Από τις
πρώτες κιόλας μέρες, που έγινε γνωστή η εξαφάνισή του, το πρόσωπό του
εντυπώθηκε αμέσως στο μυαλό μου. Το θλιμμένο βλέμμα, με τον οποίο κοίταζε το
φωτογραφικό φακό, πρόδιδε άτομο μεγάλης ευαισθησίας. Αντί να ατενίζει με
αισιοδοξία τη ζωή, με την ορμή των είκοσι χρόνων του, διατηρούσε έντονες
επιφυλάξεις. Την ίδια άποψη, όπως διαπίστωνα καθημερινά, συμμερίζονταν πολλοί
άλλοι. Γι’ αυτό και η περίπτωσή του κινητοποίησε τόσο κόσμο. Όλοι αγωνιούσαμε
για την έκβαση της υπόθεσης λες και ήταν δικό μας παιδί.
