υπάρχει ένδεια διαφημιστική και τα κανάλια έχουν πέσει στη λογική των διαφημιστικών "πακέτων". Παρακολουθούμε τώρα τόσο καιρό τη διαφήμιση αυτού του προϊόντος που αμφιβάλλω πια αν λειτουργεί!! Πιθανόν οι έμποροι αυτού του προϊόντος να ενστερνίζονται την γκεμπελική μέθοδο: Πες-πες, ξεκούφανέ τους και στο τέλος θα έχεις αποτέλεσμα, θα τους κάνεις να σε αγοράσουν!!!

Δημοσιογραφία, τηλε-εισαγγελείς, πανηγύρια και τηλεοπτικός αχταρμάς!!!

Προϊόντος του χρόνου, διαπιστώνω ότι η δημοσιογραφία εν πολλοίς έχει χάσει αρκετά από τα χαρακτηριστικά. Και κυρίως αναφέρομαι στην "τηλεοπτική" δημοσιογραφία, έτσι όπως ασκείται με τις καθημερινές εκπομπές, όπου δεκάδες πολιτικοί δίνουν ένα χεράκι βοήθειας στους παρουσιαστές. Δεν υπάρχει εκπομπή στην τηλεόραση, στην οποία να μην συμμετέχουν πολιτικοί! Κάθονται οι εκπρόσωποι των κομμάτων -και είναι κάμποσα- και περιμένουν σαν μαθητούδια να τους δώσουν το λόγο για να καταφέρουν να αρθρώσουν μερικές κουβέντες. Δεν έχει σημασία αν θα εκφραστούν όπως θέλουν, αλλά αυτοί υπομένουν καρτερικά τη σειρά τους. 

• ...............................

Πρωί, μεσημέρι, βράδυ, μεσάνυχτα... Οι πολιτικοί εκεί πιστά, ανταποκρινόμενοι στις προσκλήσεις των καναλιών και στις προκλήσεις των καιρών! Πού τον βρίσκουν τόσο χρόνο και κυριολεκτικά κωλοβαράνε στα στασίδια των τηλεοπτικών εκπομπών, περιμένοντας πότε θα τους  δώσει το λόγο ο Οικονομέας ή πότε θα τους επιτιμήσει ο Καμπουράκης ή πότε θα σταματήσει τον πανηγυρικό της ημέρας ο Παπαδάκης, ή πότε ο Ευαγγελάτος θα αποδείξει τη γνησιότητα μιας είδησης κ.ο.κ. Έχει αναρωτηθεί κανείς πόσο χρόνο αναλώνουν οι πολιτικοί, τους οποίους πληρώνει ο ελληνικός λαός, για να συμπαραστέκονται σ' αυτούς τους δημοσιογράφους; Ουσιαστικά το "ενημερωτικό" πρόγραμμα των τηλεοπτικών καναλιών γίνεται με τη συμμετοχή των πολιτικών. Κι αυτό είναι το παράδοξο. Βέβαια, η απάντηση και των μεν και των δε, θα είναι απλή, ότι δηλαδή πρέπει να ενημερώσουν τον ελληνικό λαό!!!

• ...............................

Ωστόσο προκύπτει κι ένα άλλο ζήτημα κι αυτό έχει σχέση με το είδος της δημοσιογραφίας που ασκείται. Ποιος είπε ότι αυτή είναι δημοσιογραφία. Κάποτε λέγαμε ότι η δημοσιογραφία είναι η ΕΙΔΗΣΗ, η ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ. Τώρα δημοσιογραφία είναι η δημιουργία του μπάχαλου. Ποιος πολιτικός προκαλεί και δημιουργεί χαβαλέ σε μια εκπομπή; Ε, τότε τα μηχανάκια "χτυπάνε" κορυφή! Λέει πολλές φορές ο Χατζηνικολάου "από το ρεπορτάζ που έκανα..."!!! Και τρελαίνομαι στα γέλια. Ποιο ρεπορτάζ και από πού το έκανες; Από το σπίτι σου ή από το γραφείο σου;; Δεν έχει καταλάβει ότι ρεπορτάζ σημαίνει ξεποδάριασμα!!! Τα ίδια λέει και ο Παπαδάκης κι άλλοι παρουσιαστές και σε κάνουν θεατή και ακροατή σε πανηγύρια. 

• ...............................

Κι αναφέρω τα ονόματα, ενώ υπάρχουν κι άλλα, για να πω ότι αυτοί οι οι δημοσιογράφοι με τη στήριξη της ιδιοκτησίας έχουν αλλάξει τον ρου της δημοσιογραφίας. Την έχουν κάνει θέαμα και ακρόαμα. Μερικές φορές έχω την εντύπωση, σε άσχετες ώρες, ότι ακούω τις φωνές του Παπαδάκη στον Αντέννα. Οποιαδήποτε στιγμή ανοίξετε την τηλεόραση θα τον ακούσετε να φωνάζει κι ενώ γύρω του θα είναι 4-5 καλεσμένοι, συνήθως πολιτικοί που υπομένουν τους μακροσκελείς και εξυπνακίστικους μονολόγους του για να έχουν τη δυνατότητα κι αυτοί να πουν δυο κουβέντες... Σκέφτομαι ότι αν δεν ήσαν και λιγάκι ηθοποιοί δεν θα μπορούσαν να κάνουν εκπομπές. Μπορούν μόνοι τους, χωρίς να έχουν τους πολιτικούς στο στούντιο;;; Αλλά καθιέρωσαν το μπούγιο κι έτσι, εις μάτην, περιμένει ο τηλεθεατής ν' ακούσει το "συμπέρασμα" της συζήτησης - ας την πούμε συζήτηση, γιατί κάθε άλλο παρά συζήτηση είναι. Είναι οχλοβοή, είναι οι αλαλαγμοί όλων ή κάποιων, είναι η προσπάθεια εκείνου που φωνάζει δυνατότερα για να υπερκεράσει τους άλλους κ.λπ.

• ...............................

Ποτέ, μα ποτέ, δεν έχει βγει κάποιο συμπέρασμα από τις τηλεοπτικές συζητήσεις και σ' αυτό έχουν μερίδιο ευθύνης όλοι! Και οι καλεσμένοι που δεν είναι σε θέση να διατυπώσουν πέντε απόψεις με ευκρίνεια, αλλά και οι παρουσιαστές που αδυνατούν να το βουλώσουν και δεν αφήνουν τους καλεσμένους τους να ολοκληρώσουν τις σκέψεις τους. Ο καθένας θέλει να καναλιζάρει την συζήτηση στο δικό του σκεπτικό και να βγάλει για τον εαυτό του κάποιο "συμπέρασμα". Όσο για τον τηλεθεατή; Ποιος τον λογαριάζει;;; Πολλές φορές έκανα προσπάθεια να παραμείνω μπροστά στο χαζοκούτι για να δω πού θα μπορούσε να βγάλει μια συζήτηση (ο Θεός να την κάνει συζήτηση...). Ουδέποτε έμεινα ικανοποιημένος. Μπορεί οι παρουσιαστές να θέλουν να βάλουν τίτλους στις εκπομπές τους, αποδεικνύεται όμως τελικά ότι δεν έχουν αρχή, μέση και τέλος. Είναι εκπομπές της εξυπνάδας και μερικές φορές είναι εκπομπές όπου το υβρεολόγιο έχει την πρωτοκαθεδρία και πέφτει ξύλο!

Η ΕΣΗΕΑ, τα τηλεοπτικά κανάλια, οι αυτοκτονίες!

Καθημερινά ακούμε και διαβάζουμε όλα τα περί αυτοκτονιών συμπολιτών μας που φτάνουν στην έσχατη αυτή πράξη για λόγους κυρίως οικονομικούς. Κι αυτό διακηρύσσεται, αναλύεται, γίνεται θέμα κομματικής εκμετάλλευσης και κανείς υπεύθυνος δεν βγαίνει να πει κάτι! Λίγο μυαλό να έχει κανείς θα καταλάβαινε ότι η μια αυτοκτονία φέρνει την άλλη και μάλιστα σε περιόδους γενικής κρίσης - είτε κοινωνικής είτε οικονομικής είτε οικογενειακής είτε οτιδήποτε άλλο.

Εχω την εντύπωση ότι η ψυχιατρική αυτό το έχει παρατηρήσει κι όταν τα (κυρίως τηλεοπτικά) κανάλια για να διεκτραγωδήσουν την κακή συγκυρία, ανακοινώνουν "άλλη μια αυτοκτονία" για λόγους οικονομικούς, είναι βέβαιο ότι την άλλη μέρα θ' ακολουθήσει κι άλλη αυτοκτονία!!!! Η ανακοίνωση μιας αυτοκτονίας δυστυχώς σπρώχνει και όποιον είναι αδύναμος ή περνάει μια κρίση, να οδηγηθεί με μαθηματική ακρίβεια κι αυτός στην αυτοκτονία.

• Στο κάτω της γραφής, θα αναρωτιόταν κανείς πού πάνε τα προσωπικά δεδομένα;; 
• Πότε ισχύουν και πότε όχι;;; 
• Η αυτοκτονία ενός συνανθρώπου μας γιατί θα πρέπει να μας απασχολήσει όλους; 
• Γιατί να μην μείνει στο στενό οικογενειακό κύκλο;;;
• Γιατί να γίνει θέμα των βραδινών "εδήσεων" των καναλιών;
• Απορώ γιατί μέχρι στιγμής δεν έχει βγει κάποιος από τους κατά τ' άλλα λαλίστατους τηλεοπτικούς ψυχιάτρους να πει δυο σχετικές κουβέντες;;;

Εδώ θέλω και την παρέμβαση της ΕΣΗΕΑ. 

Καλό θα ήταν να κάνει κάποιες παρατηρήσεις και να πάρει μια θέση και όχι να παρατηρεί με απάθεια, ώστε να έρχεται μετά ο κάθε Αρβανίτης και ο κάθε Τσίπρας να στιγματίζει το κοινωνικό αυτό φαινόμενο για το οποίο "υπεύθυνα είναι τα κόμματα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ" που κυβέρνησαν τη χώρα και την έφεραν σ' αυτή την κατάσταση!!!!

Ε, όχι. Δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα. Ας είμαστε σοβαροί.

Τηλε-εισαγγελείς, τηλε-αστέρες και τα pot boiler τους!

• Δεν χρειάζεται και πολλή φιλοσοφία για να καταλάβει κανείς ότι οι μεγαλύτεροι κίνδυνοι που παραμονεύουν τον σχολιαστή κοινωνικών, πολιτικών ή πνευματικών φαινομένων είναι η απλούστευση και η γενίκευση. Ωστόσο, έχω την πεποίθηση ότι ακολουθώ τη μέση οδό. Ούτε απλουστεύω, αλλά ούτε και γενικεύω. Οταν όμως βλέπεις ότι ο ραδιοτηλεοπτικός "αέρας" έχει πλημμυρίσει με αεριτζήδες, τότε είναι δύσκολο να πεις ότι τα περιστατικά και τα πρόσωπα που σχολιάζεις είναι εξαιρετικές περιπτώσεις. Δυστυχώς, λίγες, πολύ λίγες, είναι οι περιπτώσεις των επαγγελματιών του χώρου που κάνουν σωστά τη δουλειά τους και δεν μεταχειρίζονται αθέμιτα μέσα για να επιβιώσουν.

• Έγραφα τις προάλλες για τον Σπύρο Χαριτάτο, τον βοηθό της μαγείρισσας Αργυρώς και μια φίλη αναγνώστρια, μου έστειλε τις ενστάσεις της. Την σέβομαι για τις θέσεις της, αλλά θα μου επιτρέψει να μη συμφωνήσω μαζί της. Μεταξύ άλλων μου έγραψε: "Αυτό που μου αρέσει στον Σπύρο Χαριτάτο είναι ότι είναι αληθινός και δεν προσποιείται. Θα σου δείξει και τη χαρά του και τη συγκίνησή του και το θυμό του χωρίς να κρύψει κάτι για να είναι κομ ιλ φο"!

• Καταρχήν, δεν είμαι μόνιμος τηλεθεατής. Σποραδικά βλέπω κι όταν βλέπω -οτιδήποτε- οργίζομαι και νιώθω ότι κινδυνεύει η συσκευή της τηλεόρασης. Και κινδυνεύει διότι για μένα και για οποιονδήποτε ουδέτερο και αντικειμενικό τηλεθεατή, ο μόνος τρόπος αντίδρασης στο τηλεοπτικό σκουπιδαριό είναι να σπάσεις τη συσκευή! Ο Χαριτάτος, λοιπόν, είναι κλασικό παράδειγμα του "τηλεοπτικού... μηδέν"! Όπως είναι και ο Λαζόπουλος και η ομάδα του "ράδιο-αρβύλα" με τα γυμνασιακά αστεία τους. Το ζητούμενο στη ζωή μας, σήμερα, ΔΕΝ είναι ο συνεχής και άνευ ορίων χαβαλές! Εάν αυτό είναι, τότε παραιτούμαι από το σχολιασμό. Δεν έχω λόγους να σχολιάζω τι κάνουν και τι δεν κάνουν αυτοί που έχουν εργολαβικά αναλάβει να γεμίζουν το χρόνο της ανίας των τηλεθεατών. 

• Αν κατέβουμε σ' ένα επίπεδο χαμηλότερο, πρακτικό, θα ιδούμε πως ο κάθε ένοχος δεν πληρώνει, ο ανάξιος δεν έχει τύψεις, ο πωρωμένος δεν αναβλέπει. Παρατηρούμε ότι στην τηλεόραση και, γενικότερα, στην ελληνική κοινωνία σχεδόν όλοι πλέκουν καθημερινά τον μύθο τους, ο οποίος, εν πολλοίς, σημαίνει ψέμα, υποκρισία, αγυρτεία. 

• Δεν βλέπετε πώς αλληλοσυγχαίρονται οι τηλεοπτικοί αστέρες"; Οι λεγόμενες "αλλαξοκωλιές" είναι στην ημερήσια διάταξη [κυκλοφορούν ο ένας στην εκπομπή του άλλου με τόση ευκολία που λες ότι όλα δικά τους είναι...]. Κι αυτό διότι ο ένας πρέπει να στηρίξει τον άλλον για να επιβιώσουν όλοι τους. Κι επειδή έχουν ανάγκη το κοινό, παλεύουν απεγνωσμένα να το εκμαυλίσουν, να το χαϊδέψουν στο χαμηλό υπογάστριο, να το ωραιοποιήσουν, να κάνουν να πιστέψει ότι όλα γίνονται για χάρη του, ότι όλοι τους υπάρχουν για χάρη του, ότι όλοι τους ζουν για να το υμνούν! 

• Δείτε τον Χατζηνικολάου πώς "οργίζεται" με τους συνομιλητές του, για χάρη του κοινού του! Ως τηλε-εισαγγελέας, ξεχνάει τους καλούς τρόπους και φυσικά δεν υπάρχει περιθώριο να σεβαστεί τον συνομιλητή του. "Πατάει" πάνω στο "μύθο" του και δεν λογαριάζει αν η συμπεριφορά του υπερβαίνει τα εσκαμμένα. Αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να κρατήσει αναπεπταμένη τη σημαία της "οργής" του για να τον νιώσει ο τηλεθεατής και να τον θεωρήσει "δικό" του. 

• Οι τηλε-αστέρες τύπου Χατζηνικολάου, που επιζητούν η ερώτησή τους να είναι μεγαλύτερη από την επερχόμενη απάντηση του συνομιλητή. Από περιέργεια, παρακολουθείστε τον Χατζηνικολάου για να δείτε πόσο χρόνο κρατάει η ερώτηση που πάει να κάνει στον καλεσμένο του και θα καταλάβετε ότι ο άνθρωπος δεν θέλει απάντηση, αλλά καλεί κάποιον για άλλοθι, ώστε να μπορεί να μιλάει ο ίδιος. Αυτό το σύστημα έχει βρει ανταπόκριση σ' ένα ορισμένο κοινό που νοιάζεται να βρει τσοπάνη για να το κουλαντρίζει! 

• Δυστυχώς, έχει δημιουργηθεί ένα πλέγμα σχέσεων που οικοδομείται και συντηρείται σχεδόν καθημερινά, και στο οποίο είναι μπλεγμένοι, δημοσιογράφοι, πολιτικοί, καλλιτέχνες, κάποιοι πανεπιστημιακοί και διάφοροι τσαρλατάνοι της καθημερινότητας, που τροφοδοτούν το εφτάψυχο αυτό σύστημα. Και είναι ένα "σύστημα" που διαδίδουν ότι υπάρχει υπέρ του πολίτη, υπέρ της κοινωνίας! Αυτοί οι άνθρωποι του συστήματος χειρίζονται με δεξιοσύνη και κατεργαριά τις δημόσιες σχέσεις, εκπέμποντας "μηνύματα"... τάξης και ηθικής!

• Πώς θα σωθεί ο πολίτης από την ψυχοφθόρα επίδραση των εκπομπών εκείνων που ενδιαφέρονται για το χρώμα του βρακιού των καλλιτεχνών, για τις πορνοταινίες της Τζούλιας ή της Ντούβλη, για τις προσωπικές αγωνίες [;] και το μπούστο της Ελένης Μενεγάκη ή της Ελεονώρας Μελέτη, για τις χορευτικές ικανότητες της Τατιάνας Στεφανίδου, για τα κρυανάλατα αστεία του Ψινάκη;;;

• Η ζωή που παρουσιάζουν τα τηλεοπτικά κανάλια είναι μια ψευδής ζωή, η επίδραση αυτής της τηλεόρασης στο κοινό χαράσσει ρυτίδες, και πνιγηρά αδιέξοδα. Και δεν είναι τόσο απλό να λένε κάποιοι ότι ο πολίτης έχει στα χέρια του το κοντρόλ και τη δύναμη να πατήσει το κουμπί και να αλλάξει κανάλι ή να κλείσει εντελώς την τηλεόραση. Όμως για να λειτουργούν τα κανάλια δημιουργήθηκε το ηλεκτρομαγνητικό δάσος στον Υμηττό, που είναι δημόσια περιουσία. Συνεπώς όλοι αυτοί των ιδιωτικών καναλιών θα πρέπει να καταλάβουν πως μας χρωστάνε έτσι κι αλλιώς. Δεν μπορούν βρομίζουν τον "αέρα" με τη σαχλαμάρα τους.

• Η ζωή σύμφωνα με αυτήν την τηλεόραση μοιάζει με εφιάλτη, τέτοιον όμως που σε κάνει με την παρουσία του ακριβώς να συλλογίζεσαι πως δεν γίνεται να του ξεφύγεις, όσο κι αν το θελήσεις, όσο κι αν αντιχτυπηθείς, αλλά πως θα τον ζήσεις μέχρι το τέλος. Μπορεί η δύναμη της ζωής να παρασύρει τα πάντα στο διάβα της κι εσύ να αντιπερνάς και να ξεχνάς, όμως δεν μπορείς να παραβλέψεις ότι το ρεύμα σε άγγιξε! Και ξέρετε, θέλω να πω ότι δεν μπορω να δεχτώ ότι είναι κοινή η μοίρα μου με τη μοίρα του κοινού εκείνου που χαχανίζει στις εκπομπές του Λαζόπουλου ή συντηρεί τις εκπομπές της Αννίτας Πάνια ή ακούει ευλαβικά τον Χατζηνικολάου ή παθιάζεται με τον Αυτιά και τον Παπαδάκη, ή δέχεται αδιαμαρτύρητα τις ιδιορρυθμίες του Καμπουράκη και τα "ανοίγματα" στα "νεανικά κοινά" του Σταμάτη Μαλέλη. 

• Είναι αλήθεια ότι το ρεύμα της ανοιγμένης πόρτας γίνεται πολύ έντονο και τότε μια φευγαλέα ανατριχίλα μας διαπερνάει. Από αυτή την ανοιγμένη πόρτα μπαίνουν απρόσκλητοι όλοι αυτοί που βυσσοδομούν μπροστά στο φέρετρο μιας πεθαμένης κοινωνίας.

ΥΓ 1.- Θέλω να απευθυνθώ  στους αγραμμάτους και να τους πω ότι δεν υπάρχουν "νεανικά κοινά", αλλά "νεανικό κοινό". Να ψάξουν να βρουν το γιατί - οι αγράμματοι!!!! Κι αυτό το ακούω και από ανθρώπους που κόπτονται ότι έχουν τη σφραγίδα της δωρεάς, και γνωρίζουν και ελληνικά... Εάν το ξανακούσω, θα προσφύγω στη Δικαιοσύνη [εδώ γελάνε...]
ΥΓ 2.- Ώρα 09.56. Τόσες μαζεμένες αηδίες μόνο από τη Λιάνα Κανέλλη θα μπορούσε ν' ακούσει κανείς πρωί-πωί. Εκεί στο "Μέγκα", από την εκπομπή η οποία κανοναρχείται από τον Ιορδάνη Χασαπόπουλο και τον Μανώλη Αναγνωστάκη. Κάποτε, οι συνάδελφοι δημοσιογράφοι θα πρέπει να κοιτάξουν και παραπέρα και να καταλάβουν ότι η ελληνική Βουλή έχει τριακόσιους [300] βουλευτές...

Οι βουλιμικοί "τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι"....

Με αφορμή τις συνεννοήσεις των κομμάτων για τη διεξαγωγή των τηλεμαχιών, οι τηλεαστέρες δημοσιογράφοι ξεσπάθωσαν κι άρχισαν μια άνευ προηγουμένου επίθεση εναντίον των κομμάτων. Το θέμα είναι ότι αφού δεν γουστάρουν τον τρόπο που αποφάσισαν τα κόμματα ότι θα γίνουν οι τηλεμαχίες, γιατί πάνε να πάρουν μέρος;

Τους άκουσα απόψε τους τηλεδημοσιογράφους να κάνουν δηλώσεις και... πήρα ανάποδες! Δηλαδή, οι κύριοι και οι κυρίες τηλεδημοσιογράφοι είναι παράγοντες της πολιτικής ζωής του τόπου και δεν το ξέραμε; Δεν γουστάρεις κύριε Τσίμα, πες ευχαριστώ και δεν συμμετέχω! Δεν γουστάρεις κύριε Ευαγγελάτε, πες ευχαριστώ και δεν συμμετέχω! Δεν γουστάρεις κυρία Χούκλη, πες ευχαριστώ και δεν συμμετέχω! Δεν γουστάρεις κύριε Λιάτσο, πες ευχαριστώ και δεν συμμετέχω! Δεν γουστάρεις κύριε Κωνσταντάτε, πες ευχαριστώ και δεν συμμετέχω! Η εικόνα που είδα, με τους κυρίους αυτούς να κάνουν δηλώσεις με ξένισε - το λιγότερο. Τους είπε κανείς ότι εκφράζουν και εκπροσωπούν τους Έλληνες πολίτες; Οι εκλογές γίνονται στις 4 Οκτωβρίου. Εκεί θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός για τους εκπροσώπους του...

Το άλλο είναι το πιο τρομερό: ποιος έχει αποφασίσει ότι αυτοί, οι ίδιοι και οι ίδιοι δημοσιογράφοι των τηλεοπτικών καναλιών πρέπει να συμμετέχουν στις τηλεμαχίες; Ποιοι είναι αυτοί; Και ποια είναι και η κυρία Χούκλη που πρέπει να διευθύνει τις τηλεμαχίες; Τόσοι άλλοι δημοσιογράφοι υπάρχουν και καλοί δημοσιογράφοι που όμως δεν βγαίνουν για τον άλφα ή τον βήτα λόγο στο γυαλί. Και το ΠΑΣΟΚ έχει κάνει λάθος που πρότεινε την Χούκλη. ΓΙΑΤΙ; Μήπως η κυρία Χούκλη είναι θεσμός και δεν το είχαμε καταλάβει; Την έβλεπα απόψε που είχε ύφος σαράντα καρδιναλίων! Έχω την εντύπωση ότι η κυρία Χούκλη είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ... Αφού δεν συμφωνεί κι αυτή με τις αποφάσεις των κομμάτων, τι θέλει να διευθύνει; Υπηρέτησε το ΠΑΣΟΚ κάποτε, υπηρέτησε τη Νέα Δημοκρατία, τώρα ετοιμάζεται να υπηρετήσει ξανά το ΠΑΣΟΚ. Τα περί επαγγελματισμού είναι παραμύθια. Κι εγώ ήμουν επαγγελματίας κι έφαγα από τη Νέα Δημοκρατία κλοτσιά! Κι άλλοι συνάδελφοι πάθανε τα ίδια... Ας μην κάνει, λοιπόν, την... αδέκαστη. Δεν την πείραξε κανένας.. Δεν φτάνει η μιζέρια που εκπέμπει κάθε βράδυ! Έλεγε ότι δεν είναι δυνατόν ο δημοσιογράφος να μην μπορεί να κάνει όποια ερώτηση θέλει στους αρχηγούς! Δηλαδή, από το δελτίο της ΝΕΤ κάνει όποια ερώτηση θέλει στους καλεσμένους της;

Η κρατική ΕΡΤ δεν έχει άλλους δημοσιογράφους; Επίσης, γιατί να είναι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης και να μην είναι δημοσιογράφοι από τις εφημερίδες; Εγώ θα μιλήσω και για την ΕΣΗΕΑ. Ποιος είναι ο ρόλος της; Αλλά δυστυχώς ζει στον κόσμο της...

ΥΓ. Βαρέθηκα! Πάω να παίξω τάβλι...

Αγράμματοι δημοσιογράφοι

Τυχαία σ' ένα τηλεοπτικό ζάπινγκ είδα την Μαριάννα Πυργιώτη. Και στάθηκα. Μιλούσε, προσκαλεσμένη σε μια από τις κουτσομπολίστικες εκπομπές. Και προσπαθούσε να μιλήσει "σοβαρά" κι έλεγε αυτές τις μπούρδες που αρέσουν στις κουτσομπόλες και στους κουτσομπόληδες για τον εαυτό της και για πρόσωπα και πράγματα της τηλεόρασης. Και μεταξύ άλλων βλακειών, άκουσα από την Πυργιώτη τη μπούρδα που την έχω ακούσει άπειρες φορές σ' αυτές τις κωλοεκπομπές, "τα νεανικά κοινά" και ξανά "τα νεανικά κοινά" και ξανά "τα νεανικά κοινά"!!!
Βρε αγράμματοι όλοι σας, δεν υπάρχουν "κοινά", αλλά "Κοινό". Ανοίξτε και κανένα λεξικό!

• Κοινό(ν) το, ο λαός, ο κόσμος... Κοινά τα, αι δημόσιαι υποθέσεις, τα πολιτικά πράγματα... [ΝΕΟΝ ΛΕΞΙΚΟΝ, ορθογραφικόν και ερμηνευτικόν όλης της ελληνικής γλώσσης]

Κι αν δεν βρίσκετε τον Δημητράκο, ψάξτε στο λεξικό των Τεγόπουλου-Φυτράκη ή και στον Μπαμπινιώτη...
Τελεία και παύλα! Δεν πρόκειται να κάνω μάθημα τώρα. Μετά έρχονται κάποιοι και μου ζητούν να υπερασπιστώ συλλήβδην τους δημοσιογράφους που έχουν προβλήματα. ΟΧΙ!
Αυτά που γράφω τα απευθύνω και προς το STAR, που διευθύνει ο φίλος μου Σταμάτης Μαλέλης. Εκεί την έκφραση "νεανικά κοινά" την έχουν ψωμοτύρι!

Η Τηλεόραση φταίει!!

Ναι, η τηλεόραση φταίει! Μιλώ για μια πτυχή του προβλήματος. Διότι αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας μάς δίνουν αφορμή για πολλές και διάφορες αναλύσεις. Σαφώς και πρώτος φταίχτης είναι η πολιτική ηγεσία και μάλιστα η σημερινή που, εδώ και πέντε χρόνια, μας έχει φλομώσει στο ψέμα και στα οικονομικά και ηθικά σκάνδαλα και πρέπει να φύγει από την εξουσία. Αξίζει όμως να δούμε και μια άλλη παράμετρο για να μπορέσουμε να εξηγήσουμε την συσσωρευμένη οργή και αγανάκτηση της νεολαίας που "εκτρέπεται" - αν δεχτούμε ότι έχει ένα μερίδιο ευθύνης στις καταστροφές.

Όσο, λοιπόν, κι αν οι εργαζόμενοι στην τηλεόραση δημοσιογράφοι θα εξεγερθούν για να υπερασπιστούν το μέσο που υπηρετούν, ένα είναι γεγονός που δεν επιδέχεται απόρριψη: όλοι αυτοί έχουν γαλβανίσει τα μυαλά των νέων, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση άλλων κόσμων. Δεν είναι δυνατό να μένουν άνεργα τόσα παιδιά που σπούδασαν κι έχουν προσόντα και πτυχία και να βλέπουν να επιπλέουν στην τηλεόραση η Μενεγάκη και ο Αρναούτογλου, η Δρούζα και η Αννίτα Πάνια, η Τατιάνα ή διάφορες γκόμενες που "σπούδασαν" στις σχολές του Αντέννα "δι' αλληλογραφίας" ή στα ΙΕΚ τάδε...

Δεν είναι δυνατόν όλες αυτές οι εκπομπές του κώλου -έτσι τις λέω και δεν ντρέπομαι- να συγκεντρώνουν διαφόρους τύπους και τύπισσες χωρίς προσόντα και πτυχία, να επιπλέουν, να βγάζουν χρήμα και να είναι συνεχώς φάτσα-κάρτα στο γυαλί ή εξώφυλλα στα περιοδικά και με συνεντεύξεις στις εφημερίδες. Και φταίνε και σοβαροί δημοσιογράφοι που δήθεν κάνοντας τη δουλειά τους ασχολούνται συνεχώς με όλα τα φρόκαλα που βρομίζουν τον αέρα και λένε σαχλαμάρες, και ασχολούνται με τα βρακιά που φοράει η μία και η άλλη, με τις γκόμενες του ενός και τους γκόμενους της άλλης, με τα διαζύγια, με τους gay που βγαίνουν για να πουν τον πόνο τους, με τους μόδιστρους, με τη μόδα, με τις καφετέριες και τα χοροδηδάδικα, με τους τραγουδιστές και τις τραγουδίστριες της κακιάς ώρας που δεν ξέρουν να μιλήσουν και να τραγουδήσουν, με τους αυτοδιοριζόμενους ως "κριτικούς" των νέων ταλέντων.

Τραγικό είναι να βλέπεις τη δυστυχία των κοριτσιών που παρουσιάζουν εκπομπές με τα βυζιά και τους κώλους στη λάκα, προσπαθώντας να ξεπεράσει η μια την άλλη - ποια θα τα βγάλει παραέξω. Κι όσο για τη Μενεγάκη, κάποτε θα πρέπει να πάψει να κοροϊδεύει τον κόσμο, δείχνοντας την αφέλεια και αγραμματοσύνη της, γλείφοντας τεντζερέδες και κουτάλες, πιπιλίζοντας το δάχτυλό της και αφήνοντας διάφορα υπονοούμενα, μιλώντας και παρουσιάζοντας την κοιλιά της όταν γκαστρώνεται, ύστερα τα βαφτίσια των παιδιών της, τα μπούτια της κι ό,τι άλλο πιστεύει ότι θα τραβήξει την προσοχή των ξελιγωμένων.Έλεος!