Δεν ξεχνιούνται οι ναζιστικές θηριωδίες και τα εγκλήματα των Γερμανών...

Όχι ότι παίρνω φόρα τώρα από τα γεγονότα με το Μνημόνιο και τις οφειλές μας. Κάθε άλλο. 

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ: 

• τους αρχαιολογικούς θησαυρούς και τα έργα τέχνης που άρπαξαν οι Γερμανοί
• την πολεμική αποζημίωση που το 1946 στο Παρίσι η Διασυμμαχική Επιτροπή μας επιδίκασε
• την αποζημίωση όλων των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας
• την εξόφληση του κατοχικού δανείου.

Το πιο τραγικό όμως είναι οι θέσεις του Σόιμπλε και γενικώς του γερμανικού κράτους στο θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων: «Σε ό,τι αφορά τις αξιώσεις για καταβολή αποζημιώσεων δεν βλέπω καμιά ελπίδα, γιατί το ζήτημα αυτό έχει ξεκαθαριστεί από καιρό»!!!! Μπορεί ο Σόιμπλε να μη βλέπει καμιά ελπίδα, εμείς όμως προσβλέπουμε στη Διεθνή Δικαιοσύνη και θα το παλέψουμε μέχρι να δικαιωθούμε!

ΕΠΕΙΔΗ όμως έχουμε μνήμη και δεν πρέπει επ' ουδενί να τη σβήσουμε, ας θυμίσουμε αυτό σε όσους το έζησαν ή σε όσους το πληροφορήθηκαν ή σε όσους δεν το έμαθαν ποτέ ή το αγνοούν, ότι...

• Στο Κοντομαρί Χανίων διαπράχτηκε η πρώτη μαζική εκτέλεση αμάχων στην κατεχόμενη Ευρώπη.
• Φωτογραφίες: Γερμανικό Ομοσπονδιακό Αρχείο

Την επόμενη μέρα μετά την τελική επικράτηση των δυνάμεων του Άξονα στη Μάχη της Κρήτης, οι στρατιώτες της ναζιστικής Γερμανίας προχωρούν, για αντίποινα στην πρωτοφανή αντίσταση που αντιμετώπισαν από τις δυνάμεις Ελλήνων και Συμμάχων, στην εκτέλεση όλων των ανδρών του χωριού Κοντομαρί Χανίων. 

Η Μάχη της Κρήτης υπήρξε ανελέητη και καταστροφική για τους Γερμανούς, οι οποίοι είχαν βαριές απώλειες, με σημαντικότερη συνέπεια την αχρήστευση ενός σημαντικού όπλου της ναζιστικής πολεμικής μηχανής: τους αλεξιπτωτιστές, οι οποίοι αν και είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο στην ναζιστική επιτυχία στην ευρωπαϊκή ήπειρο, στη μάχη της Κρήτης είχαν τέτοιες απώλειες που πλέον δεν ξαναχρησιμοποιήθηκε σε τέτοιο βαθμό μέχρι το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι Γερμανοί αποφάσισαν σκληρά αντίποινα στον τοπικό πληθυσμό και από την επομένη της λήξης της μάχης, επιδόθηκαν στην φρικιαστική εκδίκησή τους.

Την επομένη της ήττας των Ελλήνων και Συμμάχων, μια μονάδα αλεξιπτωτιστών υπό τον υπολοχαγό Horst Trebes, ως αντίποινα κατά του λαού που προέβαλλε λυσσαλέα αντίσταση με αποτέλεσμα οι Γερμανοί, αν και νικητές να έχουν περισσότερες απώλειες από τους ηττημένους, εισέβαλλαν στο χωριό Κοντομαρί. Μετά το τέλος του Πολέμου ειπώθηκε πως την εντολή για τη σφαγή έδωσε ο στρατηγός Kurt Student ο οποίος αποκάλυψε στη δίκη της Νυρεμβέργης ότι διατάχθηκε από τον ίδιο τον Hermann Göring, τον επικεφαλής της γερμανικής αεροπορίας.

Οι ναζιστικές δυνάμεις συγκέντρωσαν όλους τους κατοίκους, συνέλαβαν 25 άνδρες, ηλικίας από 18 έως 50 ετών και τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ, αφήνοντας να ζήσουν μονάχα οι ηλικιωμένοι. Την επόμενη μέρα, οι ναζιστικές δυνάμεις προχώρησαν σε ακόμα ένα έγκλημα πολέμου: το Ολοκαύτωμα της Καντάνου. Οι Γερμανοί εκτέλεσαν τους περίπου 180 κατοίκους του χωριού, έσφαξαν ακόμα και τα ζώα τους ενώ πυρπόλησαν όλα τα σπίτια.

Το έγκλημα πολέμου στο Κοντομάρι κατέγραψε με το φωτογραφικό φακό του ο Γερμανός υπολοχαγός Franz-Peter Weixler, ο οποίος υπηρετούσε ως ανταποκριτής προπαγάνδας για τη Wehrmacht – αργότερα το ίδιο έτος απομακρύνθηκε από τη θέση του για «πολιτικούς λόγους» και μάλιστα κατηγορήθηκε για εσχάτη προδοσία, λόγω διαρροής των συγκεκριμένων φωτογραφιών.

Ο επικεφαλής της μονάδας των εκτελεστών – αλεξιπτωτιστών Horst Trebes τιμήθηκε με τον Σταυρό του Ιππότη του ναζιστικού καθεστώτος για την επιχείρηση στην Κρήτη. 

Σκοτώθηκε το 1944 σε πολεμική επιχείρηση στη Νορμανδία. Η Ελλάδα, μετά το τέλος του πολέμου ζήτησε από τη Βρετανία την έκδοση του στρατηγού Kurt Student, αλλά εισέπραξε άρνηση. Ο Student δικάστηκε από τους Βρετανούς για κακομεταχείριση κρατουμένων και δολοφονία αιχμαλώτων στην Κρήτη και κρίθηκε ένοχος για 3 από τις 8 κατηγορίες. Καταδικάστηκε σε φυλάκιση 5 ετών αλλά απελευθερώθηκε το 1948 για «ιατρικούς λόγους». Δεν δικάστηκε ποτέ για εγκλήματα κατά αμάχων.

Εγκλήματα, Έλληνες και μετανάστες...

3-4.000 πολίτες βρέθηκαν στο αντιφασιστικό συλλαλητήριο που διοργανώθηκε στο κέντρο της Αθήνας.  Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν «Αθήνα, πόλη αντιφασιστική» και αφορμή στάθηκε το πρόσφατο περιστατικό ρατσιστικής βίας με την δολοφονία του νεαρού Πακιστανού μετανάστη με μαχαίρι στα Πετράλωνα. Βέβαια, είναι λίγο ανόητο αυτό το σύνθημα «Αθήνα, πόλη αντιφασιστική», λες και η Αθήνα είναι πόλη... φασιστική ή οι άλλες ελληνικές πόλεις είναι επίσης φασιστικές!!! Το συλλαλητήριο έδωσε την ευκαιρία και σε διάφορες αριστερίστικες οργανώσεις (βλέπε ΑΝΤΑΡΣΥΑ) να κάνουν εμφανή την παρουσία και ύπαρξή τους.

• .............................

Πρέπει να παραδεχτώ ότι δεν δικαιολογείται το έγκλημα των δυο Ελλήνων που αφαίρεσαν τη ζωή ενός ανύποπτου και ήσυχου μετανάστη που έβγαζε το ψωμί του δουλεύοντας. Κι ακόμη πρέπει να υπογραμμίσω ότι είναι κροκοδείλια τα δάκρυα της επίσημης εξουσίας αφού η ίδια έχει δημιουργήσει το κλίμα για να αναπτύσσονται τέτοιες εγκληματικές συμπεριφορές όπως αυτές των οπαδών/μελών (δεν ξέρω τι ακριβώς είναι αυτοί οι δυο που διέπραξαν το φόνο) της Χρυσής Αυγής. Αυτό το ακροδεξιό/αντικοινωνικό κόμμα απόκτησε κοινοβουλευτική εκπροσώπηση γιατί κάποιοι με την πολιτική τους και την καθημερινή τακτική τους άφησαν ελεύθερο χώρο για να υπάρχει, να λειτουργεί, να δρα και να εγκληματεί! Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι όλα πάνε καλά και δεν υπάρχει το πρόβλημα με τους μετανάστες, ένα πρόβλημα που δεν φαίνεται ότι και τούτη η κυβέρνηση μπορεί να το επιλύσει. 

• .............................

Διάβασα χτες στα "Νέα" το δημοσίευμα της Έλενας Ακρίτα με το κείμενο που έγραψε μια Ροδίτισσα, ονόματι Στέλλα Καρατζίκη, και που φιλοξένησε το rodos-press (το οποίο και κακώς κατά τη γνώμη μου το απέσυρε μετά την "κατακραυγή" των μονίμως ευαίσθητων)!!! Αυτό το κείμενο το θεώρησα και εξόχως αντιρατσιστικό, αλλά τελικά διαπιστώνω για πολλοστή φορά ότι ο καθένας ό,τι θέλει καταλαβαίνει! Γιατί είναι πολύ εύκολο και απλό να φωνάζει κανείς για τον "ρατσισμό" των Ελλήνων, λες και όλοι μοιάζουν με τους Χρυσαυγίτες. Αλλά, ωστόσο, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε την πραγματικότητα, και να κάνουμε απλώς μια φιλολογική διαχείρισή της. 

• .............................

Είναι δύσκολη (αν όχι αδύνατη) η εισαγωγή εθνικών μειονοτήτων σε μια κοινωνία που έχει μια μακρά παράδοση σε εθνικούς αγώνες όπου το θρησκευτικό στοιχείο συμπλέκονταν πάντα με τις εθνικές επιδιώξεις και σύνθεσή της ήταν εθνοτικά αμιγώς ελληνική. Θα ήταν σχεδόν αφελές να υποστήριζε κανείς ότι οι διάφορες ανισότητες που σήμερα εμφιλοχωρούν στην ελληνική κοινωνία είναι αποκλειστικά και μόνον "παραγόμενα" και "προϊόντα" της οικονομικής κρίσης. Η μαζική είσοδος/εισβολή στην ελληνική κοινωνία εκατοντάδων χιλιάδων αλλοεθνών έχει δημιουργήσει θύτες και θύματα και σχέσεις εξουσίας που πριν δεν φαίνονταν.

• .............................

Δεν θα ήταν και πολύ ισχυρό το επιχείρημα εάν έλεγα ότι στο σπίτι μου έχουν μπει τρεις φορές αλλοεθνείς κλέφτες, οι οποίοι εν δυνάμει θα μπορούσαν να γίνουν και εκουσίως ή ακουσίως δολοφόνοι ή να γίνω εγώ! Και το λέω γιατί εγώ προσωπικά ήρθα αντιμέτωπος με έναν από αυτούς μέσα στο υπνοδωμάτιο του σπιτιού.  Το πώς ξέμπλεξα είναι μια άλλη ιστορία. Λοιπόν, δεν τελειώνουμε έτσι με το θέμα αυτό. Θα επανέλθω.