ΑΥΤΟ που πέτυχαν οι άνθρωποι που συνωθούνται στον κυβερνητικό
συνασπισμό, και που τώρα πια δεν μπορούν ν’ αρνηθούν ότι είναι ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ, ήταν να οδηγήσουν την ελληνική κοινωνία σ’ έναν ιδιότυπο
διχασμό. Χωρίς να το καταλάβουμε, διαιρεθήκαμε
σε δυο στρατόπεδα: Μνημονιακοί
και αντιμνημονιακοί. Αυτό ήταν ένα
είδος εμφύλιου πολέμου που αντιστοιχούσε σ’ έναν ακρωτηριασμό του καθενός μας.
Κι ενώ πολλές φορές σκέφτομαι ότι έχει καταντήσει ρουτίνα ο
σχολιασμός των πολιτικών εξελίξεων, είναι διαπιστωμένο πως δεν μπορώ να κάνω
τον αμέτοχο, σιωπώντας. Η αξίωση της λογικής ανάβει λαμπάκια μόλις διαβάζω ή
ακούω τα νέα για τα πολιτικά. Και γιατί είναι ηλίου φαεινότερο ότι υπάρχει ένας
μεγάλος ανταγωνισμός μεταξύ εθνικού και κομματικού συμφέροντος. Και προς στιγμή
υπερτερεί η έγνοια για το κομματικό συμφέρον γι’ αυτό δεν βλέπουμε φως στον
ορίζοντα.
