ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΕΣ ΕΥΘΥΝΕΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Πριν από λίγες μέρες, για μία ακόμη φορά, τιμήθηκε η εκτέλεση την Πρωτομαγιά του 1944 διακοσίων πατριωτών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής.

Η θυσία των διακοσίων αγωνιστών καταγράφτηκε από πολύ νωρίς στη συλλογική συνείδηση και τιμήθηκε με τον δέοντα σεβασμό από τις νεότερες γενιές. Επανειλημμένα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη λογοτεχνία. Σημαντικοί ποιητές, όπως ο Κώστας Βάρναλης, ο Γιάννης Ρίτσος, ο Φώτης Αγγουλές και η Σοφία Μαυροειδή-Παπαδάκη, έγραψαν συγκινητικά ποιήματα. Το ίδιο συνέβη και με την τέχνη. Γνωστότατη είναι η ξυλογραφία του χαράκτη Τάσσου (Αλεβίζου), «Πρωτομαγιά του 1944».

Η κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ έχουν χάσει το μέτρο!!

Ούτε κυβερνητική προβοκάτσια είναι τα περιστατικά στο υπουργείο Εργασίας και πολύ περισσότερο δεν είναι έργο των συνδικαλιστών του ΚΚΕ. Είναι αυτονόητο ότι μόλις μπήκαν και οι αστυνομικοί έγινε το "σώσε"! Το στριμωξίδι ήταν επόμενο να δημιουργήσει αυτές τις ακαταστασίες που είδαμε στις φωτογραφίες. Δεν ήταν ούτε ένας ούτε δυο ούτε τρεις πολίτες. Φανταστείτε τώρα καμιά πενηνταριά ανθρώπους -ίσως και περισσότερους- να συνωθούνται στους χώρους του υπουργικού γραφείου...

• ............................

Λοιπόν, ας βάλουν ένα φρένο και οι μεν και οι δε, διότι είναι αστείο να ακούω τον Παφίλη να μιλάει για προβοκάτσια και τον Βρούτση να ρωτάει πού θα στείλει την επιταγή - στο ΚΚΕ ή στο ΠΑΜΕ;;; Παρεμβαίνει και ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Παπαδημούλης θα κάνει λόγο για σκηνοθεσία της κυβέρνησης... Όταν χάνεται το μέτρο, απλώς είναι σα να ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Αλλά το θέμα είναι ότι σε όλη αυτή τη διελκυστίνδα παίρνουν μέρος και τα άλλα κόμματα, που καθημερινά ψάχνουν για αφορμές ώστε να κάνουν αντιπολιτευτικές και "επαναστατικές" δηλώσεις. Και φτάνουμε στο σημείο όλοι να κάνουν σχόλια τετριμμένα και διαπιστώσεις του τύπου "ανακάλυψα το... ραδιόφωνο"!!!

• Εξακολουθώ να υποστηρίζω ότι σ' αυτή την "ιστορία" έχουν συμμετοχή και οι δημοσιογράφοι, κυρίως των τηλεοπτικών μέσων, που βουτάνε μια κουτάλα και ανακατώνουν το καζάνι με όλα όσα εκβάλλει η καθημερινότητα. Και τυχαίνει αυτά να είναι... σκουπίδια!

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ η πρώτη φορά που το ΚΚΕ φάσκει και αντιφάσκει!!!

Η ΕΚΔΗΛΩΣΗ διαμαρτυρίας των απολυμένων από την τηλεόραση του ΚΚΕ είναι η μόνη στην οποία δεν συμμετείχε το… ΠΑΜΕ. Λογικό, αφού το κόμμα θύμωσε επειδή οι απολυθέντες τόλμησαν να αποδώσουν στη διοίκηση του σταθμού την ιδιότητα… του εργοδότη! «Οι συγκεκριμένοι», γράφει ο «Ριζοσπάστης», «δεν ντράπηκαν να μιλήσουν για “εργοδοσία”, εξισώνοντας τον “902” με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ενώ ξέρουν ότι ο “902” δεν είναι και δεν λειτουργεί σαν καπιταλιστική επιχείρηση». Πάντως, αυτή η… μοναδικότητα δεν εμποδίζει το σταθμό του κόμματος να απολύει όπως οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση, και μάλιστα με βάση τις «αντεργατικές ρυθμίσεις» που το ΚΚΕ καταγγέλλει ότι θεσπίζονται για τα υπερκέρδη των καπιταλιστών!

Το ΚΚΕ άλλα λέει κι άλλα κάνει!

Διάβασα ότι οκτάωρη στάση εργασίας κήρυξε η ΕΤΙΤΑ στον τηλεοπτικό σταθμό 902 για την Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης Τεχνικών, οι εργαζόμενοι αντιδρούν στις απολύσεις που έγιναν στον τηλεοπτικό σταθμό και ζητούν την ανάκλησή τους. Η ανακοίνωση της ΕΤΙΤΑ:

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Ε.Τ.Ι.Τ.Α. κηρύσσει 8ωρη στάση εργασίας για την Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011 από ώρα 16.00 – 00.00 στον τηλεοπτικό σταθμό 902, αντιδρώντας στις απολύσεις.ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ από την Διοίκηση του 902 την ανάκληση των απολύσεων και την δέσμευση ότι δεν θα χαθεί ούτε μία θέση εργασίας.ΚΑΛΟΥΜΕ όλους τους τεχνικούς στον τηλεοπτικό σταθμό 902, μέλη μας και μη, να μετάσχουν μαζικά και δυναμικά στη στάση εργασίας.Συνάδελφοι, η άμεση ανταπόκριση, η μαζική και η δυναμική παρουσία σας στα αγωνιστικά καλέσματα της Ένωσης είναι το μόνο που μπορεί να περιφρουρήσει τις εργασιακές μας σχέσεις και να επιφέρει και νέες κατακτήσεις.

Είναι φανερό πως στο "βασίλειο" του ΚΚΕ υπάρχουν άλλοι νόμοι και κανείς δεν έχει δικαίωμα να ελέγξει τους κουμανταδόρους του κόμματος. Μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν. Επίσης μπορούν να πηγαίνουν στη Βουλή και να καταγγέλλουν το κράτος για τις απολύσεις από τους δημόσιους οργανισμούς, να διαδηλώνουν στους δρόμους γι' αυτό, να φωνάζουν κ.λπ. Οι αντιφάσεις τελικά είναι χαρακτηριστικό αυτού του κόμματος που εξακολουθεί να θέλει καταρρακωμένο το ηθικό του λαού για να έχει το άλλοθι των "κινητοποιήσεων". 

Νέα στοιχεία για Πλουμπίδη, Μπελογιάννη και Ζαχαριάδη

• ΠΡΟΣ ΕΚΔΟΣΗ ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ Η ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ

Οι πιο σκοτεινές σελίδες της κομμουνιστικής Αριστεράς στη χώρα μας, την εποχή της κυριαρχίας του τερατώδους σταλινικού μηχανισμού, έρχονται ξανά στο προσκήνιο. Από μια ακέραια αγωνίστρια και ιστορική προσωπικότητα της ελληνικής Αριστεράς.

«Κατέθεσα τις δικές μου μαρτυρίες (για να μην πω και τα μαρτύρια) για όσα (πάντως, όχι όλα) είδα, γνώρισα, έπαθα μέσα στο κίνημα στο οποίο αφιερώσαμε τη ζωή μας -χωρίς ανταλλάγματα και εξαργυρώσεις», γράφει η Ελλη Παππά Πρόκειται για τις άγνωστες μαρτυρίες που μας κληροδότησε η αείμνηστη Ελλη Παππά, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, που έφυγε από τη ζωή στις 27 Οκτωβρίου, την ημέρα των γενεθλίων του συντρόφου της.

Χθες ανακοινώθηκε από το Μουσείο Μπενάκη ότι μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2010 θα εκδοθούν σε βιβλίο οι μαρτυρίες που η Ελλη Παππά κατέθεσε στα Ιστορικά Αρχεία του, όσο βρισκόταν στη ζωή. Η επιλογή της συνοδευόταν από τη ρήτρα το υλικό να δημοσιοποιηθεί μόνο μετά τον θάνατό της. Πρόκειται για μαρτυρίες σχετικές με τα ιστορικά γεγονότα που συνδέθηκαν άμεσα με τη ζωή και τη δράση της μέσα στις γραμμές της κομμουνιστικής Αριστεράς, όπως είναι η «υπόθεση Πλουμπίδη» και η σκληρή σταλινική περίοδος του ΚΚΕ.

Η σοβαρότητα των καταθέσεών της, σημειώνουν οι υπεύθυνοι του Μουσείου Μπενάκη, «ενισχύεται από το γεγονός ότι η ίδια, υπακούοντας στους ηθικούς - αξιακούς κώδικες της κομμουνιστικής αγωνιστικής παράδοσης, αρνήθηκε να εξαργυρώσει τη μαρτυρία της ή να προβεί σε εύκολες, ευκαιριακές ή υστερόβουλες καταγγελίες. Επέλεξε συνειδητά να δώσει ψύχραιμα και υπεύθυνα, ύστερα από τόσα χρόνια, τη συνολική μαρτυρία της».

Ο πρώτος «Φάκελος», ένα δακτυλόγραφο κείμενο πενήντα δύο σελίδων με τίτλο «Υπόθεση Πλουμπίδη», κατατέθηκε στο Ιδρυμα τον Ιούλιο του 1993. Περιλαμβάνει την ολοκληρωμένη μαρτυρία για την προσωπικότητα, την κομματική δράση, τις ιδέες, τις συγκρούσεις, τη δίκη και το τέλος του αγωνιστή της κομμουνιστικής Αριστεράς. Εχει μεγάλο πολιτικό και ιστορικό ενδιαφέρον να διαβάσουμε τη μαρτυρία της Ελλης Παππά για την «υπόθεση Πλουμπίδη» και για την απόφαση του ΚΚΕ και του Νίκου Ζαχαριάδη να «τορπιλίσουν» τη δραματική προσπάθεια του Πλουμπίδη να αποτρέψει την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη.

Ο δεύτερος «φάκελος» έφτασε στο Μουσείο Μπενάκη τον Ιανουάριο του 1996. Πρόκειται για ένα κείμενο εκατόν οχτώ δακτυλόγραφων σελίδων, στο οποίο η Ελλη Παππά μιλάει εκτενώς για τη δράση της, για κρίσιμες στιγμές της πορείας της, για πρόσωπα και γεγονότα, αναπτύσσοντας με θάρρος τον προβληματισμό της για τη δημιουργία των κομματικών μηχανισμών, τον σταλινισμό και τις συνέπειές του στην ιστορία της ελληνικής Αριστεράς.

Ο Δημήτρης Αρβανιτάκης, υπεύθυνος των εκδόσεων του Μουσείου Μπενάκη, μάς επισήμανε χθες την ιστορική σημασία αυτής της έκδοσης, αν και δεν θέλησε προς το παρόν να σχολιάσει τις μαρτυρίες της Ελλης Παππά, τονίζοντας ότι αυτή τη στιγμή διενεργείται η μελέτη, η έρευνα και ιστορική αξιοποίηση των κειμένων.*

• Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΟΥΖΑΚΗ, Ελευθεροτυπία, Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009

Αποκαλύπτει «τους χαφιέδες του κόμματος»

Ο Νίκος Μπελογιάννης, γιος της Ελλης Παππά και του Νίκου Μπελογιάννη, υπήρξε πιο σαφής, αφού γνώριζε την ύπαρξη των κειμένων και τα είχε φυλλομετρήσει: «Μιλάει ανοιχτά και με στοιχεία για τους πραγματικούς χαφιέδες του κομματικού μηχανισμού, που ήταν συνήθως υψηλόβαθμα στελέχη και άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά», μας είπε. «Υπήρχαν δυο ειδών μυστικοί πράκτορες, οι κρυφοί συνεργάτες της Δεξιάς και τα κομματόσκυλα που εκτελούσαν τις σταλινικές εντολές».

Η μητέρα του πλήρωσε την ανυπακοή της στον κομματικό μηχανισμό με σκληρό και απάνθρωπο τρόπο. «Η μεγάλη αντίδρασή της ξεκίνησε από τη στιγμή που ο Ζαχαριάδης άρχισε να ηγείται αυτού του τερατώδους μηχανισμού, πιστού στα πρότυπα της Ανατολικής Γερμανίας, της Τσεχοσλοβακίας και της Αλβανίας. Ενώ βρισκόταν στη φυλακή ένιωσε και τη βία του κομματικού μηχανισμού: με εντολές του Ζαχαριάδη την απομόνωσαν και οι σύντροφοί της δεν της έλεγαν ούτε καλημέρα. Βίωσε μια δεύτερη φυλακή μέσα στη φυλακή. Παρ' όλα αυτά μέχρι και τη δεκαετία του '80 διατηρούσε την ψευδαίσθηση ότι η Αριστερά θα μπορούσε να πάρει άλλη κατεύθυνση».

Ποιους ενδέχεται να ενοχλήσει η δημοσιοποίηση των μαρτυριών της Ελλης Παππά; Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι κάθετος. «Θα αναστατώσει μόνο το "ανεξάρτητο" κρατίδιο του Περισσού. Και θα αξιοποιηθεί σίγουρα από τους ιστορικούς». [Ελευθεροτυπία, Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009]

«Στην ιεραρχία του ΚΚΕ «ανέβαιναν» οι τυφλοί και τα πτώματα»

Η επιστολή με την οποία η Ελλη Παππά συνόδευσε τη δεύτερη κατάθεσή της στο Μπενάκη με ημερομηνία 27 Δεκεμβρίου 1995

«Οποιος ενδιαφερθεί να διαβάσει αυτό το κείμενο δεν πρέπει να πιστεύει πως θα βρει μιαν αυτοβιογραφία. Αναμφισβήτητα όσα γράφω με αφορούν, αφορούν τη ζωή μου και τις εμπειρίες μου, αλλά περιορίζομαι αυστηρά (όσο μπορούσα και όσο μπόρεσα) σε μια κατηγορία εμπειριών: σε όσες αφορούσαν τη θέση μου στο ΚΚΕ και τις περιπέτειες της αμοιβαίας σχέσης μας.

Δεν ήταν εύκολο να είσαι μέλος του ΚΚΕ στα χρόνια του σταλινισμού - εκτός κι αν επιδίωξή σου ήταν "να ανέβεις" στην κομματική ιεραρχία. Προϋποθέσεις αυτής της ανόδου ήταν, πρώτον, να έχεις αυτή τη φιλοδοξία, δεύτερον, να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά σε όσα στραβά ή απαράδεκτα ή και ύποπτα διαπίστωνες. Με άλλα λόγια, να συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με το ιησουιτικό δόγμα που θύμισε ο Μαρξ, το perinde ac cadaver, αντιδράς όσο και όπως αντιδρά ένα πτώμα σε όσα έβλεπες αν δεν ήσουν εκ κατασκευής τυφλός.

Δεν ήμουν εκ κατασκευής τυφλή, κι αυτό μ' έκανε από πολύ νωρίς να διαπιστώνω πράξεις, παραλείψεις, καταστάσεις, που δεν συμφωνούσαν με την αντίληψή μου για το κομμουνιστικό κίνημα και για το Κόμμα που αναλάμβανε να αναπτύξει αυτό το κίνημα και να το οδηγήσει στη νίκη. Αυτή ήταν η πρώτη ατυχία μου. Η δεύτερη ήταν ότι κάθε φορά που διαπίστωνα κάτι στραβό κι ανάποδο βρισκόμουν σε σύγκρουση με το γενικότερο πνεύμα του Κόμματος, μ' αυτό που συνοπτικά άκουγε στο γενικότατο όρο "κομματικότητα". Μεταφερόμενη στο χώρο του συγκεκριμένου, η "κομματικότητα" δεν σήμαινε παρά την υποταγή "στη γραμμή του Κόμματος", δηλαδή στη γραμμή της καθοδήγησης.

Ηταν πολύ δύσκολο να προσπαθείς να συμβιβάσεις με την "κομματικότητα" τις αντιδράσεις σου για πράγματα -και πρόσωπα- με τα οποία δεν συμφωνούσες. Η λύση ήταν να αποδίδεις σε "αδυναμίες προσώπων" τα στραβά και, κατά τα άλλα, να προσπαθείς να τηρείς πιστά τη "γραμμή" - όσο πιο νέος είσαι τόσο και μεγαλύτερη είναι η ταπεινοφροσύνη με την οποία δέχεσαι ότι δεν είναι δυνατόν να βλέπεις εσύ πράγματα που δεν τα βλέπει η καθοδήγηση. Περιμένεις λοιπόν να ενεργήσει δεόντως και εν καιρώ η καθοδήγηση.

Οσο ωριμάζεις, αρχίζεις να πιστεύεις πως η παρέμβασή σου για πράγματα και καταστάσεις που γνωρίζεις καλά -και από πρώτο χέρι- μπορούν να βοηθήσουν το Κόμμα να αποφύγει τις κακές -έως και ολέθριες- συνέπειες που μπορεί να έχει η κακή του πληροφόρηση, πράγμα όχι σπάνιο και μάλιστα σε συνθήκες παρανομίας και διωγμών. Εκεί αρχίζει η σύγκρουση που εσύ, μέσα στην καλή σου πίστη και στο ότι ενέργησες στα πλαίσια του καταστατικού, δεν μπορούσες να προβλέψεις.

Από κει και πέρα αντιμετωπίζεις ποινές, αντιπαλότητες, εχθρότητες, ακόμη και εμπάθειες και μίση που διαρκούν χρόνια, δεν σβήνουν ούτε όταν οι προειδοποιήσεις σου δικαιώθηκαν και έχουν αρθεί οι "ποινικές" σου διώξεις, ούτε όταν οι σταλινικές μέθοδες έχουν καταδικαστεί και το Κόμμα δέχτηκε την ανάγκη των "ανανεώσεων" - όπως έγινε στη χρουτσοφική περίοδο και στην περίοδο της επανενοποίησης της Αριστεράς, στο τέλος της δεκαετίας του '80.

Σ' αυτές τις εμπειρίες μου στάθηκα, αυτές προσπάθησα να δώσω στο κείμενό μου, που καταθέτω στο Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη με την ελπίδα πως σε κάτι μπορεί να χρησιμεύσει. Η αλλαγή μεθόδων λειτουργίας, λήψης και εφαρμογής των αποφάσεων, ο σεβασμός στους αγωνιστές είναι πλέον στοιχειώδεις ανάγκες για την Αριστερά του τόπου μας, ύστερα κι από τις σκληρές εμπειρίες της κατάρρευσης του "υπαρκτού σοσιαλισμού". Το ζήτημα είναι αν αυτές οι ανάγκες -ή οι ιστορικές αναγκαιότητες- έχουν γίνει κοινή συνείδηση σε όλα τα κομμάτια της Αριστεράς, ιδιαίτερα του κομμουνιστικού κινήματος.

Αυτός είναι και ο λόγος που με παρακίνησε να καταθέσω τις δικές μου μαρτυρίες (για να μην πω και τα μαρτύρια) για όσα (πάντως, όχι όλα) είδα, γνώρισα, έπαθα μέσα στο κίνημα στο οποίο αφιερώσαμε τη ζωή μας - χωρίς ανταλλάγματα και "εξαργυρώσεις".

Ε.Π.

Αθήνα, 27/12/1995»

"Η πλουτοκρατία θέλει νίκη του ΠΑΣΟΚ"!!!

Η γενική γραμματέας της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, μιλώντας σε συγκέντρωση ερευνητών στο "ΕΚΕΦΕ Δημόκριτος" τόνισε ότι "στις 4 του Οκτώβρη θα κριθεί η ετοιμότητα του λαού για αντίσταση στη στρατηγική της Λισσαβόνας και το πρόγραμμα του Αλμούνια" και πρόσθεσε ότι "η πλουτοκρατία θέλει τη νίκη του ΠΑΣΟΚ, αλλά δεν θέλει να κουτσαθεί και πολύ η ΝΔ". "Ο τσακωμός μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ γίνεται ανάμεσα στο πάγωμα των μισθών και τα ψίχουλα των αυξήσεων" δήλωσε χαρακτηριστικά και υπογράμμισε ότι το ΚΚΕ "υποστηρίζει ένα άλλο πεδίο αντιπαράθεσης, την αντεπίθεση από τη σκοπιά της ρήξης με την κυρίαρχη πολιτική".

Το σχετικό ρεπορτάζ από την προεκλογική εκστρατεία της Αλέκας Παπαρήγα, η οποία μιλώντας σε διάφορους εργασιακούς χώρους λέει τόσες μπούρδες που δεν χρειάζεται να τις επαναλάβω. Το μόνο που έχω να πω είναι ότι δεν μπορεί να λέει τόσες χοντράδες όπως ότι "η πλουτοκρατία θέλει νίκη του ΠΑΣΟΚ"!!! Έχει καταντήσει αστεία. Είναι δυνατόν να ψάξει κανείς να βρει επιχειρήματα για να αντικρούσει την κυρία Παπαρήγα; Την λυπόμαστε. Γιατί αν η πλουτοκρατία θέλει το ΠΑΣΟΚ να είναι ο νικητής των εκλογών, τότε πάει να πει ότι ένα ποσοστό της τάξης του 40 και πλέον τοις εκατό του ελληνικού λαού είναι πλουτοκράτες! Οπότε έχει δίκιο... Μήπως, συνεπώς, ο αγώνας της είναι άγονος και δεν υπάρχει περίπτωση να εισακουστεί; Θυμάμαι από τότε που ιδρύθηκε το ΠΑΣΟΚ, ως μοναδικό στόχο μας είχαμε τη Δεξιά και τις παραφυάδες της. Δυστυχώς, η παραδοσιακή αριστερά και οι παραφυάδες της έβαζαν το ΠΑΣΟΚ στο ίδιο τσουβάλι με τη Δεξιά. Παρ' όλα αυτά δεν κάναμε διμέτωπο αγώνα. Ο εχθρός μας είναι η Δεξιά. Το πρόβλημα με την παραδοσιακή αριστερά είναι ότι έχει ηγέτες ανόητους, που δεν μπορούν να δουν το συμφέρον του τόπου. Τους ενδιαφέρει το κομματικό συμφέρον. Έχουν τους οπαδούς τους σε καθημερινή γυμναστική για να μη τους ξεφύγουν και τραβήξουν κατά το ΠΑΣΟΚ. Σήμερα όμως είναι φανερό τοις πάσι ότι οι πολίτες, σε όποια πολιτική παράταξη και αν ανήκουν, βλέπουν ότι η Νέα Δημοκρατία έχει σμπαραλιάσει το κράτος και την ελληνική κοινωνία. Για να βγούμε από το αδιέξοδο, ένας τρόπος μονάχα υπάρχει κι αυτός είναι να στηριχθεί το ΠΑΣΟΚ στις εθνικές εκλογές κι ας κρατήσεις τις όποιες ενστάσεις του. Φαίνεται ότι μόνον το ΠΑΣΟΚ και ο Γιώργος Παπανδρέου έχουν τη δύναμη να βγάλουν τη χώρα από το χάος που την οδήγησε ο ανίκανος και ανεύθυνος Καραμανλής και η παράταξή του. Βέβαια, αυτά για την κυρία Παπαρήγα είναι ψιλά γράμματα. Το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να κρατήσει τις δυνάμεις του κόμματός της που φυλλορροεί, όπως και η Νέα Δημοκρατία. Θα τα καταφέρει;

ΑΚΡΙΒΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΔΙΑΦΘΟΡΑ, ΑΛΛΑ Η ΝΔ… ΠΡΩΤΗ!

ΜΠΟΡΕΙ να είναι ανεπαίσθητες οι μεταβολές στη δύναμη των κομμάτων, έτσι όπως καταγράφονται στη νέα δημοσκόπηση (της εταιρείας «Marc» για το «Εθνος») που δημοσιοποιήθηκε, όμως εκείνο που παρατηρεί κανείς είναι η έκρηξη δυσαρέσκειας για τα προβλήματα της καθημερινότητας, στα οποία η κυβέρνηση παίρνει πολύ αρνητικό βαθμό

Στη δημοσκόπηση αυτή η Ν.Δ. προηγείται με 31,6% (έναντι 31% στη δημοσκόπηση της ίδιας εταιρείας τον Φεβρουάριο) και το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί με 29% (28,3%). Ο Συνασπισμός είναι στο 15,6% παρουσιάζοντας πτώση 0,6%, ενώ το ΚΚΕ και ο ΛΑΟΣ παραμένουν στα ίδια: 7,2% και 3,6% αντίστοιχα.

Οι ερωτηθέντες εκφράζουν δυσαρέσκεια για την κυβερνητική πολιτική στο θέμα της ακρίβειας (91%), της ανεργίας (86%), της διαφθοράς (85%) κ.ά. Πάντως, το 83,6% εκφράζει δυσαρέσκεια και για τη δραστηριότητα του ΠΑΣΟΚ. Μάλιστα το 53,4% θεωρεί ότι αν αυτό ήταν στην κυβέρνηση, τα πράγματα θα ήταν ίδια και το 24,2% ότι θα ήταν χειρότερα. Το μοναδικό ενθαρρυντικό είναι ότι το 42,4% εκφράζει την επιθυμία να βγει το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα στις επόμενες εκλογές έναντι 37,1% που προτιμά να βγει η Ν.Δ.

Το 48,9% θέλει να ενισχυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Σχεδόν μοιρασμένες μεταξύ κυβέρνησης συνεργασίας (50,3%) και αυτοδύναμης κυβέρνησης (48,3%) είναι οι απαντήσεις των ερωτηθέντων.