Ο Καραμανλής είναι ο άνθρωπος που άλλαξε την Ελλάδα;;;

ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ [με το ζόρι, είναι η αλήθεια] μια εκπομπή που αν θυμάμαι καλά την είχε προβάλει ξανά ο Σκάι για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, "τον άνθρωπο που άλλαξε την Ελλάδα", που την επιμελήθηκε και παρουσίασε ο δημοσιογράφος [τώρα είναι στο Βήμα] Γ. Μαλλούχος!!!! Φυσικά ο δημοσιογράφος τα παρουσίασε όλα καλά κι όλα ωραία, σα να τα είχε σχεδιάσει ο καλός Θεός.

Εχω γράψει πολλές φορές για τον Καραμανλή, κι έτσι τώρα ΔΕΝ θ' αναλωθώ σε επιχειρηματολογία.
Επειδή στους τίτλους τέλους της εκπομπής είχε φωτογραφίες και κινηματογραφημένα στιγμιότυπα από την Κατοχή, την αντίσταση, τον εμφύλιο κ.λπ. εξακολουθώ να έχω μια απορία: ΤΟΤΕ, Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ πού ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ;;;; Μια απάντηση και ποιος θα την δώσει...

Αλλά στους τίτλους είδα και την γέφυρα του Ρίου-Αντίρριου... Ετσι όπως τα παρουσίασε ο Μαλλούχος ο άσχετος θεατής θα βγάλει το συμπέρασμα ότι κι αυτή ήταν έργο του Καραμανλή!!! Ελπίζω ότι θα θυμηθώ να δω και το δεύτερο μέρος της εκπομπής για να διαπιστώσω ορισμένα πράγματα που μ' ενδιαφέρουν, διότι έχω να πω ότι ο Καραμανλής ουδέποτε ζήτησε ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τον ελληνικό λαό για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, για την οποία διάφοροι σημερινοί καθηγητάδες και ιστορικοί και πολιτικοί ακόμη λένε ότι δεν έφταιγε ο Καραμανλής!! 

• Το σκοτεινό και εγκληματικό παρακράτος ποιος το υπέθαλψε, ποιος το έθρεψε, ποιος το ανέχτηκε;;; Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ!!!
• Τις εκλογές της βίας και νοθείας του 1961, τις εγκληματικές εκείνες εκλογές ποιος τις έκανε;;; Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ!!!
• Τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, το αστυνομικό κράτος, τη μετανάστευση, την αντιπαροχή... 

Αλλά καλύτερα διαβάστε ένα παλιότερο άρθρο μου για να θυμηθείτε όσοι είστε νεότεροι: 

ΟΧΙ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ποιος ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής!

Οι θέσεις του Ευάγγελου Βενιζέλου για τους Κωνσταντίνο Καραμανλή και Ανδρέα Παπανδρέου

Για να καταλάβει κανείς τι πανάθλιος είναι ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών και αρχηγός του “ΠΑΣΟΚ” Ευάγγελος Βενιζέλος, αρκεί να διαβάσει τη δήλωσή του για την επέτειο του θανάτου του Ανδρέα Παπανδρέου (5 Φεβρουαρίου 1919 - 23 Ιουνίου 1996).

Ο Ανδρέας Παπανδρέου ως μεγάλος ηγέτης ανήκει στην Ιστορία που διαμορφώνεται μέσα στη συλλογική συνείδηση του Έθνους, πέρα από οποιαδήποτε παραταξιακά όρια. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν ήθελε να φιλοτεχνήσει τη μνήμη του. Ήθελε να αφεθεί και μετά τον θάνατο του στην κρίση του λαού για το τι άλλαξε στον τόπο μας τα χρόνια του Ανδρέα. Τι άλλαξε στο  κοινωνικό κράτος, τους δημοκρατικούς θεσμούς, την εξωτερική πολιτική και τη διεθνή θέση της χώρας. Δική μας είναι συνεπώς η υποχρέωση να θυμόμαστε οι παλιότεροι και να μαθαίνουμε οι νεώτεροι. Οι σκληρές εμπειρίες της κρίσης που βιώνει ο ελληνικός λαός  τον έχουν κάνει πολιτικά αυστηρότερο, αλλά -είμαι βέβαιος για αυτό- και ιστορικά δικαιότερο.

Επτά αράδες όλες κι όλες για τον Ανδρέα... Από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα!!! Την κρίση την αφήνει στην Ιστορία και τον ελληνικό λαό. Ο ίδιος δεν έχει γνώμη, δεν έχει ξεκαθαρίσει τι ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου, ποια ήταν η συμβολή του στη νεότερη Ελλάδα...

ΟΜΩΣ διάβασα για άλλη μια φορά την ομιλία του σε μια πρόσφατη εκδήλωση για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, όπου μεταξύ άλλων λέει και τα εξής:

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που είχε το σπάνιο προνόμιο να διασχίσει ως πολιτικός ηγέτης μισό περίπου αιώνα, δεν έχει να φοβηθεί κάτι από αυτή την εξελισσόμενη ιστορική αξιολόγηση. Πάντα φυσικά θα υπάρχουν αμφισβητήσεις για τη μια ή την άλλη επιλογή. Καθίστανται όμως τώρα καλύτερα αντιληπτές, πρώτον, οι δυσκολίες που είχε να αντιμετωπίσει και στην πρώτη και στη δεύτερη φάση της πρωθυπουργίας του και, δεύτερον, η προσήλωσή του στην Ευρώπη και τη δημοσιονομική πειθαρχία που η ιστορική αλήθεια επιβάλλει να πούμε ότι καταγράφτηκε στα δεδομένα τόσο του 1963 όσο και του 1980, δηλαδή κατά τις δύο αποχωρήσεις του από το αξίωμα του Πρωθυπουργού. Άλλωστε, οι τρεις βασικές ιστορικές εξελίξεις που συνδέονται με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η δημοκρατική μετάβαση του 1974, η οριστική επίλυση του πολιτειακού και ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έχουν προ πολλού και οριστικά καταστεί κοινό εθνικό κτήμα.

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ότι για τον Καραμανλή τα πράγματα είναι ξεκάθαρα και δεν χρειάζεται να αποφανθεί η Ιστορία ούτε ο ελληνικός λαός. Ο Βενιζέλος σ' αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να σκεφτεί και πολύ, αλλά για τον ΑΝΔΡΕΑ οι θέσεις του είναι θολές και δεν μπόρεσε να αρθρώσει δυο κουβέντες της προκοπής για τον ιδρυτή του κόμματος στο οποίο τώρα αυτός είναι πρόεδρος και για τον πολιτικό που έδωσε λόγο και ευκαιρίες στις πλατιές λαϊκές μάζες, που μας έμαθε τι σημαίνει Ελλάδα, περηφάνεια και δημοκρατία.

Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, έχει καταστήσει σαφές ότι ο άνθρωπος και πολιτικός Ευάγγελος Βενιζέλος εκφράζεται περισσότερο από τον Καραμανλή, παρά από τον Παπανδρέου (στον οποίο είναι γνωστό ότι οφείλει και την ανέλιξή του στο ΠΑΣΟΚ). Η σημερινή του πολιτική συμπεριφορά ταυτίζεται άλλωστε με αυτό το “πιστεύω” και φυσικά θα τρίζουν τα κόκκαλα του Ανδρέα με αυτά που σήμερα βιώνει ο ελληνικός λαός, αλλά και με την αλλοπρόσαλλη δράση κάποιων πολιτικών που προδίδουν τα ιδανικά της δημοκρατίας και τις αρχές που μας ενθάρρυναν να δώσουμε αγώνες για να στριμώξουμε τη ΔΕΞΙΑ στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Δεν τα καταφέραμε. Απλώς μάθαμε ότι Ο ΑΓΩΝΑΣ [δεν τελειώνει ποτέ και] ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!!

Είναι γεγονός μεγάλο μια εκδήλωση για τον Καραμανλή;;

Στην επέτειο των 15 χρόνων από το θάνατο του ιδρυτή της ΝΔ, το Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής διοργανώνει απόψε στο Μέγαρο Μουσικής ειδική εκδήλωση με προσκεκλημένη την πολιτειακή και πολιτική ηγεσία. ΟΛΟΙ θα πάνε, μη τυχόν και κερδίσουν πόντους στο [δια]κομματικό παιχνίδι. Κι αυτή η περίοδος προσφέρεται. Κι όπως διαβάζω την εκδήλωση «επισκιάζει» η συμμετοχή του Αλέξη Τσίπρα και μάλιστα το ζητούμενο κατά πολλούς είναι το πολιτικό περιεχόμενο της ομιλίας του. Άραγε ο Τσίπρας θα θελήσει να χρησιμοποιήσει το βήμα της εκδήλωσης για μία αντιπαράθεση με τον Σαμαρά, τον οποίο έχει καταγγείλει προσωπικά ότι επί των ημερών του η ΝΔ έχει υποστεί ιδεολογική μετάλλαξη και ουσιαστική αλλοίωση στη φυσιογνωμία που είχε προσδώσει στο κόμμα ο ιδρυτής του. Και είναι γνωστό ότι αυτό το «άνοιγμα» του Τσίπρα έχει ήδη προκαλέσει τριγμούς στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, παρότι ο ίδιος θα το εξηγούσε ως κλείσιμο ματιού προς τους κεντρώους ψηφοφόρους.

• Αλλά γιατί θα πρέπει να τιμούμε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή;;

Κι αυτό το ερωτώ σε μια φάση της πολιτικής μας ιστορίας όπου κι αυτή ακόμη η συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την οποία ο Καραμανλής υμνείται και εξυμνείται, έχει μπει πια στο μικροσκόπιο και από πολλούς ελέγχεται!

• Με τη συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κερδίσαμε ή χάσαμε, κερδίζουμε ή χάνουμε;

Ο Καραμανλής είναι αλήθεια ότι δεν έχει κάτι άλλο για το οποίο θα πρέπει να τον θυμόμαστε!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΛΙΟΤΕΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΟΥ....

Γιατί ΔΕΝ πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή - τον πατριάρχη της Δεξιάς!

“Τα ραδίκια, Γιάννη, πουλιούνται δεκαεπτά δραχμές το κιλό; Γιατί;” (...)

Κυκλοφόρησε το βιβλίο του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη "Οπως τα έζησα. 1961–1981" (εκδ. Λιβάνης), που αποτελεί και τον πρώτο τόμο των πολιτικών του αναμνήσεων. Και τι μας νοιάζ

ει θ' αναρωτηθούν οι φίλοι μου! Σωστά. Δεν μας νοιάζει. Διάβασα στην "Καθημερινή" την παρουσίαση του βιβλίου από τον δημοσιογράφο Πάσχο Μανδραβέλη.  

Ο Βαρβιτσιώτης παραθέτει διάφορα "ανέκδοτα" περιστατικά από τον πολιτικό του βίο και οι αναφορές του στον "πατριάρχη" της Δεξιάς είναι άφθονες και με απερίγραπτο θαυμασμό!

Γιατί ΔΕΝ πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή - τον πατριάρχη της Δεξιάς!

Στο πλακόστρωτο της νέας παραλίας της Θεσσαλονίκης, στο ύψος του δημαρχείου, βρίσκεται από την Πέμπτη ο ανδριάντας του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

[Το σημερινό δημοσίευμα αφιερώνεται στη μνήμη του πατέρα μου, που υπήρξε ένας φανατικός δημοκράτης. Δεν θα ξεχάσω την εποχή των Ιουλιανών που μ' έπαιρνε μαζί του στις διαδηλώσεις... Στα μάτια μου, η υψωμένη γροθιά του...]

Όλα τα είχε η Μαριορή, ο φερετζές της έλειπε! Και λέω για τη Θεσσαλονίκη, την πόλη που μπορεί να επαίρεται πλέον ότι έχει σε περίοπτη θέση τον ανδριάντα του Καραμανλή. Φρόντισε ο Παπαγεωργόπουλος πριν εγκαταλείψει τον δήμο της Θεσσαλονίκης, να βρομίσει την πόλη με το άγαλμα ενός ανθρώπου που μπορεί να αγαπήθηκε, αλλά συγχρόνως και να μισήθηκε. Ανήκω σ' εκείνους που δεν ξεχνούν.  Κι έχω άπειρους λόγους, εγώ ως πολίτης, για να μην ξεχνώ τα έργα και τις ημέρες ενός πολιτικού που ξεπάτωσε την Ελλάδα κι εξαπάτησε τους Έλληνες. 

Αν εμείς έχουμε να "θυμόμαστε" πολιτικές εκτροπές  και παρεκτροπές, ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ήταν ο ηθικός αυτουργός. Δηλαδή για ποιο λόγο θα πρέπει να θυμόμαστε τον Καραμανλή; Όπως περνάει ο καιρός, οι οπαδοί του το μόνο που έχουν να λένε είναι ότι... μας έβαλε στην Ευρωπαϊκή Ένωση!!! Χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι, που έλεγε κι ο πατέρας μου. Δηλαδή, κάτι για το οποίο, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί οι γενικές πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες, χωράει πλέον πολλή συζήτηση. Οι Δεξιοί έχουν κάθε λόγο, γιατί νιώθουν την ανάγκη να πιαστούν από κάπου. Γιατί εμείς οι άλλοι πρέπει να τιμούμε τον Καραμανλή; 

Από το 1956 που ουσιαστικά άρχισε η μαζική μετανάστευση, μέχρι το 1960 έφευγαν στην ξενιτιά κάθε χρόνο 100.000 άτομα! Τότε ήταν πρωθυπουργός ο Καραμανλής. Μέσα σε μια δεκαετία (1955-1964) υπολογίζεται ότι εγκατέλειψαν τη χώρα περίπου 600.000 άτομα. Δηλαδή το 7% του ελληνικού πληθυσμού εγκατέλειψε τη χώρα προσωρινά ή μόνιμα. Αυτά τα νούμερα δεν είναι ακριβή, γιατί υπήρχε και η παράνομη μετανάστευση που δεν καταγράφηκε στα επίσημα αρχεία. Η συντριπτική  πλειοψηφία των μεταναστών ήταν νέοι, που ένα μέρος του -όπως χαρακτηριστικά σημειώνει και ο Κων/νος Τσουκαλάς ("Η ελληνική τραγωδία. Από την απελευθέρωση ως τους συνταγματάρχες")- θα έπρεπε να αποτελέσει το δημιουργικότερο εργατικό δυναμικό. Το βιβλίο του Τσουκαλά διαβάζω και φρεσκάρω τη μνήμη τη δική μου και των αναγνωστών μου. Αλλά αμφιβάλλω αν κινητοποιηθεί η σκέψη εκείνων που εξακολουθούν να αναφέρονται με δέος στον άνθρωπο που εδραίωσε τη Δεξιά στη χώρα μας.

Αργότερα, λοιπόν, ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο και οι ειδικευμένοι εργάτες: το 1961 αποτελούσαν το 49,6% των μεταναστών και το 1962 το ποσοστό έφθασε το 56,2%. Οι μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτής της τάσης ήταν προφανώς ολέθριες, αλλά η Δεξιά την ενθάρρυνε γιατί συμφωνούσε με την πολιτική της. Οι ταραγμένες μάζες των ανέργων εκτονώθηκαν, οι εργάτες των μικρών επιχειρήσεων ελέγχονταν ευκολότερα και τα εμβάσματα των μεταναστών εκάλυπταν το ισοζύγιο πληρωμών και τον παρασιτικό τομέα της οικονομίας: από μακροπρόθεσμη άποψη, το οικονομικό-κοινωνικό οικοδόμημα ίσως κλονίστηκε αλλά στο μεταξύ το κοινωνικό υπόβαθρο της Δεξιάς είχε ενισχυθεί. 

Ανοίγοντας τις πύλες στους "προστάστες" η Δεξιά εξασφάλισε την περαιτέρω πολιτική και οικονομική εξάρτηση της χώρας από το ΝΑΤΟ. Η πολιτική της Δεξιάς ανταποκρίνονταν απολύτως στα συμφέροντα  της οικονομικής ολιγαρχίας, η οποία επιδίωκε κυρίως να αγκιστρωθεί στα κεκτημένα προνόμιά της δίχως να διακινδυνεύσει άλλο. Η ολιγαρχία διαποτίστηκε από την "ιδεολογία" της Κοινής Αγοράς και προσέβλεπε  προς την εποχή που η Ελλάδα θα "κυβερνιόταν από τις Βρυξέλλες". Έτσι, λοιπόν, καμιά κυβέρνηση, οποιασδήποτε απόχρωσης, δεν θα έθιγε τα συμφέροντά της... Τώρα, είναι ν' απορεί κανείς  με τη στάση της σημερινής Δεξιάς. Αφού αυτό που επιδίωκε έχει γίνει πραγματικότητα: Η Ελλάδα κυβερνιέται από τις Βρυξέλλες! Τι θέλει και μιλάει;; 

Μπορεί κανείς από όσους έχουν μνήμη να ξεχάσει τις παράνομες εγγραφές στούς εκλογικούς καταλόγους, τον τεράστιο αριθμό (αναφέρονται 500.000) των διπλοψηφισάντων, τον αριθμό των ανύπαρκτων ψηφοφόρων. Ειδικά στις εκλογές του 1961, εκτός από τη νοθεία, χαρακτηριστική ήταν και η βία που ασκήθηκε συστηματικά στην ύπαιθρο, ιδιαίτερα κατά την προεκλογική περίοδο. Μοιράστηκαν σημαδεμένα ψηφοδέλτια και όσοι τα έπαιρναν απειλούνταν με κυρώσεις, εάν τα ψηφοδέλτιά τους δεν βρίσκονταν στην κάλπη μετά τις εκλογές. 

Η χρόνια εξάρτηση των περισσότερων αγροτών από τα χρεοστάσια και τα δάνεια της Αγροτικής Τράπεζας ενίσχυσε την οικονομική εξάρτηση των αγροτών από το κράτος, σε συνάρτηση και με τη δυνατότητα της χωροφυλακής να επιβάλλει πρόστιμα ή να απαγγέλλει κατηγορίες για μεγάλα ή μικρά αδικήματα. Η οικονομική πίεση συνδυαζόταν με μέτρα ανοικτής καταπίεσης. Συμμορίες της Δεξιάς βοηθούσαν τη χωροφυλακή και την οργάνωση των ΤΕΑ, που δημιουργήθηκε αρχικά κατά μήκος των συνόρων αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη χώρα και συμμετείχε στην τρομοκρατία της υπαίθρου. Οπλοφορούσαν συνεχώς, χτυπούσαν τους αντιπάλους τους, επέδραμαν στην ύπαιθρο και συχνά έκαιγαν αγροκτήματα και σοδειές αντιπολιτευοπένων. 

Οι εφημερίδες της Αριστεράς δεν κυκλοφορούσαν στην επαρχία, ενώ οι εφημερίδες του Κέντρου κυκλοφορούσαν και διαβάζονταν με κίνδυνο. Οι ραδιοφωνικοί σταθμοί μετέδιδαν την κομματική προπαγάνδα... Το κράτος δεν θεωρούσε αρκετή την πολιτική και ιδεολογική εξουδετέρωση της οργανωμένης Αριστεράς. Η καταπίεση στις μεγάλες πόλεις αποσκοπούσε στη χαλιναγώγηση του εργατικού κινήματος. Αν και μετά το 1955 συγκαλύφθηκε η ανοιχτή τρομοκρατία, ωστόσο ο μηχανισμός καταπίεσης διατηρήθηκε. Το "πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων" ήταν απαραίτητο για κάθε δραστηριότητα που απαιτούσε άδεια από τη διοίκηση: για τους δημόσιους υπαλλήλους και για τους υπαλλήλους κάθε ιδιωτικής και ημιδημόσιας επιχείρησης που ελέγχονταν από το κράτος. Για την απόκτηση διαβατηρίου ή άδειας οδηγού, για την είσοδο στο Πανεπιστήμιο, για το κυνήγι, για το ψάρεμα κ.λπ. 

Δημιουργήθηκε, έτσι, μια ατμόσφαιρα ασφυκτική. Σε μια χώρα όπου, πριν από το μεταναστευτικό κύμα τουλάχιστον, η ανεργία αποτελούσε το οξύτερο πρόβλημα των μαζών, η απειλή της απώλειας μιας θέσης ήταν προφανώς το αποτελεσματικότερο μέσο πολιτικού ελέγχου. Πολυσύνθετοι κατάλογοι "μη εθνικοφρόνων" υπήρχαν στα αρχεία της αστυνομίας, η οποία αρνούνταν να χορηγήσει πιστοποιητικό εθνικοφροσύνης. Αλλά και στο χώρο του συνδικαλισμού η κατάσταση ήταν δραματική. Δεν υπήρχε γνήσια εκπροσώπηση. 

Είχε οργανωθεί ένα πολύπλοκο σύστημα αντιπροσώπευσης που απέκλειε μια ριζοσπαστική εργατική  ηγεσία. Κατασκευάστηκαν "σωματεία-σφραγίδες" με δέκα μόνον μέλη. Το κράτος εξασφάλισε και τον έλεγχο της ΓΣΕΕ. Η αντεργατική πολιτική της ΓΣΕΕ, σε συνδυασμό με τις συνεχείς πιέσεις του κράτους και των εργοδοτών, που απειλούσαν με διαγραφή τους αντιπροσώπους και τα μέλη, συνετέλεσαν στον εκφυλισμό και την αποδυνάμωση του εργατικού κινήματος... Το νομικό θεσμικό πλαίσιο δεν αρκούσε, ωστόσο, για την εξασφάλιση μιας μόνιμης επικράτησης της Δεξιάς. Χρειάστηκε ένας ευρύς μηχανισμός καταπίεσης για να εφαρμοστούν τα πολιτικά, τα οικονομικά και τα αστυνομικά μέτρα. 

Δεν θα παραβλέψει κανείς τη δημιουργία, ύπαρξη και λειτουργία στους κόλπους του στρατού της μυστικής οργάνωσης ΙΔΕΑ, που ήλεγχε τις Ενοπλες Δυνάμεις και εξασφάλιζε την ιδεολογική τους ομοιογένεια. Σε γενικές γραμμές, χάρη στη θεσμοποίηση μιας σειράς καταπιεστικών μέτρων και στην οργάνωση της καταπίεσης, η Δεξιά δημιούργησε συνθήκες για τη μονοπώληση της πολιτικής εξουσίας. Η ανοιχτή παρέμβαση του τότε βασιλιά στην επιβολή του Καραμανλή μετά το θάνατο του Παπάγου δεν επέτρεψε στη Δεξιά να οικοδομήσει ένα κόμμα με δημοκρατική διάρθρωση. Ο Καραμανλής, όπως κιαι ο προκάτοχός του [ο Παπάγος], κυβερνούσε το κόμμα του ως απόλυτος δικτάτωρ, υποστηριζόμενος από τις δυνάμεις που του είχαν προσφέρει τη θέση αυτή...

Θα σταματήσω εδώ. Κάποια στιγμή θα γράψω κι άλλα - λίγο πολύ γνωστά, αλλά που είναι χρήσιμο να τα θυμίζουμε. ΟΧΙ ΣΤΗ ΛΗΘΗ! Γι' αυτό...

• Μήπως θα πρέπει να μάθουμε κάποτε πού βρισκόταν ο Καραμανλής στα χρόνια του  πολέμου του '40, της Κατοχής, της εθνικής αντίστασης, στα χρόνια του εμφύλιου σπαραγμού;;;
• Μήπως θα πρέπει να αναρωτηθούμε πώς βρέθηκε στην πολιτική κονίστρα ο Καραμανλής;;;
• Πώς απέκτησε όλα όσα έχουν οι Καραμανλήδες (π.χ. ο Λόφος της Φιλοθέης);;;  
• Μήπως θα πρέπει να μάθουμε γιατί ο Καραμανλής δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη από τον Ελληνικό λαό για όλα όσα έπραξε σε βάρους του, αρχίζοντας από τα χρόνια της βίας και της νοθείας και για όλα όσα ακολούθησαν;;;

Βάλτε εκεί που ξέρετε τον ανδριάντα του Καραμανλή!

Θέλουν να στήσουν ανδριάντα στον άνθρωπο που ουδέποτε βρήκε το θάρρος να ζητήσει ένα "συγγνώμη" από τον ελληνικό λαό για το παρακράτος, για τη βία και τη νοθεία, για την εκκόλαψη των χουνταίων, για τη δειλία του να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα... Είναι ο άνθρωπος που έφυγε τη νύχτα με το όνομα "Τριανταφυλλίδης" για τη Γαλλία και που παρέμεινε εκεί, κάνοντας περιπάτους στο Δάσος της Βουλόνης, μέχρι να τον φέρουν στην Ελλάδα ως "σωτήρα"! Όταν τα νιάτα της πατρίδας δημιουργούσαν το έπος του Πολυτεχνείου ΔΕΝ βρήκε να πει δυο κουβέντες!!! Μούγκα...

Το ζήτημα της τοποθέτησης ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην πλατεία Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης επανεξετάζεται, σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού. Οπως αναφέρεται, «ο τρόπος και ο χώρος που θα επιλεγούν για την τοποθέτηση του ανδριάντα και την απότιση φόρου τιμής στον σημαντικό πολιτικό πρέπει να συνάδουν με την προσωπικότητά του καθώς και με την αισθητική και την ιστορία του χώρου που θα επιλεγεί». Επισημαίνεται μάλιστα ότι η πλατεία Αριστοτέλους συνιστά νεότερο μνημείο και δεν συνδέεται ιστορικά με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται επίσης ότι προκαλεί ερωτηματικά ο τρόπος λήψης της απόφασης, παρά τις αντιρρήσεις της αρμόδιας υπηρεσίας του υπουργείου, που παρακάμφθηκαν στο Τοπικό Συμβούλιο Μνημείων Θεσσαλονίκης, το οποίο με οριακή πλειοψηφία (5-4), χάρη στην ψήφο του δημάρχου, αποφάσισε για την τοποθέτηση. Το θέμα θα επανεξεταστεί από το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του ΥΠΠΟΤ δεδομένων και των αντιδράσεων που έχουν προκληθεί σε μέρος της τοπικής κοινωνίας.

Ποιον "εθνάρχη" - για τον "πατριάρχη" της Δεξιάς μιλάνε

• Επειδή με βρίσκει απολύτως σύμφωνο το παρακάτω κείμενο του φίλου Logoplokou, το αναδημοσιεύω. Ό,τι και να γράψει κανείς για τον αλήστου μνήμης "εθνάρχη" τους θα είναι λίγο. Διαβάστε:

ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ... ΚΑΙ ΜΟΝΟ !...

Η παραχάραξη της ιστορίας ήταν ανέκαθεν από τ΄ αγαπημένα σπορ της Δεξιάς και των ανθρώπων της και οι σημερινοί εκφραστές της, δεν ήταν, φυσικά, δυνατόν να λοξοδρομήσουν. Ταυτίζουν την αποκατάσταση της Δημοκρατίας τον Ιούλη του 1974, με το θείο Καραμανλή και – μη έχοντας κάτι άλλο για να προκαλέσει τη μάζωξή τους – τον γιορτάζουν στο ΄Ιδρυμά του.

Επειδή, κάποτε, οι δεξιοί, δέχονταν αγόγγυστα, τον αρχηγό τους, ως «αυτοκράτορα», με τον ίδιο να τους θεωρεί και να τους αντιμετωπίζει, σαν πρόβατα, βάζοντας και επιβάλλοντας, ως έμβλημα του κόμματος, τη …φωτογραφία του, (οποία μετριοφροσύνη…), οι απόγονοί του, ανιψιού συμπεριλαμβανομένου, νομίζουν πως μπορούν να αποπειραθούν την ίδια μεταχείριση στον ψευτοεθνάρχη κι από ολόκληρο τον ελληνικό λαό.

Είναι νυχτωμένοι μακριά, όπως σ΄ όλα τα ζητήματα και βαυκαλίζονται για μια ακόμα φορά, πως έχουν κάτι άξιο λόγου να επιδείξουν, για να δικαιολογήσουν την ιστορική και τη σημερινή παρουσία τους. Ο εκλεκτός τους δεν συγκεντρώνει κανένα εχέγγυο, που να τον καταγράφει ως υπερκομματικό και γενικής αποδοχής πολιτικό ηγέτη.

-΄Ηρθε στο, τότε, πολιτικό προσκήνιο, με την αξία του; Όχι βέβαια: το παλάτι τον επέλεξε και τον επέβαλε…
-΄Ενωσε τους έλληνες; Ναι αφήνοντας στην κύρια Ελλάδα τους δεξιούς και εξορίζοντας τους υπόλοιπους στα ξερονήσια…
- Εμπλούτισε τη δημοκρατία; Αμέ! Με τη μέθοδο της βίας και της νοθείας και δίνοντας δικαίωμα ψήφου ακόμα και στα… δέντρα!...
-΄Ηταν ντόμπρος και αναλάμβανε τις ευθύνες του; Σίγουρα, λακίζοντας, όταν έχασε, για το Παρίσι, ως κύριος… Τριανταφυλλίδης!...

Οι του, δεξιόστροφου, συναφιού, ξαναπιπιλάνε την καραμέλα της συμβολής του στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας μετά τη Χούντα και επαναλαμβάνουν τις γνωστές παπαριές… Ο λαός όμως έζησε, θυμάται, γνωρίζει, πως και πάλι, τότε, επιβολή του κυρίου έγινε, προκειμένου να λειτουργήσει ως ανάχωμα στις εξελίξεις, που διαφαίνονταν και έρχονταν φυσιολογικές… Για μια ακόμα φορά, θρονιάστηκε, φρεσκοπαρφουρισμένος στη θέση των μπαρουτοκαπνισμένων αγωνιστών κατά της δικτατορίας! Οσο για την νομιμοποίηση του ΚΚΕ, ε, ας πάνε και οι κουκουέδες στη γιορτή…

Τέλος, το ξεφτισμένο, από τις επαναλήψεις, show με την ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ, έχει ξεσκεπαστεί και δεν συγκινεί πλέον: το να προστρέχεις στον αρχιμαφιόζο, για να ζητήσεις προστασία από τον νταβατζή της γειτονιάς, δεν είναι δα και επαναστατική πράξη! Κάνοντας, μάλιστα, τεμενάδες και υποκύψεις, όταν έχεις ξεχάσει (;) να φορέσεις, ακόμα και το βρακί σου!... ΄Ηταν τυχαίο, πως μετά απ΄ αυτή την ιστορική – για τους δεξιούς – επιλογή, ο ελληνικός λαός τον σούταρε;...

Ο μεγάλος Ανδρέας Παπανδρέου ήταν εκείνος, που με την ιστορική και παροιμιώδη κίνησή του, αποκαθήλωσε τον… εθνάρχη και τον έβαλε στη θέση του: στην ηγεσία της Δεξιάς… Και μόνο!...

ΛΟΓΟΠΛΟΚΙΕΣ

Μεγαλύτερος όλων, ο Αλέξανδρος

• Ο Μέγας Αλέξανδρος αναδείχθηκε ο σπουδαιότερος Έλληνας όλων των εποχών βάσει της ψηφοφορίας του «ΣΚΑΪ» που διήρκεσε περισσότερο από έναν χρόνο συγκεντρώνοντας 127.011 ψήφους.

• Τον Μακεδόνα στρατηλάτη ακολούθησε στις προτιμήσεις του κόσμου ο Γεώργιος Παπανικολάου, ο γιατρός που θεμελίωσε έναν νέο επιστημονικό κλάδο και με το «Τεστ Παπ» άνοιξε νέους ορίζοντες στην ιατρική έρευνα, ενώ τρίτος σε ψήφους ήταν ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ίσως η μεγαλύτερη φυσιογνωμία της ελληνικής επανάστασης του 1821.
• Στη δεκάδα πέρα από τους προαναφερθέντες ψηφίστηκαν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Σωκράτης, ο Αριστοτέλης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο Πλάτωνας και ο Περικλής.

Τελικά, είναι για γέλια οι άνθρωποι. Έπρεπε να στήσουν μια ολόκληρη επιχείρηση για να εντάξουν στους δέκα "μεγάλους" όλων των εποχών και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή; Θ' αναστηθεί ο Γρηγόρης Λαμπράκης και θ' αρχίσει να διαμαρτύρεται! Και μαζί του θα διαμαρτυρηθούν οι χιλιάδες "ανώνυμοι" Έλληνες που υπέφεραν στα χρόνια που κυβέρνησε τη χώρα ο πολιτικός που για να επικρατήσει των πολιτικών αντιπάλων του έβαζε να ψηφίζουν οι νεκροί, τα δέντρα, ο πολιτικός που οργάνωσε εκλογές βίας και νοθείας, ο πολιτικός υπό την σκέπη του οποίου οργανώθηκε κράτος της Δεξιάς και το παρακράτος της που δολοφονούσε και κυνηγούσε τους δημοκράτες... Για ποιο λόγο μπορεί να είναι ένας από τους "μεγάλους" ο Καραμανλής - επειδή έβαλε την Ελλάδα στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Μην τρελαθούμε! Ωστόσο, το όλο πράγμα έχει την αστεία του πλευρά. Ο Καραμανλής "ίσος" με τον Ελευθέριο Βενιζέλο ή με τον Πλάτωνα και τον Σωκράτη ή και με τον Μεγαλέξανδρο! Ο πολιτικός που μόλις ηττήθηκε, το έσκασε με ψεύτικο όνομα και νύχτα για το Παρίσι. Πολύ "μεγάλος", τόσο "μεγάλος" ώστε δεν τον χωρούσε το Α΄Νεκροταφείο και τάφηκε σ' ένα βουνό, στη Φιλοθέη, μακριά από την πλέμπα!!!

Τίποτε καλό δεν έχω να θυμάμαι από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή!

Ο "αυτοεξόριστος" Κωνσταντίνος Καραμανλής κάνει τον περίπατό του στο Δάσος της Βουλόνης στο Παρίσι. Η Ελλάδα, που στέναζε υπό το καθεστώς των συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου, ήταν μακριά...

Η αφορμή ήταν η είδηση [για μας] ότι στη Ρόδο στήσανε ανδριάντα στον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Και έγραψα σχετικά στο "ΔΙΚΤΥΟ", όπου και αναδημοσιεύτηκε από την "Καθημερινή":

Αποκαλυπτήρια ανδριάντα του Κωνσταντίνου Καραμανλή στη Ρόδο

Ο ανδριάντας στήθηκε σε κεντρικό σημείο της πόλης, ύστερα από ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου, που θέλησε με τον τρόπο αυτό να τιμήσει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος είχε ιδιαίτερους δεσμούς με το νησί το οποίο επέλεγε για τις διακοπές του, αλλά και για διεθνείς συναντήσεις στη διάρκεια της πολύχρονης πολιτικής του παρουσίας...

Αξίζει να το διαβάσει κανείς το σχετικό ρεπορτάζ και είναι βέβαιο ότι πολλοί Ροδίτες θα πάθανε τραμπάκουλο. Θα βλέπουν τον ανδριάντα ενός πολιτικού που δίχασε τους Έλληνες. Και δεν περίμεναν οι άνθρωποι να “μιλήσει” κάποια στιγμή η Ιστορία. Βιάστηκαν!.Διάλεγε τη Ρόδο για τις διακοπές του ο Καραμανλής! Έτσι και οι Ροδίτες αποφάσισαν να του στήσουν ανδριάντα… Του πολιτικού που μπήκε “φυτευτός” στην πολιτική ζωή του τόπου από το Παλάτι, που εξαφάνισε χωρίς να ξέρει κανείς πού πήγε η “αμερικανική βοήθεια”, που επί των ημερών του λειτουργούσαν ακόμη οι φυλακές και τα ξερονήσια για τους πολιτικούς κρατούμενους, που πήγαινες στο περίπτερο για τις δημοκρατικές εφημερίδες; και ο περιπτεράς τις δίπλωνε για να μην “καρφωθείς”… Πώς και πότε γιγαντώθηκαν οι μεταπολεμικοί βιομήχανοι; Ποιοι λεηλάτησαν την αμερικανική βοήθεια (Δόγμα Truman - Σχέδιο Marshall) και στη συνέχεια «φέσωσαν» τις κρατικές τράπεζες με τις λεγόμενες παγωμένες πιστώσεις; Ποιος δημιούργησε το κράτος των εργολάβων και της αντιπαροχής;

• Πώς απέκτησε ο Καραμανλής όλη αυτή την τεράστια περιουσία και πώς το βουνό της Φιλοθέης έγινε δικό του για να ταφεί κιόλας εκεί, χωριστά από το αγριεμένο πλήθος; [Ευτυχώς που δεν τον θάψανε σε κανένα νεκροταφείο γιατί θα γινόταν η Δευτέρα Παρουσία, δηλαδή θα ανασταίνονταν όλοι οι πεθαμένοι και θα το βάζανε στα πόδια...]
• Πώς ο γιος ενός προπολεμικού δάσκαλου κατόρθωσε να αποκτήσει την περιουσία αυτή, δηλαδή ν’ αγοράσει ολόκληρο λόφο στη Φιλοθέη, ώστε να αφήνει”κληρονομιά” - εκτός από αδέρφια, αδερφές, ανίψια και γενεές δεκατέσσερις - και στον “μπάτλερ” Θεόδωρο;
  

• Ποιος έκανε εκλογές βίας και νοθείας; Ποιος έβαζε να ψηφίζουν οι πεθαμένοι και τα δέντρα; Ποιος δημιούργησε το παρακράτος που κυνηγούσε και δολοφονούσε δημοκρατικούς πολίτες;

• Το περιβόητο «Σχέδιο Περικλής», με βάση το οποίο εξαπολύθηκε η βία, είχε καταρτισθεί στη διάρκεια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κ. Καραμανλή και την ΕΡΕ, και συγκεκριμένα τον Αύγουστο - Σεπτέμβρη του 1961, ενώ οι πιέσεις από το κράτος και το παρακράτος είχαν αρχίσει από το 1958. Εξάλλου ο μηχανισμός της ΕΡΕ πήρε δραστήριο μέρος τουλάχιστον στη νοθεία…

• Ποιος έδιωξε τα νιάτα της Ελλάδας στην ξενιτιά - τα νιάτα που πλημμύρισαν τις “φάμπρικες της Γερμανίας και του Βελγίου τις στοές” [αλλά και Αυστραλία και Καναδά και Νότιο Αφρική και αλλού]; Ποιος “γενναίος πολιτικός” δεν άντεξε την πολιτική ήττα και έφυγε με ψευδώνυμο και νύχτα από τη χώρα; Έφυγε κρυφά στο Παρίσι, στις 9 Δεκεμβρίου 1963, με ψεύτικο διαβατήριο, στο όνομα Τριανταφυλλίδης.

• Να ξεχάσουμε ότι η “οκταετία Καραμανλή” με την ΕΡΕ υπήρξε μια από τις χειρότερες και μαύρες περιόδους της σύγχρονης ιστορίας μας σε ό,τι αφορά τη λειτουργία της δημοκρατίας;
  

• Ποιος πολιτικός μας έμαθε τι σημαίνουν οι “Αύρες”, τι είναι οι απεργοσπάστες, τι σημαίνει αυταρχική εξουσία; Η επάνοδος του Καραμανλή στη χώρα μετά τη μεταπολίτευση συνδέεται άρηκτα με την ανασυγκρότηση της συντηρητικής παράταξης και των κοινωνικών συμφερόντων που αυτή εκπροσωπούσε…
  
• Μη μας διαφεύγει ότι η πολιτική διαδρομή του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ο οποίος “δοξάστηκε” από τους οπαδούς του ως “εθνάρχης”, είναι συνδεδεμένη με την άνοδο και την πτώση του παραδοσιακού μοντέλου της συντηρητικής κυριαρχίας που διαμορφώθηκε μετά τον εμφύλιο και με ό,τι αυτή συνεπαγόταν. Ο τύπος αυτός της αυταρχικής εξουσίας δεν μπόρεσε να συγκροτήσει μια σαφή στρατηγική για την πορεία της χώρας. Απλώς ήταν διαχειριστικός - διεκπεραιωτικός των εσωτερικών και εξωτερικών συμφερόντων και των κέντρων κυριαρχίας.

ΠΟΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ;

Μερικές φορές η γελοιότητα συναγωνίζεται την ηλιθιότητα και την ηθελημένη αποσιώπηση των πραγματικών περιστατικών της ιστορίας. Αναφέρομαι στις άπειρες επιχειρήσεις "αγιοποίησης" του μακαρίτη Κωνσταντίνου Καραμανλή, από διαφόρους κυρίους που θέλουν να δώσουν τα διαπιστευτήριά τους είτε στην παράταξη είτε στον τωρινό αρχηγό της. Προσφάτως ο "Ελεύθερος Τύπος" κυκλοφόρησε ένα τόμο-προσφορά στους αναγνώστες του με τίτλο "Ξαναδιαβάζοντας τον Κωνσταντίνο Καραμανλή".

Τα κείμενα που οι επιμελητές επέλεξαν πράγματι "μιλούν" μόνα τους. Είναι κείμενα στα οποία αποτυπώνεται η αγωνία του Καραμανλή να μην αφήσει καμιά εκκρεμότητα σχετική με τη μεταθανάτια δόξα του. Σχεδόν τα περισσότερα από τα "κείμενά" του τα έχω διαβάσει κι έχω φρίξει. Με πιάνει αναγούλα "ξαναδιαβάζοντας" κάποιες από τις σκέψεις ή σημειώσεις ή προφορικές καταγραφές του "εθνάρχη", όπως οι παρακάτω:

• Σε προσωπικό επίπεδο οι σχέσεις μας [σσ. εννοεί με τον Ανδρέα Παπανδρέου] ήταν άνετες, σχεδόν φιλικές. Μου συμπεριεφέρετο με ευπρέπεια και με σεβασμό. Και σχεδόν ποτέ δεν έφερε αντιρρήσεις σ' αυτά που συνεβούλευα. Οι σοβαρώτεροι συνεργάτες του απέδιδαν τη συμπεριφορά του αυτή σ' ένα ανάμικτο αίσθημα σεβασμού και φόβου που είχε απέναντί μου. Και διότι και οι ίδιοι ανησυχούσαν για την πολιτική συμπεριφορά του, μου συνιστούσαν να τον βλέπω τακτικά για να τον συγκρατώ με τις συμβουλές μου. Άλλοι πάλιν την απέδιδαν στην υποκρισία και δολιότητα που, όπως έλεγαν, είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του... [σελ. 192]

Είναι φανερό ότι επιδίωξε να στραπατσάρει την προσωπικότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, τον οποίο κρίνει με απαράδεκτους χαρακτηρισμούς. Και δεν είναι ότι θίγεται η μνήμη του Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος έχει καταξιωθεί στα μάτια του ελληνικού λαού, αλλά ότι αναδεικνύεται η ΜΙΚΡΟΤΗΤΑ του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Θα μπορούσαμε κι εμείς τώρα να παραθέσουμε λέξεις και χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητά του. Όμως δεν έχει νόημα.

Στο μεταξύ διάβασα σήμερα στον πάλι στον "Ελεύθερο Τύπο" ένα άρθρο του δημοσιογράφου Μανώλη Κοττάκη, του οποίου οι απόψεις είναι ευπρεπώς καραδεξιές (για να χρησιμοποιήσω μια λαϊκά κοινόχρηστη λέξη που αποδίδει τον φανατικό και αντιδιαλεκτικά σκεπτόμενο), και ο οποίος για να χαϊδέψει τ' αυτιά των δεξιών αναγνωστών του κάνει μια "σούμα" από τις "απόψεις-θέσεις-κρίσεις" του Καραμανλή για το ΠΑΣΟΚ και τον Ανδρέα. Ο Κοττάκης λέει τόσες ανοησίες που το θεωρώ περιττό να τις αντικρούσω!

Ούτε λίγο ούτε πολύ θέλει να μας πει ότι τα ΜΟΠ τα "κέρδισε" ο Καραμανλής! Κάνει λάθος ο κύριος Κοττάκης. Δεν ξέρω ποιές ήταν τότε οι ασχολίες του κι αν έχει διαβάσει καλά τα ιστορικά γεγονότα, ή μέσα από παραμορφωτικούς φακούς! Τα ΜΟΠ είναι μια καθαρά ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ επιτυχία του Ανδρέα. Ποιος είπε ότι ο Παπανδρέου έστειλε το μνημόνιο στον Καραμανλή για "διορθώσεις"; Ποιος είπε ότι Καραμανλής και Παπανδρέου "συνδιαμόρφωσαν στην τελική του μορφή τον εκλογικό νόμο του ’85";

Πότε ο Καραμανλής «απείλησε επανειλημμένα» τον Ανδρέα Παπανδρέου είτε ότι θα προκηρύξει δημοψήφισμα είτε εκλογές αν δεν έκλεινε τις εκκρεμότητες για τις Βάσεις, την οριστική ένταξη της Ελλάδας στην Ε.Ε. και τη μη έξοδό της από το ΝΑΤΟ; Πότε «μπλόκαρε» την παροχή πολιτικού ασύλου στον Αραφάτ που σχεδίαζε ο Ανδρέας. Πότε και από πού φαίνεται ότι «διαφώνησε με την κομματικοποίηση του Στρατεύματος και των Ενόπλων Δυνάμεων», αφού δεν υπήρξε ΠΟΤΕ επιχείρηση "κομματικοποίησης"; Πότε «έψεξε δημοσίως τον πρωθυπουργό Α. Παπανδρέου» όταν εκείνος χαρακτήρισε τον Μητσοτάκη ως «μειοδότη»;

Κι ένα τελευταίο: Ο Καραμανλής «διαφώνησε» με την παραπομπή του Ανδρέα Παπανδρέου (όχι ανοιχτά)! Ας γελάσουμε, κατόπιν εορτής! Το ζήτημα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας σεβάστηκαν τον Καραμανλή κι ας είχαν βασικές διαφωνίες με την πολιτική του. Ωστόσο, οι επίγονοι κάνουν ό,τι είναι δυνατό για να μην ξεχάσουμε! Και είναι εύκολο να παραθέσουμε ότι ο Καραμανλής έδωσε τα χειρότερα παραδείγματα όταν έφυγε νύχτα και με ψευδώνυμο από την Ελλάδα κι όταν παραιτήθηκε πριν λήξει η θητεία του στην Προεδρία της Δημοκρατίας επειδή τότε δεν προτάθηκε εκ νέου από το ΠΑΣΟΚ. Έδωσε το χειρότερο παράδειγμα όταν ο ελληνικός λαός ζούσε κάτω από μια στυγνή δικτατορία κι ο Καραμανλής έκανε περιπάτους στο Δάσος της Βουλόνης...

Η Δεξιά θέλει συνεχώς να ξύνει πληγές. Πράγμα πολύ απλό. Δυστυχώς δεν είναι σε θέση να εκτιμήσει τα ιστορικά γεγονότα, δεν θέλει τη συμφιλίωση, δεν ξεχνά ότι μέσα στα σπλάχνα της κυοφορήθηκαν τα πιο ακραία αντεθνικά και παρακρατικά στοιχεία κ.λπ. Αρνούμαι να συνεχίσω...

• [Αρνούμαι να ξαναδιαβάσω κείμενα τα οποία αμφιβάλλω αν έγραψε ο ίδιος ο Καραμανλής. Είμαι πεπεισμένος ότι γράφτηκαν και συμπληρώθηκαν αργότερα. Γιατί εδώ που τα λέμε ένας άνθρωπος όσο κακός και να είναι, όσο γερνάει, τόσο μαλακώνει. Αυτό πιστεύω ότι μπορεί να συνέβη και με τον Καραμανλή. Άλλωστε ξέρουμε πολύ καλά ότι ο Καραμανλής ΔΕΝ ΕΓΡΑΦΕ!]