Ο διάλογος δεν επιβάλλεται απλώς, αλλά είναι όρος για να συνεχίσει την πορεία της η χώρα μας!!!

ΑΥΤΑ που όλοι βλέπουμε είναι εξελίξεις αποτρόπαιες, θα έλεγα. Και το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό, στους σημερινούς άθλιους καιρούς, είναι ότι ο διάλογος δεν επιβάλλεται απλώς, αλλά είναι ο προϋποθετικός όρος για τη σύρροπη πολιτική και κοινωνική πορεία της χώρας και αυτή η πορεία που θα εξασφαλίσει την ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της Ελλάδας στην Ευρώπη. 

Βλέπει κανείς ότι οδηγούμαστε σε αδιέξοδο και μην τολμήσει να πει ότι η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα και μόνη λύση είναι οι εκλογές!!! Οι εκλογές πριν την ώρα τους θα μας αποτελειώσουν. Αυτά τα στοιχεία που δίνουν οι αληθινές ή ψεύτικες δημοσκοπήσεις τουλάχιστον είναι αρκετά, αφού κανείς δεν είναι σε θέση ν' αποκτήσει είτε αυτοδυναμία είτε πλειοψηφικό ρεύμα, για να καταλάβουμε ότι κάποιοι ή όλοι τραβάνε το σχοινί. Δεν μπορώ να δεχτώ αυτή την την άθλια τακτική της ΟΛΜΕ και του ΣΥΡΙΖΑ που πραγματικά κρατάνε 625.000 ομήρους, μαθητές και γονείς. Βέβαια αυτοί με τη σειρά τους θα πουν ότι το κράτος, η κυβέρνηση κρατάει ομήρους τους μαθητές. 

Από την άλλη μεριά έχουμε αυτά τα θανατηφόρα νούμερα της ανεργίας που έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο και παρουσιάζει αυξητικές τάσεις. Κι εδώ, η πανάθλια κυβέρνησης της Δεξιάς και του βενιζελικού ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να καταλάβουν ότι το πράγμα δεν πάει παραπέρα. Η ελληνική κοινωνία κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα.

Δεν μιλάω ως επαγγελματίας πολιτικός, αλλά ως ένας πολίτης σκεπτόμενος και πανταχόθεν βαλλόμενος. Επαγγελματίες πολιτικοί είναι όλοι τους, ακόμα κι αυτοί οι τρισάθλιοι του ΣΥΡΙΖΑ που παριστάνουν τις μωρές παρθένες, κι επειδή επιζητούν μετά μανίας την κυβερνητική εξουσία, σπρώχνουν την κοινωνία για να γίνει παρανάλωμα του πυρός. Φτάσαμε στο σημείο να κρατιέται αντιπολιτευτικά ο ΣΥΡΙΖΑ με τους απολυμένους της ΕΡΤ, που έχουν καταλάβει το κτίριο στη Μεσογείων και παίζουν τις κουμπάρες και ασκούνται στην επαναστατική γυμναστική, και να στηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ μετά μανίας τη συνδικαλιστική δημοκοπία των εκπαιδευτικών, οι οποίοι θέλουν να ανατρέψουν την κυβερνητική πολιτική!!!!

Διαπιστώνω ότι όλοι τους, ένθεν κακείθεν, είναι μεθυσμένοι με τον ήχο των λέξεων που καθημερινά εκτοξεύονται δια των εκατέρωθεν ανακοινώσεων. Εγώ ο τρίτος, που πιθανόν να εκφράζω και άλλους χιλιάδες, λέω ότι η πολιτική λογοφιλία μπορεί να αδιαφορεί για τη στερεότητα του λογικού υπόβαθρου, αλλά περισσότερο ενδιαφέρεται για την εντυπωτικότητα του φραστικού πυροτεχνήματος.

Να πάψει και από τους κυβερνητικούς και από τον ΣΥΡΙΖΑ η προσπάθεια απόσπασης μιας κάποιας επιδοκιμασίας από ορισμένες πλευρές του ελληνικού λαού. Μην ψάχνουν για χειροκροτήματα και επευφημίες. Να διαφωτίσουν και να παρακινήσουν τον κόσμο να σκεφτεί πάνω στα προβλήματα και να δεχτεί τις λύσεις που επιβάλλουν οι περιστάσεις. Θύματα οι άνεργοι, θύματα οι μαθητές, θύμα όλη η ελληνική κοινωνία. Κάτι πρέπει να γίνει!!!!

Δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά μια επανάσταση;;;

Επειδή εκ προοιμίου ξέρω ότι αν καταπιαστώ με συνδικαλιστικά ζητήματα θα ηττηθώ, γι' αυτό και προτιμώ να θεωρητικολογώ και όχι από μεγαλαυχία ή σχολαστικότητα, αλλά από μια διάθεση γενίκευσης. Επίσης θέλω να σημειώσω ότι η αλαφιασμένη εποχή μας όλα τα κωδικοποιεί, τα ταξινομεί κι αν εσύ ο υποτιθέμενος ανίδεος δεν συμφωνείς, σου κόβουν το ποδάρι, όπως έκανε στην Κακιά Σκάλα ο μυθικός Προκρούστης στους περαστικούς ταξιδιώτες. Πρέπει απαραιτήτως να συνοδοιπορείς, να συμφωνείς, να υπερθεματίζεις. Κι αν τύχει και διαφωνήσεις, ή υψώσεις φωνή διαφορετική, θα σε ενοχλήσουν, όπως κάποτε διάφοροι άμουσοι που έβγαιναν στο μπαλκόνι ή στο παράθυρο και ή έβριζαν ή κατάβρεχαν τους κανταδόρους. Και ποιοι συνήθως κατάβρεχαν τους κανταδόρους;;; Εκείνοι που η γειτονιά τούς θεωρούσε αναποδιασμένους. Όταν προκαταβολικά φιμώνεις τον αντιφρονούντα, σημαίνει ότι θεωρείς τον εαυτό σου μετέωρο, τρωτό.

Η άσκηση κακής και εν πολλοίς βλαβερής για την κοινωνία πολιτικής από τους πολιτικούς όλων των αποχρώσεων, δηλαδή από πολιτικούς και κόμματα που κυβέρνησαν ή από την μεριά της αντιπολίτευσης που εξώθησε στη λήψη μέτρων τα οποία στη συνέχεια αποδείχθηκαν λαθεμένα, δημιούργησε διχαστικές καταστάσεις. Σκλήρυνση της κυβερνητικής στάσης, φανατική προσήλωση στο δικαίωμα της απεργίας από τις κάθε λογής επαγγελματικές ομάδες και όξυνση των αντιθέσεων. Έτσι φτάσαμε σε μια κατάσταση όπου πλέον τα όρια του νόμιμου δεν έχει δικαίωμα να τα μεταθέτει μονάχα το κράτος αλλά και οι διάφορες συντεχνιακές ομάδες. Αλλά είναι σαν να κινείται κανείς στην κόψη του ξυραφιού, διότι το νόμιμο τελικά φαίνεται να είναι σχετικό, αφού αυτό που σήμερα μοιάζει ή είναι νόμιμο, αύριο μπορεί να μην είναι.

Έχουν δίκιο οι ταξιτζήδες; Εχουν. Οι φορτηγατζήδες; Κι αυτοί έχουν δίκιο. Όμως θα απεργήσουν και θα γίνει της κακομοίρας στους δρόμους. Και οι νοσοκομειακοί γιατροί;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά θα υπάρξουν άπειρα προβλήματα με τους ασθενείς να ταλαιπωρούνται. Και οι διοικητικοί υπάλληλοι του Πανεπιστημίου;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά οι φοιτητές θα χάσουν την εξεταστική τους. Και οι εκπαιδευτικοί;;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά οι μαθητές δεν θ' αρχίσουν με τους καλύτερους οιωνούς τη σχολική χρονιά. Και οι φαρμακοποιοί;;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά όλοι όσοι χρειάζονται φάρμακα και κυρίως οι γεροντότεροι, θα βρεθούν σε πολύ δύσκολες στιγμές. Και οι αγρότες;;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά θα κλείσουν τους εθνικούς δρόμους. Και οι εργαζόμενοι στους οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης;;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά η πρωτεύουσα και οι μεγάλες πόλεις βρομίζουν από τα σκουπίδια. Και οι εργαζόμενοι στα μέσα μαζικής μεταφοράς;;; Κι αυτοί έχουν  δίκιο, αλλά η Αθήνα γίνεται τρελοκομείο. Και οι λιμενεργάτες;;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά καταστρέφονται τα αγροτικά προϊόντα που παραμένουν στα πλοία και δεν ξεφορτώνονται. Και οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ;;; Κι αυτοί έχουν δίκιο, αλλά οι αλλεπάλληλες διακοπές ηλεκτροδότησης τσακίζουν την κοινωνία...

Τα παραδείγματα είναι άπειρα. Ασφαλώς και είναι δεδομένο ότι ζούμε σε μια εποχή που οι Έλληνες βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε πολιτικές που τους στερούν βασικά δικαιώματα και κανείς δεν μπορεί να παραβλέψει, την κακή δημοσιονομική κατάσταση, την ανεργία, την ακρίβεια, το κλείσιμο το επιχειρήσεων, τα εξοντωτικά χαράτσια, τους υψηλούς φόρους, το πετσόκομα των συντάξεων κ.λπ. Αλλά μήπως κάποτε θα πρέπει να βρούμε μια χρυσή τομή στη συμπεριφορά μας;; Μου έγραφε ένας φίλος ότι δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά μια επανάσταση!!!! Μα η επανάσταση δεν έρχεται κατόπιν διαταγής και δεν προαναγγέλλεται. Ξαφνικά ξεσπάει χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι.

Το ζητούμενο είναι μέσα σ' αυτή την καταιγίδα της οικονομικής κρίσης να μπορέσουμε να κρατήσουμε όρθιο το φρόνημα, να συνεχίσουμε να κάνουμε καλά τη δουλειά μας, όσοι εξακολουθούμε να την έχουμε, και φυσικά να διεκδικούμε. Δεν είναι δυνατό όμως ν' ανεχόμαστε εκείνους που είναι αγκυροβολημένοι σε πεποιθήσεις ατράνταχτες, βολικές για τους ίδιους, γεμάτοι αυταρέσκεια. Στην περίπτωση των εκπαιδευτικών δίνουν την εντύπωση ότι είναι προσκολλημένοι στα αιτήματά τους και φορτώνουν άνανδρα τις απορίες τους για την κακή κυβερνητική πολιτική στο λογαριασμό των νέων ανθρώπων, των μαθητών. Κι έτσι δεν κάνουν τίποτε άλλο παρά να μεγαλώνουν τη σύγχυση. Εγώ δεν μπορώ να κρίνω αν αυτό που κάνει η παρούσα κυβέρνηση στο χώρο της παιδείας είναι "μεταρρύθμιση". Πάντως θα είναι εξυπηρετική αν είναι και εφαρμόσιμη. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι οι εφαρμόσιμες λύσεις είναι και οι καλύτερες.

Αίσχος για την ΟΛΜΕ!

Κάλεσμα στους πολίτες να πάρουν τις τύχες στα χέρια τους και να πουν «όχι» στο μέλλον που διαμορφώνεται εξαιτίας της οικονομικής κρίσης απευθύνει η ΟΛΜΕ, σε διακήρυξή της που θα διαβαστεί στις σχολικές εορτές για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Στο κείμενο γίνεται εκτενής αναφορά στο έπος του '40 και στην εθνική αντίσταση. "Σήμερα, 71 χρόνια μετά, στρεφόμαστε για μια ακόμα φορά στο παρελθόν για να αντλήσουμε θάρρος και δύναμη, ώστε να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία", σημειώνει η ομοσπονδία των καθηγητών μέσης εκπαίδευσης. Κάνοντας αναφορά στη σημερινή κρίση, η ΟΛΜΕ εκτιμά ότι προκλήθηκε από τους "ισχυρούς του χρήματος κα τους πολιτικούς εκφραστές τους", με στόχο την ασύστολη  κερδοσκοπία  εις βάρος των λαών. "Κάθε γενιά και κάθε εποχή καλείται να διακηρύξει και να υπερασπιστεί τα δικά της 'ΟΧΙ'. Εμείς σήμερα καλούμαστε να πούμε 'ΟΧΙ' στην εξαθλίωση, στην εκποίηση του εθνικού πλούτου, στην ιδιωτικοποίηση των δημόσιων και κοινωνικών αγαθών, στην καταρράκωση των ανθρώπινων δικαιωμάτων, στην κατάργηση των εργασιακών και κοινωνικών κατακτήσεων. Να πούμε 'ΟΧΙ' σε κάθε πολιτική που στηρίζει εκμεταλλευτικές σχέσεις και άνομα συμφέροντα", τονίζεται στο κείμενο.

Είναι αισχρό που επιδιώκουν οι κύριοι της ΟΛΜΕ. Μια άκρως διχαστική ανακοίνωση που θα την διαβάσουν στα σχολεία! Είναι φανερό ότι πρόκειται για ανεύθυνους συνδικαλιστές που στο βωμό της μικροκομματικής εκμετάλλευσης ρίχνουν το σπόρο της διχόνοιας στον ευαίσθητο χώρο της μαθητιώσας νεολαίας. Πουθενά οι κύριοι εκπαιδευτικοί της ΟΛΜΕ δεν λένε ΟΧΙ στα φροντιστήρια που έχουν "γονατίσει" τους γονείς. Αλλά γιατί να πουν "όχι" στα φροντιστήρια, αφού αυτοί οι ίδιοι είναι που τα συντηρούν;;; 

Είμαι βέβαιος ότι εάν ερωτηθούν οι γονείς και οι κηδεμόνες των μαθητών θα σας πουν, στην πλειοψηφία τους, ότι οι εκπαιδεττικοί ΔΕΝ κάνουν καλά τη δουλειά τους. Εχω σωρεία παραδειγμάτων για εκπαιδευτικούς που δεν γνωρίζουν γιατί έγιναν εκπαιδευτικοί. Αλλά είναι απλό: θεωρούν ότι είναι μια δουλειά την οποία ως "δημόσιοι υπάλληλοι" πρέπει να διαφυλάξουν ως κόρην οφθαλμού! Δυστυχώς είναι πρώτα υπάλληλοι και μετά εκπαιδευτικοί Φυσικά δεν μιλώ για όλους. Ευτυχώς υπάρχουν ορισμένοι που τιμούν τον τίτλο του εκπαιδευτικού.

Με την ευκαιρία του εορτασμού, η συνδικαλιστική ηγεσία των καθηγητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης επιδιώκει και προαναγγέλλει ενέργειες που αποσκοπούν στη δημιουργία τηλεοπτικών εντυπώσεων και μόνο. Η ιστορία -αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας- "πρέπει να είναι σεβαστή από όλους και η απόδοση τιμής δεν μπορεί να γίνεται θέαμα για τις κάμερες και παιχνίδι για τον μικροκομματικό ανταγωνισμό". Αλλά, στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα! Οι συνδικαλιστές της ΟΛΜΕ άγονται και φέρονται από τα κομματικά συμφέροντα.