ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΗΜΕΡΑ.... ΚΙ ΕΓΩ ΡΕΜΒΑΖΩ!!!!!

Είναι ένα καμπανάκι που χτυπάει κάθε χρόνο την ίδια μέρα, όταν αποκαμωμένος από το βάρος μιας ζωής τρικυμισμένης, αφήνω τη ματιά να χάνεται στον ορίζοντα, προσπαθώντας να διακρίνω κάτι που τελικά δεν φαίνεται. «Άχθος αρούρης», που πάει να πει… άχρηστος άνθρωπος. Δεν ξέρω πόσοι ή πόσες μπορεί να έχουν νιώσει έτσι κάποια στιγμή στη ζωή τους. Αλλά όταν ζούμε ένα δράμα καθημερινά και μια ατελείωτη πλάνη, τότε ανακαλύπτει κανείς ότι ο κόσμος είναι πολύ μικρός και μας καταπιέζει τόσο όσο μέχρι να αποφανθούμε πως η ευτυχία δεν είναι ανεξάντλητη!!

ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΣΗΜΕΡΑ!!!!

Γιορτάζω κι εγώ κι όσοι έχουν αυτό το όνομα. Σε κάποιους δεν πολυαρέσει γιατί προτιμούν να γιορτάζουν την η μέρα των γενεθλίων. Ωστόσο, και η θρησκευτική γιορτή έχει την ομορφιά της. Κι εμείς οι Έλληνες πάντα γιορτάζαμε με ιδιαίτερη χαρά αυτή τη μέρα. Είναι η μέρα που μας κάνει να νιώθουμε πως δεν είμαστε ολομόναχοι, παρότι πολλές φορές έχουμε μαρτυρίες μιας μοναξιάς φοβερής. Και είναι αλήθεια ότι κάτι τέτοιες στιγμές, ηρεμούμε, και σκεφτόμαστε πόσο μας ταλαιπωρούν οι αντιζηλίες, οι εχθρότητες, τα μίση, και πόσο ανόητα φερόμαστε όταν ξελαρυγγιαζόμαστε, πασχίζοντας πώς να φτηνύνουμε διάφορα ιδανικά, να βασανιζόμαστε με πάθος, με λύσσα, για το εφήμερο!!!! Δυστυχώς είναι στη μέση ο λυσσαλέος εγωισμός που μας ταλαιπωρεί. Αλλά το θέμα είναι τι περιεχόμενο δίνουμε σ’ αυτό το «εγώ»!! Από εκεί αρχίζει όλη η ιστορία.