ΞΑΝΑ ΣΤΗ ΣΕΒΑΣΤΟΥΠΟΛΕΩΣ!!!!!

Boulevard de Sébastopol

Το φθινόπωρο έχει πέσει για τα καλά πάνω από την πόλη μας. Και θα ρωτήσει κάποια από τις φίλες μου, πού το είδα το φθινόπωρο σ’ αυτή την τσιμεντούπολη!!! Απάντηση: Με τα μάτια κλειστά και με το νου… Δυστυχώς, εδώ στην πόλη έτσι νιώθουμε τις εποχές. Η ζέστη παραπέμπει σε καλοκαίρι, οι κατακλυσμιαίες βροχές σε χειμώνα…

Πάντως μ’ αρέσει τούτες μέρες η βροχή. Νιώθω μιαν απέραντη ανακούφιση. Αρκετές φορές βγήκα για το φούρνο ή για το περίπτερο χωρίς ομπρέλα. Βιαστικός κι εγώ όπως τόσοι άλλοι που τρέχουν  συνήθως να σωθούν από το νερό ή –ποιος ξέρει – για να κρύψουν κάποιο λάφυρο της ευτυχίας τους. Ίσως ν’ αναρωτηθεί κανείς εάν σε τέτοια περίοδο κρίσης μπορεί να είναι κανείς ευτυχισμένος…

ΘΛΙΒΕΡΟΙ ΜΠΑΣΙΜΠΟΥΖΟΥΚΟΙ !!!

Είναι πολλοί φίλοι [και πολλές φίλες] που φαίνεται πως μάλλον ενοχλούνται επειδή κι εγώ αξιοποιώ ένα λεξιλόγιο που δεν συνάδει με τη σοβαρότητα που πρέπει να μας διακρίνει… Μάλιστα ένας φίλος μου το έγραψε ότι δεν περίμενε από μένα να χρησιμοποιώ τέτοιο λεξιλόγιο!!! Πράγματι κι εγώ σε όλη μου τη ζωή ήμουν πολύ προσεκτικός και στα γραφτά μου κρατούσα ισορροπίες. Στην πορεία όμως διαπίστωσα ότι κανείς δεν καταλαβαίνει από ευγένειες και οι δεοντολογίες πια δεν ωφελούν. Οπότε όταν οι δεοντολογίες παραμερίζονται, δεν απομένει σ’ εμάς παρά να νιώσουμε και να δείξουμε ότι είμαστε αυτή η ίδια η κοινωνία που έχει δικαίωμα να συμπεριφέρεται αναλόγως με τις επιθέσεις που δέχεται από τους εχθρούς της.

ΟΙ ΚΑΜΠΑΝΕΣ ΤΟΥ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Οι εικόνες τους καθημερινά μας συγκλονίζουν. Ο λόγος για τους πρόσφυγες οι οποίοι, με κάθε διαθέσιμο μέσο, συρρέουν καθημερινά στις ελληνικές και στις ιταλικές ακτές. Στη συνέχεια, μέσα από δυσκολίες, αναζητούν ελπίδα σωτηρίας σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες. Όλοι τους χρειάζονται τη στήριξή μας στον μεγάλο αγώνα που δίνουν για την επιβίωσή τους.

Πολλά κείμενα θα μπορούσαν να γραφτούν για το δράμα τους. Προς διευκρίνηση παραμένει, αν επιθυμούν να επιστρέψουν στις πατρίδες τους, μόλις αποκατασταθεί ένα κλίμα ηρεμίας σε αυτές ή αν θέλουν να εγκατασταθούν μόνιμα στους τόπους, που θα τύχει να βρεθούν. Στο ζήτημα, που είναι περίπλοκο, δεν μπορούν να δοθούν οριστικές απαντήσεις.

ΜΠΟΡΕΙΣ Ν' ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ, ΑΛΛΑ...

Επειδή μ’ αρέσει να διευρύνω την καθημερινή ατζέντα έτσι και σήμερα θ’ αναφερθώ στο ζήτημα που βάζει η κυβερνητική πρακτική στην εκπαίδευση με ένα νέο βιβλίο, όχι θρησκευτικών όπως το ξέραμε, αλλά θρησκειολογίας. Δεν αναρωτιέμαι για ποιο λόγο τους απασχόλησε τόσο πολύ αλλά θα σημειώσω ότι… ψωμί δεν είχαμε, κι έτσι ραπανάκια για την όρεξη προσφέρει στη σπουδάζουσα νεολαία αυτή η παλαβή κυβέρνηση. Προσωπικά, δεν θεώρησα ότι το πρόβλημά μας ήταν αυτό και πολύ περισσότερο ο πολυδιαφημιζόμενος χωρισμός κράτους-εκκλησίας, τον οποίο πολλοί έχουν ως ψωμοτύρι.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΛΙΟΥΡΑΣ (1937-2014)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ο θάνατος φιλικών προσώπων προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Τη συγκίνηση, μόλις πληροφορείσαι τον απρόσμενο χαμό τους, διαδέχονται οι τύψεις, για το γεγονός ότι δεν μπόρεσες να τα συναναστραφείς όσο θα ήθελες και να ανταλλάξεις μαζί τους απόψεις για ζητήματα που σε απασχολούσαν. Τίποτε δεν μπορείς να κάνεις, όμως, ώστε να ξαναφέρεις πίσω τον χρόνο.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, προκειμένου να αποκαταστήσεις κάπως το κενό που έχει δημιουργηθεί, καταφεύγεις στα γραπτά όσων πέρασαν στην αντίπερα όχθη. Ξαναδιαβάζεις ορισμένα κείμενά τους, εντυπωσιάζεσαι από την πρωτοτυπία τους και θαυμάζεις τον τρόπο σκέψης τους. Μια τέτοια κίνηση συνιστά ένα είδος μνημοσύνου για τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΜΙΑΣ ΑΔΙΕΞΟΔΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Γράφουμε, αναλύουμε, σχολιάζουμε, συζητάμε δια ζώσης πίνοντας τον καφέ μας, αλλά στο τέλος τραβάμε μια γραμμή και αποφαινόμαστε ότι όλες οι διέξοδοι είναι κλειστές. Όποιο δρόμο κι αν τραβήξουμε, πάντα βρισκόμαστε μπροστά σε τοίχο!!! Όση ψυχραιμία κι αν διαθέτουμε ότι μπορεί να γκρεμίσουμε τον τοίχο ή τελικά να βρούμε κάποιο δρόμο, το βλέπουμε ότι μάλλον θα ζούμε για πολύ καιρό στην κόλαση μιας αδιέξοδης πολιτικής. Κι αυτή η κόλαση όλο και μοιάζει μ’ εκείνην που ψυχανεμίστηκε ο Κάφκα. Και τώρα δεν είμαι αφελής να πιστεύω, όπως πίστευα στον καιρό της αλόγιστης αισιοδοξίας, ότι μπορεί να έρθουν καλύτερες μέρες τουλάχιστον στα χρόνια της δικής μου ζωής.

Η ΚΥΡΑ ΣΙΑ και η ΚΥΡΑ ΤΑΣΙΑ!!!!!!

Μέρες τώρα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο κι όλο το ξεχνούσα. Ποτέ δεν είναι αργά.

Η Τασία Χριστοδουλοπούλου [που παριστάνει την 30χρονη] ενοχλήθηκε επειδή το πανελλήνιο την προσφωνεί «κυρά Τασία». Στο μεταξύ από το βήμα της Βουλής εμφανίστηκε και η κυρά Σία [που μόλις βγήκε από τη ζούγκλα], υπουργός Παιδείας, να κάνει διάλεξη περί σεξισμού.

Μήπως θυμούνται την Κυρά της Ρω, την κυρά Δέσποινα Αχλαδιώτη, που κάθε πρωί ύψωνε την ελληνική σημαία στο νησάκι της. Αλλά την ελληνική σημαία οι κυράδες αυτές την βλέπουν και βγάζουν καρούλες.

Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.

Από τη μια κηρύσσει πόλεμο κατά των ολιγαρχών κι από την άλλη συγχρωτίζεται μαζί τους.

Κι ενώ δίνει τα διασπιστευτήριά του στους Αμερικανούς, κατηγορεί τους Ευρωπαίους, αλλά χαριεντίζεται μαζί τους.

Η ενασχόλησή μου με τα πεπραγμένα των κυβερνητικών έχει εξήγηση. Καταρχήν έτσι πρέπει να κάνει κάθε συνειδητός πολίτης. Να ενδιαφέρεται για τα κοινά. Αλλά το πρόσθετο ενδιαφέρον και η εμμονή στον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα δεν σχετίζεται με κάτι προσωπικό. Αντιθέτως, έχει άμεση σχέση με τη δράση τους στην κοινωνία που είναι βλαπτική και για το μέλλον της χώρας που προοιωνίζεται σκοτεινό.

Με νοιάζει διότι αφότου εμφανίστηκαν στο προσκήνιο, αυτό που πάντοτε επιχειρούσαν  ήταν η εννοιολογική αλλοίωση των λέξεων και η προσπάθεια απατηλής συγκάλυψης των δικών τους αμαρτιών.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ "ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΣΑ ΧΩΡΑ", ΑΛΛΑ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΜΕ!!!!!

Δεν είναι δυνατόν με μια μονοκοντυλιά ο αριστοκράτης των Παρισίων να μας διαγράφει. Γιατί κι εγώ Λαός είμαι και σύμφωνα με τον κ. Δημητριάδη είμαι «βδέλυγμα». Έγραψα ΜΠΡΑΒΟ στον φίλο μου τον Αλέξανδρο Ασωνίτη διότι είχε το θάρρος ν' αντικρούσει μια ανοίκεια επίθεση από έναν -υποτίθεται- πνευματικό άνθρωπο που κατ' εξακολούθηση παραμένει στο προσκήνιο με μια δήθεν αντικομφορμιστική στάση.
Ο κ. Δημητριάδης δεν είναι η πρώτη φορά που πλασάρει «καινοφανείς» απόψεις. Και στο παρελθόν έχει μιλήσει απαξιωτικά για την Ελλάδα και τους Έλληνες. Πριν δεκαπέντε χρόνια είχε δημοσιεύσει στο ένθετο «Πρόσωπα» των «ΝΕΩΝ» [Σάββατο 20 Μαΐου 2000], άρθρο με τον τίτλο «Εμείς και οι Έλληνες».

Η ΝΑΥΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ (7 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1571)

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Όλα ξεκίνησαν στα μέσα της άνοιξης του 1570, όταν ο τουρκικός στόλος αναχώρησε από την Κωνσταντινούπολη με κατεύθυνση την Κύπρο, που βρισκόταν τότε κάτω από τη βενετική κυριαρχία. Ένας ακόμη πόλεμος, ο τέταρτος στη σειρά, ξεκινούσε ανάμεσα στους δύο μεγάλους αντιπάλους στον χώρο της Ανατολικής Μεσογείου.

Οι πρώτες αποβάσεις των Τούρκων στη νότια Κύπρο επιχειρήθηκαν στα τέλη Ιουνίου. Οι βενετικές δυνάμεις συνεπικουρούμενες από ντόπιους αντιστάθηκαν για λίγο. Καθώς όμως οι επιδρομείς ήταν υπέρτεροι γρήγορα επικράτησαν. Ύστερα από σύντομη πολιορκία κατέλαβαν τη Λευκωσία και στη συνέχεια προωθήθηκαν σε όλο το νησί. Στα μέσα Σεπτεμβρίου ξεκίνησαν την πολιορκία της Αμμοχώστου, την οποία προστάτευαν ισχυρά τείχη.

ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ ΟΜΩΣ Η ΦΑΙΔΡΑ!!!!!!!

Η Φαίδρα είχε ξεχάσει τι είναι πρωί. Πριν τις δέκα δεν ξυπνούσε ποτέ. Καμιά φορά συνέχιζε να κοιμάται μέχρι το μεσημέρι. Μερικές φορές σηκωνόταν, έτρωγε το πρωινό της, έκανε ένα ντους κι έμενε στο κρεβάτι για πολλή ώρα, με τα μάτια κλειστά, αλλά χωρίς να κοιμάται, σχεδόν ακίνητη, ανάμεσα στα μαξιλάρια…

ΞΕΧΑΣΜΕΝΤΑ ΣΥΜΒΑΝΤΑ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Ο Νίκος Λαγκαδινός στο σημείωμά του της προηγούμενης Πέμπτης, με τον τίτλο, «Ένα είδος ημερολογίου…», σχολίασε ένα κρίσιμο ζήτημα. Με αφορμή την αποχώρηση από το διαδίκτυο κάποιων γνωστών του, επιχείρησε να ανιχνεύσει τους λόγους ύπαρξης των ιστολογίων. Όσοι ασχολούνται με αυτά, αποφάνθηκε, επιθυμούν να κρατήσουν ένα είδος ημερολογίου για όσα συμβαίνουν γύρω τους. Το συμπέρασμά του είναι απολύτως ορθό.

Ο ΜΑΝΙΧΑΪΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ ΚΑΙ Η ΘΛΙΨΗ ΤΗΣ ΣΤΑΣΙΜΟΤΗΤΑΣ

Οι αριστερές ιδεοληψίες του Αλέξη Τσίπρα είναι για λαϊκή κατανάλωση. Ο εναγκαλισμός με το οικονομικό κατεστημένο τον βοηθάει για να χαμογελάει, παρουσιάζοντας τον αληθινό εαυτό του....

Διατηρώ αναμνήσεις βαθιά χαραγμένες μέσα μου από τη γνωριμία και συνεργασία μου με πρόσωπα που σημάδεψαν την νεότερη ζωή της χώρας μας. Εννοώ πολιτικούς, πνευματικούς ανθρώπους και καλλιτέχνες. Για μένα είναι μια παρακαταθήκη που μου δίνει τη δύναμη σήμερα να είμαι πιο αυστηρός με τους ανθρώπους και τις πολιτικές εν γένει καταστάσεις που εμφιλοχωρούν στην άμοιρη Ελλάδα. Και είναι άμοιρη όταν ισοπεδώνονται όλα: αξίες, ιστορία, πρόσωπα και ιδέες.

ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Τη συνόδευσες πρόθυμα ώς το αεροδρόμιο. Θα ταξίδευε στο εξωτερικό για να συνεχίσει τις σπουδές της. Επιθυμεί να γνωρίσει τον κόσμο και το θεώρησες απόλυτα φυσιολογικό.

Στην αρχή της διαδρομής ήσουν αμίλητος. Λίγες μόνο κουβέντες αντάλλαξες μαζί της. Κι εκείνη, που σε ήξερε καλά, άρχισε το πείραγμά της. Όλο για το αγαπημένο σου νησί μιλούσε για να αλλάξει τη διάθεσή σου. Κάτι πέτυχε...

ΕΝΑ ΕΙΔΟΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ...

Συνδυασμός ψευτιάς και αλήθειας είναι η καθημερινότητά  μας. Παντού, σε όλες τις δραστηριότητές μας και μη τολμήσει κανείς να υπερασπιστεί την… ακεραιότητά του. Όλοι έχουμε πέσει σε παραπτώματα και μέχρι το φινάλε του βίου μας θα ξαναπέσουμε αρκετές φορές. Παίζουμε καθημερινά κρυφτούλι μ’ έναν κόσμο αδυσώπητο και ωμό στους νόμους που έχει θεσμοθετήσει. Από εδώ ξεκινούν και οι παρασπονδίες μας, διότι για να γίνει υποφερτός ο κόσμος αυτός πρέπει να σου αφήνει περιθώρια να τον ξεχνάς κάπου-κάπου.

«ΕΙΜΑΙ Ο ΑΛΕΞΗΣ ΤΣΙΠΡΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»!!!!

Ο πολιτισμός των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ απλώνεται με τα πόδια του Φλαμπουράρη πάνω στην πλάτη του πρωθυπουργικού καθίσματος. Αλήθεια, τι έγινε με την υπόθεση Φλαμπουράρη;;;

Είναι μεγάλη υπόθεση να μιλάς για λογαριασμό μιας εποχής, να γίνεσαι εκφραστικό της μέσο!!! Όμως αυτό μπορεί να συμβεί με κάποιον που συστηματικά λέει ψέματα;;;; Ξέρετε ότι η απάντηση είναι: ΟΧΙ!!!!

Αναφέρομαι φυσικά στον πρωθυπουργό της χώρας που μας έχει φλομώσει στο ψέμα. Οι πολίτες εγκλωβίστηκαν στις παραινέσεις του για… να ξεμπερδέψουν με το παλιό και έπεσαν στην παγίδα του, ακολουθώντας έναν φαφλατά που παλεύει με πάθος να προσδιορίσει το ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα του. Τι είναι τελικά – αριστερός, σοσιαλιστής, σοσιαλδημοκράτης, κεντροαριστερός;;; Το γεγονός ότι απαλλάχτηκε από την Αριστερή Πλατφόρμα, δεν σημαίνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα κόμμα με καθαρότητα ιδεολογική και πολιτική. Κάθε άλλο.

ΠΕΡΙΟΥΣΙΟΣ ΛΑΟΣ;;;;;;;;;;

Πάει πια. Ούτε το δαιμόνιο της φυλής υπάρχει ούτε λαός περιούσιος είμαστε. Καμιά μεταφυσική ανησυχία που θα μας πλούτιζε εσωτερικά, κανένας ενορατικός προφητισμός. Εμείς οι Έλληνες πλέον μένουμε προσκολλημένοι στη χθαμαλά υλική αποτίμηση των πάντων. Συνήθως βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας.
Αυτό που με γεμίζει θλίψη είναι το γεγονός ότι έχει γίνει τέτοιο ανακάτωμα στην κοινωνία μας που σε λίγο θα χάσουμε την ταυτότητά μας. Επιπλέον έχουν πλασαριστεί στο προσκήνιο ένα σωρό ανόητοι, αυθάδεις, κουφιοκέφαλοι, θερμοκέφαλοι, τα σκύβαλα κάθε ανέμου και αρκετοί χοντρόπετσοι…

Η ΑΘΕΑΤΗ ΤΗΝΟΣ

 

Η πρόσκληση από φιλικό πρόσωπο να επισκεφτώ την Τήνο ήλθε πέρσι. Αμέσως την αποδέχτηκα. Εκτιμώ τη φροντίδα του, εδώ και χρόνια, για την ανάδειξη του ιστορικού παρελθόντος του γενέθλιου τόπου του. Δεν είχα ξαναπάει στο νησί και θεώρησα ιδανική ευκαιρία να βρεθώ στα χωριά του το φθινόπωρο. 

Οι συνθήκες, κατά την αναχώρηση από τον Πειραιά, ήταν οι πλέον ιδεώδεις. Ψιλή βροχή και ένα στρώμα πάχνης, πάνω σχεδόν από την επιφάνεια της θάλασσας.

Το μυαλό μου, όπως ταξίδευα κάτω από αυτές τις συνθήκες, ήλθε στον Ε. Χ. Γονατά. Οι συζητήσεις που είχα μαζί του, στο Τυπογραφείο των Εκδόσεων «Στιγμή», Ζωοδόχου Πηγής 91-93 τότε, μου έχουν μείνει αλησμόνητες. Ήταν η δεκαετία του 1990.

ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΑΣΗΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ...

Ένας από σας είμαι κι εγώ!!! Συνεπώς έχω κι εγώ τις ίδιες αγωνίες, αλλά νιώθω πολύ οργισμένος και δεν ξέρω πώς να εκτονώσω την οργή μου. Γι’ αυτό και γράφω. Γράφω ό,τι σκέφτομαι κι έχω γενικώς διάφορες ιδέες που όμως δεν μπορούν ν’ αποκτήσουν πρακτική υπόσταση, παρότι θα το ήθελα πολύ για να μην χρειαστεί πρώτα να ξεπέσουν, να φτηνύνουν και να προδώσουν τον εαυτό τους. Αλλά είμαι βέβαιος ότι όλοι έχουν ιδέες, Ζούμε στην κατεξοχήν εποχή των ιδεών. Εξάλλου το ανθρώπινο γένος πάντοτε ήταν παραγωγός ιδεών. Το ζήτημα υπάρχει από τη στιγμή που δεν υλοποιούνται οι ιδέες ή πραγματώνονται στρεβλά.

ΓΙΑΤΙ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΑΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΑ;;;;

Φθινοπωρινός ο καιρός, αλλά στην πόλη τι να καταλάβει κανείς; Όλα ισοπεδωμένα. Το μαρσάρισμα μιας μοτοσικλέτας είναι ενοχλητικό. Το απορριμματοφόρο κάνει κι αυτό φασαρία… Οι υπάλληλοι του δήμου απλώς σπρώχνουν τους κάδους προς το αυτοκίνητο, τους προσαρμόζουν, γίνεται το άδειασμα και μετά τους σπρώχνουν όπως-όπως στην υποτιθέμενη θέση τους, όπου δεν πρέπει να πλησιάζεις γιατί βρομάει και τα σκουπίδια σκορπισμένα γύρω στον κάδο, δίνουν την εικόνα μιας μικρής χωματερής. Κι όταν βρέχει η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο άσχημη, αφού νάιλον σακούλες διαλύονται και σκορπίζουν γύρω τα σκουπίδια που μπορεί να είναι ό,τι βάζει ο νους του ανθρώπου. Βρομιά και δυσωδία…

ΕΠΕΛΑΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΑ ΖΩΗ, ή ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΒΑΡΒΑΡΩΝ;;;;

Έτσι νόμιζαν μερικοί, ότι δηλαδή μόλις έλθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, θα συνιστούσαν με τη φόρα που είχαν την εφαρμογή της θύελλας ιδεών [Brainstorming]. Τελικά όμως, με λύπη διαπιστώσαμε ότι δεν είναι σε θέση αυτοί οι άνθρωποι ούτε ένα κεράκι ν’ ανάψουν. Αυτό που έχει γίνει ξεκάθαρο είναι πως ήθελαν την εξουσία κι έπρεπε να κάνουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους για να την κατακτήσουν. Τα όσα κάποιοι δημοσιογραφικοί αναλυτές ή και οι ίδιοι ισχυρίζονται, ότι πρέπει να τους αφήσουμε χρόνο στη διάθεσή τους, είναι παραμύθια. Κι αυτό είναι μια αλήθεια. Δεν πρέπει να περιμένουμε από την παρούσα κυβέρνηση την έξοδό μας από την κρίση. Μπορεί δια λόγων να προχωρούν με δήθεν αυτοπεποίθηση στην οικοδόμηση μέσων για τη σωτηρία της χώρας, όμως ξέρουμε ότι δεν έχουν τα μέσα και αμφιβάλλουμε για τις μεθόδους που θα χρησιμοποιήσουν, αφού ήδη έχουμε την προηγούμενη εμπειρία των επτά μηνών.

«ΕΞΕΣΤΙ ΚΛΑΖΟΜΕΝΙΟΙΣ ΑΣΧΗΜΟΝΕΙΝ»

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Τον πρωτογνωρίσαμε το 1990, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Τρομοκρατία, θεωρία και πράξη». Σε αυτό, υποστήριζε τη συμμετοχή προσώπων από τον χώρο του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος στην τρομοκρατική οργάνωση «17 Νοέμβρη». Άφηνε μάλιστα να εννοηθεί πως επικεφαλής της ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Οι ισχυρισμοί του, αποδείχτηκαν ψέματα, ύστερα από την εξάρθρωση της οργάνωσης το 2002.

ΜΙΑ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΚΙ ΕΝΑΣ ΛΙΜΟΚΟΝΤΟΡΟΣ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ!!!!

Νομίζω ότι εμείς οι παλιότεροι που έχουμε ζήσει  τη δικτατορία των Απριλιανών, με όλα εκείνα που την συνόδευαν, μπορούμε να κάνουμε κάποιες συγκρίσεις που δεν τις μπορούν οι πολύ νέοι. Και δεν τις μπορούν ούτε οι σημερινοί τριαντάρηδες ή και ακόμα οι σαραντάρηδες. Δεν θέλω να κάνω τον τιμητή των πάντων και πολύ περισσότερο δεν έχω διάθεση να πάρω τη θέση εκείνου του απαισιόδοξου που βλέπει όλα τα σημερινά χειρότερα. Κι ακόμα δεν μ’ ενδιαφέρει να ταυτιστώ με τη θέση του ξιπασμένου αισιόδοξου που τα βλέπει όλα καλύτερα απλώς και μόνον επειδή είναι νέα.

ΕΝΑΣ ΚΑΛΠΑΣΜΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ!!!!!

 

Η δραματικότητα της ψυχικής μας μόνωσης φανερώνεται περισσότερο τραγική από οποιαδήποτε άλλη εποχή. Θα ζούμε πλέον την περασμένη μας ζωή, θα μηρυκάζουμε τα παλιά μας αισθήματα, και θ’ αναπνέουμε έναν αέρα με λίγο οξυγόνο.

Κάποτε καλπάζαμε και ήταν ένας έξαλλος καλπασμός ονείρου για να βγούμε σε απάνεμα λιμάνια, να βρούμε απέραντα λιβάδια, να δούμε ξάστερο ουρανό, να ανοίγουμε δρόμους και να φτιάχνουμε πλατείες, να σχεδιάζουμε το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Δεν είναι δυνατό να ζει κανείς σ’ ένα κόσμο που έχει ζυμωθεί με το ψέμα. Κι αυτός που ανέλαβε το ζύμωμα, παιδιόθεν είχε ενστερνιστεί το απόφθεγμα τού [και κάποτε] ήρωά του Λένιν, ότι δηλαδή η αλήθεια είναι μια μικροαστική εμμονή!!

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΑΓΩΓΟ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ….

Με τις φωνασκίες του ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ και στο διαφημιστικό του σποτ και στις συγκεντρώσεις των οπαδών του, με τα κούφια συνθήματά του, με την υπερβολικά αυτοδιαφημιζόμενη για να είναι αξιόπιστη ηθική αρετή του, με τις ιδεολογικές καπηλείες του, με την κορδωμένη εγωλατρία του, θόλωσε το μυαλό του κοσμάκη, τον αχρήστεψε ηθικά.

Άτομο υπερτροφικό, χωρίς ανάλογο εσωτερικό αντίκρισμα, έχει εκπαιδευτεί με μια ασυγκράτητη μέσα του ροπή προς την ευτέλεια, τη μεγαλοστομία, τη ρητορεία και τον υπερανθρωπισμό. Την ευτέλειά του τη μεταμφίεσε σε φιλοδοξία σωτηρίας της πατρίδας. Αλλά ο Τσίπρας δυστυχώς γι’ αυτόν είναι και ο απολογητής της μετριοκρατίας, διότι συγκέντρωσε γύρω του κάθε καρυδιάς καρύδι, ανθρώπους μωροφιλόδοξους, απαίδευτους, αριβίστες...

Ο ΛΑΛΙΩΤΗΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΤΟ ΠΡΟΞΕΝΙΟ ΤΗΣ ΦΩΦΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΤΣΙΠΡΑ;;;;;;

Όπου υπάρχει καπνός, εκεί υπάρχει και φωτιά!!!!! Αυτό είναι βέβαιο. Κι επειδή τον τελευταίο καιρό ακούγεται όλο και πιο έντονα και ΔΕΝ διαψεύδεται, διάβασα λοιπόν [στο περιοδικό ΕΠΙΚΑΙΡΑ του Λιβάνη, που ήταν υποψήφιος με τον ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες εκλογές] ότι ο Λαλιώτης ετοιμάζει το "προξενιό" της Φώφης με τον Τσίπρα!!! Γνωστό επίσης είναι τοις πάσι ότι ο Λαλιώτης πάντοτε υποστήριζε ότι «χωρίς το ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να υπάρξει η κεντροαριστερά!!!!

Δηλαδή, εντελώς κουφά πράγματα και τούτο διότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας δεν έχουν σχέση με την κεντροαριστερά, αφού οι σταλινικές καταβολές τους δεν τους επιτρέπουν ν' ανοίξουν το μυαλό τους και να πολιτευτούν σύμφωνα με τις επιταγές των καιρών.

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ....

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Το Φθινόπωρο έχει ξεκινήσει κι εσύ δεν θέλεις να παραδεχτείς πως ο χρόνος ξεκίνησε ήδη την αντίστροφη πορεία του. Μία ακόμη επίσκεψη στην εξοχή, πάντως, δεν θα ήταν καθόλου άσχημη ιδέα.

Το απόγευμα, μόλις σταμάτησε το ψιλόβροχο, αποφασίζεις να επισκεφτείς το κτήμα, έξω από τη μικρή κωμόπολη. Επιλέγεις να πας με τα πόδια για να απολαύσεις καλύτερα τη φύση. Μετά τη βροχή όλα δείχνουν αλλιώτικα.

Στο διάβα σου, περιεργάζεσαι όσα πολλά αντικρίζεις. Ο τρύγος έχει τελειώσει και σε κάθε αυλή έχουν τεντωθεί πανιά για την προστασία της απλωμένης μαύρης σταφίδας. Η μυρωδιά της βρίσκεται παντού.