ΔΕΝ ΕΧΩ ΧΡΟΝΟ...

Πήρα ένα μήνυμα για μια έρευνα που διενεργούν το περιοδικό MONTHLY REVIEW και η εταιρεία VPRC. Η έρευνα γίνεται προκειμένου -όπως σημειώνεται- να αναδείξουν τα κοινωνικά, πολιτικά και ιδεολογικά χαρακτηριστικά των bloggers στη χώρα μας. Καλώς κάνουν την έρευνα. Αλλά, ευχαριστώ δεν μ' ενδιαφέρει ν' απαντήσω. Συνήθως δεν απαντώ σε έρευνες, δεν βάζω υπογραφή για διάφορες διαμαρτυρίες, δεν μ' αρέσει να πηγαίνω σε κηδείες...

Δεν έχω κάτι με το Monthly Review, αντιθέτως είναι από τα έντυπα που μανιωδώς διάβαζα κάποτε. Ζητώ συγγνώμη από τον φίλτατο που μου έστειλε το μήνυμα, αλλά το μυαλό μου είναι αλλού τώρα, δεν έχω πολύ χρόνο για αλλότρια, δεν ψάχνω για αναγνώστες ούτε για φίλους ούτε για εχθρούς. Είμαι πολύ προγραμματισμένος και δεν περισσεύει χρόνος. Και για να είμαι πιο σαφής, θέλω άλλους δυο μήνες από τον επόμενο χρόνο για να ολοκληρώσω τις δουλειές που έχω προγραμματίσει. Αυτά.

50.000 ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ!

Είναι μια φωτογραφία μου που τραβήχτηκε στις 2 Δεκεμβρίου 1987. Μη νομίσετε ότι έχω αλλάξει και πολύ. Αραίωσαν τα μαλλιά, μεγάλωσε η στομαχική χώρα, έγινα ένας "μεγάλος" άνθρωπος. Άλλωστε, όπως μου γράφει και ο monahikoslikos, τα έχω τα χρονάκια μου...

Δίχως καλά-καλά να το καταλάβω συμπληρώθηκε ο αριθμός των πενήντα χιλιάδων (50.000) επισκεπτών στο μπλογκ. Είναι απίστευτο - κι όμως αληθινό, αν κρίνω από τα αποτελέσματα της μηχανής μέτρησης! Χωρίς περίεργα κείμενα. Η ενασχόληση με την καθημερινότηα, κυρίως την πολιτική, που έχει άμεση σχέση με τη ζωή μας. Δεν σχεδιάζω κάτι άλλο από αυτό που κάνω. Χαίρω διότι όλο και περισσότεροι γίνονται οι αναγνώστες - έστω και από περιέργεια.

Είναι αλήθεια ότι στο χώρο της ενημέρωσης έχουν αλλάξει πολλά τα τελευταία χρόνια και είναι αναγκαίο ν' αλάξουν κάποια πράγματα. Αφού και οι ίδιοι οι εκδότες συνεχώς ψάχνονται. Γι' αυτό και οι εφημερίδες γίνονται βαρύτερες λόγω των "προσφορών", γι' αυτό και πολλαπλασιάζονται τα free-press έντυπα, γι' αυτό και οι κυκλοφορίες δημιουργούν νέους οικονομικούς συσχετισμούς στο χώρο των μέσων ενημέρωσης, γι΄αυτό και η διαφήμιση εφευρίσκει απίστευτους τρόπους για να δελεάσει το αγοραστικό κοινό που είναι κουρασμένο, διαλυμένο και πεδικλωμένο στα γρανάζια της καταναλωτικής αδηφαγίας.

Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο μπορεί να επηρεάσει την κοινή γνώμη κάτι που γράφεται στο διαδίκτυο. Έχω την εντύπωση ότι αυτό συμβαίνει σε ένα μικρό ποσοστό. Ωστόσο κανείς δεν μπορεί να μηδενίσει τη δύναμη του διαδικτύου. Αργά ή γρήγορα ως μέσο επηρεασμού θα πάρει τη θέση που του ανήκει. Όσοι ασχολούμαστε με το διαδίκτυο, το... "ευγνωμονούμε". Έχουμε την ευκαιρία, ανά πάσα στιγμή, να γράψουμε ό,τι θέλουμε, όποτε το θέλουμε, και να μη δίνουμε λογαριασμό σε κανέναν. Δεν παραγνωρίζω το γεγονός ότι κάποιοι καραδοκούν να μας κόψουν τον κώλο, αλλά σιγά μη φοβηθούμε. Οι εξελίξεις είναι αναπότρεπτες. Έχουν μια ομοιότητα με την εποχή της κατάργησης των λινοτυπικών μηχανών και της εισόδου της τυπογραφίας στην ηλεκτρονική εποχή. Οι τυπογράφοι τότε είχαν ξεσηκωθεί και καλά έκαναν αλλά ήταν επόμενο να μην εμποδίσουν την έλευση της νέας εποχής. Έτσι και τώρα.

Λοιπόν, θα πρέπει να ευχαριστήσω όσους επισκέπτονται τον διαδικτυακό χώρο μου. Μ' αρέσει η επικοινωνία. Τίποτε άλλο.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ...

Αναφέρομαι στην εκδήλωση (για την οποία διάβασα σχετικά στο Katoikidio) που οργανώνει ο Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (ΣΕΒΑ), στο πλαίσιο της φετινής έκθεσης βιβλίου στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Ειδικότερα μιλάω για τη συζήτηση που αφορά τον ρόλο του Διαδικτύου στην προαγωγή της εκδοτικής παραγωγής, της λογοτεχνίας, των συγγραφέων (Πέμπτη 10 Μαϊου και ώρα 7.30 μ.μ.).

Ευγενείς οι προθέσεις των διοργανωτών και ακόμη περισσότερο της αγαπητής Πέρσας Κουμούτση. Ωστόσο, αυτή και μόνη η "ιδεολογία" των περισσότερων ανθρώπων που κατέφυγαν στη λύση του "μπλογκ" αντιτίθεται στον εγκιβωτισμό του εγχειρήματός τους στην "ιδεολογία" εκείνων που κανοναρχούν από ορισμένα έντυπα και δημοσιογραφούν με μια δυναμική την οποία δεν έχω εγώ, λόγου χάρη, που είμαι ανεξάρτητος και... μόνος! Δεν γράφω για να βγάλω βιβλίο. Γράφω για να ξεσκάσω. Δεν είναι διατεταγμένη η γραφή μου. Δεν με υποχρεώνει κανένας. Δεν έχω υποχρέωση σε οποιονδήποτε. Μόνο στους φίλους μου. Δεν σχεδιάζω να γκρεμίσω κανέναν από το θρόνο του ούτε να κλέψω το βραβείο από κάποιον. Ούτε γράφω για να πάρω βραβείο. Μόνο να μιλάω ελεύθερα -όσο αυτό είναι μπορετό- και να κρίνω ό,τι βλέπω ή ακούω κι έχει σχέση με την κοινωνία μέσα στην οποία ζούμε κι ακολουθούμε τους κανόνες της και πληρώνουμε...

Να πω κι άλλα; Δεν είμαι οπαδός κανενός, δεν ανήκω σε καμιά "αυλή", δεν προωθώ κάποιον, δεν είμαι χειροκροτητής. Είμαι ελεύθερος! Και γράφω ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι. Αφήνω τους άλλους να ψάξουν για το ρόλο του διαδικτύου στην προαγωγή του βιβλίου, γενικώς. Και για να τελειώνω: Γράφω για να επικοινωνήσω. Όποιος θέλει ας απαντάει στα μηνύματά μου. Εγώ θα συνεχίσω...

Ας συνεχίσουν κι εκείνα τα "κριτικά" πνεύματα που έχουν εισχωρήσει στο διαδίκτυο και κρίνουν βιβλία και χειροκροτούν συγγραφείς και άλλους ευνοούμενους, και δίνουν βραβεία στα κοριτσάκια που μόλις ανακάλυψαν το... ραδιόφωνο! Σημειώνει το Katoikidio ότι π.χ. "τα διηγήματα της Κιτσοπούλου, είχαν πάρει τη θέση τους στο λογοτεχνικό στερέωμα πριν ακόμη τυπωθούν". Αυτό δεν είναι πρωτόγνωρο. Άπειρες φορές έχω διαβάσει κριτικές παρουσιάσεις βιβλίων πριν καλά-καλά καταλάβουμε ότι κυκλοφόρησαν. Είναι αυτονόητο ότι έτσι προκαταλαμβάνεται η κρίση του υποψήφιου αγοραστικού κοινού. Δεν θέλω να αναφέρω εδώ ονόματα κριτικών που μπορεί και να εκτιμώνται.

Γράφει, ας πούμε, ο κριτικός: "Ο Μένης Κουμανταρέας πρέπει να είναι ο συγγραφέας για τον οποίο έχω γράψει περισσότερες φορές απ΄ όσες για οποιονδήποτε άλλο...". Δηλαδή, τι είναι εκείνο που τον οδηγεί στο να ασχολείται με τον Κουμανταρέα [τον οποίο εκτιμώ απεριορίστως και ως άνθρωπο και ως συγγραφέα]; Ούτε ο ίδιος ο Κουμανταρέας θα ήθελε να τον ευλογάνε κάθε λίγο και λιγάκι. Ας δεχτώ ότι, διαβάζοντας τα έργα του Κουμανταρέα, προφανώς ανακαλύπτει νέα στοιχεία. Εντάξει, καλά κάνει. Αλλά η λογοτεχνία δεν σταματάει στον Κουμανταρέα - όπως δεν σταματάει στον Τατσόπουλο, στον Θέμελη, στον Ελευθερίου και κάποιους άλλους ακόμη, με τους οποίους κάποιοι φερέλπιδες της δημοσιογραφίας θα μας τρελάνουν... Παρακολουθώ χρόνια τώρα, ο ένας μετά τον άλλο και η μια μετά την άλλη στις εφημερίδες και τα περιοδικά να καταπιάνονται είτε υπό μορφή ειδήσεων είτε σχολίων είτε συνεντεύξεων (σκεφτείτε το πιο απίθανο), με τους ίδιους ανθρώπους (συγγραφείς, ηθοποιούς, σκηνοθέτες, τραγουδιστές κ.λπ.)...

Ξέρετε, το θέμα είναι ότι δεν έχω διάθεση να μεταφέρω έριδες, μικροκακίες, κι εξυπνάδες εδώ στο μπλογκ το δικό μου -όσο μπορώ να πω ότι είναι δικό μου- και θα προτιμούσα να μείνει εκεί στις σελίδες κάποιων εφημεριδογράφων και περιοδικογράφων. Καθαρό αέρα θέλω! Και ελευθερία... Η "μπλογκόσφαιρα" πιθανόν έχει κάποιες προϋποθέσεις ελευθερίας. Και λέω κάποιες διότι είναι εύκολο να υποστείς επιθέσεις ενώ κάθεσαι στ' αβγά σου.

ΠΩΣ ΘΥΜΗΘΗΚΑ ΤΟΝ ΜΑΡΙΟ ΧΑΚΚΑ!

Δεν τους έφτανε η εφημερίδα και τα ραδιόφωνα, τώρα συνασπίστηκαν και πάνε να κατακτήσουν και τη μπλογκόσφαιρα. Μερικοί δημοσιογράφοι της εφημερίδας Ελευθεροτυπία έχουν πλέον και "κοινό" μπλογκ κι εκεί είναι οι διευθύνσεις τους. Μη θυμώνετε! Δε νιώθω καμιά απειλή, ούτε νομίζω ότι μπορούν να απειλήσουν τους "ανεξάρτητους" μπλόγκερ. Ο καθένας μπορεί ασφαλώς να κάνει ό,τι θέλει. Αλλά, ρε παιδιά, μου θυμίζετε, από μια άλλη άποψη όμως, το "κοινόβιο" του μακαρίτη του Χάκκα... Θα μου πείτε ενδεχομένως ότι λόγου χάρη θέλετε να αυξήσετε το κοινό σας. Κι εγώ τι θέλω; Ο Χάκκας απαντά με τον τρόπο του:

Τι θέλω και επιδιώκω επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους; Τι χρειάζεται το κοινόβιο τώρα; Γιατί δε συμπεριφέρομαι όπως ο οποιοσδήποτε Ευτύχιος;
[Πώς ισορροπεί; Από πού γατζώνεται αυτός; Γιατί στραβοκουμπώνει την καμπαρντίνα του; Πώς και δεν του παίρνει ο αέρας το πλατανόφυλλο; Γιατί έβλεπα πως ήταν κι αυτός αποκομμένος, δεν υπήρχε ομφάλιος λώρος, και τα καλώδια που περνούσαν ψηλά άλλος ο ρόλος τους. Η μόνη σύνδεση που είχε ήταν με τον ίδιο τον εαυτό του...]

[...] Ντε, βρε κοπρόσκυλο, μίλα για κοινούς ανθρώπους...

Ο φίλος του ο Φαίδων έλεγε: "Όσο γράφω ποιήματα μπορώ να κάνω και χωρίς φίλους. Όταν σταματάω με πνίγει η μοναξιά"! Κι εγώ το ίδιο, όσο γράφω... Στο μπλογκ... Δεν έχω εφημερίδα, ούτε εκπομπή σε ραδιόφωνο και τηλεόραση (όπως αρκετοί από την Ελευθεροτυπία που μπορούν και να γράφουν και να μιλάνε και να τραγουδάνε (όπως πολλές φορές το έκανε ο Φυντανίδης σε τηλεοπτικές εκπομπές). Μου απόμεινε το μπλογκ. Και τα "Δρώμενα" που τα πληρώνω πολύ ακριβά. Κι αυτό το τελευταίο δεν ενδιαφέρει κανέναν. Και φυσικά δεν με νοιάζουν οι παρέες που τσακώνονται (και στα μπλογκ) και κοιτάει πώς ο ένας θα εξουθενώσει τον άλλον, που βουτάνε ολόσωμοι σε λογοτεχνικές μιζέριες και κάνουν, ως πρόβατα, τους οπαδούς του ενός και του άλλου. Πόσες φορές όμως αποζήτησα την παρέα του Λάκη που τώρα είναι χαμένος στις παραισθήσεις του, γιατί καθόμασταν ώρες ατέλειωτες πάνω στη γέφυρα κι από κάτω περνούσε ο Ηλεκτρικός και φωνάζαμε για ν' ακουστούμε... Αλλά και την παρέα της Χρυσούλας που ήθελε το γαμπρό στο ύψος της και δεν έβρισκε, της Ντίνας που κι αυτή το ίδιο ήθελε αλλά ήταν πανύψηλη, της Μαρίνας, του Λουκά και του Τριαντάφυλλου.

Όμως ήταν ωραία ν' ακουμπάει ο ένας επάνω στον άλλον, έτσι που στριμωχνόμασταν στο στενό σαλονάκι, συγκροτούσαμε ένα κοινόβιο πέρα από τέχνη, κυρίως όταν η κουβέντα έφτανε στα χρόνια της εφηβείας, σε κάτι λονγκ πλέι μπουρδελότσαρκες, πώς παρά λίγο να παντρευτεί κάποιος επάνω στην κάψα του, και τότε απλώνονταν μια ζεστασιά ανάμεσά μας και δε λέγαμε να το διαλύσουμε, ούτε ταβέρνα ούτε άλλο στέκι μας έκανε καρδιά τέτοιες ώρες.

Επιτέλους, ήμασταν κι εμείς μια ομάδα, αυτό που μας στερήσαν για χρόνια, κάθε φορά που προσπαθήσαμε να βρεθούμε μαζί μέσα από κάποια κοινή υπόθεση μας τσάκισαν, μας ρίξανε πίσω πάνω στα βράχια. Ό,τι λέγαμε να πιστέψουμε κάπου, εκείνο γινόταν ή το κάναν οι άλλοι αφρό, σαπουνόφουσκες, χάνονταν μέσα στα χέρια μας, δεν υπήρχε πια όραμα και μέναμε μόνοι...

Η ΜΙΖΕΡΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ!

Είχα χρόνο αυτές τις μέρες κι έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να περιπλανηθώ σε κάποια ιστολόγια. Ορισμένα είναι ενδιαφέροντα, αλλά τα περισσότερα ανακατεύουν τα σκουπίδια. Κι αναρωτιέται ο καλοπροαίρετος "περιηγητής", τι να θέλουν άραγε όλοι αυτοί που κρατούν ένα "ποντίκι" και γράφουν ακατάσχετα; Ο καθένας προτάσσει μια δικαιολογία και ταμπουρώνεται πίσω από αυτήν. Αρκετά ασχολούνται με τα βιβλία, μιας και οι ενασχολούμενοι με τη δημοσιότητα γενικώς υπερτερούν. Είπαμε, δημοκρατία έχουμε κι ευτυχώς που υπάρχει αυτή η δυνατότητα να γράφει κανείς και να ξεσκάει. Βέβαια, γίνεται και λίγο αστείο το πράγμα, αφού έτσι όπως εξελίσσεται, εν πολλοίς μου θυμίζει τα λευκώματα που έγραφαν κυρίως τα κορίτσια άλλων εποχών. Εκείνοι που ασχολούνται με τα βιβλία και θεωρούνται από τους άλλους σοβαροί ή οι ίδιοι θεωρούν το blog τους σοβαρό, νιώθεις ότι συντάσσονται (με ελάχιστες διαφορές) με τις απόψεις και τις προτιμήσεις του κατεστημένου.

Θα συνεχίσω αργότερα...

ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΙΔΙΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΥ... ΠΕΡΙΗΓΗΤΗ!

"Τα εγχειρίδια του καλού... αναγνώστη βιβλίων" είναι ο τίτλος ενός άρθρου της Σάντυς Τσαντάκη. Κι αρχίζει με το ερώτημα: "Νομίζετε ότι ξέρετε να διαβάζετε βιβλία; Τώρα που μια σειρά από συγγραφείς θέλουν να σώσουν, όπως λένε, τη λογοτεχνία, σε μια εποχή που τυπώνονται περισσότεροι τίτλοι από ποτέ, διδάσκοντάς μας τον δικό τους τρόπο ανάγνωσης, εμείς δεν έχουμε παρά να ξανακαθήσουμε στα θρανία. Ο Φράνσιν Πρόουζ, για παράδειγμα, στο τελευταίο του βιβλίο, «Reading like a writer: A guide for people who love books and for those who want to write them», τα βάζει με τα βιβλιοπωλεία–σούπερ μάρκετ που καταστρέφουν τη διεθνή βιβλιογραφία με τον τρόπο που φιλοξενούν τα «εμπορεύματά» τους.... (Η Καθημερινή, 10.3.2007).

Προσπαθώ να βρω κάποιες αναλογίες με αυτά που συμβαίνουν στο διαδίκτυο και σε ό,τι τουλάχιστον έχει σχέση με τα blogs. Δηλαδή, όσοι "μπλόγκερ" διακινούνται στο διαδίκτυο και γράφουν ακατασχέτως, θέλοντας έτσι να συντελέσουν στην "προαγωγή" του διαλόγου (!) ή να εκτονωθούν προσωπικά, πόσο μπορούν να "δικαιωθούν" όταν "δημοσιεύονται" απίθανες, απίστευτες σαχλαμάρες και αμπελοφιλοσοφίες που δεν στηρίζονται πουθενά και που απλώς εκτονώνουν την αγωνία εκείνου ή εκείνης που γράφει!

Διάβασα σήμερα στον Μεσόκοσμο του φίλου ioannisxen για τον "ΠΡΩΗΝ ΠΕΖΟΝΑΥΤΗ, JIMMY MASSEY, που γύρισε ΑΝΘΡΩΠΟΣ από την κόλαση του πολέμου…". Πρέπει να πω ότι ήταν ένα εκπληκτικό ρεπορτάζ. Δεν ξέρω αν ασχολήθηκε καμιά εφημερίδα με το θέμα αυτό.

ioannisxen... χαίρε!

Με το που διάβασα την προτροπή στους φίλους που σε διαβάζουν για να επισκεφθούν το blog μου ξαφνιάστηκα ευχάριστα. Δεν είναι υπερβολή να πω ότι συγκινήθηκα. Προσοχή: χρησιμοποιώ κυριολεκτικά την ελληνική γλώσσα. Κι αυτό από το γεγονός ότι έχω εντοπίσει πως και πολυγράφος είσαι αλλά και η ευρύτητα των ζητημάτων που σε απασχολούν, εν πολλοίς με "ενοχλούν" κι εμένα είτε θετικά με απασχολούν. Πρέπει να σου πως ότι έπαψα εδώ και δυο χρόνια να είμαι μάχιμος δημοσιογράφος κι έχω βρει την υγειά μου γράφοντας εδώ. Επειδή, λοιπόν, κατά μια έννοια είμαστε "συνάδελφοι" - έστω στο διαδίκτυο - πρέπει να μου δώσεις μια διεύθυνσή σου για να σου στείλω το βιβλίο μου και σε λίγες μέρες το θεατρικό περιοδικό μου. Αλλά και για να αποδώσω τα του Καίσαρος, παραθέτω τη δική σου διεύθυνση:

http://mesokosmos.blogspot.com/