Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ! 1974-2004. Το χρονικό μιας πορείας…

ΠΡΟΛΟΓΙΚΑ

ΦΕΤΟΣ έκλεισαν σαράντα χρόνια από την μεταπολίτευση. Αλλά εδώ θα με απασχολήσει η περίοδος μέχρι το 2004, όταν έκλεισαν τριάντα χρόνια από τη μεταπολίτευση, η οποία υπήρξε ένας σημαντικός σταθμός στη νεότερη πολιτική ιστορία του τόπου. Τριάντα χρόνια συμπλήρωσε το ΠΑΣΟΚ στην πολιτική ζωή της χώρας. Από το 1974 μέχρι το 1981 έκανε υπεραισθητή την παρουσία του, είτε με τα «μαξιμαλιστικά» του συνθήματα («Στις 18 Σοσιαλισμός»), είτε με τον αριστερό του ριζοσπαστισμό και τη δυναμική του αντιπολίτευση, αλλάζοντας τα μέχρι τότε πολιτικά δεδομένα, και κατάφερε να κινητοποιήσει το λαό, δημιουργώντας ώριμες πολιτικές συνθήκες για τη μεγάλη αλλαγή του 1981. Το ΠΑΣΟΚ, αφότου ανέλαβε κυβερνητικές ευθύνες, με τον ηγέτη του Ανδρέα Παπανδρέου, εμπέδωσε στη διάρκεια της πρώτης οκταετίας 1981-1989 το αίσθημα της αλλαγής και στη διάρκεια της διακυβέρνησης με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη προώθησε δυναμικά τον εκσυγχρονισμό της χώρας.

Τα κείμενα τούτα φιλοδοξούν να αποτελέσουν μια κατάθεση για τα χρόνια εκείνα που εγώ τα αφιέρωσα στην υπηρεσία των πολιτικών αρχών, οι οποίες πίστευα πως έπρεπε να γίνουν κτήμα της πλειοψηφίας. Αναφέρεται κυρίως στα πρώτα χρόνια του ΠΑΣΟΚ – από το 1974 μέχρι το 1997, οπότε και εξεμέτρησε το βίο της η εφημερίδα Εξόρμηση, που ήταν η εφημερίδα αρχών του ΠΑΣΟΚ. Παρακολουθεί επίσης την πορεία των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ με τον Κώστα Σημίτη επικεφαλής, μέχρι το 2004.

ΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;;;

Ερρίκος Ίψεν: Ο κάθε πνευματικός άνθρωπος είναι ατομικά υπεύθυνος  για τον ξεπεσμό της κοινωνίας μέσα στην οποία ζει και κινείται.

Λυπάμαι με την ευκολία που κάποιοι φίλοι συνυπογράφουν αρλούμπες που καταδικάζουν τον  Ανδρέα Παπανδρέου ως "προδότη"!!! Αυτοί που τώρα καταδικάζουν τον Ανδρέα ζουν και θα πεθάνουν χωρίς να γνωρίσουν την ευτυχία της κραυγής και θα καταγραφούν σ' ένα τεφτέρι που θα λησμονήσει να το ανοίξει και η ίδια η Ιστορία.

Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ όμως έχει ήδη πάρει τη θέση του στην Ιστορία, ως ο πολιτικός που άνοιξε διάπλατα τις πόρτες για να περάσει ο Λαός στο προσκήνιο και να ζήσει καλύτερες μέρες.

Σήμερα όμως δεν θα περίμενε κανείς μια διαφορετική κατάσταση από αυτήν όπου ο καθένας ρίχνει μες στην κατσαρόλα το δικό του βότανο κι έτσι το μείγμα γίνεται πιο ενδιαφέρον. Η εποχή μας είναι γεμάτη από καυτερά ενδιαφέροντα και είναι ιδεολογικά αλλοπρόσαλλη και πλέον το έχω πάρει απόφαση ότι ζω κι εγώ  σε καιρούς σύγχυσης και αστάθειας πολιτικών και αισθητικών προσανατολισμών.

Στεναχωριέμαι μονάχα που 'κάποιοι φίλοι' έχουν γίνει πιστοί και πειθαρχικοί υπήκοοι των στηλών κάποιων εφημερίδων και του σμήνους των συνήθως μικρών γραφιδοφόρων ντελάληδων που κυριαρχούν [και στο διαδίκτυο] και κατά κάποιο τρόπο επιχειρούν να κατευθύνουν την κοινή γνώμη.

Και είναι μια θλίψη σήμερα να μένει κανείς απαθής μπροστά σ' αυτόν τον κατακλυσμό της αυθάδειας που έχει θρονιαστεί στα μέσα ενημέρωσης με τον αλαλαγμό της θρασύτητας και της ασυδοσίας. Έχω την εντύπωση ότι άλλοτε ο δημοσιογράφος ή εκείνος που είχε μια πένα και μια θέση σ' ένα έντυπο έδινε καθημερινά εξετάσεις με καρδιοχτύπι. Σήμερα, αδιαφορεί και ξερνάει ό,τι έχει η κοιλιά του. Η πολιτική σύγχυση και η οικονομική κρίση έχουν δημιουργήσει τιμητές των πάντων, που μωρολογούν, μπεχλιβανίζουν, χωρίς σκέψη και με ελαφρότητα...ελαφρόπετρας!!!

ΩΣΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΦΤΑΙΕΙ Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΞΕΠΕΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;;; 

Προδότης ο Ανδρέας επειδή υπήρξε ο μπροστάρης με τον Λαό στην μεγάλη Αλλαγή που αρκετό θα ήταν το γεγονός ότι υποστασιοποιήθηκε σε ένα μεγάλο λαϊκό πανηγύρι συμβολικών ανατροπών και αντιστροφών. Στο βάθος ήταν οι μεγάλες ανατροπές των κοινωνικών ιεραρχιών και η άνοδος των μεσοστρωμάτων που συνέβη παντού στον δυτικό κόσμο μεταπολεμικά. Συνέβη καθυστερημένα στην Ελλάδα, φορτίστηκε συμβολικά με τον ριζοσπαστισμό της δεκαετίας του '70 και απέκτησε τοπικό χρώμα. H πολιτική συμμετοχή διευρύνθηκε γεωμετρικά, το πολιτικό παιχνίδι έγινε πιο σύνθετο, απέκτησαν φωνή πολύ περισσότεροι - ό,τι κι αν έλεγαν -, το οικογενειακό δίκαιο και οι σχέσεις των δύο φύλων μεταβλήθηκαν θεαματικά, τα πανεπιστήμια και η εκπαίδευση άνοιξαν και μαζικοποιήθηκαν (Αντ. Λιάκος).

H αλλαγή της κυβέρνησης το 1981 απελευθέρωσε κοινωνικές δυνάμεις που ασφυκτιούσαν και έδωσε ώθηση σε πολλές σημαντικές τομές στην περιοχή των θεσμών. Ιδιαίτερα επιθυμώ να αναφέρω την ενίσχυση της προστασίας των θεμελιωδών δικαιωμάτων, την ανάδυση του κοινωνικού κράτους, την ενδυνάμωση της τοπικής αυτοδιοίκησης, την προώθηση πρωτοβουλιών για την ανανέωση των θεσμών και του πολιτικού συστήματος και, τέλος, τη θεματικά περιορισμένη αναθεώρηση του Συντάγματος το 1986. Με αυτήν ο Καταστατικός μας Χάρτης εκκαθαρίστηκε από ρυθμίσεις που θα μπορούσαν να προκαλέσουν τριβές και εντάσεις στον σκληρό πυρήνα της λειτουργίας του πολιτεύματος, δηλαδή στις σχέσεις του Προέδρου της Δημοκρατίας, της κυβέρνησης και της Βουλής (Γιώργος Παπαδημητρίου).

ΥΓ. Αγαπητέ φίλε Βασίλη,  εσύ που γράφεις στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αυτό που συνυπογράφουν και κάποιοι δικοί μου φίλοι για την "προδοσία" του Ανδρέα, μήπως ήσουν "κομματόσκυλο" όταν δούλευες ως σύμβουλος δίπλα στον υπουργό Πολιτισμού Θάνο Μικρούτσικο όταν ήταν ακόμη πρωθυπουργός ο Ανδρέας Παπανδρέου;;;;

Συμπόσιο για το ΠΑΣΟΚ, χωρίς τον ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ γίνεται;;;;

Ολοι αυτοί που θα μαζευτούν εκεί για να αποτελέσουν το άλλοθι της προεδρίας του Ευάγγελου Βενιζέλου προφανώς δεν έχουν καταλάβει ότι το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε με [και από] τον ΑΝΔΡΕΑ.
Διαβάστε τους τίτλους των ομιλιών από τους διαφόρους πανεπιστημιακούς και τους συνταξιούχους της πολιτικής, αλλά και τους νεότερους, για να καταλάβετε ότι είναι σε άλλο μήκος κύματος.
Το αν θα γίνει αναφορά στο όνομα του Ανδρέα σε κάποια από τις ομιλίες, μου είναι αδιάφορο.
Ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος αυτού του μεγάλου οικοδομήματος του ΠΑΣΟΚ, ήταν η κινητήρια δύναμη που ήρθε στη ζωή της ελληνικής κοινωνίας και την τράνταξε συνθέμελα.

• Ο Ανδρέας και ο σοσιαλισμός
• Ο Ανδρέας και η κεντροαριστερά
• Ο Ανδρέας και η συμβολή του στην Αλλαγή
• Ο Ανδρέας και η Ευρώπη
• Ο Ανδρέας δεν ήταν λαϊκιστής
• Ο Ανδρέας και η σχέση του με την παραδοσιακή αριστερά
• Ο Ανδρέας και η συμβολή του στην παγκόσμια ειρήνη
• Ο Ανδρέας και ο εκσυγχρονισμός της κοινωνίας, της οικονομίας και των θεσμών

Άπειρα τα θέματα...
Κι έρχονται όλοι αυτοί οι σκερβελέδες να μιλήσουν περί ανέμων και υδάτων!!
Ή θα μας πουν ότι μπορούσε να γίνει οτιδήποτε χωρίς τον Ανδρέα!!!
ΠΑΣΟΚ και ΑΝΔΡΕΑΣ είναι δυο λέξεις αξεδιάλυτα δεμένες με τον ιστορία του τόπου. Δεν μπορείς να μιλάς για ΠΑΣΟΚ χωρίς να αναφέρεις τον Ανδρέα.

Στο συμπόσιο θα καταλάβει κανείς ότι τελικά ο Ανδρέας είναι στις δικές μας καρδιές και όχι κρεμασμένος στους τοίχους της Χαρ. Τρικούπη για να κοκορεύεται ο Βενιζέλος ότι πήρε τη θέση του στην προεδρία του Κινήματος.

Διότι αυτό το ΠΑΣΟΚ δεν έχει σχέση με εκείνο που έφτιαξε ο Ανδρέας, όσο κι αν κάποια απομεινάρια μιας άλλης εποχής θα επιχειρήσουν να προκαλέσουν συναισθηματικές εκρήξεις.
Ο Ανδρέας είναι στις καρδιές εκείνων που τον πίστεψαν και ήταν οι συνοδοιπόροι στον αγώνα για την ΑΛΛΑΓΗ, δηλαδή τα εκατομμύρια των Ελλήνων και όχι εκείνοι που προσκολλήθηκαν δίπλα του για να γίνουν υπουργοί, υφυπουργοί, γραμματείς και φαρισαίοι, πρόεδροι και διευθυντές οργανισμών κ.λπ.
Λυπάμαι για τον ΓΑΠ που θα συμμετέχει μαζί με τους εχθρούς του Ανδρέα σ' αυτό το μνημόσυνο. Συνηθίζεται όμως σε τέτοιες εκδηλώσεις να πηγαίνουν εχθροί και φίλοι...

Η επιχείρηση αποκαθήλωσης του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ καλά κρατεί!!!

"Λαϊκισμός και δημοκρατία... Μια συγκριτική μελέτη για τα λαϊκιστικά κόμματα και κινήματα της Ευρώπης και της Αμερικής. Η περίπτωση της Ελλάδας, το ΠαΣοΚ του Ανδρέα Παπανδρέου..." Αυτά στο ΒΗΜΑ (4/8), με αφορμή το βιβλίο "Λαϊκισμός στην Ευρώπη και την Αμερική. Απειλή ή διόρθωση για τη Δημοκρατία;" Και για το "γέμισμα" του σχετικού άρθρου/παρουσίασης του βιβλίου, μια φωτογραφία του Παπανδρέου και τη λεζάντα: "Ο Ανδρέας Παπανδρέου μιλάει σε περονικού τύπου προεκλογική συγκέντρωση στο Ηράκλειο Κρήτης". Στο μεταξύ διάβασα κι ένα μακροσκελές αφήγημα του Αθ. Παπανδρόπουλου και κόντεψα να ξεράσω...

Είναι φανερό ότι τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει μια συστηματική προσπάθεια αποκαθήλωσης του ΑΝΔΡΕΑ και διαγραφής της πολιτικής του, που άλλαξε τον ρου της νεότερης πολιτικής ιστορίας. Όσο κι αν προσπαθούν να συνδέσουν την σημερινή κακή οικονομική κατάσταση με την πολιτική που άσκησε ο Ανδρέας και το ΠΑΣΟΚ ιδιαίτερα την πρώτη τετραετία της Αλλαγής, δεν θα μπορέσουν να κάνουν το άσπρο... μαύρο. Και το δυστύχημα είναι ότι σ' αυτή την άθλια επιχείρηση συμμετέχουν μεγαλοεκδότες, δημοσιογράφοι, αδιάβαστοι και ανεγκέφαλοι πανεπιστημιακοί "καθηγητές" και διάφοροι άλλοι πολιτικολογούντες.

Το αστείο του πράγματος είναι ότι επικαλούνται κάποιες συζητήσεις, αναμνήσεις, στιχομυθίες, μου είπαν, άκουσα και διάφορες άλλες παρόμοιες σαχλαμάρες που φυσικά δεν είναι δυνατό να τις επικαλεστεί ο ιστορικός του μέλλοντος, αφού δεν είναι τεκμηριωμένες. Ο κουτσομπόλης του μέλλοντος μπορεί να τις επικαλεστεί. Αλλά η Ιστορία δεν γράφεται με κουτσομπολιά, με προσωπικά παράπονα και συναισθηματικές απολήξεις κάποιας γνωριμίας με τον Παπανδρέου ή με την γραμματέα του ή με τον καφετζή του.     

Αλλά εάν δούμε καλύτερα όλο αυτό που στήνεται τα τελευταία χρόνια από τις λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις, θα καταλάβουμε ότι η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ που αυτοί επικαλούνται και υπέρ της οποίας ασκούν πολιτική και δήθεν αγωνίζονται, δεν είναι παρά μια νόθα δημοκρατία. Είναι αυτό το μοντέλο που θέλουν και τους εξυπηρετεί και το ονοματίζουν δημοκρατία. Δείτε λόγου χάρη αυτό που συνέβη στο Ιράκ με την διάλυση ενός κράτους με μόνη τη δικαιολογία ότι ο δικτάτορας Σαντάμ είχε χημικά όπλα ή κάτι τέτοιο. Αποδείχτηκε ότι ΔΕΝ ΕΙΧΕ. Και από την ημέρα που ξεμπέρδεψαν με τον Σαντάμ το Ιράκ είναι ένα κράτος εν διαλύσει και όχι μόνον αυτό, αλλά έχουν σκοτωθεί χιλιάδες άνθρωποι και σκοτώνονται καθημερινά. Κάτι τέτοιο δεν συνέβαινε επί Σαντάμ. 

Δείτε την Λιβύη. Δείτε την Συρία και όλες τις άλλες αραβικές χώρες για τις οποίες λένε ότι η κατάσταση αλλάζει για ν' αποκτήσουν... δημοκρατία!!!! Ποια δημοκρατία;;; Δημοκρατία της καταστροφής, των δολοφονιών και της διάλυσης των κοινωνιών. Κι επιπλέον, της έξαρσης του θρησκευτικού φανατισμού. Είναι δυνατόν να υπάρξει ομαλή μετάβαση σε μια κάποια δημοκρατία στο Ιράκ; Αποκλείεται... Κανείς δεν ζήλεψε το πολίτευμα των αραβικών χωρών, αλλά είναι φανερό ότι οι Μεγάλοι εξακολουθούν να επιμένουν στη χειραγώγηση των εκεί εξελίξεων.

Όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας ο Ανδρέας Παπανδρέου στην πρώτη δήλωσή του υπογράμμισε πως "το ΠΑΣΟΚ είναι κυβέρνηση όλων των Ελλήνων, και ζητά από τον λαό μας συμφιλίωση, λήθη στο παρελθόν... Αυτό και μόνον ήταν αρκετό για να νιώσουν όλοι οι Έλληνες ότι τερματιζόταν το μονοκομματικό κράτος της Δεξιάς και άνοιηε ο δρόμος για την αποκατάσταση του δημοκρατικού πολιτεύματος και τον εφοδιασμό της χώρας με θεσμούς βασικούς για το μέλλον της δημοκρατίας.

Και πρώτο μέλημα της κυβέρνησης της Αλλαγής ήταν να αποκαταστήσει την αγοραστική δύναμη των χαμηλών εισοδηματικών τάξεων για να υπάρξει δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος των εργαζομένων, να υπάρξουν πιστωτικές διευκολύνσεις στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, ρυθμίσεις οφειλών του δημοσίου και των επιχειρήσεων, αναπροσαρμογή των τιμολογίων ορισμένων δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών κ.ά. Ο Ανδρέας είχε πει άλλωστε ότι τα πρώτα μέτρα της κυβέρνησης θα απέβλεπαν στην έξοδο της χώρας από το οικονομικό τέλμα του στασιμοπληθωρισμού, ενώ ταυτόχρονα θα έβαζαν στον δρόμο της υλοποίησης τις αναγκαίες προϋποθέσεις για τον μετασχηματισμό της ελληνικής οικονομίας και της κοινωνίας. 

Ωστόσο, δεν ήταν εύκολο να γίνουν όλα όσα εξαγγέλλονταν, διότι οι αντιστάσεις ήσαν μεγάλες από την πλευρά των κομμάτων της αντιπολίτευσης και της Δεξιάς αλλά και των κομμάτων της παραδοσιακής αριστεράς που δεν μπορούσαν να χωνέψουν ότι η χώρα περνούσε στο δρόμο της ομαλότητας. Αυτές οι ανοησίες περί λαϊκισμού είναι φληναφήματα των δημοσιολόγων που πρέπει να κωδικοποιήσουν ορισμένες πλευρές της πολιτικής συμπεριφοράς του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ. Και φυσικά παραβλέπουν τη δίψα που είχε στη συγκεκριμένη περίοδο ο ελληνικός λαός να νιώσει ελεύθερος και να μπορεί να έχει λόγο στη διακυβέρνησή του. Και τις αυξήσεις των μισθών και των συντάξεων τις ήθελαν όλοι και προς αυτή την κατεύθυνση έσπρωχναν όλοι!

ΑΝΔΡΕΑΣ: Κατηγορούμεθα ότι κομματικοποιούμε το κράτος. Έχουμε απαντήσει: είναι αδύνατο να ασκήσουμε πολιτική, μια νέα πολιτική, ένα νέο προσανατολισμό, χωρίς να έχουμε στις θέσεις-κλειδιά σε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό ανθρώπους που όχι μόνο θα είναι ικανοί τεχνοκρατικά, αλλά ταυτόχρονα πιστεύουν στους στόχους, στο πρόγραμμα, στο όραμα του ΠΑΣΟΚ. […] Δεν έχουμε λόγο να έρθουμε ως εκδικητές. Το μπορούμε, γιατί πράγματι η παράταξή μας και ο λαός μας έχουν ταλαιπωρηθεί αρκετά τις τελευταίες δεκαετίες. Αλλά δεν πρέπει να θεμελιώσουμε τη νέα Ελλάδα με βάση το κυνηγητό όλων εκείνων οι οποίοι δεν συμφωνούν μαζί μας ή κατά το παρελθόν έδρασαν με τρόπο που δεν θεωρούμε σαν δημοκρατικό (11 Φεβρ. 1982).

Την εποχή εκείνη η Δεξιά θα μετέλθει την μέθοδο της κινδυνολογίας, της διαστροφής της πραγματικότητας, της διασποράς ψεύτικων ειδήσεων ή ακόμη και των ψιθύρων στα παρασκήνια. Η κινδυνολογία ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ο Αβέρωφ διαλαλούσε ότι «το ΠΑΣΟΚ σημείωσε παντού πλήρη αποτυχία», ότι «το αστικό καθεστώς καταρρέει», ενώ «διακυβεύονται τα ιερά και τα όσια του έθνους»! 

Κανείς δεν αμφισβητεί ότι στο δύσκολο έργο της αλλαγής υπήρξαν καθυστερήσεις, αντικειμενικά δικαιολογημένες γιατί οφείλονταν κυρίως στο οικονομικό και κοινωνικό χάος που το ΠΑΣΟΚ παρέλαβε και στο μονοκομματικό κράτος της δεξιάς που για δεκαετίες είχε οικοδομηθεί. Υπήρξαν και πρόσωπα που πρόδωσαν τις εντολές του λαού. Αλλά όλα αυτά είναι θεμιτά σε μια κοινωνία που είχε θεμελιωθεί σ' εποχές δίσεκτες. Δεν ήσαν νόμιμα. Αλλά το ΠΑΣΟΚ είχε ν' αντιπαλέψει με μύριους εχθρούς - και με τον ίδιο του τον εαυτό.

Τα μέτρα που έπαιρνε η κυβέρνηση αποσκοπούσαν στη δημιουργία του σωστού και αναγκαίου πλαισίου για την ενίσχυση των δημοκρατικών θεσμών και την προώθηση της λαϊκής συμμετοχής σε όλα τα επίπεδα. Αυτό ήταν εκείνο που πάντοτε ενοχλούσε: Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ!!! Και σήμερα οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι που επιχειρούν να αποδομήσουν την προσωπικότητα του Ανδρέα και να ελεεινολογήσουν τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, δημιουργούν κλίμα τέτοιο που κι αυτοί ακόμα οι εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που στήριξαν την Αλλαγή να νιώθουν τώρα ενοχές!!! Αλλά η Ιστορία έχει πει τον δικό της λόγο κι έχει τοποθετήσει τον Ανδρέα εκεί που του πρέπει στη συνείδηση του ελληνικού λαού, σαν τον πολιτικό που γκρέμισε το κράτος της Δεξιάς και άνοιξε τις πόρτες για να βγει ο λαός στο προσκήνιο.

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, η Δεξιά και οι κήνσορες της "Καθημερινής"

Δεν πρόκειται να τα βάλω με κάποια πρόσωπα που θεωρούν ότι είναι η ώρα να κάνουν τους τιμητές των πεπραγμένων της νεοελληνικής πολιτικής ζωής και της κοινωνίας μας. Και αφορμή παίρνω από ορσμένα κείμενα που σχεδόν σε "καθημερινή" βάση δημοσιεύονται και δίνουν την ευκαιρία στους συγγραφείς τους να κλασαυχενίζονται ότι στέκουν ακοίμητοι φρουροί της εθνικής και δημοκρατικής μας συνείδησης. 

Το ζήτημα είναι βέβαια ότι έχουμε να κάνουμε με επαγγελματίες γραφιάδες, με δημοσιογραφικούς αναλυτές, που πληρώνονται και προφανέστατα μια σειρά κειμένων που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, έχει την αίσθηση κανείς ότι εντάσσονται σε μια "λογική" γενικής επίθεσης για την απαξίωση του Ανδρέα Παπανδρέου. Εδώ δεν θα γράψω ποιος ήταν και αν ωφέλησε ή όχι τον τόπο - διότι απλώς ήταν ένας μεγάλος πολιτικός ηγέτης και ωφέλησε τον τόπο! Αυτό πιστεύω εγώ και έχω την βαθιά πεποίθηση ότι το πιστεύει η πλειοψηφία του ελληνικού λαού.

Με παραξενεύει πως δείχνουν να πιστεύουν ότι για όλα αυτά που σήμερα συμβαίνουν στη χώρα, φταίει ο Ανδρέας!! Εκείνος ήταν ο λαϊκιστής, εκείνος άφησε την κληρονομιά του λεγόμενου αυριανισμού, εκείνος κατέστρεψε την αισθητική μας, εκείνος διέλυσε την οικονομία, εκείνος ήταν ο δημαγωγός, εκείνος παρέδωσε τα πανεπιστήμια στον κομματισμό, εκείνος φταίει για την απουσία φορολογικής συνείδησης, εκείνος δημιούργησε το πελατειακό σύστημα κ.λπ.

Αυτή η στάση των διαφόρων "αναλυτών" δείχνει επιπολαιότητα και αποθεώνει τον φανατισμό μιας μερίδας "υποψιασμένων" πολιτών που δεν άντεξαν ποτέ το γεγονός ότι ο Ανδρέας άνοιξε τις πόρτες και βγήκε ο λαός στο προσκήνιο και είναι αλήθεια ότι βρέθηκε σχεδόν απροειδοποίητα  μέσα στη δίνη μιας, σε γιγαντιαία κλίμακα, ανακατάταξης. Ίσως να μην δόθηκε σ' αυτό τον κόσμο ο καιρός να συνειδητοποιήσει την αλλαγή, να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Υπήρξε μια αναστάτωση που είχε επιδράσεις στη διαμόρφωση της ατομικής ψυχολογίας, και ήταν επόμενο η δυσχέρεια προσαρμογής να εκφράζεται ακόμη και στις πιο απλές σχέσεις των πολιτών με την καθημερινότητα. Και ήταν δύσκολο να πολιτογραφήσουν το "εγώ" τους μέσα σ' εκείνον τον κόσμο που μεταβαλλόταν από τη μια μέρα στην άλλη...

Ο Ανδρέας έδειχνε το δρόμο για την απελευθέρωση από τα δεσμά της Δεξιάς που κανοναρχούσε τη ζωή μας επί δεκαετίες ολόκληρες. Είναι εύκολο ν' αρχίσω την ανασκαφή της μνήμης για ν' ανακαλύψω καταστάσεις επώδυνες για την χώρα και τους πολίτες της που είχαν ως υπαίτιο τη Δεξιά, τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, το μαύρο και εγκληματικό παρακράτος που δημιούργησε, τις πόρτες που άνοιξε για τη μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων νέων ανθρώπων, τις εκλογές της βίας και της νοθείας (1961), τα κυνηγητά της αστυνομίας, τους ξυλοδαρμούς, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, την τρομακτική και σχεδόν δαιμονική δράση των αποστατών μ' επικεφαλής τον Μητσοτάκη, που προετοίμασε τη απριλιανή δικτατορία...

Η ΑΛΛΑΓΗ του Ανδρέα Παπανδρέου δεν ανέτρεψε μονάχα την κυριαρχία της Δεξιάς, αλλά ανέτρεψε την ηθική αξία μιας πολιτικής και έφερε ως πρώτο παράγοντα  ευρυθμίας τα δικαιώματα  του ανθρώπου και του πολίτη.

Το γεγονός ότι βρέθηκαν κάποιοι να αισχροκερδίσουν, αυτό δεν αναιρεί τη συνεισφορά του Παπανδρέου και πολύ περισσότερο δεν μειώνει τη δυναμική της πολιτικής του, η οποία πολεμήθηκε από τους αντιπάλους, διαστρεβλώθηκε, υπονομεύτηκε και έφτασαν στο σημείο να οργανώσουν το ΒΡΟΜΙΚΟ 89, θέλοντας να εξαφανίσουν και από την πολιτική αλλά και από τη ζωή τον άνθρωπο και τον πολιτικό που ταυτίστηκε στη συνείδηση του λαού με τις προοδευτικές ιδέες και τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις. 

Η μικρόψυχη πολιτική άντιπαράθεση που σήμερα διακινείται είτε στις κομματικές αρένες είτε δια των μέσων μαζικής ενημέρωσης δεν αποσκοπεί παρά στο ξαναγράψιμο της ιστορίας με κίβδηλα επιχειρήματα. Και δεν είναι σωστό ο οποιοσδήποτε τιτλούχος [δημοσιογράφος, πανεπιστημιακός καθηγητής, πολιτικός ή οτιδήποτε άλλο επαγγέλλεται] να σπαταλάει φαιά ουσία επιχειρώντας ν' απαξιώσει τον Παπανδρέου, διότι ο Παπανδρέου γνώρισε και την λαϊκή αποδοχή και η ιστορία τον έχει κατατάξει στις σελίδες της, ενώ τα ονόματα εκείνων που και τώρα τον πολεμούν απλώς καταγράφονται σ' ένα τεφτέρι που θα λησμονήσει να το ανοίξει και αυτή η ίδια η ιστορία.

Οι θέσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου για τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου

Για να καταλάβει κανείς τι πανάθλιος είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών και αρχηγός του “ΠΑΣΟΚ” Ευάγγελος Βενιζέλος, αρκεί να διαβάσει τη δήλωσή του για την επέτειο του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου (5 Φεβρουαρίου 1919 - 23 Ιουνίου 1996).

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως μεγάλος ηγέτης ανήκει στην Ιστορία που διαμορφώνεται μέσα στη συλλογική συνείδηση του Έθνους, πέρα από οποιαδήποτε παραταξιακά όρια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήθελε να φιλοτεχνήσει τη μνήμη του. Ήθελε να αφεθεί και μετά τον θάνατο του στην κρίση του λαού για το τι άλλαξε στον τόπο μας τα χρόνια του Ανδρέα. Τι άλλαξε στο  κοινωνικό κράτος, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την εξωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της χώρας. Δική μας είναι συνεπώς η υποχρέωση να θυμόμαστε οι παλιότεροι και να μαθαίνουμε οι νεώτεροι. Οι σκληρές εμπειρίες της κρίσης που βιώνει ο ελληνικός λαός  τον έχουν κάνει πολιτικά αυστηρότερο, αλλά -είμαι βέβαιος για αυτό- και ιστορικά δικαιότερο.

Επτά αράδες όλες κι όλες για τον Ανδρέα... Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα!!! Την κρίση την αφήνει στην Ιστορία και τον ελληνικό λαό. Ο ίδιος δεν έχει γνώμη, δεν έχει ξεκαθαρίσει τι ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ποια ήταν η συμβολή του στη νεότερη Ελλάδα...

ΟΜΩΣ διάβασα για άλλη μια φορά την ομιλία του σε μια πρόσφατη εκδήλωση για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όπου μεταξύ άλλων λέει και τα εξής:

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που είχε το σπάνιο προνόμιο να διασχίσει ως πολιτικός ηγέτης μισό περίπου αιώνα, δεν έχει να φοβηθεί κάτι από αυτή την εξελισσόμενη ιστορική αξιολόγηση. Πάντα φυσικά θα υπάρχουν αμφισβητήσεις για τη μια ή την άλλη επιλογή. Καθίστανται όμως τώρα καλύτερα αντιληπτές, πρώτον, οι δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει και στην πρώτη και στη δεύτερη φάση της πρωθυπουργίας του και, δεύτερον, η προσήλωσή του στην Ευρώπη και τη δημοσιονομική πειθαρχία που η ιστορική αλήθεια επιβάλλει να πούμε ότι καταγράφτηκε στα δεδομένα τόσο του 1963 όσο και του 1980, δηλαδή κατά τις δύο αποχωρήσεις του από το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Άλλωστε, οι τρεις βασικές ιστορικές εξελίξεις που συνδέονται με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η δημοκρατική μετάβαση του 1974, η οριστική επίλυση του πολιτειακού και ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν προ πολλού και οριστικά καταστεί κοινό εθνικό κτήμα.

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ότι για τον Καραμανλή τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και δεν χρειάζεται να αποφανθεί η Ιστορία ούτε ο ελληνικός λαός. Ο Βενιζέλος σ' αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να σκεφτεί και πολύ, αλλά για τον ΑΝΔΡΕΑ οι θέσεις του είναι θολές και δεν μπόρεσε να αρθρώσει δυο κουβέντες της προκοπής για τον ιδρυτή του κόμματος στο οποίο τώρα αυτός είναι πρόεδρος και για τον πολιτικό που έδωσε λόγο και ευκαιρίες στις πλατιές λαϊκές μάζες, που μας έμαθε τι σημαίνει Ελλάδα, περηφάνεια και δημοκρατία.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, έχει καταστήσει σαφές ότι ο άνθρωπος και πολιτικός Ευάγγελος Βενιζέλος εκφράζεται περισσότερο από τον Καραμανλή, παρά από τον Παπανδρέου (στον οποίο είναι γνωστό ότι οφείλει και την ανέλιξή του στο ΠΑΣΟΚ). Η σημερινή του πολιτική συμπεριφορά ταυτίζεται άλλωστε με αυτό το “πιστεύω” και φυσικά θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ανδρέα με αυτά που σήμερα βιώνει ο ελληνικός λαός, αλλά και με την αλλοπρόσαλλη δράση κάποιων πολιτικών που προδίδουν τα ιδανικά της δημοκρατίας και τις αρχές που μας ενθάρρυναν να δώσουμε αγώνες για να στριμώξουμε τη ΔΕΞΙΑ στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Δεν τα καταφέραμε. Απλώς μάθαμε ότι Ο ΑΓΩΝΑΣ [δεν τελειώνει ποτέ και] ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!!

Παπανδρέου - Ενωση Κέντρου, Παπανδρέου - ΠΑΣΟΚ... Παπανδρέου - και τώρα;;;

Από το 1952 με τον Παπάγο και από το 1955 με την ΕΡΕ του Καραμανλή, υπήρξε μια περίοδος με τρομακτικά γεγονότα που δηλητηρίασαν την κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας. 

Επιβίωνε το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, τα κυνηγητά δεν είχαν σταματήσει, τα έκτακτα μέτρα, οι πολιτικοί κρατούμενοι, η Ασφάλεια που καραδοκούσε και είχε μάτια παντού, οι χαφιέδες, τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, ο αποκλεισμός των δημοκρατικών πολιτών από το δημόσιο, η μετανάστευση στο εξωτερικό όπου οδηγήθηκαν τα νιάτα του τόπου, τα απίστευτα οικονομικά σκάνδαλα τα οποία ποτέ δεν διαλευκάνθηκαν και κανείς ποτέ δεν πλήρωσε, οι εκλογές της βίας και νοθείας του 1961, η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (22 Μαΐου 1963, στη Θεσσαλονίκη), η φυγή του Καραμανλή στο Παρίσι με ψεύτικο όνομα...

«H Eνωσις Kέντρου καταγγέλλει και ενώπιον του έθνους και ενώπιον της διεθνούς κοινής γνώμης τον αρχηγόν της EPE κ. Kαραμανλή ως ηθικόν αυτουργόν της πολιτικής δολοφονίας του βουλευτού Γρ. Λαμπράκη», δηλώνει ο Γ. Παπανδρέου προκαλώντας πολιτική θύελλα.

• Κι έρχεται μετά από πενήντα χρόνια η Αλέκα Παπαρήγα να "αθωώσει" τον Καραμανλή από το βήμα της Βουλής, χωρίς ίχνος ντροπής!!!
  

Η εμφάνιση της Ένωσης Κέντρου, με επικεφαλής τον ΓΕΩΡΓΙΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, που κατήγαγε μια περιφανή νίκη στις 3 Νοεμβρίου του 1963, έδινε μια ανάσα στον δημοκρατικό λαό, που έβαζε τέλος στην παντοκρατορία της Δεξιάς. Ήταν πράγματι η αφετηρία για τη δημοκρατική αναγέννηση του τόπου, για μια Ελλάδα απελευθερωμένη απ' όλα όσα την κρατούσαν εγκλωβισμένη στα δεσμά μιας παρανοϊκής και καθυστερημένης Δεξιάς.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου με τον ΑΝΕΝΔΟΤΟ ΑΓΩΝΑ έδωσε ώθηση στην προσπάθεια του λαού να πάρει τα ηνία της εξουσίας στα χέρια του. Ακολούθησαν θλιβερά γεγονότα, με τις ανακτορικές παρεμβάσεις, με την Αποστασία, την τρισάθλια τακτική του μισητού Μητσοτάκη που θεωρήθηκε εκείνος που εκτέλεσε τα σχέδια της αποστασίας. Ο Γ. Παπανδρέου είχε χαρακτηρίσει εγκέφαλο της αυλικής συνωμοσίας που ανέτρεψε την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου (στην οποία ο Μητσοτάκης μετείχε ως υπουργός των Οικονομικών). 

Ήταν και η δολοφονία του φοιτητή Σωτήρη Πέτρουλα  (21 Iουλίου 1965)... «H κυβέρνησις [του αποστάτη Νόβα] δεν ηρκέσθη να είναι κυβέρνησις προδοτών. Eγινεν, επίσης και κυβέρνησις του αίματος. Πρέπει να εξαφανισθή από προσώπου γης και να λογοδοτήσει διά τα εγκλήματά της», δήλωσε τότε ο Γ. Παπανδρέου.

Η ελληνική κοινωνία έγινε η αρένα με αλλεπάλληλες πολιτικές αναμετρήσεις, με αποτέλεσμα να διαλυθεί το κράτος, να διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός και ν' ακολουθήσει η δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967. Ωστόσο, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε βάλει φωτιά και ο λαός δεν κρατιόταν. Μπορεί η χούντα να άνοιξε πάλι τις φυλακές και τα ξερονήσια, όμως υπήρξε η ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα ερχόταν η λευτεριά και η δημοκρατία.

Και ήρθε η μεταπολίτευση και ξαναγύρισε εκείνος που είχε απλώσει τις φτερούγες του στο παρακράτος της προδικτατορικής Δεξιάς για να κυριαρχεί. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που ακόμη τον ευλογούν και οι κομμουνιστές διότι τάχα τους νομιμοποίησε (ανόητοι, η νομιμοποίηση ήταν απαίτηση της ΕΟΚ για την είσοδο της χώρας μας στην ευρωπαϊκή οικογένεια), δεν ζήτησε ποτέ ούτε με μια απλή λέξη ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον ελληνικό λαό για όσα τράβηξε με δική του ευθύνη στη διάρκεια της καραμανλικής οκταετίας.

Ο Γεώργιος Παπανδρέου έφυγε (3 Nοεμβρίου 1968) πικραμένος στη διάρκεια της δικτατορίας και οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού τον κατευόδωσαν καταπώς του άξιζε, αλλά εκείνο το κατευόδιο αποτέλεσε ουσιαστικά και την πρώτη μεγάλη λαϊκή αντίδραση στη δικτατορία.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, που είχε συνδέσει την πολιτική του δράση με τα όνειρα του ελληνικού λαού για τη δημοκρατία και την απαλλαγή από εξαρτήσεις, θα ιδρύσει το ΠΑΣΟΚ, αφήνοντας στις σελίδες της ιστορίας την Ένωση Κέντρου. Την προσφορά και του Ανδρέα και του ΠΑΣΟΚ την γνωρίζει ο ελληνικός λαός, παρά την συνεχιζόμενη και σήμερα επιχείρηση απαξίωσης. Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ πέρασε κι αυτό με τη σειρά από τα Καυδιανά δίκρανα κι έπεσε στα χέρια κάποιου Βενιζέλου, που με τη συνεργασία κάποιων ολιγόψυχων, παραμέρισαν τον Γιώργο Παπανδρέου, και οδήγησαν το Κίνημα  στην αγκαλιά της Δεξιάς και στα σκουπίδια.

• Ο Γιώργος Παπανδρέου έχει μια ευκαιρία τώρα. Θα την αρπάξει ή θα συνεχίσει να σιωπά;;;

Η επιχείρηση "αποκαθήλωσης" των Παπανδρέου συνεχίζεται - όμως, μέχρι πότε;;;

Ενα πλήθος κόσμου, κυρίως νέων ανθρώπων, περίμενε τον Ανδρέα Παπανδρέου στο ξενοδοχείο «Κινγκ Παλλάς» το μεσημέρι της 3ης Σεπτεμβρίου 1974. Ο 55χρονος γιος του Γέρου της Δημοκρατίας θα εξήγγελλε την ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα, 18 ημέρες από την επιστροφή του στην Ελλάδα και 41 από την κατάρρευση της δικτατορίας. 

• ΤΟ "ΒΗΜΑ" ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Ν' ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΑΞΙΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΑΝΟΗΣΙΕΣ ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ...

Ποτέ δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα έπεφτε τόσο χαμηλά ο Π.Α. που γράφει για τον ΑΝΔΡΕΑ ότι «Τον τυραννούσε η κατάθλιψη, δεν πίστευε στον εαυτό του, την είχε ανάγκη και τη ζητούσε την επιβεβαίωση. [...] Ενας ηγέτης με πυγμή, με ακαδημαϊκή αναγνώριση στο εξωτερικό, και ταυτόχρονα άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο μάγκας που με πάθος χόρευε ζεϊμπέκικο, που ερωτευόταν νέες και όμορφες γυναίκες, που ήθελε να ζήσει και να χαρεί. [...] Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του είχε πολλά στερητικά πλέγματα από την εφηβεία του κι αυτά τα κενά δεν τον βοηθούσαν καθόλου να δημιουργήσει ανθεκτικές και αυθεντικές σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του και ίσως με τα ίδια τα παιδιά του».

Η αποκαθήλωση μέσω των εντύπων τους συνεχίζεται... Νομίζουν δηλαδή ότι μπορούν να το κάνουν και το λυπηρό είναι ότι σ' αυτού του είδους την επιχείρηση συμμετέχουν, ηθελημένα ή αθέλητα, άνθρωποι τους οποίους πιστέψαμε και σεβαστήκαμε, αλλά από τους οποίους τελικά... προδοθήκαμε!

Ο Ανδρέας, ο Γιώργος, ο Βενιζέλος και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αντιφάσεις του Παρασκευά Αυγερινού!!!

• ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΚΑΚΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑ ΑΥΓΕΡΙΝΟ ΔΙΟΤΙ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ ΕΚΤΙΜΟΥΣΑ… 

Αλλά πλέον έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα της ευπρέπειας και επιτίθεται ευθέως κατά των ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και του ΠΑΣΟΚ που ήταν –είτε το θέλει είτε όχι– δημιούργημα του ΑΝΔΡΕΑ. Κι έχει δικαίωμα ο κ. Αυγερινός να τα λέει αυτά που λέει κι έχει γράψει διότι ήταν στα ηγετικά κλιμάκια του Κινήματος. Αλλά κι εγώ όμως ήμουν ιδρυτικό στέλεχος του Κινήματος και είχα ενεργό δράση και βέβαια, όπως έχω ξαναγράψει ήμουν και είμαι «γέννημα-θρέμμα» της κεντροαριστεράς που τη συμβόλιζε η πολιτική του Παπανδρέου, από την προδικτατορική εποχή.

Λοιπόν ο φίλτατος κ. Αυγερινός πέρα από την έκδοση του γνωστού βιβλίου του, συνεχίζει να δίνει συνεντεύξεις απαξιώνοντας και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, αλλά και τον ΓΙΩΡΓΟ.

Για τον οποίο λέει ότι αν δεν ήταν γιος του Ανδρέα, δεν θα γινόταν πρόεδρος του κόμματος και μετέπειτα πρωθυπουργός. Επίσης δηλώνει σχετικά με τον «παπανδρεϊκό» χαρακτήρα του κόμματος πως μπορεί το ΠΑΣΟΚ να «είχε δημοκρατική δομή κόμματος, αλλά ήταν αρχηγικό, ήταν ταυτισμένο με τον ιδρυτή του». Και συμπληρώνει: «για το αν θα παραμείνει παπανδρεϊκό δεν το νομίζω και δεν το εύχομαι»... 

Είναι εντελώς αντιφατικός και αυτό φαίνεται σε όλα τα σημεία της συνέντευξής του στην ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, όπου μεταξύ άλλων λέει πως το σημερινό ΠΑΣΟΚ δεν έχει τίποτα από το παλιό κόμμα και κρίνει πως το γεγονός αυτό είναι και καλό και κακό και προσθέτει πως αυτήν την ώρα κρίνεται η συνέχειά του: «Αυτή την ώρα ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι ανάγκη να υπάρχει για να μη διαλυθεί, δεν υπάρχει τίποτα άλλο».

• Μα αφού το ΠΑΣΟΚ ήταν σύμφωνα με την άποψή του αρχηγικό και ανδρεϊκό γιατί είναι ανάγκη να υπάρχει ο Βενιζέλος για να μη διαλυθεί αυτό που κατακρίνει;;; 

Σε ό,τι αφορά στην προοπτική δημιουργίας κομματικού συνασπισμού τύπου Ελιάς, δηλώνει πως «Ελιά στην Ελλάδα χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν νοείται, αν και δεν έχω καταλάβει ακόμα τι θέλει και τι υπόσχεται για το αύριο». Εδώ γελάω χωρίς να το θέλω. 

• ΓΙΑΤΙ δεν γίνεται κάτι χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ τη στιγμή που δεν έχει καταλάβει τι θέλει και τι υπόσχεται για το αύριο;;; Γουρούνι στο σακί;;;

Ο κ. Αυγερινός λέει κι αυτό: «Σήμερα βέβαια επιχειρείται συστηματικά να φορτωθεί στο ΠΑΣΟΚ ό,τι στραβό υπάρχει. Θα μου πεις όμως ποιος κάτω των 50 χρόνων ξέρει τι υπήρχε το 1981 για να εκτιμήσει αυτό που έγινε μετά».

Αν καταλάβατε τι υποστηρίζει τελικά, να μου το πείτε… Εγώ πάντως, περίμενα μια αποτίμηση σοβαρή των περασμένων και της πορείας του ΠΑΣΟΚ για να μπορεί ο ο καθένας να βγάλει τα συμπεράσματά του. Αυτές οι ανόητες αναφορές για τον Γιώργο Παπανδρέου μου ανακατώνουν το στομάχι. Αν δεν είχε τη μάνα του, αν δεν ήταν γιος του Ανδρέα, αν τούτο, αν εκείνο...

Και η γιαγιά μου αν είχε τέτοια, θα ήταν ένας άλλος ... παππούς!!!!

Τελικά, ποιοι υπονόμευσαν τον Ανδρέα και χαντάκωσαν την "Αλλαγή";;;

Ο Αλέκος Παπαδόπουλος, παρουσιάζοντας το βιβλίο "Η αλλαγή τελείωσε νωρίς" του Παρασκευά Αυγερινού, είπε ότι σήμερα έχουν εξαφανιστεί λέξεις όπως  πολιτική αρετή. Στην ομιλία του συμφώνησε με τον Παρασκευά Αυγερινό ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν γεμάτο αντιφάσεις. Εξέφρασε τους δραπέτες από την φτώχεια που αστικοποιήθηκαν και ήθελαν συμμετοχή στην εξουσία. Αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν μπόρεσε να τα βάλει όλα αυτά σε ένα σωστό δρόμο, ήθελε να εξισορροπήσει αντίθετες δυνάμεις ή όπως χαρακτηριστικά ανέφερε να δώσει  «και στον κλέφτη ψωμί και στον χωροφύλακα χαμπέρι»...

Και τον Παρασκευά Αυγερινό γνωρίζω προσωπικά και τον Αλέκο Παπαδόπουλο και μπορώ να πω ότι κάποτε έτρεφα κάποια εκτίμηση για το πρόσωπό τους. Κι ούτε φυσικά μ' ενόχλησε ποτέ το γεγονός ότι και οι δυο είχαν κομματικά, κυβερνητικά και κρατικά αξιώματα. Εγώ είχα μια συμμετοχή μέσα στο Κίνημα, σε διάφορες επιτροπές, από την ημέρα της ίδρυσής του και πίστευα ότι κυρίως με τη δημοσιογραφική μου δραστηριότητα θα το στήριζα. Εν πάση περιπτώσει έφυγα όταν ο Τσουκάτος με τον Σημίτη έκλεισαν την εφημερίδα "Εξόρμηση", στην οποία ήμουν διευθυντής και δούλευα σ' αυτήν από την ημέρα της έκδοσής της.

Τον Ανδρέα Παπανδρέου τον γνώριζα πριν τη δικτατορία όταν ήμουν μέλος της ΕΔΗΝ στα Πατήσια. Κι όταν επέστρεψε, μετά τη δικτατορία, θεώρησα ότι αυτός ήταν ο φυσικός μας ηγέτης. Και ήταν ο ηγέτης που μας έδειξε το δρόμο της Αλλαγής. Κοντά του και κάτω από τη δική του καθοδήγηση ανδρωθήκαμε,  πολιτικοποιηθήκαμε, αποκτήσαμε πολιτική ταυτότητα, μάθαμε τι είναι σοσιαλισμός, τι είναι σοσιαλδημοκρατία, τι είναι και πού μας χρησιμεύει ο μαρξισμός και προσπαθήσαμε στο μέτρο των δυνατοτήτων μας να κάνουμε πράξη τις επαγγελίες του ΠΑΣΟΚ. Είναι αλήθεια ότι μέσα στο ΠΑΣΟΚ μπήκαν πολλοί και διάφοροι, αγαθοί και πονηροί, πολιτικά άστεγοι, που πίστεψαν ορισμένοι από αυτούς ότι θα σταδιοδρομήσουν. 

Εδώ δεν θα κάνω ανατομία της πολιτικής ιστορίας του ΠΑΣΟΚ, αλλά κάνω κάποιες νύξεις για να φτάσω και στον Παρασκευά Αυγερινό και στον Αλέκο Παπαδόπουλο, οι οποίοι μιλούν πλέον  λες και δεν συμμετείχαν στα όργανα του Κινήματος ή στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Η αναφορά τους γίνεται αορίστως ότι "το ΠΑΣΟΚ έκανε, ή δεν έκανε ή δεν ήθελε..." κ.λπ. Ενδεχομένως να θεωρούν ότι έτσι κάνουν την αυτοκριτική τους, αλλά δεν είναι έτσι. Διότι σήμερα οι πάντες καιροφυλακτούν για να εξαφανίσουν ό,τι έγινε στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από το ΠΑΣΟΚ και να απαξιώσουν και στα μάτια του μελλοντικού ιστορικού την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Και όχι μονάχα τον Παπανδρέου αλλά και άλλους που υπήρξαν συνεργάτες του. Όπως, λόγου χάρη, τον Κουτσόγιωργα, ο οποίος κατά μία έννοια έβαλε τον Αλέκο Παπαδόπουλο στην πολιτική. Δεν φαντάζομαι να ξέχασε ο Αλέκος ότι εργάστηκε ως σύμβουλος του Κουτσόγιωργα στο υπουργείο Προεδρίας ή Εσωτερικών [δεν θυμάμαι καλά]. Στη συνέχεια έγινε πρόεδρος του "Άρματος Θέσπιδος", γραμματέας του Δ.Σ. του Εθνικού Θεάτρου, πρόεδρος του Δ.Σ. στην ΕΤ-2 και μετά εκλέγεται βουλευτής από το 1989 μέχρι το 2004 στη Θεσπρωτία, οπότε και "μετακόμισε" στη Β΄ Περιφέρεια Αθηνών. Το 1993 ορκίστηκε υφυπουργός Οικονομικών, το 1994 υπουργός Οικονομικών, και υπουργός Εσωτερικών Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης από το 1996 μέχρι το 1999. Και το 2000 υπουργός Υγείας και Πρόνοιας.  

Ο Παρασκευάς Αυγερινός υπήρξε ευρωβουλευτής (1984, 1989 και 1994), βουλευτής Επικρατείας (2000). Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου (1994). Επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Επανεξελέγη Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου κ.λπ. Διετέλεσε υπουργός Κοινωνικών υπηρεσιών (1981-1982), Yγείας- Πρόνοιας (1982 - 17.1.1984), άνευ Χαρτοφυλακίου (17.1.1984 έως 17.7.1984). Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου για πολλά χρόνια.

• Και τα αναφέρω αυτα τα βιογραφικά στοιχεία τους για να καταλάβει κανείς ότι συμμετείχαν μέχρι τα μπούνια και στο κόμμα και στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ που τώρα το απαξιώνουν.

Θεώρησαν ότι με την τωρινή στάση τους θα προσφέρουν στοιχεία στον μελλοντικό ιστορικό. Αυτό είναι κάτι που ελέγχεται. Διότι αυτά που λένε, πέρα από κάποιες εντελώς προσωπικές καταθέσεις, δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Δεν είναι δυνατό μετά από τέτοια κομματική και κυβερνητική δραστηριότητα και οι δυο τους, να βλέπουν πλέον ότι η αλλαγή που επαγγέλθηκε το ΠΑΣΟΚ [προς Θεού δεν αναφέρομαι σ’ αυτό το έκτρωμα του Βενιζέλου] τελείωσε νωρίς, δηλαδή το 1981!! Αιωρείται ένα μεγάλο ΓΙΑΤΙ τότε συμμετείχαν έχοντας διάφορα αξιώματα;;;

Είπε ο κ. Αυγερινός ότι όλα αυτά τα χρόνια κράταγε σημειώσεις! Και ποιες ήσαν αυτές οι σημειώσεις; Ότι του τηλεφώνησε ένα βράδυ η Μαργαρίτα και του είπε ότι ο Ανδρέας δεν ήταν καλά και τελικά τον πήγε ο ίδιος στον ψυχίατρο ή ότι αργότερα πήγαινε κάθε μέρα ο καθηγητής Στεφανής στο Καστρί για να του χορηγήσει φαρμακευτική αγωγή;;;; Αυτά είναι παιδαριώδεις σημειώσεις. Είναι ανοησίες. Και τώρα ντρέπομαι που το αναφέρω, όπως επίσης και τους υπαινιγμούς για την Μαργαρίτα και τον Γιώργο Παπανδρέου.

Για τις αλλαγές που επαγγέλθηκε το ΠΑΣΟΚ, όπως π.χ. το ΕΣΥ ο συγγραφέας τόνισε ότι «καταφέραμε να μην ολοκληρωθούν. Βέβαια οι αλλαγές φοβίζουν αλλά αυτοί που τις πολέμησαν ήταν μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Απέναντι από το ΕΣΥ ήταν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Γίναμε τελικά, πολέμιοι των μεταρρυθμίσεων που υποσχεθήκαμε».

• Κι εμείς οι απέξω νομίζαμε ότι για το ΕΣΥ φταίνε οι μεγαλογιατροί, οι κλινικάρχες, οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες, κι όλο εκείνο το σκυλολόι που είχε συμφέροντα.

Στην παρουσίαση του βιβλίου ο Παπαδόπουλος είπε το εξωφρενικό ότι το ΠΑΣΟΚ «εξέφρασε τους δραπέτες από την φτώχεια που αστικοποιήθηκαν και ήθελαν συμμετοχή στην εξουσία»!!! Ο τρόπος που το είπε μπορεί να ερμηνευτεί πολλαπλώς, αλλά για μένα έχει μια και μόνη σημασία κι αυτή είναι ότι ο φίλτατος Αλέκος σα να οικτίρει τους ανθρώπους του λαού που ήθελαν να ξεφύγουν από τη φτώχεια. Και βέβαια ήθελαν να ξεφύγουν από τη φτώχεια και βέβαια ήθελαν συμμετοχή στην εξουσία!!! Δεν κατάλαβα καλά… Δηλαδή ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να είναι στην εξουσία;;; Υπάρχει μια ιδιαίτερη ομάδα, υπάρχουν κάποιοι προνομιούχοι που πρέπει να κυβερνάνε κι από κάτω η πλέμπα να το βουλώνει;;; 

• Μα το ΠΑΣΟΚ γι’ αυτό ακριβώς ήρθε στην εξουσία, για να φέρει στο προσκήνιο της πολιτικής τον λαό, διότι από αυτόν πηγάζουν τα πάντα και γι’ αυτόν γίνονται όλα!

Αν το ΠΑΣΟΚ «δεν μπόρεσε να τα βάλει όλα αυτά σε ένα σωστό δρόμο», φταίει το ΠΑΣΟΚ στα ηγετικά κλιμάκια του οποίου συμμετείχαν και οι δυο αγαπητοί σύντροφοι;;; Τι έπραξαν ώστε να τα βάλει … σε σωστό δρόμο;;; Κατόπιν εορτής;;; Είναι κρίμα πάντως που μετά από τόσα χρόνια η κατάθεση του αγαπητού Παρασκευά μιλάει κυρίως για την «κατάθλιψη» του ΑΝΔΡΕΑ και το λέω αυτό διότι όλα τα παλιοτόμαρα της παραδημοσιογραφίας σ’ αυτό το σημείο θα σταθούν… 

Ο Παρασκευάς Αυγερινός και η "καταθλιπτική" του κατάθεση για τον Ανδρέα Παπανδρέου

• ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΟΜΟΥΝ ΠΟΤΕ ΟΤΙ Ο [πάντα σεβαστός μου] ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΣ ΑΥΓΕΡΙΝΟΣ ΘΑ ΕΠΕΦΤΕ ΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΟΛΙΣΘΗΜΑ!!!!

Θα τολμήσω να πω ότι... ου γαρ έρχεται μόνο! [Μου θυμίζει κάτι από Μητσοτάκη...] Αυτά που γράφει στο βιβλίο του και διάβασα στη χθεσινή παρουσίαση που έκανε ο Κ. Ζούλας στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, είναι τουλάχιστον πολιτικό ολίσθημα. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, γιατί και ο Αυγερινός είναι γιατρός και λέει τέτοιες κουταμάρες για τον ΑΝΔΡΕΑ Παπανδρέου. Τον όρκο του Ιπποκράτη γιατί τον έδωσε; Το ιατρικό απόρρητο το έχει ακουστά;; Φαντάζεστε να βγαίνουν όλοι οι γιατροί και να ανακοινώνουν τα προσωπικά μας ιατρικά δεδομένα;

• ΔΕΝ φανταζόμουν ποτέ ότι ο Αυγερινός θα ήταν τόσο προσβλητικός για τον Ανδρέα και γενικώς για όλη την οικογένεια Παπανδρέου. 

Έστω ότι όλα αυτά που επικαλείται στο βιβλίο του και αναφέρονται στην "κατάθλιψη" του Ανδρέα είναι αλήθεια. Έστω ότι αυτός τον συνόδεψε στον ψυχίατρο και η διάγνωση ήταν "βαριάς μορφής κατάθλιψη", τι νομίζει ο πάλαι ποτέ σεβαστός Παρασκευάς ότι προσφέρει σήμερα στον κόσμο που κάποτε πίστεψε στον ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ και στην ιστορία;;; 

• Αλλά το θέμα είναι ότι ο Ανδρέας έχει αποδειχτεί ένας μεγάλος πολιτικός κι αυτές οι μπούρδες που τώρα καταθέτει ο Παρασκευάς είναι για τα σκουπίδια. 

Θα τολμούσα να παρατηρήσω ότι σαν γιατρός που είναι θα πρέπει να ξέρει ότι καλό είναι να μη βγάζει κανείς τα προσωπικά δεδομένα κανενός στη μπερλίνα και πολύ περισσότερο ενός ανθρώπου, πολιτικού που άλλαξε με την πολιτική του την ελληνική κοινωνία κι εγώ θέλω να πιστεύω ακόμη ότι η ΑΛΛΑΓΗ ήταν το άνοιγμα μιας τεράστιας πόρτας για τον λαό προς την πρόοδο κι επιπλέον βγήκαμε από την προϊστορία και μπήκαμε στις σελίδες της ιστορίας.

• Αλλά προχώρησε και παραπέρα προσβάλλοντας και την Μαργαρίτα Παπανδρέου [ξέχασε όμως ότι  τις μανάδες του κόσμου τις σέβονται] και τον Γιώργο Παπανδρέου.

Με αυτό το συγγραφικό πόνημα ο Παρασκευάς αποδείχτηκε πολύ μικρός και έκανε μεγάλο λάθος. Πίστεψα ότι με το βιβλίο του θα εξηγούσε την πολιτική του ΠΑΣΟΚ, τη δική του συμμετοχή με τις πολιτικές θέσεις και απόψεις του, αλλά όχι όμως να λέει ότι το περιβάλλον του στο Καστρί προσπαθούσε επί μήνες να αποκρύψει ότι έχρηζε βοηθείας. «Τον έβαζαν να παίζει μαζί τους χαρτιά για να τον απαλλάξουν από τη στενοχώρια του», γράφει, ενώ αποκάλυψε ότι για τουλάχιστον έξι μήνες πήγαινε κάθε μέρα στο Καστρί για να του χορηγεί τη φαρμακευτική αγωγή και ο Κώστας Στεφανής για ψυχιατρική υποστήριξη.

• [Κύριε Ζούλα, σας προτείνω η επόμενη συνέντευξη να είναι με τον καθηγητή Στεφανή για να σας εξηγήσει τι είδους φαρμακευτική αγωγή χορηγούσε στον αείμνηστο Ανδρέα.. Οχι πως είναι ανοσιούργημα η κατάθλιψη, αλλά ο τρόπος που αναφέρεται και στην προκειμένη περίπτωση αξιοποιείται πολιτικά]

Δεν πρόκειται να διαβάσω το βιβλίο αν και είχα κατά νου να πάω να το αγοράσω διότι πάντα εκτιμούσα τον Παρασκευά. Και είμαι βέβαιος ότι θα αναφέρει κι άλλες «γαργαλιστικές» λεπτομέρειες για να δουλεύουν κάθε βράδυ οι εκπομπές της κίτρινης δημοσιογραφίας και το βιβλίο να ... πουλήσει και να πάει προσκεκλημένος σε διάφορες ραδιοτηλεοπτικές εκπομπές του κώλου που περιμένουν να κατασπαράξουν και νεκρό τον Παπανδρέου.

Το ζήτημα είναι ότι κανείς δεν τολμούσε να μιλήσει γι' αυτά όσο ζούσε ο Ανδρέας. Βέβαια είναι γνωστή η στάση του Παρασκευά στη σύνοδο του Πεντελικού. Δεν είναι της ώρας. Όλοι όμως πολιτεύτηκαν και γίνανε νοματαίοι κάτω από τη σκιά του μεγάλου Ανδρέα. Και είναι κρίμα και ντροπή μετά θάνατον να τον πετροβολάνε... Άλλωστε ΚΑΙ ο Παρασκευάς Αυγερινός "περιβάλλον" του Ανδρέα υπήρξε...

Κάτι για το "βρόμικο '89" και το σκάνδαλο Κοσκωτά....

Ο δημοσιογράφος-καθηγητής και ό,τι άλλο είναι Νίκος Μπακουνάκης, γράφει στο ΒΗΜΑ: Με το βιβλίο Το τελευταίο Τέταρτο: Ένα ελληνικό χρονικό (εκδ. Πόλις) ο Τάκης Θεοδωρόπουλος κάνει ένα είδο

ς αυτοβιογραφικού δοκιμίου. Γράφοντας για τη συνεργασία του με τον Μάνο Χατζιδάκι την περίοδο 1984-85 στο περιοδικό «Τέταρτο» παρουσιάζει ταυτόχρονα την εποχή, κυρίως τις αισθητικές και πολιτικές ήττες της. 

Το άλλο πρόσωπο του βιβλίου είναι ο εκδότης του περιοδικού Γιώργος Κοσκωτάς, απατεών όπως αποδείχτηκε, ο άνθρωπος που χρησιμοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ για πλήθος από αθέατες μπίζνες. 

• ...............................

Μήπως μπορεί ο κύριος Μπακουνάκης να μας πει πότε και πώς αποδείχτηκε ότι ο απατεών, εκδότης του περιοδικού «Τέταρτο», Γιώργος Κοσκωτάς, υπήρξε ο άνθρωπος που χρησιμοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ για πλήθος από αθέατες μπίζνες;;; Η ευκολία με την οποία το γράφει, υπονομεύει το δικό του κύρος ως ανθρώπου της έντιμης δημοσιογραφίας και των γραμμάτων. Δεν θα του κάνω συστάσεις για να αποφεύγει την αξιοποίηση του οδοστρωτήρα και να τα ισοπεδώνει όλα. Η ιστορία είναι αμείλικτος κριτής κι ο Μπακουνάκης "ιστορικός" δεν είναι.  Μόνον ως σχολιογράφο μπορεί κανείς να τον δεχτεί, μιας εφημερίδας η οποία έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην κρίσιμη περίοδο του βρόμικου '89. Κι όταν λέω έπαιξε ρόλο "καταλυτικό", εννοώ προς την κατεύθυνση της συσκότισης προσώπων και καταστάσεων της περιόδου εκείνης και υπονόμευσης του ΠΑΣΟΚ, αλλά και εξόντωσης του Ανδρέα Παπανδρέου.

• ...............................

Δεν διάβασα το βιβλίο του Τάκη Θεοδωρόπουλου, αλλά δεν χρειάζομαι πληροφορίες για να σχηματίσω την εικόνα εκείνης της εποχής. Ήμουν μάχιμος δημοσιογράφος και μάλιστα διευθυντής της κομματικής εφημερίδας του ΠΑΣΟΚ, της "ΕΞΟΡΜΗΣΗΣ" και γνώριζα πρόσωπα και καταστάσεις και ήμουν γνώστης (στο μέτρο του ανθρωπίνως δυνατού) όλων των περιστατικών που φόρτισαν εκείνο το σκάνδαλο στο οποίο συμμετείχαν πολιτικοί, κόμματα, επιχειρηματίες, μεγαλοεκδότες και δημοσιογράφοι.

• ...............................

Η ιστορία λοιπόν δεν πρόκειται να γράψει αυτά που υποστηρίζει ο Μπακουνάκης (ενδεχομένως και ο Θεοδωρόπουλος) και τούτο διότι η Δικαιοσύνη απεφάνθη τότε... Ο Κοσκωτάς δεν χρησιμοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, αλλά οι πολιτικοί αντίπαλοι του ΠΑΣΟΚ εκμεταλλεύθηκαν το σκάνδαλο Κοσκωτά για να το πλήξουν και να το εξοβελίσουν από την πολιτική ζωή του τόπου.

• ...............................

Ο πρώτος διευθυντής του περιοδικού "ΕΝΑ" που ήταν ο Παύλος Μπακογιάννης, αλλά και αργότερα οι άλλοι υπεύθυνοι του περιοδικού που αποτέλεσε το έντυπο αιχμής του Κοσκωτά, δεν είχαν σχέση με το ΠΑΣΟΚ και είναι απορίας άξιον πώς ο τότε ιδιοκτήτης της "ΓΡΑΜΜΗΣ" είχε στη δούλεψή του ανθρώπους ξένους προς το ΠΑΣΟΚ και τον Παπανδρέου και ΟΛΟΙ μαζί δούλευαν υπέρ του ΠΑΣΟΚ και του προέδρου του!!!

• ...............................

Το σκεπτικό όσων ψήφισαν αθώωση στο Ειδικό Δικαστήριο: [...] Το δικαστήριο δεν πείσθηκε ότι ο κατηγορούμενος αυτός προκάλεσε με οποιονδήποτε τρόπο την απόφαση των διοικητών των ΔΕΚΟ να τελέσουν τις εν λόγω πράξεις οι οποίες τους αποδίδονται, αλλά και ούτε συνήργησε με οποιονδήποτε τρόπο στις πράξεις αυτές. [...] Εξάλλου οι εκδότες που κατέθεσαν αόριστα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υπέχει και ποινικές ευθύνες, απάντησαν σε σχετικές ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν ότι δεν έχουν συγκεκριμένα στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι ο παραπάνω κατηγορούμενος είχε δώσει εντολές σε διοικητές δημοσίων επιχειρήσεων να καταθέσουν τα διαθέσιμα κεφάλαια αυτών στην Τράπεζα Κρήτης. Πέραν όμως αυτών, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε γνώση των υπεξαιρέσεων που διέπραττε ο Γεώργιος Κοσκωτάς κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, από 19 Ιανουαρίου 1988 έως 19 Οκτωβρίου 1988, όταν υπεξαιρούσε τις καταθέσεις στην Τράπεζα Κρήτης [..]

Ο παλικαράς Κεφαλογιάννης επιτίθεται κατά του... Ανδρέα Παπανδρέου!!!

Το έχω γράψει πολλές φορές και μερικοί φίλοι μου κάνουν λόγο για... εμμονές κατά της Δεξιάς! Τι εμμονές;;; Όσα και ν' αλλάξουν στην κοινωνία, η συντηρητική παράταξη, ή αλιώς η Δεξιά, δεν πρόκειται ν' αλλάξει. Ειδικά εδώ στη χώρα μας όλοι αυτοί που συνωστίζονται στο κόμμα της Δεξιάς είναι αμετανόητοι. Τον αράπη κι αν τον πλένεις, το σαπούνι σου χαλάς! Η Δεξιά δεν αλλάζει... Με αφορμή τον Μανόλη Κεφαλογιάννη, που εξελέγη γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας...

Μετά το ΠΑΣΟΚ... ο ΣΥΡΙΖΑ, ή πάλι από την αρχή;;;

«Είμαστε ο κορμός της προοδευτικής παράταξης που θα κυβερνήσει τη χώρα». Το είπε ο Αλέξης Τσίπρας, το ξαναλέει μη τυχόν και το πιστέψει ο ίδιος και οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ! Δυστυχώς για τον Τσίπρα δεν έχει καταλάβει ότι η Ιστορία όταν επαναλαμβάνεται, αυτό γίνεται ως φάρσα! Κάποτε στα χρόνια της μεταπολίτευσης υπήρχε ένας ΗΓΕΤΗΣ που μπήκε πρωτοχορευτής στον μεγάλο αγώνα του ελληνικού λαού να τερματίσει την παντοκρατορία της Δεξιάς. Εννοώ τον Ανδρέα Παπανδρέου που τον ακολούθησε η δημοκρατική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και κατάφερε ν' ανατρέψει ό,τι βάραινε τον τόπο επί δεκαετίες. Μπορεί να μην έβαλε τη ΔΕΞΙΑ στο χρονοντούλαπο όπως ήθελε κι ο ίδιος αλλά και όλοι οι δημοκρατικοί πολίτες, κατάφερε όμως να βγάλει τον λαό στο προσκήνιο, και ν' αναλάβει τις τύχες του.

Αμετροέπεια και ιστορική διαστρέβλωση

• Η αμετροέπεια στην καθημερινή μας ζωή έχει πάρει... άριστα!!!

Για τον φίλο Πέτρο Τατσόπουλο ο λόγος, που σ' ένα άρθρο του στο ΕΘΝΟΣ της Κυριακής, με τίτλο "Αλέξης... όπως Ανδρέας", γράφει λόγια απρόσεκτα! Στην αρχή χαμογέλασα με τον τίτλο. Μετά το διάβασα κι άρχισα να νευριάζω. Με λίγα λόγια ο Τατσόπουλος παρομοιάζει τον Τσίπρα με τον Ανδρέα Παπανδρέου! Τώρα, τι να του πει κανείς του Πέτρου; Λέει ότι ο Ανδρέας είχε σκεφτεί σοβαρά να εγκαταλείψει την πολιτική και να φύγει από την Ελλάδα, διότι -λέει ο Πέτρος- τότε του ήταν δύσκολο να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι οι ίδιοι άνθρωποι που τον αποθέωσαν στο αεροδρόμιο τον Αύγουστο, τον είχαν φιλοδωρήσει, στην κάλπη με το λυμφατικό, σχεδόν χλευατικό 13% των ψήφων!!! Αυτά είναι αυθαιρεσίες και φυσικά ο καθένας μπορεί να γράφει ό,τι γουστάρει. Αλλά πρέπει αυτά που γράφει να έχουν σχέση και με τυην πραγματικότητα! Κι εμείς που ήμασταν κοντά του τότε, άλλα καταλαβαίναμε;;;

• ...............................

Εν πάση περιπτώσει, δεν χρειάζεται να μιλάμε για κάτι που δεν είναι αληθές. Εκείνο με το οποίο γελάμε συνεχώς, είναι αυτό που γράφει ο Πέτρος ότι "ο 38χρονος Αλέξης Τσίπρας δείχνει να επαναλαμβάνει τον άθλο του Παπανδρέου"!!! Για να μην τρελαθούμε εντελώς, τουλάχιστον ας γελάσουμε... Λέει ο Πέτρος ότι "ο Αλέξης, αν και νεότερος, έχει το πλεονέκτημα της στερνής γνώσης - ξέρει πού έκανε λάθος ο Ανδρέας και οφείλει να μην το επαναλάβει. Ο Αλέξης είναι υποχρεωμένος να μην προδώσει τη λαϊκή εντολή, αλλά και να μην μεθύσει από την επιτυχία του..." Δεν έχω όρεξη τώρα να επιχειρηματολογήσω για τον ΑΝΔΡΕΑ. Η ιστορία ξέρει τι θα κάνει και τι θα γράψει για τους πολιτικούς και ιδιαίτερα για τον Ανδρέα Παπανδρέου.

• ...............................

Αλλά όλοι αυτοί του ΣΥΡΙΖΑ και γενικώς του "Συνασπισμού" τον Ανδρέα τον βρίζανε μια ζωή! Και τώρα γλείφουν εκεί που έφτυναν;; Αλλά είναι δυνατό να παρομοιάσει κανείς τον Αλέξη με τον Ανδρέα;;; Ισα κι όμοια; Ο γίγαντας με τον νάνο των μαθητικών καταλήψεων;;; 

Είναι αλήθεια ότι το ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ πάντοτε πολεμούσε τους Παπανδρέου...

Τα έβαλε κάποτε με τον Γέρο της Δημοκρατίας κι όταν είδε τελικά ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου θα κέρδιζε τις εκλογές με θρίαμβο, έκαναν τη δικτατορία. Και για να εξαφανίσουν τον Γέρο αλλά και γιαν αεξουδετερώσουν τον Ανδρέα. Ο Λαός πέρασε από τα Καυδιανά δίκρανα για μια εφταετία. Ηρθε η μεταπολίτευση, κέρδισε η Δεξιά με τον Καραμανλή, αυτόν τον άθλιο πατέρα της βίας και της νοθείας, του δεξιού παρακράτους, του αστυνομικού κράτους. 

Κάποια στιγμή τα πράγματα άλλαξαν και ο ΑΝΔΡΕΑΣ μας έδειξε πώς είμαστε σαν Λαός άξιος να ζήσουμε καλύτερες μέρες. Του στήσανε άπειρες παγίδες και φτάσανε στο σημείο να τον παραπέμψουν στο Ειδικό Δικαστήριο. Η Δεξιά, το επιχειρηματικό και εκδοτικό κατεστημένο, σε αγαστή συνεργασία με την λεγόμενη παραδοσιακή Αριστερά... 

Και ήρθε η ώρα του Γιώργου Παπανδρέου. Δεν άντεξαν όλοι αυτοί το γεγονός ότι ο Γιώργος πάντοτε πολιτεύτηκε με ανοιχτά χαρτιά. Είπε "όλα στο φως"!!! Δεν υπέκεψε σε κανέναν. Μπορεί να έκανε λάθη. Και λοιπόν; Ανθρωπος είναι, δεν είναι θεός! Δεν υπέκυψε στις απαιτήσεις του κατεστημένου. Και τώρα "εισπράττει" τα επίχειρα της επιμονής του να παλέψει μόνον για τα συμφέροντα του ελληνικού λαού και της χώρας. κατάλαβε ότι τον εξαπάτησαν και οι συνεργάτες του, οι σύντροφοί του στο Κίνημα, που υπέκυψαν στις σειρήνες του κατεστημένου. 

Οταν ο Γιώργος ονομάτιζε αυτά τα οικονομικά και εκδοτικά "συμφέροντα", ήξερε ότι έβαζε το κεφάλι του στον ντορβά. Ομως ουδέποτε τον απασχόλησε το πολιτικό κόστος, το προσωπικό συμφέρον, το πολιτικό μέλλον του. Κι αν ο Γιώργος τώρα σκέφτεται να μην ξαναβάλει υποψηφιότητα για την αρχηγία στο Κίνημα ή για την πρωθυπουργία, δεν θα είναι αυτός ο χαμένος. Ο ελληνικός λαός θα έχει χάσει την ευκαιρία να έχει έναν ηγέτη "καθαρό", αληθινό, ειλικρινή, έντιμο και πατριώτη. Βέβαια, το θλιβερό είναι ότι η Αριστερά δεν έχει ηγέτες, αλλά ανθρωπάκια. Ανθρωπάκια που έχουν όλα τα μειονεκτήματα θλιβερών όντων που δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα μας.

ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ, ΤΗ ΛΕΝΕ ΒΑΓΓΕΛΗ, ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ!

ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ μετά από πολύ καιρό στην περίπτωση Ευάγγελου Βενιζέλου. Πήγε και μίλησε στο "επιστημονικό συμπόσιο" του ιδρύματος του ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ. Και μας έκανε την καρδιά... περιβόλι! Ο ακατονόμαστος φροντίζει την υστεροφημία του. Δικαίωμά του. Το γεγονός ότι έχει βάλει λυτούς και δεμένους να ξαναγράψουν την ιστορία για χάρη του, δεν είναι κάτι που του περιποιεί τιμή.

Η ιστορία δεν ξαναγράφεται σύμφωνα με τις επιθυμίες του καθένα. Το διατεταγμένο γράψιμο μπορεί να παρασύρει σε πλάνες θλιβερές. Οι δημοκρατικοί πολίτες που έζησαν την ταραγμένη περίοδο των Ιουλιανών του 1965 και της τρισάθλιας επιχείρησης της Αποστασίας, στην οποία ιερούργησε ο αρχι-αποστάτης ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ, δεν ξεχνούν. Ούτε κι εγώ ξεχνώ, που ως μαθητής τότε έτρεχα με τον πατέρα μου στις διαδηλώσεις.

Το "ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ ΚΑΘΑΡΜΑ" είναι ένα σύνθημα και συνάμα χαρακτηρισμός της στάσης και της όλης πολιτικής συμπεριφοράς του ανθρώπου που δεν διστάζει ακόμη και τώρα να χλευάζει τον Γεώργιο και τον Ανδρέα Παπανδρέου, να λέει ψέματα χωρίς δισταγμό. Μίλησε στο "συμπόσιό" του για πολλούς και απόντες και είπε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι. Δεν υπάρχουν για να τον αντικρούσουν - κι αυτό είναι το αίσχος!

Για να επανέλθω στον Ευάγγελο Βενιζέλο: μίλησε και αναφέρθηκε στην "κρίση του 1965"! Βαγγέλη, έχει μείνει στην ιστορία ως ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ. Κι εφόσον είσαι κυρίως πολιτικός, καλό είναι να εκφράζεσαι πολιτικά. Η επιστήμη μπορεί να μην έχει χρώματα, όμως η πολιτική έχει χρώματα. Λοιπόν, ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ δεν χρειάζεται νομιμοποίηση.

Ο μητσοτακισμός είναι το δηλητήριο που μπήκε στην πολιτική της εποχής μας και μεταχειρίζεται χίλια τεχνάσματα και αμέτρητες μεταμφιέσεις για να εξαπατά. Ντύθηκε προστάτης και σωτήρας, πατριώτης και αντιστασιακός, προφήτης και Κιγκινάτος. Ποτέ όμως δεν έπαψε να είναι ο άνθρωπος που πρόδωσε την παράταξή του, που εκμαύλισε συνειδήσεις, που βυσσοδομούσε επί χρόνια (κι ακόμα βυσσοδομεί), που η πολιτική ιστορία τον έχει τοποθετήσει στο περιθώριό της. Δεν μπορούμε πλέον να παίρνουμε τοις μετρητοίς αυτά που λέει σήμερα. Η πολιτική του δράση στο μάκρος τόσων χρόνων μας έσπρωξε στην οργισμένη καχυποψία και τη δυσπιστία. Δεν θεωρήσαμε ότι η πολιτική του Μητσοτάκη είχε ποτέ ιδεολογικό περιεχόμενο. Η δράση του μάλλον τον έκανε έναν δικολάβο που μια ζωή διεκπεραίωνε προσωπικές μικροϋποθέσεις. Κι αυτό το λέω διότι ο Μητσοτάκης πάντοτε εργάστηκε για τον εαυτό του - όχι για το συμφέρον του τόπου. Θα έπρεπε κάποτε να καταλάβει ότι οι αρτηρίες μας δεν έχουν αδειάσει από αίμα. Είμαστε ζωντανοί κι έχουμε μνήμη και πάθος για μια καλύτερη και δημοκρατική ζωή.

ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ!

Στο Αμφιθέατρο του Μεγάρου Καρατζά, κατά την έναρξη του τριήμερου επιστημονικού Συμποσίου του Ιδρύματος «Κωνσταντίνος Κ. Μητσοτάκης», με θέμα «Από τον Ανένδοτο στη δικτατορία», ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ άνοιξε τον φάκελο «Αποστασία», 33 χρόνια μετά τα δραματικά γεγονότα του Ιουλίου του 1965, όταν αντισυνταγματικά ανετράπη η νόμιμη κυβέρνηση της Ενώσεως Κέντρου υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.

O κ. Κ. Μητσοτάκης έθεσε στο στόχαστρο πολλές φορές τον επί δεκαετίες βασικό πολιτικό αντίπαλό του Ανδρέα Παπανδρέου. «Ο ίδιος ο Γεώργιος Παπανδρέου μου εξομολογήθηκε και εμένα άλλωστε όταν βρεθήκαμε και οι δύο κρατούμενοι στο Κέντρο των τεθωρακισμένων αμέσως μετά το ξέσπασμα της δικτατορίας ότι “ο Ανδρέας τα έκανε όλα”». Σύμφωνα με την εκδοχή του ο «Γέρος της Δημοκρατίας» του είπε: «Μου εζήτησε ο Βασιλεύς να τον διαγράψω και θα τον διέγραφα (τον Ανδρέα)». Οσον αφορά τον πρώην πρωθυπουργό αυτό που τον συγκλόνισε δεν ήταν ότι ο πατέρας θα διέγραφε τον υιό, αλλά όπως τόνισε «από το ένα μπαλκόνι θα έπεφτα εγώ και από το άλλο ο Ανδρέας». Για τις αρνήσεις του Γεωργίου Παπανδρέου να αποδεχθεί τις λύσεις που του πρότειναν την εποχή εκείνη για να αντιμετωπισθεί η κρίση προέβαλε τις πιέσεις του Ανδρέα Παπανδρέου και χαρακτήρισε τον ΑΣΠΙΔΑ υπαρκτή παράνομη οργάνωση, η ύπαρξη της οποίας έδωσε επιχειρήματα στο Παλάτι. Βέβαια δεν χαρίστηκε και στον Γεώργιο Παπανδρέου στον οποίο επέρριψε ευθύνες για τη ρήξη με το Παλάτι, ενώ αργότερα τον «αποδυνάμωσε» με τη φράση: «Χωρίς τη βοήθεια του τότε Βασιλέα ούτε ο Γεώργιος Παπανδρέου θα γινόταν πρωθυπουργός». [Το Βήμα, 7/5/2008].

Ο Γεώργιος Παπανδρέου έχει προ πολλού πεθάνει, ο Ανδρέας Παπανδρέου έχει κι αυτός πεθάνει, ο ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ μπορεί να λέει ό,τι θέλει! Είναι δυνατό να ακούς τον βρικόλακα και να μην ανατριχιάζεις; Ο φάκελος της Αποστασίας έχει από χρόνια πριν ανοιχτεί και ο Λαός έχει αποφανθεί. Το ζήτημα είναι ότι ο αρχι-αποστάτης γέρασε και μυαλό δεν έβαλε. Θέλει να "χτίσει" μια εικόνα για να τον ευλογάνε και μετά θάνατον. Δυστυχώς γι' αυτόν, δεν πρόκειται η Ιστορία να διαγράψει κάποιες σελίδες της κι ούτε βέβαια να ξαναγράψει κάποιες άλλες. Τελεσίδικα ο άνθρωπος, που αναστάτωσε την Ελλάδα και που είναι υπεύθυνος για πολλά δεινά, είναι καταδικασμένος στη συνείδηση του ελληνικού λαού. Το αίσχος γι' αυτόν είναι ότι επικαλείται "λόγους" του Γέρου της Δημοκρατίας που δήθεν του είπε κάποια στιγμή για τον Ανδρέα. Πάντα έτσι έκανε. Ο Εφιάλτης...

ΠΟΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ;

Μερικές φορές η γελοιότητα συναγωνίζεται την ηλιθιότητα και την ηθελημένη αποσιώπηση των πραγματικών περιστατικών της ιστορίας. Αναφέρομαι στις άπειρες επιχειρήσεις "αγιοποίησης" του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή, από διαφόρους κυρίους που θέλουν να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους είτε στην παράταξη είτε στον τωρινό αρχηγό της. Προσφάτως ο "Ελεύθερος Τύπος" κυκλοφόρησε ένα τόμο-προσφορά στους αναγνώστες του με τίτλο "Ξαναδιαβάζοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή".

Τα κείμενα που οι επιμελητές επέλεξαν πράγματι "μιλούν" μόνα τους. Είναι κείμενα στα οποία αποτυπώνεται η αγωνία του Καραμανλή να μην αφήσει καμιά εκκρεμότητα σχετική με τη μεταθανάτια δόξα του. Σχεδόν τα περισσότερα από τα "κείμενά" του τα έχω διαβάσει κι έχω φρίξει. Με πιάνει αναγούλα "ξαναδιαβάζοντας" κάποιες από τις σκέψεις ή σημειώσεις ή προφορικές καταγραφές του "εθνάρχη", όπως οι παρακάτω:

• Σε προσωπικό επίπεδο οι σχέσεις μας [σσ. εννοεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου] ήταν άνετες, σχεδόν φιλικές. Μου συμπεριεφέρετο με ευπρέπεια και με σεβασμό. Και σχεδόν ποτέ δεν έφερε αντιρρήσεις σ' αυτά που συνεβούλευα. Οι σοβαρώτεροι συνεργάτες του απέδιδαν τη συμπεριφορά του αυτή σ' ένα ανάμικτο αίσθημα σεβασμού και φόβου που είχε απέναντί μου. Και διότι και οι ίδιοι ανησυχούσαν για την πολιτική συμπεριφορά του, μου συνιστούσαν να τον βλέπω τακτικά για να τον συγκρατώ με τις συμβουλές μου. Άλλοι πάλιν την απέδιδαν στην υποκρισία και δολιότητα που, όπως έλεγαν, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του... [σελ. 192]

Είναι φανερό ότι επιδίωξε να στραπατσάρει την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κρίνει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Και δεν είναι ότι θίγεται η μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού, αλλά ότι αναδεικνύεται η ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα μπορούσαμε κι εμείς τώρα να παραθέσουμε λέξεις και χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά του. Όμως δεν έχει νόημα.

Στο μεταξύ διάβασα σήμερα στον πάλι στον "Ελεύθερο Τύπο" ένα άρθρο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, του οποίου οι απόψεις είναι ευπρεπώς καραδεξιές (για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκά κοινόχρηστη λέξη που αποδίδει τον φανατικό και αντιδιαλεκτικά σκεπτόμενο), και ο οποίος για να χαϊδέψει τ' αυτιά των δεξιών αναγνωστών του κάνει μια "σούμα" από τις "απόψεις-θέσεις-κρίσεις" του Καραμανλή για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα. Ο Κοττάκης λέει τόσες ανοησίες που το θεωρώ περιττό να τις αντικρούσω!

Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει να μας πει ότι τα ΜΟΠ τα "κέρδισε" ο Καραμανλής! Κάνει λάθος ο κύριος Κοττάκης. Δεν ξέρω ποιές ήταν τότε οι ασχολίες του κι αν έχει διαβάσει καλά τα ιστορικά γεγονότα, ή μέσα από παραμορφωτικούς φακούς! Τα ΜΟΠ είναι μια καθαρά ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επιτυχία του Ανδρέα. Ποιος είπε ότι ο Παπανδρέου έστειλε το μνημόνιο στον Καραμανλή για "διορθώσεις"; Ποιος είπε ότι Καραμανλής και Παπανδρέου "συνδιαμόρφωσαν στην τελική του μορφή τον εκλογικό νόμο του ’85";

Πότε ο Καραμανλής «απείλησε επανειλημμένα» τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε ότι θα προκηρύξει δημοψήφισμα είτε εκλογές αν δεν έκλεινε τις εκκρεμότητες για τις Βάσεις, την οριστική ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη μη έξοδό της από το ΝΑΤΟ; Πότε «μπλόκαρε» την παροχή πολιτικού ασύλου στον Αραφάτ που σχεδίαζε ο Ανδρέας. Πότε και από πού φαίνεται ότι «διαφώνησε με την κομματικοποίηση του Στρατεύματος και των Ενόπλων Δυνάμεων», αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ επιχείρηση "κομματικοποίησης"; Πότε «έψεξε δημοσίως τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου» όταν εκείνος χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη ως «μειοδότη»;

Κι ένα τελευταίο: Ο Καραμανλής «διαφώνησε» με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου (όχι ανοιχτά)! Ας γελάσουμε, κατόπιν εορτής! Το ζήτημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας σεβάστηκαν τον Καραμανλή κι ας είχαν βασικές διαφωνίες με την πολιτική του. Ωστόσο, οι επίγονοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μην ξεχάσουμε! Και είναι εύκολο να παραθέσουμε ότι ο Καραμανλής έδωσε τα χειρότερα παραδείγματα όταν έφυγε νύχτα και με ψευδώνυμο από την Ελλάδα κι όταν παραιτήθηκε πριν λήξει η θητεία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή τότε δεν προτάθηκε εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ. Έδωσε το χειρότερο παράδειγμα όταν ο ελληνικός λαός ζούσε κάτω από μια στυγνή δικτατορία κι ο Καραμανλής έκανε περιπάτους στο Δάσος της Βουλόνης...

Η Δεξιά θέλει συνεχώς να ξύνει πληγές. Πράγμα πολύ απλό. Δυστυχώς δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τα ιστορικά γεγονότα, δεν θέλει τη συμφιλίωση, δεν ξεχνά ότι μέσα στα σπλάχνα της κυοφορήθηκαν τα πιο ακραία αντεθνικά και παρακρατικά στοιχεία κ.λπ. Αρνούμαι να συνεχίσω...

• [Αρνούμαι να ξαναδιαβάσω κείμενα τα οποία αμφιβάλλω αν έγραψε ο ίδιος ο Καραμανλής. Είμαι πεπεισμένος ότι γράφτηκαν και συμπληρώθηκαν αργότερα. Γιατί εδώ που τα λέμε ένας άνθρωπος όσο κακός και να είναι, όσο γερνάει, τόσο μαλακώνει. Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να συνέβη και με τον Καραμανλή. Άλλωστε ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ!]