Η ΣΙΩΠΗ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΝΟΧΗ ΣΤΟΝ ΞΕΠΕΣΜΟ

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Πόσοι είμαστε εδώ μέσα που αντιδρούμε σε ό,τι παράλογο συμβαίνει στην πολιτική και στην κοινωνία μας. Ελάχιστοι είμαστε και μην παίρνουμε αμπάριζα από τους εαυτούς μας για να βγάλουμε συμπεράσματα. Κι εδώ περισσότερο μαλώνουμε για τους ηγέτες που υπάρχουν και είναι «λίγοι» ή δεν υπάρχουν και τους αναζητούμε ή τους περιμένουμε να έρθουν όπως είχε έρθει ο Χριστός ως μεσσίας.

ΔΙΧΑΣΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΡΑΓΙΚΩΝ ΚΑΙΡΩΝ!!!!

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ να μένει κανείς απαθής ή να μιλάει για λουλούδια και αγάπες όταν γύρω του συμβαίνουν σημεία και τέρατα!!!!

Σκεφτόμουν σήμερα τον υποδυόμενο τον πρωθυπουργό και τι είδους δουλειά κάνει.... Είναι ένας περιφερόμενος μπόγος που εξακολουθεί να χάσκει χωρίς να ξέρει για ποιο λόγο. Όλο ταξιδάκια είναι - χωρίς αποχρώντα λόγο. Κυριολεκτικά χωρίς αποχρώντα λόγο. Και το θέμα είναι ότι κουβαλάει μαζί του διάφορους κολαούζους και ο ελληνικός λαός πληρώνει!!!!

153 ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΝΟΜΟΘΕΤΟΥΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΓΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΝ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΗ ΧΩΡΑ!!!

https://www.timesnews.gr/

• Γράφει ο ΝΙΚΟΣ ΛΑΓΚΑΔΙΝΟΣ

Έχω την κακή συνήθεια να σκέφτομαι και να γράφω. Και είναι αρκετές φορές που αποζητώ την ησυχία, τον ρεμβασμό, και φυσικά δυσκολεύομαι ν αντισταθώ στον πειρασμό της νοσταλγίας. Τότε είναι που ευλογώ με τις λέξεις τις μέρες της γαλήνης, και της ξεγνοιασιάς στη βαθύσκιωτη γωνιά των νεανικών χρόνων. Έχω όμως και τη συνήθεια να ανακατεύομαι και στα πολιτικά ζητήματα. Αλλά είναι δυνατό να μην ασχολείται κανείς με αυτή τη χώρα που περνάει ιδεολογικές ταλαντεύσεις κι έχουν έρθει ανάποδα όλα οι προσδοκίες μας;; Είναι βέβαιο τώρα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι κλειδαμπαρωμένοι στον εαυτό τους και στις έγνοιες τους. Κι εδώ μέσα στο διαδίκτυο… Το ψυχανεμίζομαι. Δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί. Ελάχιστοι είναι οι… έξω καρδιά!

Η ΦΘΟΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΟΣ ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ…

ΟΣΑ ΜΑΘΑΙΝΩ για τις εφημερίδες και τα περιοδικά δεν είναι ευχάριστα. Παραδοσιακές εφημερίδες πάνε για κλείσιμο, δημοσιογράφοι βρίσκονται στην ανεργία, περιοδικά εξαφανίζονται… Όλα έχουν πάρει την κατηφόρα και το δημοσιογραφικό επάγγελμα έχει χάσει πλέον τον ορθό δρόμο κι αντιμετωπίζει το φάσμα της εξαφάνισης.

ΌΧΙ ΣΤΗ ΝΩΧΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΘΑΛΠΩΡΗ ΤΗΣ ΑΝΑΠΑΥΤΙΚΗΣ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑΣ!!!!

Συνεχώς αναρωτιέμαι αν και πότε η πλειοψηφία του κόσμου θα συνειδητοποιήσει την κρισιμότητα της εποχής και της πολιτικής κατάστασης. Κι επειδή είμαστε κάποιοι, του κοινού επιπέδου άνθρωποι, που όμως κάτι παραπάνω βλέπουμε κι αυτό που βλέπουμε είναι ότι πάμε κατά διαόλου κι αυτό έχει έναν πολύ δυναμικό χαρακτήρα, λέω ότι δεν μπορούμε  να προσφέρουμε στον εαυτό μας την πολυτέλεια να χάνουμε καιρό. Κι αυτό σημαίνει πως αν δεν σταθούμε  το ύψος της ιστορικής ώρας, τα γεγονότα έτσι όπως καταιγιστικά μας επιτίθενται και μέσα στην ιλιγγιώδη τους ορμή, θα μας συνθλίψουν!!!

ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΤΟΝ ΜΑΡΞΙΣΜΟ;

ΔΕΝ ΞΕΡΩ μετά τα όσα έχουν επισυμβεί στον κόσμο μας αν «ο μαρξισμός θα παραμένει το κύριο σώμα της ουμανιστικής παράδοσης της ανθρωπότητας», όπως μου είχε κάποτε απαντήσει ο Μιχάλης Ράπτης σε μια έρευνα [τον Μάιο του 1993] που είχα κάνει με το  ερώτημα «Τι γίνεται επιτέλους με τον μαρξισμό;». Το ξαναθυμήθηκα γιατί έπεσα σε μια ενδιαφέρουσα εικόνα του Μαρξ, ενός ανθρώπου που ταλαιπώρησε για δεκαετίες την ανθρωπότητα και αναρωτιέμαι εάν θα συνεχίσει να την απασχολεί με τις θεωρίες του και στο μέλλον. 

ΕΤΣΙ... ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ ΜΕ ΛΥΣΣΑ!!!!

ΕΝΑΣ μη προνομιούχος επιβάτης κι εγώ της εποχής τούτης που αργοσέρνεται πεινασμένη, και χαμένη στα λάθη και τις αμαρτίες της, περιορίζομαι ν’ ακούω τις μισολιπόθυμες φωνές  μιας άλλης εποχής που από το παρελθόν ανασύρονται για να θυμίσουν ότι υπήρξαμε ζωντανοί με ελπίδες, αισιοδοξία και πολλά σχέδια!

Σκέφτομαι ότι δεν είμαι μονάχα εγώ λαχανιασμένος, με τον τρόμο στα μάτια μη τυχόν και δεν προλάβω  να δω άσπρη μέρα. Και το γράφω γιατί πλέον πιάνεται η ανάσα, η φωνή βραχνιάζει και το φιλμ που γράφει τη ζωή μας δεν είναι έγχρωμο αλλά ασπρόμαυρο.

Κύριε Τσίπρα, δεν είναι παραμύθι ότι η ψυχή μπορεί να πουληθεί!!!

ΜΠΟΡΕΙ κανείς να πάψει να σκέφτεται;;; Μάλλον όχι. Τα ζώα δεν σκέφτονται. Ωστόσο, υπάρχει και μια μερίδα ανθρώπων που ΔΕΝ σκέφτονται και λειτουργούν ως ζώα. Και δεν μπορώ να καταλάβω εάν συνειδητοποιούν την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Χωρίς ελπίδα, χωρίς προοπτική. Κι επιπλέον να ζούμε κάτω από ένα καθεστώς που έχει αναγάγει το ψέμα σε αλήθεια, την υποκρισία σε επιστήμη, και τη διχαστική συμπεριφορά τρόπο επιβίωσης.

Το ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς αποδείχτηκε μυθολογία αξιοθρήνητη!!!!

ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ότι οι Έλληνες τα τελευταία χρόνια γνώρισαν τρομακτικές διαψεύσεις κι αυτό είναι κάτι που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Αλλά το ζήτημα είναι κατά πόσο έχουν συνειδητοποιήσει τα δικά τους λάθη που συνέβαλαν τα μέγιστα σε καταστάσεις που μέσα τους σήμερα συνθλίβονται.

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ, ωστόσο, το επίγραμμα του εθνικού ποιητή που λέει :  «Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε. Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε». Είναι δυστυχώς ακόμη ευκολόπιστος ο ελληνικός λαός. Παρά το γεγονός ότι πέρασαν από το σβέρκο του λογής δικτατορίες, κατοχές, εμφύλιοι, γενοκτονίες κ.λπ. Κι αυτά είναι ογκώδεις δικογραφίες, βουνά που πλακώνουν τον τόπο μας. Κι όμως σπανίως επικράτησε η λογική.

ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ!!!!!!!!!!!!!!

Μετά από μια σύντομη ανασκόπηση των εν Ελλάδι τελευταίων εξελίξεων αποφαίνομαι:
Την εξουσία στη χώρα μας την έχει στα χέρια της μια συμμορία, τα μέλη της οποίας είναι απαίδευτα, ακοινώνητα, έχουν κάνει τη Βουλή καφενείο, ψεύδονται ασυστόλως, υποκρίνονται, παίζοντας κακό θέατρο, υποθηκεύουν τα όσια και τα ιερά μας, και φυσικά καταστρέφουν ό,τι βρήκαν, ενώ με τον εμφυλιοπολεμικό λόγο τους έχουν διχάσει την ελληνική κοινωνία.
Το χειρότερο όμως είναι ότι η Ελλάδα είναι χωρίς καπετάνιο κι αυτό πρέπει να το καταλάβουμε. Η Ελλάδα δεν έχει ηγεσία, έχει ηγεσίες – δηλαδή, αντιθέσεις. Αντιθέσεις από εδώ, αντιφάσεις από εκεί..Οι αντιθέσεις θα άρουν τις αντιφάσεις;;;; Το παράλογο στο αποκορύφωμά του!!!!

ΕΙΜΑΣΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΙ – ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΑΠΑΘΕΙΣ;;

https://www.timesnews.gr/%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%B5-%CE%B1%CF%80%CE%B1/

Εδώ που έχουμε φτάσει, το δράμα μας είναι ότι προκαταβολικά ξέρουμε πως είμαστε νικημένοι από την τρισάθλια αυτή κυβέρνηση που έχει κατσικωθεί στο σβέρκο μας. Μέχρι τώρα αυτό που έχω διαπιστώσει είναι ότι δεν είμαστε σε θέση να την αναχαιτίσουμε, τουλάχιστον εμείς που χαζολογάμε στο διαδίκτυο με πλακίτσες και ατέλειωτο βρισίδι. Είναι βέβαιο ότι τα πράγματα θα χειροτερεύουν και το πιο άσχημο, οι άνθρωποι όλο και πιο πολύ θα αποβλακώνονται… Τον εκφυλισμό της συνείδησης οι κύριοι του ΣΥΡΙΖΑ τον εκμεταλλεύονται και δεν λένε ν’  αφήσουν τις καρέκλες της εξουσίας.  Εμείς ζούμε με τις ψευδαισθήσεις ότι στο τέλος θα κερδίσουμε!!!

ΑΡΑΓΕ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙ;;;;

Κι αν υπάρχει κάποιος που να το πιστεύει, μήπως μπορεί να μας πει πώς μπορεί να διορθωθεί;

Μια αιθεροβάμων απάντηση θα ήταν η εξής: Όταν πάψουν να παράγονται οι προϋποθέσεις του Κακού και μέσα στην έννοια του Κακού βάλτε όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες...

Μπορεί να καταργηθεί ο μηχανισμός του κέρδους και να εξαφανιστούν τα μέσα της διαφθοράς;;;;

Είναι γνωστό ότι ο άνθρωπος κατά τον Μεσαίωνα όλα τα αμαρτήματά του τα φόρτωνε στον Σατανά...

Η πολιτική ηθική είναι η ηθική των αποτελεσμάτων και όχι των αρχών!

Πολλές φορές σε σημειώματά μου έχω αναφερθεί σε ηθικές αξίες, τις οποίες κατά καιρούς επικαλούνται διάφοροι σωτήρες. Όμως η ρητορική δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Όταν ο άλλος πεινάει ή ζει στους δρόμους και τον κυνηγάνε οι τράπεζες και η Εφορία, πού να βρει το κουράγιο να μιλήσει για ηθικές αξίες; Είναι  χαρακτηριστικό ότι στον «Πυγμαλίωνα», του Μπέρναρ Σο, ο στρατηγός Πίκερινγκ ρωτάει τον Αλφρεντ Ντούλιτλ αν πιστεύει σε καμία ηθική αξία. «Δεν έχω την οικονομική άνεση», απαντά ο μοιχός Ντούλιτλ. «Ούτε κι εσύ θα πίστευες αν ήσουν τόσο φτωχός όσο εγώ». Η ηθική έχει το κόστος της, όπως έχουν το κόστος τους και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Ζει σε παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες!!!

ΑΝΑΡΩΤΙΟΜΟΥΝ αν ήταν αυτή που μόνο στις φωτογραφίες τόσα χρόνια έβλεπα!!! Μάλλον ήταν. Την γνώρισα αμέσως με την μόνιμη παρέα της, το σκυλί της, που ήταν –θα έλεγα– αγάπη της παθολογική... Εκεί στο Filothei Tennis Club. Περαστικός ήμουν. Σκέφτηκα να της μιλήσω, αλλά καθώς την παρατηρούσα είχα την εντύπωση ότι ζούσε στον κόσμο της, οπότε κι αν της μίλαγα δεν θα είχε κανένα νόημα. Μια άλλη φορά την είχα πετύχει σε μια στροφή πάνω σ' ένα ποδήλατο, που μάλλον το χρησιμοποιούσε για τις μικρές αποστάσεις, κοντά στη γειτονιά της.

Είχα προ πολλού διαπιστώσει ότι δεν ήθελε τον ζωντανό διάλογο και γι’ αυτό ταμπουρωνόταν πίσω από τον υπολογιστή. Πίστευε ότι αυτού του είδους ο κλειστοφοβικός διάλογος της πήγαινε. Κι έγραφε ακαταλαβίστικα σχόλια. Τα διάβαζα όλα, αλλά πολλές φορές δεν μπορούσα να διακρίνω τι ήθελε να πει!!!! Όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο συνεχώς είχε αυτή  τον λόγο κι όταν κουραζόταν να μιλάει, άρχιζε τις ερωτήσεις για απίθανα θέματα. Τέλος πάντων, οι δικές μου ερωτήσεις έδειχναν ένα ευγενικό ενδιαφέρον. Πότε οργισμένη, πότε πεινασμένη, πότε χαρούμενη και πότε διψασμένη, έγραφε για γλυκά και καφέδες, για ταξίδια μακρινά, φιλοσοφούσε για διάφορες κοινότοπες σχέσεις,, έκανε σχόλια κοινωνιολογικά…

Τώρα δεν μιλάμε πια. Δεν έχει νόημα. Όλοι βρίσκουν τον τρόπο τους να χρησιμοποιούν το διαδίκτυο. Περισσότερο για ψυχοθεραπευτικούς λόγους. Όπως λένε οι ψυχίατροι για την εργασιοθεραπεία. Σήμερα τα διαδίκτυο ίσως βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση.

Ουσιαστικά αμπελοφιλοσοφούσε και ως θηλυκός Νάρκισσος έπαιζε με τις φωτογραφίες της. Άλλαζε συνεχώς τις φωτογραφίες στο προφίλ της στο facebook και απορούσα για τον λόγο που εναλλάσσονταν οι ίδιες φωτογραφίες, οι δικές της και των γονιών της τους οποίους υπεραγαπούσε, όπως άλλωστε κάθε καλό παιδί αγαπάει την μάνα και τον πατέρα του.

Τώρα, ρίχνοντας ένα βλέμμα προς τα πίσω, προσπαθώ να καταλάβω γιατί είχα δείξει ένα τεράστιο ενδιαφέρον για την περίπτωσή της. Ίσως ήταν ο τραγικός και πολλές φορές αγωνιώδης τόνος με τον οποίο μου μιλούσε για τα προβλήματά της, τις αρρώστιες των γονιών της. Σκεφτόμουν, έτσι όπως μου ιστορούσε τα συμβάντα της καθημερινότητάς της ότι ο τρόπος της ζωής της ήταν ανιαρός και άχαρος και φυσικά δεν ήταν αντάξιος της δικής προσωπικότητας.

Εκ των υστέρων, ψάχνοντας λίγο βαθύτερα την περίπτωσή της, διαπιστώνω ότι είχε απόλυτη συνάφεια με τον κόσμο που ζούσε στα περίκλειστα σπίτια του Ψυχικού και της Φιλοθέης, που κατοικούνταν και οι άνθρωποι και τα σπίτια από ακραία πάθη, από άρρωστους γονείς και πικραμένες κόρες, από αναμνήσεις άλλων εποχών που έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Οι άνθρωποι αυτών των περιοχών έχουν πρόσωπα και ταυτότητα, αλλά τους κατέχει πλέον ένας πανικός διότι οι συγκινήσεις που τώρα ζουν είναι αξιοκαταφρόνητες κι έτσι βουλιάζουν και χάνονται στις σελίδες των προσωπικών ημερολογίων και των φωτογραφιών που αποτυπώνουν το παρελθόν που δεν γυρίζει πίσω… Ουσιαστικά δεν μπορούν να ανεχθούν τον σημερινό κοινωνικό ξεπεσμό και τα γκρίζα μαλλιά τους.

Ποιον ξεπεσμό εννοώ;; Το γεγονός ότι στις περιοχές αυτές, την εποχή της ευημερίας, πήγαν και εγκαταστάθηκαν κάποιοι νεόπλουτοι που κάποτε θα έμεναν στα άνω Πατήσια ή στο Περιστέρι ή στη Φιλαδέλφεια ή και στο Μπουρνάζι. Τελικά, οι κοινωνικές διαφορές μάλλον χωνεύτηκαν κι όλοι αυτοί οι παλαιοί λόγω περιοχής αριστοκράτες,  τώρα περιφέρουν μετά φόβου τη μοναξιά και την ανασφάλειά τους σε στέκια που κρατούν ακόμη κάποια κομμάτια από την αίγλη του παρελθόντος, περιμένοντας να ενωθούν μαζί του, με το παρελθόν που δεν είναι παρά μονάχα παλιές ασπρόμαυρες φωτογραφίες. Αλλά η γλυκιά μελωδία του περασμένου καιρού απλώς κινείται στις ράγες μιας σκέψης φευγαλέας. Η πραγματικότητα είναι οδυνηρή.

https://www.timesnews.gr/%CE%B6%CE%B5%CE%B9-%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%B1%CE%BB%CE%B9%CE%AD%CF%82-%CE%B1%CF%83%CF%80%CF%81%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%B5%CF%82-%CF%86%CF%89%CF%84%CE%BF%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AF%CE%B5/

"ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ"!!!!!!!

 

Παρακολουθώντας τις τελευταίες μέρες την εξέλιξη του θείου δράματος, έτσι όπως μας παραδόθηκε και "ζωντάνεψε" στις εκκλησίες μας, αλλά και τις εν γένει αντιδράσεις της πλειοψηφίας του κόσμου, διαπιστώνεται ότι πέρα από ιδεαλιστικούς ή υλιστικούς τρόπους του σκέπτεσθαι, υπάρχει η αγωνιώδης εσωτερική μας επικαιρότητα.

Το ανθρώπινο λογικό είναι πολύ εύθραυστο, διότι αυτό αποδεικνύεται από την σχεδόν καθολική συμμετοχή στα θρησκευτικά και παραδοσιακά δρώμενα.

Μην ψάχνετε τον Θεό με τη λογική. Ο Θεός είναι αισθητός στην καρδιά.

Εξάλλου, γενικώς νιώθουμε ότι ο Θεός είναι μια απουσία, αλλά ο άνθρωπος θα κάνει αιωνίως τη δική του απελπισμένη αναζήτηση.

Ίσως όλα αυτά που έγιναν αυτές τις άγιες μέρες να είναι κατά βάθος η αιματόβρεχτη αναζήτηση ενός Θεού.

ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΛΥΒΑΚΙ ΜΑΣ!!!!!

https://www.timesnews.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BC%CE%BD%CE%AE%CF%83%CE%B5%CE%B9%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CF%85%CE%B2%CE%AC%CE%BA%CE%B9-%CE%BC%CE%B1/

Σπανίως το κάνω πια αλλά κάτι τέτοιες στιγμές, ο νους γυρίζει στα περασμένα, στα παιδικά χρόνια, όταν το σπίτι φορτιζόταν με τα ξεφωνητά όλων μας, δηλαδή των εφτά παιδιών, και οι γονείς φρόντιζαν να νιώσουμε τη χαρά των ημερών του Πάσχα. Νηστεύαμε αλλά στα κρυφά γίνονταν και παρεκτροπές, κάθε Παρασκευή πηγαίναμε στους Χαιρετισμούς, και την Μεγάλη Εβδομάδα δεν λείπαμε από την εκκλησία.

ΜΙΑ ΜΥΡΩΔΙΑ ΦΟΡΜΟΛΗΣ ΣΥΝΟΔΕΥΕΙ ΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Θα μπορούσα να είμαι καλός στο τένις, σκέφτηκα τη στιγμή που την είδα… Αλλά είμαστε στην περίοδο της μεγάλης κατάθλιψης. Όλοι κυκλοφορούν εξαντλημένοι από την υπεραισιοδοξία των προηγούμενων χρόνων. Αλλά έχω την αίσθηση ότι όλοι είναι έτοιμοι να κάνουν όλες τις φρικαλεότητες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι ν’ αγαπά κανείς και να ερωτεύεται. Κι εγώ πολλές φορές στο παρελθόν έψαχνα για άλλοθι και δικαιολογίες. Τώρα πια, δεν έχουν νόημα. Μονάχα μένουν οι τρυφερές λέξεις, οι σιωπές, τα χάδια και τα φιλιά.

ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΚΗ ΠΑΡΕΑ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ;;;;

Κάτι συμβαίνει!!!! Εμείς το έχουμε καταλάβει αλλά ο υποδυόμενος τον πρωθυπουργό και η συμμορία του ΣΥΡΙΖΑ δεν το έχουν καταλάβει. Μίκρυναν την Ελλάδα, την έκαναν υποχείριο των πάντων – φίλων και εχθρών. Και απορούμε με την «αισιοδοξία» που απεγνωσμένα παλεύουν να διαχύσουν σε μια κοινωνία που καθημερινά βάλλεται από την ανεργία, από την ακρίβεια, από τους φόρους, από την εγκληματικότητα, από την ανασφάλεια…

ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ ΕΦΤΑΣΑΝ!

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΚΩΣΤΗΣ ΛΙΘΙΝΟΣ

Δεν μπορούσες να το φανταστείς. Παρότι έφτασες δύσθυμα στα γνώριμα μέρη –πρώτη φορά συνέβαινε αυτό τα τελευταία χρόνια– καλοτυχίζεις τώρα εαυτό σου για την πρωτοβουλία σου να απομακρυνθείς για λίγο από τη μεγάλη πόλη.

Ο λόγος; Η αγαλλίαση που αισθάνθηκες τούτο το πρωινό.

Μόλις είχες ξυπνήσει, ύστερα από έναν απολαυστικό ύπνο, όταν άκουσες τον γνώριμο ήχο. Χανόταν στο βάθος του χρόνου. Δεν τον είχες, πάντως, ποτέ λησμονήσει.

Αστραπιαία βρέθηκες στην αυλή του πατρικού σου ώστε να δεις από κοντά το θέαμα.

Έφταναν τα πρώτα χελιδόνια στο χωριό!

La mer, la mer toujours recommencée!!!

Αυτό ακριβώς θα ήθελα να ήμουν. Θάλασσα, πέλαγος που ολοένα ξετυλίγεται, βάζει στη σειρά τα κύματά του και τα στέλνει να χτυπηθούν με τη στεριά, και να σβήσουν στις ακρογιαλιές, αλλά εκείνο δεν φθείρεται ποτέ και συνεχώς ανανεώνεται!!!! Δεν είμαι πέλαγος. Είμαι ανθρώπινο πλάσμα που συντίθεται από σκοτεινές και φωτεινές αμοιβάδες, χωρίς σταθερά χαρακτηριστικά, και κάποια στιγμή θα καταλάβω ότι βολοδέρνω σαν ένα ναυάγιο στα αφρισμένα κύματα που με κουβαλάνε όπου αυτά θέλουν. Όσο κι αν φωνάξω βοήθεια, κανείς δεν ακούει και κανείς δεν φαίνεται να έρχεται… Ωστόσο, αν το καλοσκεφτούμε, ως ανθρώπινα πλάσματα που είμαστε, χαμένοι στο πέλαγος, κανείς μα κανείς δεν μας έχει πει κι ούτε πρόκειται να μας πει γιατί «ταξιδεύουμε», αν κουβαλάμε κάποια μηνύματα, ή ποιος είναι ο προορισμός μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΙΣ ΤΟ ΕΜΕΙΣ ή ακόμη ρεμβάζουμε ΕΙΣ ΤΟ ΕΓΩ;;;;;

Βαρύς ο ουρανός, μαύρος κι άραχλος. Ξέσπασε μια μπόρα κι εγώ που έχω μανία με τη βροχή, νιώθω μια ανακούφιση. Τώρα ηρέμησε. Δεν χάλασε κι ο κόσμος. Νεράκι είναι. Κάποτε είχαμε πρόβλημα με τη λειψυδρία. Δεν  ξέρω όμως τι γίνεται με την αγροτιά. Και τι να κάνω;; Ν’ αρχίσω να σκέφτομαι ποιες καλλιέργειες δεν ήθελαν τη βροχή;; Ν’ αρχίσω να γράφω ξανά για τους ξένους [πρόσφυγες – μετανάστες – λαθρομετανάστες] που έχουν διασπαρεί στη χώρα και προφανέστατα ζουν κάτω  από άθλιες συνθήκες;;; Διάβαζα ότι υπάρχουν και αρκετοί που καλοπερνάνε.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΘΕΙ ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟ...

Όλα όσα συμβαίνουν στην καθημερινότητά μας είναι τόσο τρομερά, και η τηλεόραση που μας έχει εθίσει σε κάθε είδους ηλιθιότητα αποτελεί πια -δυστυχώς- όρο στη ζωή μας sine qua non...

Τις χυδαίες ροπές και τα νοσηρά ενδιαφέροντα τα οποία ο πολίτης ήταν πάντα υποχρεωμένος στην καθημερινή του ζωή να περιστέλλει από την ανάγκη του να πειθαρχεί στον άγραφο νόμο κάποιας κοινωνικής κοσμιότητας και ευπρέπειας, τα βρίσκει ως τηλεθεατής στα τηλεοπτικά κανάλια και κατά κάποιο τρόπο αυτοδικαιολογείται και ικανοποιείται με το περιεχόμενο από τα σκανδαλοθηρικά κανάλια. Μην αρχίσετε να αναρωτιέστε ποια είναι τα σκανδαλοθηρικά!!! Όλα είναι.

ΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ…

Ο Ζαν Ζορές [Jean Jaurès, 1859-1914] έλεγε κάποτε ότι ο καπιταλισμός φέρνει μέσα του τον πόλεμο, όπως τα σύννεφα τις καταιγίδες!!!! Φυσικά τότε που ο Ζορές το έλεγε αυτό υπήρχαν μονάχα καπιταλιστικά κράτη και εννοείται ότι μονάχα τα κράτη έκαναν τους πολέμους.

Σήμερα όμως ζούμε μια διαφορετική πραγματικότητα, αφού τον πόλεμο τον κάνει όχι ένα κράτος αλλά συμμορίες ισλαμιστών που τους λέμε Τζιχαντιστές κι έχουν ανακηρύξει έξω από κάθε λογική, και διεθνή πρακτική, το δικό τους «Ισλαμικό κράτος»!!! Και το δικό τους κράτος είναι το στρατόπεδο του πολέμου, ενώ τα «καπιταλιστικά κράτη» ανήκουν στο στρατόπεδο της ειρήνης!!!

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΞΑΝΑΔΩΣΕΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ;;;;

Αυτά τα τρομακτικά που συνέβησαν στις Βρυξέλλες κι αυτά που είχαν συμβεί πριν λίγο καιρό στο Παρίσι και τόσα άλλα άσχημα που γνώρισαν οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ή που ενδεχομένως γνωρίσουν στο μέλλον, απλώς αποδεικνύουν ότι ο κόσμος μας δεν πάει καθόλου καλά και ιδιαιτέρως η Ευρώπη που έχει αρχίσει να μην είναι αυτή που θα θέλαμε.

Να σκεφτεί κανείς ότι στον μεσοπόλεμο, το 1926, ο Αντρέ Μαλρό είχε διακηρύξει την ιστορική χρεοκοπία της γηραιάς ηπείρου, λέγοντας χαρακτηριστικά γι' αυτό "το κοιμητήρι όπου δεν αναπαύονται πια παρά νεκροί κατακτητές"!!!!!

ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ...

• Εκείνα που ζήσαμε έχουν φωλιάσει μέσα μας και πηγαινόρχονται σαν παλίρροια και άμπωτη. Και γρατζουνάνε την ψυχή μου κι όλο μου έρχονται δάκρυα και βουρκώνω και βλέπω μπροστά μου τις φάτσες των γειτόνων μας, μια-μια ξεχωριστή, και γελάω και κλαίω… Βλέπω την μάνα μου να περιμένει στην πόρτα και τον πατέρα μου να ξεμυτίζει από την άλλη γωνία με το γοργό και νευρικό του βηματισμό. Αχ…

[Στιγμιότυπο από την εκδήλωση με την ΕΛΕΝΗ ΣΚΑΒΔΗ, που ήταν η κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης, που έγινε στο Αναγνωστήριο της Παπαχριστοπουλείου Βιβλιοθήκης Αμαλιάδας]

Σκέφτομαι αν θα ήταν αρκετή η ανάγνωση της ιστορίας  για να καταλάβουμε μια εποχή!! Κι αναρωτιέμαι αν θα πρέπει να διαβάσουμε τη λογοτεχνία της για να την καταλάβουμε… Με το βιβλίο μου αυτό, θέλησα απλώς να διασώσω ό,τι κράτησα από τις συζητήσεις και με ανθρώπους που πια δεν υπάρχουν. Tο ξέρουμε, ότι χωρίς μνήμη δεν είμαστε τίποτα. Οι νέες γενιές είναι πολλά που δεν ξέρουν και είναι κρίμα να τ’ ασπρίζει ανώνυμα ο Χρόνος κάπου έξω πια κι από το χώμα. Δεν πρέπει να είμαστε οι φονιάδες της Μνήμης. Δυστυχώς νιώθω ότι ο εικονοκλαστικός οίστρος της νεολαίας, ασυνείδητα ίσως, αυτό το επίκεντρο έχει: την εξόντωση και της έννοιας ακόμα μνήμη!!!

Με όσα έγραψα, έκανα έναν μεγάλο χρονικό διασκελισμό για να ξαναδούμε πιο προσεκτικά την ιστορία μας, τους ανθρώπους και τα πάθη τους, τον τόπο μας που πολλά υπέφερε. Είναι βέβαιο ότι όλοι έχουμε να διηγηθούμε μιαν ιστορία, για την οικογένειά μας, το χωριό μας, την πόλη μας, τα βάσανά μας.

ΕΧΟΥΜΕ ΠΕΣΕΙ ΣΕ ΚΕΝΟ !!!!!!!

Στεναχωριέμαι γιατί πολλές φορές ξεχνιέμαι, και παρασύρομαι από την 'επικαιρότητα' και ασχολούμαι με τις βλακείες του κάθε τυχάρπαστου πολιτικού. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μ' αρέσει καθόλου. Έχουμε πέσει σ' ένα κενό και δεν ξέρουμε πώς να βγούμε στην επιφάνεια. Μας βασανίζουν οι πόλεμοι που γίνονται αλλού, οι πρόσφυγες/μετανάστες.λαθρομετανάστες που διακινούνται και κατοικοεδρεύουν στη χώρα μας, το τρομακτικό δράμα τους, η ανικανότητα του πρωθυπουργού και των υπουργών του, ψάχνουμε για νέες ιδέες ή παλεύουμε να αναθεωρήσουμε τις παλιές αξίες κάτω από το πρίσμα της νέας εποχής, στεναχωριόμαστε για την ανεπάρκεια  θεωρητικού οπλισμού από μέρους των νέων ανθρώπων που έχουν αναρριχηθεί είτε στην πολιτική είτε στο χώρο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μας ταλαιπωρεί η έλλειψη ηγετών... 

ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ ΕΝΟΣ ΑΝΑΧΩΡΗΤΗ....

Είναι γνωστό τοις πάσι ότι και οι Έλληνες αλλά και η ίδια η χώρα τα τελευταία χρόνια έχουν χάσει πολλά!! Σε όλα τα επίπεδα και σε όλους τους τομείς της εθνικής και της δημόσιας ζωής. Συνήθως λέμε ότι τίποτε δεν κερδίζεται χωρίς να χαθεί κάτι... Αυτό που έχει σημασία είναι να μη σβηστεί η μνήμη, να μη γίνουμε εμείς οι ίδιοι οι φονιάδες της μνήμης. Ως χώρα κινδυνεύουμε. Είμαστε στριμωγμένοι και έχουμε παραδοθεί σε μικρόνοες πολιτικούς που αδυνατούν να δουν πέρα από τη μύτη τους.

ΔΕΝ ΕΧΩ ΠΛΕΟΝ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ!!!!!

Μια κοινότοπη ερώτηση: Ποιοι είναι επιφορτισμένοι με τη φροντίδα του μέλλοντός μας;;; Προφανώς οι πολιτικοί μας ηγέτες. Αλλά έχουμε καταλάβει προ πολλού ότι αυτοί οι άνθρωποι σπανιότατα έχουν επίγνωση της πραγματικής αγωνίας του κόσμου, των αναγκών του και γενικώς των προβλημάτων του, διότι απλώς τους είναι οργανικά αλλότρια ή και όταν νιώθουν, δεν τους περισσεύει καιρός να καταπιαστούν με τα βαθιά ερωτηματικά, αφού ο καιρός της εξουσίας είναι μετρημένος.

Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΗ!!!!!

Η πολύπαθη τούτη ήπειρος, η Ευρώπη μας, φαίνεται πως δεν είναι πια το βάθρο των αξιών εκείνων υπέρ των οποίων έγιναν τόσες εξεγέρσεις και επαναστάσεις. Και οι αξίες εκείνες είναι πια άστεγες, εξόριστες … Έχει ευθύνες η Ευρώπη και οι ηγέτες της είναι πλέον κατώτεροι των περιστάσεων. Και τη χώρα μας την έχει κατατάξει στα αναλώσιμα. Μονάχα λόγια, λόγια, λόγια!!!

Δεν μιλώ πια για την Ελλάδα που βρίσκεται στη χειρότερη ίσως φάση της νεότερης ιστορίας της. Και βέβαια δεν χρειάζεται εξορκισμούς η περιπέτεια που βιώνουμε, αλλά βοήθεια, λύσεις, προτάσεις.

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ Σ’ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΣΥΜΦΥΡΜΟ;;;;

Γιατί μας παραξενεύει η στάση των άλλων Ευρωπαίων και συνεχώς τα έχουμε μαζί τους;;; Δυο καταστρεπτικοί πόλεμοι με εκατομμύρια νεκρούς και φυσικά και υλικές ζημιές από κάποιους ευρωπαϊκούς λαούς δεν ξεκίνησαν;;; Και σήμερα όσα συμβαίνουν στη γωνιά αυτή του πλανήτη φταίνε κάποιες μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις, αφού με την πολιτική τους αρνούνται να δουν την πραγματικότητα και βλέπουν μονάχα το δικό τους συμφέρον. Αυτό που διαπιστώνουμε είναι ότι η ενοποιημένη Ευρώπη κινδυνεύει και είναι στο σύνορο του αυτοαφανισμού.

ΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ;;;;

Το αμάρτημα του σκεπτόμενου είναι μόνον πως διατυπώνει ό,τι οι άλλοι αφήνουν λειψό και αδιατύπωτο. Κι ότι ψάχνει να βρει μιαν άκρη. Και ψάχνει γιατί ελπίζει και γιατί δεν μπορεί να σταματήσει στη μέση του δρόμου. Και βέβαια η σκέψη είναι δράμα και μόνον δράμα.  Πολλές φορές είναι διατυπωμένο με τέτοιο τρόπο που δείχνει αυτοκυριαρχία, αλληγορικό μερικές φορές, ενδεχομένως σε γλώσσα θεωρητική που ρέπει σε γενικότητες, αλλά ωστόσο πάντοτε είναι μια επώνυμη, προσωπική μαρτυρία που είναι χρωματισμένη από έναν αναπόδραστο υποκειμενισμό, όπως άλλωστε καθετί το ανθρώπινο.

ΤΕΛΙΚΑ, ΓΙΑ ΠΟΙΕΣ ΑΞΙΕΣ ΜΙΛΑΜΕ

Πολλές φορές κι εγώ γράφω για κάποιες αξίες που ξεχάστηκαν ή ποδοπατήθηκαν ή αγνοήθηκαν ή αντικαταστάθηκαν από άλλες. Ωστόσο,  έρχονται στιγμές που αναρωτιέμαι μετά τις τόσες ανακατατάξεις στον κόσμο μας, και στη δική μας κοινωνία αλλά και στον κόσμο γενικότερα, ποιες είναι εκείνες οι αξίες που μπορούν να έχουν ισχύ σήμερα αλλά και αύριο. Αν ζητήσω απαντήσεις, όλοι θα δώσουν διαφορετικές εκδοχές. Και πιθανόν όλες να έχουν ισχύ. Ηθική αξιοπιστία, φιλαλήθεια, εργατικότητα [στην εποχή μας είναι δυνατόν να ισχύει όταν η ανεργία έχει φτάσει στα ύψη;;;], στοργή, συμπόνια, σεβασμός,  κ.λπ.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ…

Με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, μερικές φορές νιώθω το αίσθημα του μάταιου να παραμονεύει κι εμείς να είμαστε παρατημένοι, αβοήθητοι!! Κι αυτό είναι ένα αίσθημα ψυχοφθόρο. Κάπου-κάπου πιάνω τον εαυτό μου σκυμμένο πάνω από σωρούς νεκρών ονείρων. Ο Αύγουστος Κοντ έλεγε ότι την ανθρωπότητα την αποτελούν περισσότεροι νεκροί παρά ζωντανοί!!!. Μη σας παραξενεύει αυτό. Ο καθένας μπορεί να νιώθει έτσι. Κι εγώ, καλώς ή κακώς, βλέπω τα πράγματα από μια και μόνο οπτική γωνία, που μου είναι υποχρεωτική: τον εαυτό μου!!!! Αυτό συμβαίνει με όλους.

ΕΡΜΑΙΟ ΦΡΕΝΟΒΛΑΒΩΝ Η ΕΛΛΑΔΑ!!!!!

Φανταστείτε ότι το ανθρώπινο γένος έβγαλε, λόγου χάρη, έναν Αϊνστάιν. Δηλαδή, μια μεγαλοφυΐα. Και τι διαπιστώνουμε;; Ότι πολύ πιο εύκολο ο άνθρωπος [αφού άνθρωπος ήταν ο Αϊνστάιν] μπορεί να επινοήσει τη θεωρία της σχετικότητας από το να πραγματοποιήσει τη συνεννόηση μεταξύ των ανθρώπων. Το ένα μεγάλο ζήτημα είναι ο πόλεμος στη Συρία και το τεράστιο πρόβλημα με τους «πρόσφυγες». Το άλλο είναι η εν Ελλάδι κατάσταση όπου τη χώρα κυβερνάει ένας εσμός τυχοδιωκτών και η αντιπολίτευση δεν είναι σε θέση να συνεννοηθεί.

ΟΙ ΦΟΒΕΡΟΙ ΑΝΕΜΟΙ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!!!!!

Όταν επικρατούν οι δημαγωγοί και οι κάθε λογής τυχοδιώκτες, το κύμα του χρόνου παρασέρνει όνειρα και επιθυμίες, διαλύει γενιές και περισσότερο εκείνους που τώρα ζουν ενδόμυχα, βουβά και νιώθουν ότι τελικά έγιναν παρανάλωμα των ονείρων τους. Είμαστε εγκλωβισμένοι στα σχέδια εκείνων που φέρνουν μια διατεταγμένη αισιοδοξία και εμφορούνται από μια ιδεολογία ανέξοδη. Είμαι αγανακτισμένος, αληθινά αγανακτισμένος, και μην πάει ο νους σας σ’ εκείνους τους ρεμπεσκέδες που κοπροσκύλιαζαν στην πλατεία Συντάγματος βρίζοντας τους πάντες και απαξιώνοντας τους αντιπάλους για να φέρουν στην εξουσία μια συμμορία, τα μέλη της οποίας πέρασαν τη ζωή τους αβρόχοις ποσί.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;

Όσο και να θέλουμε να παραμερίζουμε την κουρτίνα για να δούμε τον αστραφτερό θόλο του ελληνικού ουρανού που μας δίνει την αίσθηση του απέραντου, δυστυχώς έχουμε τη συνείδηση του παγιδευμένου ζώου. Κι αυτό που παρατηρώ είναι ότι όλοι μας βρίσκουμε τρόπους για να δίνουμε περιεχόμενο στη ζωή μας. 

ΠΛΗΘΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΑΣΤΕΓΕΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΙΣ

Άπειρες σκέψεις έχουν στριμωχτεί στο συμβατικό αυτό χώρο του διαδικτύου.  Μάλλον χάνονται μέσα στην πολυκοσμία, όπου όλοι επιζητούν μανιωδώς [και καλά κάνουν] να εκφραστούν, να  δώσουν το στίγμα της δικής τους παρουσίας, να υπερασπιστούν το δίκιο και να στιγματίσουν την αδικία, να προβάλουν τη φιλευσπλαχνία τους, να ζητωκραυγάσουν για τον πολιτικό που τους εκφράζει, να ελεεινολογήσουν τους εχθρούς, να σκορπίσουν απλόχερα λουλούδια και στίχους, να κοινολογήσουν τα βάσανά τους ή τις χαρές τους…. 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΛΠΑΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ!!!!

Είναι προφανές ότι δεν έχουμε ξαναζήσει καταστάσεις σαν τις σημερινές. Τα δραματικά γεγονότα διαδέχονται το ένα το άλλο με ρυθμό πυρετού και ιλίγγου και το μόνο που παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο είναι ο Τσίπρας και η συμμορία του. Αφότου εμφανίστηκαν στη δημόσια ζωή του τόπου με το ωριμασμένο χάρισμα των λαϊκιστών σκορπίζουν μονάχα ΨΕΜΑΤΑ!!! Έγιναν οι  διαπρύσιοι κήρυκες του μίσους, του διχασμού, της ψευτιάς, της υποκρισίας… Δημιούργησαν έναν κλίμα που δεν έχει γευτεί ποτέ στο παρελθόν η ελληνική κοινωνία. Και είναι αλήθεια ότι το σήμερα το αισθανόμαστε σχεδόν κοσμογονικό.  Ουδέποτε Έλληνας πρωθυπουργός είπε τόσα ψέματα στον λαό

ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΙ ΕΝΟΣ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ!!!!!!!!!

Έγραψα ότι είμαστε αιχμάλωτοι ενός ανελεύθερου καθεστώτος και της καθημερινότητάς του. Και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι πληρώνουμε ευσυνείδητα το φόρο σ’ αυτή την υποτέλεια. Ωστόσο, θα έχουν παρατηρήσει οι φίλοι μου ότι εγώ πολύ συχνά νιώθω την ανάγκη να ξεκαθαρίζω την έννοια της ζωής που ζούμε με τον δικό μου τρόπο, σταθμίζοντας το ειδικό βάρος των αξιών μας και του πολιτισμού μας.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΤΑΠΕΙΝΩΜΕΝΗ!!!!!

Ίσως εγώ να μην το φανταζόμουν ότι θα συμβεί, αλλά να που συμβαίνει... Διανύουμε μια εποχή απίστευτη σε διεθνείς αντικτύπους. Και για να είμαι πιο σαφής, έχει γίνει πλέον απολύτως κατανοητό ότι η τύχη των ανθρώπων μιας περιοχής του κόσμου έχει άμεση σχέση με την τύχη των κατοίκων άλλων, μακρινών πολλές φορές χωρών. Δηλαδή τίποτα πιο φυσικό [!!!!] σ' έναν κόσμο που μαστίζεται από τον ζευγαρωτό κίνδυνο του πολέμου και του λιμού.

Ο,ΤΙ ΕΧΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΨΥΧΗ, ΘΑ ΖΗΣΕΙ!!!!!!

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ!!!!!!
Όπως σε όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής έτσι και στην πολιτική υπάρχουν χρόνια που είναι δημιουργικά, αλλά και χρόνια που είναι στείρα, υπάρχουν γενιές προικισμένες αλλά και γενιές παράδοξα άναυδες, σημαδεμένες από κάτι σαν ψυχική στεγνότητα. Κουράστηκα ν’ αναζητώ πίσω από πρόσωπα και γενικές κατευθύνσεις κάποιες ανασταλτικές δυνάμεις που λειτουργούν μέσα στη διαδικασία της ζωής. Ωστόσο, είναι βέβαιο πως ό,τι έχει μέσα του ψυχή, θα ζήσει, δεν μπορεί να γίνει αλλιώς.

Ελεύθεροι να επιλέγουμε την δυστυχία μας!!!

Έρχονται κάποιες στιγμές όπου παύουμε να καταλαβαίνουμε. Παύουμε όχι γιατί μας λείπει η καλή θέληση, η επίγνωση της σχετικής ανάγκης, η αυτόματη συμπάθεια με την αριστοτελική και όχι τη νεότερη, τη συναισθηματική σημασία του όρου. Και παύουμε να καταλαβαίνουμε γιατί στη θέση του φυσικού, βλέπουμε να ξεπροβάλλει κάτι ακατανόητο, που αγγίζει τα όρια της ασχημίας!!
Κι αυτό θα μπορούσε να είναι μια εικόνα πολύ συνηθισμένη πλέον στους δρόμους, τις πλατείες και τα πάρκα της Αθήνας. Ένας άντρας καθισμένος στην άκρη του πεζοδρομίου, μέρα-μεσημέρι, καρφώνει τη βελόνα στο χέρι του κι ένας άλλος είναι ξαπλωμένος στη μέση του πεζοδρομίου, σκεπασμένος με κάτι βρόμικα παλιόρουχα να ζητεί ελεημοσύνη. Οι περαστικοί, βιαστικά ρίχνουν μια αδιάφορη ματιά και συνεχίζουν το δρόμο τους.

ΡΕΜΒΑΣΜΟΣ και ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ΑΝΗΣΥΧΙΕΣ

Έχω απελπιστεί με όλα όσα καθημερινά συμβαίνουν. Σε όλα τα επίπεδα. Όλα ξεκινούν από τον λαό. Εκείνος είναι που κρατάει το τιμόνι, που δίνει το χρίσμα στον έναν ή στον άλλο. Και το μόνο που απομένει είναι να τον λέω «όχλο», αφού δεν είναι μονάχα ένας πλήθος πολιτικά ακαταστάλαχτο, ασυνάρτητο, παραδομένο στις κολακείες και τις παροτρύνσεις των δημαγωγών. Είναι κάτι περισσότερο. Ένα πλήθος δίχως αγωγή. Δεν παρασύρομαι από τις κινητοποιήσεις που έχουν αναστατώσει την επικράτεια. Εκείνο που με απασχολεί είναι ότι δύσκολα μπορείς να μορφώσεις ένα λαό, δηλαδή  να τον μάθεις γράμματα οποιασδήποτε βαθμίδας.