ΠΑΝΟΥΣΗΣ: ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ;;;;

Η περίπτωση του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση αγγίζει τα όρια της αναισχυντίας. Παρακολουθούσα τις χθεσινές δηλώσεις του και απορούσα με το ανέμελο ύφος του που έδειχνε άνθρωπο χωρίς υποχρεώσεις και κυβερνητικές ευθύνες, που αμπελοφιλοσοφούσε για τα όσα δυσάρεστα συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό στη χώρα και ιδιαίτερα στην Αθήνα. Και αναφέρομαι στις καταλήψεις της Νομικής, του Πολυτεχνείου, της Πρυτανείας του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου, την εισβολή στο χώρο της Βουλής, την αναγραφή συνθημάτων στις προσόψεις της Βουλής και φυσικά στις καταστροφές που σχεδόν καθημερινά λαμβάνουν χώρα στην πρωτεύουσα.

ΑΝΩΦΕΛΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Το άρθρο του Γιάννη Πανούση, Αναπληρωτή Υπουργού Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη, το οποίο δημοσιεύτηκε με πηγαίους τίτλους πριν από λίγες μέρες στην εφημερίδα «Τα Νέα», μου προκάλεσε εντύπωση. Όχι όμως για τους λόγους που προβλήθηκαν από τα έντυπα και τα ηλεκτρονικά μέσα.

Διάβασα το άρθρο πολύ προσεκτικά και με δυσκολία συγκράτησα την οργή μου. Οι επισημάνσεις του συντάκτη του για την πορεία, προς την οποία έχουν οδηγηθεί το τελευταίο διάστημα τα πράγματα της χώρας, με ευθύνη κυρίως της Αριστεράς, είναι απολύτως ορθές. Αποτελούν, ωστόσο, κοινότoπες διαπιστώσεις. Τις έχουν επαναλάβει κατά κόρον αρκετοί διανοούμενοι τα τελευταία χρόνια, εισπράττοντας τη χλεύη συναδέλφων τους, που τοποθετούν τον εαυτό τους στον αριστερό χώρο.

ΟΙ ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ ΦΑΝΤΑΣΙΩΝΟΝΤΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΩΣ... ΑΡΙΣΤΕΡΟ!!!!!!

Το άρθρο του αναπληρωτή υπουργού Προστασίας του Πολίτη Γιάννη Πανούση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων όχι στην ελληνική κοινωνία, αλλά στους κόλπους του κυβερνώντος κόμματος. Και οι αντιδράσεις εκδηλώθηκαν με δηλώσεις και συνεντεύξεις, αλλά το Μέγαρο Μαξίμου κάλυψε τον Πανούση, καθώς κυβερνητικές πηγές ανέφεραν το μεσημέρι ότι τα όσα ανέφερε στο άρθρο «δεν αφορούν ούτε την πολιτική της κυβέρνησης, ούτε κυβερνητικά στελέχη, ούτε τις πολιτικές δυνάμεις που τη στηρίζουν»!!!! Μα είναι αστείο. Δηλαδή, ο Πανούσης έγραψε το άρθρο για τους νεοδημοκράτες, τους Πασόκους, τους Κουκουέδες ή για μένα;;; Είναι ηλίου φαεινότερο ότι το έγραψε για το κόμμα που τον έκανε υπουργό, αφού ο ίδιος ανήκε πριν στη Δημοκρατική Αριστερά του Κουβέλη.

Εξεταστικές και για τα πανεπιστήμια;

• Ενα καίριο άρθρο του καθηγητή Γιάννη Πανούση που το πήρα από την ιστοσελίδα του (είχε δημοσιευτεί στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία, 08/03/2010)

Αχ, να μιλούσαν επιτέλους οι δίκαιοι!
Ισως τα λόγια τους
να βοηθούσαν κάπως...
Πανταζής Φύσσας,
Αντε, αποφάσισε λοιπόν

Αφού μπήκαμε -εκόντες άκοντες- στον ρυθμό της εξέτασης των κακώς κειμένων της νομοθεσίας, των «πονηρών κενών» της εξουσίας και της διαφθοράς των αξιωματούχων, καλό θα ήταν να συγκροτηθεί μια διακομματική κοινοβουλευτική επιτροπή για να μελετήσει σε βάθος τα όσα έχουν συμβεί μέσα στα ελληνικά πανεπιστήμια. Αλλωστε, η Παιδεία και το εκπαιδευτικό σύστημα συνιστούν, μαζί με την Οικονομία και την Ασφάλεια, τους βασικούς πυλώνες της Δημοκρατίας μας.

ΕΤΣΙ, κρίνεται σκόπιμο να διερευνηθούν -ενδεικτικά- τα παρακάτω:

1. Πώς και με «ποια μέσα» (βλ. κλίκες) εκλέγονται πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις επί 12-15 χρόνια καθηγητές Σχολών (μεγάλης αριθμητικής επιρροής);

2. Ποια η σχέση των μεγαλοκαθηγητών με τις αυτοαποκαλούμενες «ανεξάρτητες» φοιτητικές παρατάξεις (π.χ. πώς ορισμένοι φοιτητοπατέρες παίρνουν πτυχίο προβιβαζόμενοι σε 30-40 μαθήματα, την ίδια περίοδο); (Αφού προηγουμένως έχουν ψηφίσει ή καταψηφίσει τους «υποδειχθέντες»).

3. Ποια η οικονομική κατάσταση, με την έννοια της χρηστής και διαφανούς οικονομικής διαχείρισης των Ειδικών Λογαριασμών; Μήπως, θα πρέπει ν' ανοίξουν και ορισμένοι τραπεζικοί λογαριασμοί γενικών διευθυντών ή υπόλογων καθηγητών;

4. Τι συμβαίνει με τις εταιρείες αξιοποίησης της πανεπιστημιακής περιουσίας; Ποιοι «κινούν» τις μετοχές, τις παίζουν στα repos, τις χάνουν, αλλά ουδείς ανοίγει το στόμα του; Νοείται ομερτά στους ναούς της ελευθερίας και της γνώσης;

5. Πώς λειτουργούν η οικογενειοκρατία, αλλά και οι πελατειακές σχέσεις με τους πολιτικούς; Π.χ. πόσοι καθηγητές έχουν διορίσει τα (πόσα;) παιδιά τους ή τις συζύγους τους στα ΑΕΙ; Πόσοι γόνοι υπουργών έχουν γίνει διδάκτορες «τιμής ένεκεν»;

6. Πώς νοείται να μιλάνε για το δημόσιο πανεπιστήμιο καθηγητές που παίρνουν φακελάκι (στο ιδιωτικό τους γραφείο) ή κινητοποιούν οικονομικούς, εξωθεσμικούς παράγοντες, για να εκλεγούν σε διάφορα αξιώματα;

7. Ποιοι αναρμόδιοι υπουργοί, γεν. γραμματείς και λοιποί αξιωματούχοι κινούνται υπέρ της «προστασίας» διαφόρων υποψηφίων;

8. Πώς επιτρέπεται σε ορισμένες Σχολές να υπάρχουν 5.000 ή 10.000 υποψήφιοι διδάκτορες (εν ομηρία;) ενώ ο νόμος το απαγορεύει; Το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν έχει ανάγκη από σωτήρες (εφόσον το ίδιο θέλει να σωθεί). Πρέπει, όμως, ν' αποβάλει από τη διοίκησή του τους ιδιοτελείς ολετήρες της συνταγματικής αυτοδιοίκησης.

ΥΓ.: Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Αντώνης Σαμαράς οφείλουν ν' αποδείξουν στις επικείμενες φοιτητικές και πρυτανικές εκλογές ότι δεν επηρεάζονται από «κουμπαριές», «διευκολύνσεις» ή «ιδεολογικές συγγένειες». Αν, βέβαια, θέλουν ένα πανεπιστήμιο χωρίς μικρομάγαζα.

Ελεος! Οχι άλλος κοντός ψαλμός αλληλούια.

ΥΓ.2.: Επεται συνέχεια.

Εγώ, ο Έλληνας [του Γιάννη Α. Πανούση], “Ώρες ώρες αναρωτιέμαι «ποιας χώρας πολίτης είμαι»;”

«Το δρόμο, / πρέπει να βρούμε το δρόμο, / κάθε στιγμή, / να ξαναβρίσκουμε το δρόμο [...] /Κι εμείς, / μ’ όλες μας τις αδυναμίες: / Η μόνη ελπίδα σωτηρίας».

ΤΙΤΟΥ ΠΑΤΡΙΚΙΟΥ, Κ’εσύ…

———————————–

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι «ποιας χώρας πολίτης είμαι»; Ποιας κοινωνίας μέλος; Ποιοι είναι οι «δικοί μου» και ποιοι οι «αλλόδημοι»; Ποιος με κυβερνάει και από ποιον να ζητήσω ευθύνες; Οι πολιτικοί, τα ΜΜΕ, τα διάφορα κέντρα εξουσίας, με έκδηλη απορία, έκπληξη, ίσως και περιφρόνηση, μου απαντούν πως ανήκω σε ένα «παγκόσμιο χωριό», σε μια παγκόσμια κοινωνία, η οποία περιέχει όλες τις κοινωνίες και κοινότητες που μέχρι σήμερα ήξερα.

Και πως σ’ αυτό το παγκόσμιο χωριό μπορεί εγώ να ‘μαι περιπλανώμενος χωρικός, αλλά ο φεουδάρχων δεν είναι ορατός, δεν έχει σάρκα και οστά, είναι virtual.

Έτσι, ανεπαισθήτως, βρέθηκα υπήκοος «δικτύων», οπτικών ινών, χειριστών mega-συστημάτων.

Κι ας μην υπέγραψα ποτέ μαζί τους «κοινωνικό συμβόλαιο», κι ας μην έχω βρει διαδικασίες ελέγχου της χρήσης και των χρηστών, κι ας μην αποδέχομαι την ιδεολογία και την ηθική τους.

Πάνε, πέρασαν οι θεσμοί, αποδιοργανώθηκαν οι παραδοσιακές δομές της κοινωνίας, διαβρώθηκαν οι αξίες, υπονομεύτηκε η συνοχή. Παγκόσμια αγορά, τεχνοπόλεμος, ανταγωνισμός, απελευθέρωση, ιδιωτικοποίηση. Κι όλα αυτά χωρίς -ή με λίγη- δημοκρατία και με έμφαση στην εμπορευματοποίηση κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας.

Πόσο ξένα αντηχούν ετούτα σ’ έναν Έλληνα, γέννημα-θρέμμα της σύγχρονης ιστορίας μας, των δραμάτων και των θαυμάτων της.

Εγώ, ο Έλληνας, που αρνήθηκα βασιλιάδες και δικτάτορες, που αμφισβήτησα δεξιούς, αριστερούς και σοσιαλιστές, που πολέμησα για λευτεριά και δικαιοσύνη, νιώθω να εξουσιάζομαι από διευθυντές διοικητικών συμβουλίων, προέδρους ιδρυμάτων, συζύγους επιχειρηματιών, top managers, «black» τεχνολόγους του πλούτου και flat γραφειοκράτες της ανισότητας.

Αυτοί (νομίζουν ότι) έγιναν «μοντέρνοι» επειδή αποκήρυξαν το παλιό κι εγώ κρατάω καλά φυλαγμένες τις κουβέντες των παλιών πιστών συντρόφων. Με αρνούνται και τους αρνούμαι.

Αρνούμαι να γίνω συνέταιρος/συνένοχος σε μια Εξουσία που δέχτηκε να προσληφθεί υπηρέτρια της αγοράς.

Αρνούμαι τα κοινωνικά μοντέλα που τα παράγουν οι επενδύσεις και όχι οι ε­παναστάσεις.

Αρνούμαι μια κερδώα δημοκρατία που καλλιεργεί εξαρτημένα ανακλαστικά στους πολίτες (ν’ αποδέχονται ως μονόδρομο, ως δεδομένο, ως αναπόφευκτο τον κάθε τύραννο «του οικονομικά ορθού»).

Θα ζήσω στην «κοινωνία των κοινωνιών» κρατώντας ως σημαία μου το δικαίωμα στην ανυπακοή.

Θα ζήσω ερήμην της κοσμικότητας των σαλονιών και υπέρ των απλών ανθρώπων. Την ελευθερία μου θα την κερδίζω μέσα στην κοινωνία και μαζί με τους συγ-κοινωνούς μου.

Δε θα ψάχνω σε μετακαφκικά δίκτυα επικοινωνίας συμφερόντων για να συνα­ντήσω τους πολιτικούς πραγματιστές, οι οποίοι ως μόνη αρχή έχουν το enter. Διεκδικώ το δικαίωμα στην ευτυχία με την ίδια ένταση και πάθος που αυτοί υποστηρί­ζουν τις αναπτυξιακές τους προτάσεις.

Δεν εμπιστεύομαι τους κάθε λογής πατεντάτους επιστήμονες όταν αναμειγνύουν αριθμούς χωρίς να «βλέπουν» πρόσωπα και κάνουν λογαριασμούς χωρίς υποψία για θυματοποιήσεις.

Παραμένω Έλληνας και ως Έλληνας θα εγγραφώ στους «πολίτες του κόσμου».

Δεν είμαι ιστορικά αναλώσιμος και δε δέχομαι να στιγματίζουν «τον τρόπο ζωής μου», την κοσμοάποψή μου.

Μοναχικός όταν οι άλλοι γίνονται πλήθος, με τους πολλούς για να βοηθήσω τον κάθε αποκλεισμένο, αυστηρός με τους δικαίους και επιεικής με τους αδικοπραγούντες, γλεντζές στη ζωή και λεβέντης στο θάνατο, ασυμφιλίωτος με τα «ελάχιστα» και ασυμβίβαστος με τα «ταπεινά», τρυφερός αντάρτης, πολυμήχανος στον έρωτα, μπεσαλής στον μπεσαλή, ορίζω τους ρυθμούς της ζωής μου κοιτώντας τους αν­θρώπους στα μάτια (και όχι τους δείκτες της οικονομίας), ενεργοποιώ τα όπλα της ψυχής μου όταν η ιστορική μου συνείδηση το επιτάσσει (και όχι όταν υπογράφονται συμφωνίες και pacta), επικοινωνώ με τους λαούς και τους πολιτισμούς μιλώντας τη γλώσσα των ποιητών (και όχι τα «πακέτα» του Internet). Θα δω το μέλλον με το δικό του τρόπο και θ’ αγωνιστώ για το μερτικό μου στην ευημερία με τη δι­κιά μου αίσθηση δικαίου.

Ούτε η κοσμικότητα των πάτων ούτε η παγκοσμιοποίηση των πάντων με αφο­ρούν. Αυτά αναδίνουν μπόχα μπίζνες και όχι άρωμα ζωής.

ΥΓ. Εξαιρετικό το παραπάνω κείμενο του καθηγητή Γιάννη Πανούση και γι' αυτό το αναδημοσιεύω. Ευχαριστώ τον φίλο μου Στέφανο Ληναίο για την επισήμανση!