Ο τύπος της ωραιότητας, της ομορφιάς, αλλάζει, όχι όμως η αξίωση για ομορφιά.

Είμαστε άνθρωποι! Και λοιπόν; Πιο εγωιστικό ζώο από τον άνθρωπο δεν υπάρχει. Δεν βλέπει πέρα από τη μύτη του, μήτε πάνω από το χαμηλό επίπεδο του εαυτού του. Καλλωπίζει με λόγια, με θεαματικές χειρονομίες, το συμφέρον του.

Για τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη...

Η αγάπη μου για τους αρχαίους υπήρχε πάντοτε - από τα μαθητικά μου χρόνια. Γι' αυτό και τέλειωσα το κλασικό λύκειο. Δεν έμενα μονάχα σε όσα διδασκόμασταν. Προχωρούσα ακόμα παραπέρα. Ήταν ένας κόσμος που έπρεπε να εξερευνήσω για να νιώσω ότι σπουδάζω. Μ' άρεσαν τα αρχαία δράματα όλων των συγγραφέων. Μ' άρεσε ν' ασχολούμαι και με τον Πλάτωνα. Δεν μπορω να πω ότι τα καταλάβαινα όλα. Όμως μαγευόμουν να διαβάζω το αρχαίο κείμενο και με τη βοήθεια της μετάφρασης πάλευα να νιώσω τη σκέψη του.

Παιδιάστικο το ερώτημα περί Θεού...

ΕΠΕΙΔΗ συμβαίνουν σημεία και τέρατα στην καθημερινή μας ζωή, νιώθουμε την ανάγκη να στρέψουμε το βλέμμα και το νου στο άπειρο και ν' αναρωτηθούμε αν υπάρχει Θεός! Βασανιζόμαστε από συνανθρώπους, από τα δεσμά του κράτους και τους νόμους, από τα καιρικά φαινόμενα... Θα θέλαμε φυσικά να υπάρχει κάποια δύναμη, να μας ακούσει και να βάλει τάξη στην ακαταστασία της γης και του σύμπαντος.

Οι ξεπεσμένοι Έλληνες...

ΜΙΑ ΛΟΞΗ ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ γλίστρησε αργά από τη θύρα μέσα στο δωμάτιο, χαϊδεύοντας το πολύχρωμο ψηφιδωτό του δαπέδου και θερμαίνοντας διαδοχικά τις κοκκινωπές σάρκες του σκοτεινού τραγίσιου θεού, τις λευκότερες κνήμες μιας κοντινής νύμφης και τα πράσινα διακοσμητικά μοτίβα που τους τριγύριζαν. Σε λίγο σκαρφάλωσε το σκαλιστό πόδι του τραπεζιού και πλαγιοδρόμησε κατά τους ώμους του άντρα που καθόταν και διάβαζε ανέμελος, με τη ράχη γυρισμένη στη θύρα και στο φως της. Από κει προχώρησε κι άγγιξε το σωρό παπύρους που γέμιζαν ακατάστατα το τραπέζι, καθώς ο μελετητής τους συμβουλευόταν κάθε τόσο κρατώντας σημειώσεις.

Ζούμε μια περιπέτεια που δεν έχει προηγούμενό της...

ΔΕΝ ΞΕΡΩ αν μπορούμε να μετρήσουμε ένα οποιοδήποτε πρόβλημα του καιρού μας με τα μέτρα που ίσχυαν ίσαμε χτες. Η εποχή μας είναι μια κινούμενη άμμος. Κάτι επιδεινώνεται σταθερά. Νομίζω ότι είναι πλάνη να πιστεύουμε στο προηγούμενο της Ιστορίας, ότι δηλαδή ζούμε σ' ένα νέο κύκλο πολιτισμού που έχει τις αναλογίες του στα περασμένα.

Μπουκάλι με γράμμα στο τρικυμισμένο πέλαγος...

ΓΡΑΦΩ, γράφεις, γράφει... Όλοι γράφουν! Όλοι είναι δημοσιογράφοι, συγγραφείς, γιατροί, δικηγόροι, πολιτικοί, οικονομολόγοι... Όλοι έχουν συνταγές σωτηρίας. Είναι ν' απορεί κανείς πώς ενώ υπάρχουν τόσοι πολλοί κοσμοδιορθωτές, ο κόσμος πάει από το κακό στο χειρότερο!

Βλέπουμε όμως ότι έχουμε να κάνουμε με ένα κοινωνικό σώμα που έχει μεταβληθεί σε νευρόσπαστο και ζει στην παραζάλη. Σα να έχει χαθεί ο μπούσουλας. Αυτό το κοινωνικό σώμα μοιάζει μ' εκείνον που πνίγεται και παλεύει να πιαστεί από τα μαλλιά του. Υπάρχει σύγχυση φρενών, πολλή ασυναρτησία, πνευματικός νεοπλουτισμός, παιδιάστικη ξιππασιά, άρπαξε να φας και κλέψε να 'χεις. Κάπως έτσι.

Την ανθρωπότητα την αποτελούν περισσότεροι νεκροί παρά ζωντανοί...

ΣΠΑΝΙΑ συλλογιζόμαστε πως κάθε ατομική μας κρίση εκφράζει την κρλιση μιας ατέλειωτης σειράς νεκρών, που μας άνοιξαν το δρόμο και που αναπνέουν μέσα μας. Με την έννοια τούτη περίπου έλεγε ο Αύγουστος Κοντ ότι την ανθρωπότητα την αποτελούν περισσότεροι νεκροί παρά ζωντανοί.

Όταν διαλέγω μια στάση απέναντι σ' ένα γεγονός, όταν αντιδρώ απέναντί του συνειδητά ή ασύνειδα, πολύ περισσότερο όταν προσδιορίζω τη μελλοντική μου συμπεριφορά  στη ζωή,  κι ακόμα περισσότερο όταν αναδιπλώνομαι κι αποφαίνομαι ότι είμαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, δηλαδή ότι θα γκρίνω ή ότι θ' απορρίψω, βάζω σε κίνηση το ηθικό σύστημα ενός ολόκληρου πολιτισμού που προϋπάρχει, που τον περιέχω και που με περιέχει.

ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ!!!!!

Τελικά αυτή η δυτική καταναλωτική κοινωνία τα έχει καταφέρει να δημιουργεί πάμπολλες ανάγκες στον άνθρωπο, όλο και περισσότερες ανάγκες, γιατί αυτές τροφοδοτούν το «παραγωγικό» κεφάλαιο. Όμως όλες αυτές οι ανάγκες είναι του ίδιου ουσιαστικά τύπου ή κάλλιο του ίδιου ποιού [είναι λίγο δύσχρηστος αυτός ο τύπος αλλά μάλλον αποδίδει…]. Την εξωστρέφεια  έχουν κοινό τους στόχο και γνώρισμα.

Ο ιδανικός πελάτης για την κοινωνία της αφθονίας θα ήταν ένα ανθρωπόμορφο ον, επιμελέστατα αδειασμένο από κάθε περιεχόμενο. Και τότε θα χρειαζόταν όλο και πιο πολλές  εξωτερικές εντυπώσεις να εισβάλουν μέσα του με ορμή, με πάταγο, για να του δίνουν την εντύπωση πως κάποτε θα τον γεμίσουν. Ο μύθος του πίθου των Δαναΐδων είναι προφητικός, αλλά κακά ερμηνευμένος.

Είμαστε σαν τα παγιδευμένα ζώα!!!!

• Ο κόσμος έχει γεμίσει επηρμένους ανθρώπους!!!

Ολοι χειρίζονται με άνεση τα πιο μεγάλα, περίπλοκα, κρίσιμα ζητήματα της κοινωνίας: πολιτικά, οικονομικά, εκπαιδευτικά, αθλητικά...
Ώρες-ώρες νιώθει κανείς μιαν απέραντη και συγκινητική στοργή για όλους αυτούς τους δοκησίσοφους, αλλά υπάρχουν και κάποιες στιγμές που βλέπει ότι έχει χαθεί ο ΑΥΤΟΕΛΕΓΧΟΣ!!!
Είναι και κάποιοι που συχνά βγάζουν περίπατο τις πληγές τους και τις πηγαίνουν να λιαστούν  κάτω από άλλους ουρανούς.
Όλοι έχουν κάποια δικαιολογία.
Είναι όμως αλήθεια ότι τούτη η κοινωνία μαστίζεται τα τελευταία χρόνια από την εξαπολυμένη μέχρι και το ιδιωτικό ακόμα επίπεδο βία...

• Καταρχήν είναι το κράτος που ασκεί βία παντού όπου βρίσκει... τρύπες.

Περάσαμε ένα καλοκαίρι φορτισμένο με αφύσικες καταιγίδες και το φθινόπωρο μπήκε με μια δίχως προηγούμενο σεισμική αγωνία...
Πού πάμε;
Και αγωνιώ κι εγώ όπως όλοι γιατί γιατί η σκεπή και τα θεμέλια της προγονικής μας εστίας κλονίζονται.
Μπορεί και να μείνουμε άστεγοι!!!
Διάβασα ότι στην Ουγγαρία και οι άστεγοι θα πληρώνουν στο κράτος...
Σε λίγο οι κοινωνίες θα τιναχτούν στον αέρα.

• Το μεγαλείο των ανθρώπων είναι η απροσμέτρητη βλακεία τους.

Οι δυο μεγάλες επαναστάσεις που συγκλόνισαν την Ευρώπη ήσαν η Γαλλική το 1789 και η Ρωσική το 1917.
Υπήρξαν στο μεταξύ διάφορα επεισόδια -κυρίως πολεμικά και εμφυλιοπολεμικά.
Μήπως ήρθε η εποχή για να υπάρξει ένας άνευ προηγουμένου κλονισμός στις κοινωνίες μας για ν' αλλάξει ρότα η Ευρώπη;;;
Σκέψεις εν βρασμώ ψυχής, ανάκατες...

Υπάρχει πρόβλημα πάντως και στη δική μας κοινωνία και μάλιστα πολύ έντονο.
Πρόβλημα επικοινωνίας, συνεννόησης, διότι υπάρχει απελπισμός, αλληλοεκμηδένιση, κάποιοι πιστεύουν ότι ζούμε σ' ένα κόσμο αδειανό δίχως νόημα, αφού το κακό κυριαρχεί και δεν υπάρχουν κυρώσεις, τιμωρία, δικαιοσύνη.
Τελικά έχω την εντύπωση ότι είμαστε σαν τα παγιδευμένα ζώα...

Ένας λαός ευνουχισμένος, έρμαιο στις ορέξεις των «κερδοσκόπων»!

Με αφορμή μια συζήτηση με δυο παλιούς φίλους, που είναι Δεξιοί και δεν θέλουν να το παραδεχτούν, αλλά ψηφίζουν πάντα Δεξιά… Άπειρες φορές έχουμε κάνει συζητήσεις, αλλά… στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα! «Εμπνέονται» πάντα από τα φραστικά πυροτεχνήματα κάποιων πολιτικών δημοκόπων. Έχω διαπιστώσει για μυριοστή φορά το χθαμαλό επίπεδο της πολιτικής αγωγής μας. Και φυσικά το επίπεδο της πολιτικής αγωγής και η αρετή της πολιτικής ζωής δεν αναστηλώνονται με συλλαλητήρια υπέρ της αρετής!

Στη χαμηλή πολιτική και πολιτιστική στάθμη των μαζών βασίζονται και βρίσκουν την ευημερία τους οι πολιτικοί τυχοδιώκτες, οι οποίοι στην πραγματικότητα με τη δράση τους συσκοτίζουν τα προβλήματα και επιβάλλουν μεθοδικά τις δικές τους έγνοιες. Ο λαός θαμπώνεται από την πρόσοψη και αργά αλλά σταθερά η σκέψη ευνουχίζεται.

Οι παραποιημένες ειδήσεις επηρεάζουν σε μέγιστο βαθμό τους ιδεολογικούς και πολιτικούς προσανατολισμούς των καθημερινών ανθρώπων, οι οποίοι όταν δεν μπορούν να είναι (και δεν μπορεί να είναι…) φιλοσοφικά καταρτισμένοι και θεωρητικά αυτοδύναμοι, γίνονται αφελή θύματα της πολιτικής απάτης. Η ιδεολογική αποσκευή της πλειοψηφίας των ψηφοφόρων είναι, κατά μέγιστο ποσοστό, μηδαμινή. Επιζητούν και ικανοποιούνται με τα έτοιμα και εύηχα σχήματα. Και τρέμουν την «καθυστέρηση», ή ό,τι πιστεύουν ως «καθυστέρηση», στο να δεχθούν ό,τι τους προτείνεται στιλπνό και ριζοτομικό. Ποιες ρίζες κόβονται, δεν τους ενδιαφέρει και πολύ. Διότι δεν έχουν την ικανότητα να διακρίνουν το βάθος της ρίζας… Αλλά το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι «προσχωρούν» χωρίς να πιστεύουν. Γιατί η πίστη προϋποθέτει εσωτερική ταλαιπωρία και δυνατότητα ελέγχου των ιδεών. Έτσι στρατεύονται κι έχουν την ψευδαίσθηση ότι γίνονται «ζώα πολιτικά», ενώ είναι απλώς άβουλα ζωντανά.

Ο λαός, λοιπόν, έχει μπει για τα καλά και χωρίς να το έχει συνειδητοποιήσει σ’ ένα ακάθαρτο παζάρι όπου έχει πέραση η εξαπάτηση, και το αλισβερίσι των ιδεών. Καταχρηστικά χρησιμοποιώ τη λέξη «ιδέες», διότι στην πραγματικότητα πρόκειται για πραμάτεια που διαφημίζεται κι αυτή με τα μπακάλικα μέσα της αγοράς.

Δεν είμαι βέβαιος αν τα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα έχουν ασκήσει εξυγιαντική επίδραση στην πολιτική και στους πολιτικούς, ώστε αυτοί να είναι περισσότερο υπεύθυνοι για να καταστήσουν το δημόσιο βίο της χώρας περισσότερο ορθολογικό…

Αλλά και οι πολιτικοί και οι μάζες σήμερα, σαν τους τυφλούς του Μπρέγκελ πάνε στο γκρεμό!

Οι βρικόλακες και η φάτνη της εξουσίας

Το μέγα κέρδος από την εθνική αυτή περιπέτεια θα είναι αναμφίβολα η πολιτική και ηθική συνειδητοποίηση του λαού μας. Είναι βέβαιο ότι αυτό θα συμβεί - αργά ή γρήγορα. Κι αυτό διότι σιγά-σιγά έχουν αρχίσει να γίνονται φανεροί οι σκοποί όλων εκείνων που απεγνωσμένα πάλεψαν -κι ακόμη μάχονται σθεναρά- να εξοβελίσουν από την πολιτική ζωή του τόπου τον Γιώργο Παπανδρέου. Η Δεξιά από τη δική της πλευρά αγωνιζόταν και αγωνίζεται να ξαναμπεί από ανεύθυνο παράθυρο στη φάτνη της εξουσίας, που η πόρτα της της είχε κλειστεί από την υπεύθυνη λαϊκή θέληση. 

Η σημερινή κατάσταση έχει ασφαλώς πολλές ομοιότητες με παλιότερες περιόδους του εθνικού βίου. Βέβαια, στις μέρες μας ολέθριο ρόλο παίζουν τα μέσα ενημέρωσης και οι διατεταγμένοι δημοσιογράφοι που με το ψεύδος και την επάτη επιχειρούν να ερμηνεύσουν γεγονόταν, να κατασκευάσουν ειδήσεις και να χαλκεύσουν μύθους. Φυσικά επειδή η εποχή μας είναι "ηλεκτρονική" και γνώρισμά της είναι η ταχύτητα, δεν καθυστερεί και η διάψευση των ισχυρισμών τους. 

Αλλά όπως λέει και μια αραβική ρήση, όταν πετάξεις λάσπη σ' έναν τοίχο, η λάσπη θα πέσει αλλά ο τοίχος θα λερωθεί! Είναι εξωφρενικό το πόση λάσπη έχουν πετάξει στον Παπανδρέου! Κι αν παρακολουθήσει κανείς με προσοχή τα όσα έχει πει ο Παπανδρέου και πώς έχει πολιτευτεί, θα διαπιστώσει μια συνέπεια λόγων και έργων. Ίσως αυτό να ακούγεται υπερβολικό, αλλά έτσι είναι. Δεν παραγνωρίζω κάποια λάθη και παραλείψεις.  Αλλά η προσπάθεια ορισμένων κύκλων και προσώπων να τον εξουθενώσουν θα αποδειχθεί ότι τελικά δεν στόχευε αυτόν αλλά την καρδιά του έθνους και της δημοκρατίας. 

Η οικονομική ολιγαρχία αποδεικνύεται πολύ ισχυρή και είναι εύκολο να συμμαχεί με τους βρικόλακες του μίσους και του διχασμού. Τι βλέπουμε σήμερα στη χώρα μας; Εναν λαό τεμαχισμένο, συνειδήσεις διαλυμένες, την απαισιοδοξία στα πρόσωπα των απλών ανθρώπων, την αδυναμία τους να εμπιστευτούν τους πολιτικούς, την απομόνωσή τους στο καβούκι τους, τη διολίσθηση σε μια κοινωνία που αφομοιώνει εύκολα το κίβδηλο. Κάποιοι θα πουν ότι υπάρχει λειψανδρία σε ηγετικές μορφές που θα μπορούσαν να γίνουν πυρήνες προωθητικοί των συνειδήσεων! Ίσως. 

Ωστόσο, περισσότερο νιώθω όχι τη λειψανδρία αλλά την κατάρρευση της εμπιστοσύνης για τις αξίες που συνηθίσαμε να συντηρούμε πκαι τις οποίες πιστέψαμε ως άρτιες και μονολιθικές. Και μέσα σ' αυτό το χαλασμό και την αναρχία των μεταξιώσεων, απαιτείται πολλή δύναμη  για να συντηρηθούν κάποια ορόσημα. Ναι, με γεμίζει θλίψη το γεγονός ότι η κοινωνία μας είναι ανθρωποφαγική. Μ' ενοχλεί ότι κυριαρχεί ο πολιτικός καιροσκοπισμός ατόμων και ομάδων. Στενοχωριέμαι όταν κάποοιοι φίλοι μου θίγουν την εμμονή μου στην υπεράσπιση του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν είναι η εμμονή μου στο πρόσωπο του Παπανδρέου, αλλά σε μια στάση ζωής, σε κάποιες αξίες των οποίων φορέας είναι ο Γιώργος. Δεν δίνω διαστάσεις μεγαλύτερες από τις πραγματικές. 

Έχω την πεποίθηση ότι οι πολιτικοί μας πρέπει, αλλά δεν ξέρω αν μπορούν, να συμβάλουν και να ποδηγετήσουν για την οικοδόμηση μιας νέας εθνικής συνείδησης που θα είναι ικανή να ανταποκριθεί στις αξιώσεις που διεκδικεί από τους πολίτες  η νέα κοσμογονική εποχή μας. Ο Παπανδρέου κινείται, πιστεύω, προς αυτή την κατεύθυνση. Και φυσικά δεν είναι σε θέση να τον ανακόψει κανένας Χρυσοχοϊδης και πολύ περισσότερο οι άλλοτε σύντροφοι στο χώρο του ΠΑΣΟΚ που ζήλωσασν δόξα αρχηγού (δεν υπάρχει λόγος ν' αναφέρω τα ονόματά τους). Επιπλέον, δεν μπορούν να ανακόψουν τις εξελίξεις εκείνοι οι άνθρωποι του επιχειρηματικού και εκδοτικού κατεστημένου με τα δημοσιογραφικά τσιράκια τους, όλοι αυτοί οι κρυπτοήρωες που επιδίδονται με την ευστροφία του αιλουροειδούς στο πλασάρισμα κίβδηλων αξιών. Απλώς είναι η συγκυρία. Θα περάσει. Γιατί εγώ πιστεύω στην πολιτική και ηθική συνειδητοποίηση του λαού μας.

Πάντως είτε προβάλω τη δική μου αισιοδοξία ή απαισιοδοξία, οι εξελίξεις είναι αναπότρεπτες. Εύχομαι να είναι ευνοϊκές και για το συμφέρον του λαού και του τόπου.

Ποιοι ζητούν την "αποστρατεία" του Γιώργου Παπανδρέου;

«Είναι η Ελλάδα χώρα της Ευρώπης;» ρωτούσε πριν λίγες μέρες με ειρωνεία ο Monde. Η γαλλική εφημερίδα έγραφε ότι είμαστε λιγότερο Ευρωπαίοι από όσο φαινόμαστε! Από την ημέρα εκείνη παρακολουθώ -στο μέτρο που μπορώ- τα ελληνικά ΜΜΕ μη τυχόν και δω αντίδραση κάποιου Έλληνα! Δυστυχώς τηρούν άπαντες σιγήν ιχθύος σα να αποδέχονται αυτά που μας καταλογίζουν οι Γάλλοι. Οι πολιτικοί είναι χαμένοι στα μικροκομματικά τους, οι κοινωνιολόγοι και γενικώς διανοούμενοι ομφαλοσκοπούν και όσοι βγαίνουν στα τηλεοπτικά παράθυρα φλυαρούν χωρίς να καταλαβαίνει κανείς τι λένε ή τι επιθυμούν. 

Το μόνο για το οποίο ενδιαφέρονται είναι να αποκαθηλώσουν τον Παπανδρέου και αν είναι δυνατόν να τον κρεμάσουν στην πλατεία Συντάγματος για να πληρώσει για τις αμαρτίες των δεκαετιών που πέρασαν και για να βγάλουν από πάνω τους το "μίασμα" οι πολιτικοί όλων των παρατάξεων. Όλοι ζητούν ένα εξιλαστήριο θύμα για να ξαναβγούν στο προσκήνιο, προβάλλοντας ποικίλα άλλοθι. Απαξάπαντες (υπάρχουν εξαιρέσεις που θα πρέπει να "μιλήσουν" χωρίς φόβο αλλά με πάθος), βλέπουν τον εαυτό τους στις μελλοντικές εξελίξεις, στους νέους πολιτικούς σχηματισμούς. 

Κανείς δεν κάνει την αυτοκριτική του και μετά να πάει στο σπίτι του. Ζητούν την απομάκρυνση του Παπανδρέου με διάφορα λεκτικά σχήματα είτε γιατί δεν κατάλαβαν ποτέ τι έκανε ο Παπανδρέου στα δυο τελευταία χρόνια είτε φοβούνται είτε γιατί δεν έχουν καταλάβει την εποχή τους. Να φύγει ο Παπανδρέου και να μείνει η Διαμαντοπούλου; Για ποιο λόγο να μείνει η Διαμαντοπούλου και να φύγει ο Παπανδρέου;  Στα 26 της έγινε Νομάρχης Καστοριάς και έκτοτε ανέλαβε το ένα μετά το άλλα τα κομματικά και κυβερνητικά αξιώματα - ακόμα και Επίτροπος στην ΕΕ. 

Θ' αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο επαίρεται η Αννα Διαμαντοπούλου - δηλαδή, ποια είναι η προσφορά της; Μήπως η πρότασή της να γίνει και η αγγλική γλώσσα επίσημη γλώσσα; Ο Κώστας Σκανδαλίδης για ποιο λόγο διαμαρτύρεται; Έχει φάει τα αξιώματα με το κουτάλι. Γραμματέας του Κινήματος, υφυπουργός, υπουργός, κουμπάρος με τον Ανδρέα και την Μιμή... Τι άλλο πια; Ο Λοβέρδος δεν ήταν που πρωτοστατούσε στην ίδρυση νομικής σχολής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο; Δεν του έφτανε η Νομική του Καποδιστριακού!

Ο Χρυσοχοϊδης που δειλιάζει να μιλήσει ευθέως μήπως μπορεί να είναι πιο σαφής; Μας φτάνει η αποτυχημένη θητεία του ως γραμματέας του Κινήματος.

Ο Βενιζέλος μήπως δεν τιμήθηκε με υπουργικά αξιώματα;;; 

Όλοι αυτοί, λοιπόν και κάποιοι άλλοι, πιστεύουν ότι έχουν το δικαίωμα να ζητούν την κεφαλήν επί πίνακι του Παπανδρέου που τους έδωσε πλήρη ελευθερία και αυτοί κοιτούσαν την προσωπική πολιτική τους επιβίωση και διαδρομή; Ποιο είναι το "τραγικό λάθος" του Παπανδρέου;;; Το "δημοψήφισμα";;; Μα, δημοψήφισμα δεν έγινε. Πάει και τέλειωσε. Θα πληρώσει για κάτι που δεν έγινε; Τι λογική είναι αυτή; Ο Παπανδρέου ξεκαθάρισε τη θέση του γι' αυτό στη Βουλή: 

"Ακούσαμε και το παράδοξο, ότι δήθεν εγώ έθεσα σε κίνδυνο τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου. Σαν να μην κινδύνευε πριν, όταν αμφισβητούταν από παντού. Είναι πάντως καλό για την πατρίδα, ότι ανησύχησαν για τη συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου κάποιοι, που υποτιμούσαν αρχικά τη σημασία της.

 Όχι, δεν αποφάσισα ξαφνικά να θέσω σε κίνδυνο αυτό, για το οποίο εγώ πάλεψα τόσο πολύ, επί τόσους μήνες. Μια συμφωνία καθοριστική για το μέλλον της χώρας, μια συμφωνία που αποτελεί την δικαίωση τόσων κόπων και θυσιών των Ελλήνων πολιτών. Το αντίθετο, όπως όλοι βλέπουμε τελικά, αυτή η συμφωνία είναι σήμερα πιο ασφαλής από ποτέ, αποτελεί βασικό προγραμματικό πλαίσιο μιας Κυβέρνησης συνεργασίας, που στηρίζεται από την συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής. Και η πρόταση για δημοψήφισμα, εάν συνέβαλε ακριβώς σ' αυτή την εξέλιξη, καλώς έγινε.

Μια θετική έκβαση ενός δημοψηφίσματος θα αποτελούσε και την πιο ουσιαστική εγγύηση - υπογραφή, όχι Αρχηγών κομμάτων, αλλά υπογραφή του Ελληνικού λαού, για το τι ήθελε και πώς θα όριζε την δική του τύχη και το δικό του μέλλον. Εάν κάτι φόβισε τους εταίρους μας, αυτό ήταν πιθανώς ο φόβος για την απόφαση του Ελληνικού λαού..."

Είμαι οργισμένος!

Εχω την εντύπωση ότι όσο πλησιάζουμε προς το τέλος (;;;)  της θητείας της κυβέρνησης Παπαδήμου κι όσο οι κομματικές διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ θα εντείνονται, τόσο θα πληθαίνουν και τα αρνητικά για τον Γιώργο δημοσιεύματα (δημοσκοπήσεις, κριτική κ.λπ.) Να υπενθυμίσω το κατάπτυστο πρωτοσέλιδο του "Βήματος", που καλούσε τον Παπανδρέου να παραιτηθεί. Βέβαια, τώρα τα πράγματα είναι χειρότερα διότι το κλίμα που έχουν δημιουργήσει οι διάφοροι πληρωμένοι κονδυλοφόροι και τα διατεταγμένα μέσα ενημέρωσης, κάνουν πολύ δύσκολο το έργο της ανασυγκρότησης. 

Δυστυχώς είναι και οι "εσωτερικοί" εχθροί που συνεπικουρούν στο έργο της πολεμικής κατά του Παπανδρέου. Ολοι μας ξέρουμε ποιοι είναι. Ομως, ας περιμένουμε. Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι επιχείρησαν να καρπωθούν αγώνες που δεν τους ανήκουν, προσπάθειες απέναντι στις οποίες έμειναν με πείσμα αρνητές, βιρτουόζοι της δυσφήμησης και του διασυρμού, στιλβωτές στις περιόδους της δειλίας ή της καιροσκόπου αναμονής, στιλβωτές στην εποχή της άνετης και επικερδούς υμνολογίας. 

Μόλις είδαν τον Παπανδρέου στριμωγμένο ύψωσαν το μικρό ανάστημά τους. Και -επαναλαμβάνω- τους γνωρίζουμε ποιοι είναι. Το φαινόμενο δεν προσφέρεται καν σε ψυχολογική ανάλυση. Είναι τυπική περίπτωση που επαναλαμβάνεται κάθε φορά που ανοίγει ο στίβος για τις σαλταδόρικες εξορμήσεις εκείνων που σκούνται για του είδους αυτού τα αθλήματα. Και δεν ανήκουν μόνο στην κατηγορία των δημόσιων θεαμάτων.

Υπάρχουν και επιδείξεις ιδιωτικές (démonstrations privées), στο σπιτάκι τους ή στις σπιταρώνες τους, μπροστά στον καθρέφτη, όπου θα μπορούν να τις απολαμβάνουν. Δεν αρνούμαι ότι στη δημοκρατία είναι θεμιτό και νόμιμο όλοι να έχουν φιλοδοξίες. Αλλά, να έχουν τις προϋποθέσεις. Να έχουν τοι πάθος και την ειλικρίνεια. Αλλά οι καρδιές τους (μιλώ γι' αυτούς τους οποίους καλά γνωρίζουμε) είναι πολύ στενές για να χωρέσουν και τα δυο. Εξάλλου, το πάθος φοβάμαι πως είναι μονάχα για την εξουσία. Οσο για την ειλικρίνεια, αυτή έχει πάει περίπατο. Θα επανέλθω στους "εσωτερικούς" εχθρούς.

Υπάρχουν και οι κήνσορες των ΜΜΕ οι οποίοι καθημερινά, με την ξεγνοιασιά των αρλεκίνων στο παλκοσένικο της πιο ασύδοτης δημοσιογραφίας, αναλώνονται στο έργο της καταστροφής της εικόνας του Παπανδρέου. Είναι οι κρυπτοήρωες που κινούνται ανάμεσά μας με την πόζα των θεσμοθετών της δημοκρατίας και της αρετής, πιστεύοντας ότι ήρθε η ώρα να δείξουν τον... ανδρισμό τους. Αλλά ο ανδρισμός έχει εκλείψει προ πολλού από την πολιτική ζωή του τόπου.Και για να κλείσω τούτο το σημείωμα, απευθύνομαι στον Παπανδρέου: ΜΗΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙΤΕ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ!

Πίσω από τις γραμμές των δημοσκοπήσεων

Είναι φανερό ότι σήμερα υπάρχει ρευστότητα και ηθικών αλλά και πολιτικών κριτηρίων. Η γενική φυσιογνωμία της πολιτικής έκφρασης προδίδει ένα χαρακτήρα έξαλλης αναζήτησης, με διάσπαρτες τάσεις, που αδυνατούν να συγκροτήσουν ενιαίο κορμό, ενώ μέσα σ' αυτές τις ίδιες τάσεις αλληλοσυγκρούονται τα πιο ετερόκλητα και αντιφατικά στοιχεία. Μέσα στην τόση σύγχυση, είναι δύσκολο έως αδύνατο να ανιχνεύσει κανένας κάποια έφεση ανανέωσης.

Είναι όμως εύκολο να διαπιστώσει την ασυναρτησία, αλλά και την ολοκληρωτική απουσία πειθαρχίας προς ένα ριζοτομικό πολιτικό ιδεώδες. Ωστόσο, μπορεί κανείς να εξηγήσει την τόση ασυδοσία και την αδυναμία προσανατολισμού. Σε όλους ενυπάρχει η συνείδηση της ανατροπής της παλιάς ισορροπίας, αλλά δεν έχει καν διατυπωθεί το αίτημα για μια νέα ισορροπία. Ιδιαίτερα οι νέες γενιές ζουν τη σύγχυση και την πιστεύουν ως καθεστώς!

Αναρωτιέμαι αν οι νέοι άνθρωποι έχουν συλλάβει την ουσία αυτής της σύγχυσης και τη μεταβατικότητα που χαρακτηρίζει την εποχή μας. Η εμμονή σε κάποιους χαρακτηρισμούς για τον απελθόντα πρωθυπουργό, τον Γιώργο Παπανδρέου, απλώς αποδεικνύει ότι υπάρχει μια γιγαντιαία επιχείρηση απατηλής συγκάλυψης της πραγματικότητας και συγχρόνως αλλοίωσης των λέξεων και των εννοιών των λέξεων.

Το κατεστημένο έχει καταφέρει με τη σύγχυση που προκαλεί να εξαπατά τους πολίτες. Εφαρμόζοντας την τακτική του οδοστρωτήρα, εξομοιώνει τους πάντες και επηρεάζει αποτελεσματικά (ως προς τους σκοπούς που επιδιώκει) τους πολίτες. Κι έτσι μέσα στον αλαλαγμό είναι δύσκολο έως αδύνατο οι πολίτες ν' ακούσουν τον ήχο της ψυχής τους.

Προσπαθώντας να "διαβάσω" πίσω από τις γραμμές τ' αποτελέσματα των δημοσκοπικών ερευνών, μ' έπιασε μια μελαγχολία. Καταρχήν δεν πιστεύω στην "αλήθεια" τους. Αλλά από κει και πέρα υπάρχουν κάποια στοιχεία που μου δημιουργούν απελπισία. Είναι δυνατό να πιστέψω ότι (σύμφωνα με πρόσφατη δημοσκόπηση) το ποσοστό των πολιτών που υποστηρίζουν το ΠΑΣΟΚ έχει φτάσει στο 11%;;;; Δηλαδή, αυτοί οι αλχημιστές κάπου θα πρέπει να σταματούν! Γιατί μετά αρχίζει η φαρσοκωμωδία...

Ο πολιτικός Γιώργος Παπανδρέου

"Δεν με αφορά το πολιτικό μέλλον του κυρίου Παπανδρέου. Εχει τελειώσει ο Παπανδρέου...", κραυγάζει ο Γιώργος Παπαδάκης από τον Αντέννα. Προφανώς δεν έχει καταλάβει ότι έχει τελειώσει το δικό του μυαλό. Δρυός πεσούσης, πας ανήρ... κ.λπ. Και στο κάτω της γραφής βρε Παπαδάκη δεν σ' έχει ανάγκη ο Παπανδρέου. 

Η ανανδρία κάποιων δημοσιογράφων έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η βακχεία των λέξεων έχει αντικαταστήσει την εγκράτεια και τη σωφροσύνη. Δημοσιογράφοι σαν τον Παπαδάκη ακούνε μονάχα τα δικά τους λόγια και κλασαυχενίζονται ότι είναι οι κήρυκες της αρετής και της αλήθειας, για την οποία πιστεύουν ότι είναι δικό τους προνόμιο. 

Σιγά-σιγά, και οι δημοσιογράφοι που είναι ταγμένοι στην υπηρεσία συγκεκριμένων συμφερόντων έχουν ξεσπαθώσει και η λογοφιλία τους κοντεύει να μας πνίξει. Γιατί ο Παπανδρέου πρότεινε (αφού δεν τον πρότεινε) τον Πετσάλνικο, ποιος πρότεινε τον Παπαδήμο, θα διώξουν τον Παπανδρέου, πάει ο Παπανδρέου, καταστροφέας της χώρας ο Παπανδρέου, το δημοψήφισμα ήταν το τέλος του... Είναι προφανές ότι όταν τα λένε όλα αυτά, μεθάνε με τον ήχο των λόγων τους. 

Υπάρχει ένας φαύλος κύκλος αλληλοτροφοδοτήσεων, όπου ο ένας προσπαθεί να ξεπεράσει τον άλλον, μη τυχόν και κατηγορηθεί για υστεροβουλία! Αλλά οι δημαγωγοί, δημοσιογράφοι και πολιτικοί, χρειάζονται τον πυρετό των ψευδαισθήσεών τους για να εμπνέονται και να εμπνέουν. Φανταστείτε ότι ο άνθρωπος, ο πολιτικός Γιώργος Παπανδρέου που θέλησε να αλλάξει την ελληνική κοινωνία και μας έκανε να το πάρουμε απόφαση ότι δεν μπορεί ν' αλλάξει τίποτε εάν δεν αλλάξουμε εμείς οι ίδιοι, τώρα λοιδωρείται. 

Και λοιδωρείται απ' όλους εκείνους που επιμένουν να είναι γραπωμένοι από τα συμφέροντα που εξυπηρετούν, από τα προνόμια που έχουν, από εκείνους που εξακολουθούν να κρατούν μια μεγάλη κουτάλα για να τρώνε από τη χύτρα του κρατικού προϋπολογισμού. Η διαφθορά δεν ήταν κι ούτε είναι κάτι το αφηρημένο. Εάν ο Παπανδρέου ήθελε την καρέκλα, κάτι για τον οποίο κατηγορείται από την αντιπολίτευση, δεν θα τα έβαζε με τις συντεχνίες και με τα οργανωμένα επιχειρηματικά (και εκδοτικά) συμφέροντα. Θα μπορούσε να είναι ένας πρωθυπουργός, ξαπλωμένος στην  πρωθυπουργική πολυθρόνα, χωρίς να ενοχλεί κανέναν περιμένοντας να τελειώσει η θητεία του. Καλό θα είναι να κλείσουν το στόμα τους ορισμένοι ή τουλάχιστον να είναι φειδωλοί στους χαρακτηρισμούς και για τον Παπανδρέου, για τον οποίο η Ιστορία θα πει τον σωστό λόγο της. 

Φήμες...

Για να εξηγούμαστε: Ολος ο αγώνας της Δεξιάς και της λεγόμενης παραδοσιακής "αριστεράς" ήταν για το πάπλωμα. Να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ! Ολα τ' άλλα είναι κουραφέξαλα. Αφότου μπήκε στην πολιτική ζωή της χώρας το ΠΑΣΟΚ, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις ένιωσαν ότι χάνουν το ζωτικό τους χώρο, ότι χάνουν τη συνθηματολογία τους, ότι χάνουν τους ψηφοφόρους τους και φυσικά ότι χάνουν το όνειρο για μια ευπρεπή παρουσία στην κοινωνία μας. Γι' αυτό και βάλθηκαν όλα αυτά τα χρόνια να εκπαιδεύσουν τα μέλη τους στον ακτιβισμό κι έτσι έχουμε το μοναδικό φαινόμενο της αναστατωμένης ελληνικής κοινωνίας. Δεν θα ισχυριστώ ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν αλάνθαστο. Στο κάτω της γραφής άνθρωποι είναι και μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Κι ο πρωθυπουργός άνθρωπος είναι κι όχι πάνσοφος. Ενας άνθρωπος που είμαι βέβαιος ότι πάνω απ' όλα βάζει το συμφέρον του τόπου και του λαού. Κι αν μίλησε κάποια στιγμή για το δημοψήφισμα, δεν έκανε και κανένα έγκλημα όπως οι διάφοροι δημοσιοκάφροι διατείνονται. Μια (κυριολεκτικά) δημοκρατική διαδικασία που δίνει την ευκαιρία στον λαό να αποφανθεί. Με το δημοψήφισμα στεναχώρησε την Μέρκελ ή τον Σαρκοζί; Κι αν τους στεναχώρησε θα τα βάψουμε μαύρα ή θα πουν ότι δεν θα μας άνοιγαν τους κρουνούς των εκατομμυρίων; Ο Παπανδρέου που είχε αναλάβει να μας σώσει, φυσικά και θα οδηγούσε το καράβι στη σωστή κατεύθυνση. Είναι ανοησία να αναλίσκονται οι αναλυτές στην εξήγηση εκείνης της απόφασης του Παπανδρέου. Το ζήτημα είναι ότι έχουμε φτάσει εδώ που είμαστε και δυστυχώς ο Παπανδρέου δέχεται καταιγισμό επιθέσεων και επικρίσεων. Η περισσότερη παραπολιτική φιλολογία έχει αναπτυχθεί από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και από τα κανάλια ιδιαίτερα που πετάνε στον αέρα "ειδήσεις" που είναι "φήμες", χωρίς έλεγχο, χωρίς την απαραίτητη αποδεικτικότητα. Μάλιστα άκουσα σήμερα τον Οικονομέα στο "Μέγκα" να ισχυρίζεται ότι δεν είναι δυνατό να τις διασταυρώσουν επειδή "τρέχουν" τα γεγονότα! Μα αν δεν μπορούν να τις διασταυρώσουν να μην τις μεταδώσουν! Τι πιο απλό;;; Αλλά φοβούνται ότι θα τις μεταδώσει κάποιο άλλο κανάλι κι αυτοί θα 'ρθουν δεύτεροι! Αυτά έχει η ασύδοτη δημοσιογραφία. Ξέρω δημοσιογράφους που για να έχουν "επιτυχία" τραβάνε από τη γλώσσα κάποια στελέχη κομμάτων και μετά λένε ότι οι "διαρροές" είναι ευθύνη των πολιτικών! Ευθύνονται και ορισμένοι πολιτικοί που επιδιώκουν την τηλεοπτική προβολή ή κυνηγάνε τη δημοσιότητα χωρίς να σκέφτονται ποιο είναι σωστό και ποιο είναι λάθος.

Ολοι είμαστε Δον Κιχότες!

Πιστοί στο ραντεβού τους οι «Αγανακτισμένοι», αν και λιγότεροι, συγκεντρώθηκαν και σήμερα στην πλατεία Συντάγματος, παρά την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και του Εφαρμοστικού Νόμου. Η λεωφόρος Αμαλίας μπροστά από την Βουλή και η Βασ. Σοφίας από την Βουλή μέχρι το Hilton είναι κλειστές, ενώ συνεχίζονται οι ανοιχτές συνελεύσεις και οι «Αγανακτισμένοι» προετοιμάζονται για το αυριανό έκτο πανευρωπαϊκό συλλαλητήριο...

Κάπως έτσι γίνεται η αναφορά από τα μέσα ενημέρωσης (Τύπος και ραδιοτηλεόραση) σ' αυτούς που διακηρύσσουν ότι είναι α"αγανακτισμένοι" με τους πολιτικούς, την πολιτική και γενικώς με... όλα! Μοθ έλεγε χθες ο γιος μου ότι ντρέπεται πλέον να χρησιμοποιεί τη λέξη "αγανακτισμένος". Διότι αυτό που έχει δει στην περιοχή της πλατείας Συντάγματος του έχει δημιουργήσει απέχθεια για κάποιους που έχουν στήσει τσαντήρια και μπεκρουλιάζουν οποιαδήποτε ώρα της μέρας και όταν θεωρήσουν ότι ήρθε η κατάλληλη ώρα αρχίζουν να διαμαρτύρονται! 

Ο εύκολος δρόμος της δημοσιογραφικής τακτικής είναι ο "λαϊκισμός". Κι ακολουθούν κάποιοι διανοούμενοι - καθηγητές, συγγραφείς και γενικώς πολιτικολογούντες. Όλοι θέλουν να είναι κοντά στους "αγανακτισμένους", και υποτίθεται ότι αφουγκράζονται την ανάσα της νέας εποχής που έρχεται. Εχουν "ανακαλύψει" τον καταγγελτικό λόγο και αραδιάζουν επιχειρηματολογία που αμφιβάλλω αν ταιριάζει στην κοινωνικο-πολιτική συγκυρία.

Διαβάστε τι λέει, μεταξύ άλλων, το προχθεσινό ψήφισμα μιας κάποιας "συνέλευσης":

Δε θα φύγουμε, αν δεν φύγουν μνημόνια, μεσοπρόθεσμο και κάθε κυβέρνηση με οποιαδήποτε μεταμφίεση τα υπηρετεί, ξεπουλώντας το μέλλον του λαού. Θα ανατρέψουμε το μεσοπρόθεσμο και όλα τα σχέδιά τους στην πράξη. Το πνεύμα της πλατείας δεν ηττήθηκε ποτέ. Υπάρχει παντού στην Ελλάδα και στο τέλος θα νικήσει, ανεξάρτητα από το όνομα της πλατείας. Θα μείνουμε στις πλατείες. Δε θα φύγουμε, αν δεν φύγουν όσοι μας οδήγησαν εδώ και όσοι μας εκμεταλλεύονται. Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Είναι μερικές δεκάδες, είμαστε εκατομμύρια. Μετά το μεσοπρόθεσμο και την όλη τακτική της κυβέρνησης έχουμε μπροστά μας μια οικονομική χούντα και έτσι πρέπει να δρομολογήσουμε την πολιτική μας και τη δράση μας.

Όλοι αυτοί (άραγε πόσοι είναι;;;) έχουν την εντύπωση ότι πολιτεύονται; Αν διαβάσετε όλο το ψήφισμα θα φρίξετε. Οι άνθρωποι ζουν σε άλλο πλανήτη. Το γεγονός ότι ζητούν την απομάκρυνση της κυβέρν ησης και όλων -συλλήβδην- των πολιτικών, συνιστά την πιο επικίνδυνη αυταπάτη, η οποία παρακίνησε σε μια δουλική μίμηση των ξένων προτύπων (το έκαναν οι Ισπανοί, ας το κάνουμε κι εμείς) και είχε ως μοιραίο επακόλουθο ένανάλλοτε κωμικό, άλλοτε απεχθή, αλλά πάντοτε στείρο μαϊμουδισμό, που ψαλίδισε τα φτερά της δημιουργικής έμπνευσης. 

Το "Μεσοπρόθεσμο" πέρασε στη Βουλή, η κυβέρνηση συνεχίζει να κυβερνά (όπως κυβερνά, τέλος πάντων), τις καταστροφές θα κληθούμε όπως πάντα να τις πληρώσουμε εμείς οι πολίτες, η αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζει την ανόητη αντιπολιτευτική που χάραξε ο Σαμαράς που πίστεψε ότι θα γίνει πρωθυπουργός, ο ΣΥΡΙΖΑ παραδέρνει στα πελάγη των διαφόρων πολιτκών που προσπαθούν να "περάσουν" στην ηγεσία οι συνιστώσες του, το ΚΚΕ πλιατσικολογεί στην ίδια, μονότονη και στείρα πολιτική δράση και οι υπόλοιποι απλώς "ψαρεύουν" σε θολά νερά. 

Πού πάμε; Δεν ξέρω...